အခန်း ၂၆၂

အခန်း (၂၆၂) ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေသော မြင်ကွင်း၊ မုဆိုးမဝူ၏ ခြေထောက်များ အကိုက်ခံရခြင်းနှင့် လူသားစားကျားသစ်

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံကြောင့် ပညာတတ်လူငယ်မလေးမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... အဲ့ဒီအသံက ဘယ်ကလာတာလဲ..."

"ဟိုဘက်ကလာတာ... တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အော်သံတွေကိုလည်း ငါကြားလိုက်တယ်..."

"တစ်ယောက်ယောက်တော့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ကိုက်တာ ခံလိုက်ရပြီ..."

"..."

လမ်းခွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း လီလန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

ထိုအော်ဟစ်သံများမှာ သနားစဖွယ်ကောင်းကာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကိုလည်း ကြားနေရသဖြင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က လူများကို တိုက်ခိုက်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြပြီး ရွာသားများမှာ ကံဆိုးစွာဖြင့် ၎င်းတို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆုံတွေ့ရပါက ထိုအရာမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

လုအန်းနာနှင့် သူမ၏ ပညာတတ်လူငယ်အဖွဲ့သည် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အကြံပြုလိုက်၏။

"ငါတို့တွေ အခု တောင်ခြေနဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး... ဒီကနေ လမ်းလျှောက်သွားရင် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ကြာတော့မယ်... ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့... မင်းတို့နဲ့အတူ ပိုင်လုံကို တောင်အောက် ဆင်းခိုင်းလိုက်မယ်... ပိုင်လုံရှိနေရင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ဆုံရင်တောင် သူက မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး တောင်အောက်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်သွားအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

ပိုင်လုံသည် အရပ်မောင်းကောင်းကာ ကြမ်းတမ်းပြီး ကျန်းမာရေးနှင့် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မြင့်မားသော အလွန်ကောင်းမွန်သည့် ချုံထော်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသည့်လမ်းတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆုံတွေ့ပါကလည်း သူသည် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ရှင်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ကျိုးချွန်းယန်က မေးလိုက်သည်။

“ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်... ရွာသားတွေများ တောင်ပေါ်က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ဆုံနေကြတာလား မသိဘူး...”

လီလန်သည် သူ၏ ကျောပြင်ထက်မှ ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျည်နှစ်တောင့် ထည့်ကာ သေနတ်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးခလုတ်ကို ဖြုတ်လိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုလီ... ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... ရှင်နဲ့အတူ ကျွန်မ လိုက်ခဲ့မယ်...”

လုအန်းနာသည် ဘာမျှမစဉ်းစားဘဲ ဗြုန်းစားကြီး ပြောချလိုက်သည်။

ထိုသားရဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ လုအန်းနာသည် လီလန်နောက်သို့ လိုက်ရန် အန္တရာယ်များကြောင်းကို သိသော်လည်း သူနှင့်အတူ လိုက်သွားချင်နေခဲ့သည်။

"အန်းနာ... နင်က သေနတ်တောင် မပစ်တတ်ဘဲနဲ့ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီအတွက် ဒုက္ခမပေးစမ်းပါနဲ့... အခုချက်ချင်း ငါနဲ့အတူ တောင်အောက်ကို ဆင်းခဲ့..."

ကျိုးချွန်းယန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုအန်းနာ၏ လက်ကိုဆွဲကာ တောင်အောက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်...”

စာအုပ်ပိုးကောင် ကျန်းချောင်ရင်သည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစာအုပ်ပိုးကောင်သည် အရေးကြီးသည့် အချိန်များတွင် တော်တော်လေး အားကိုးရပြီး သူသည် သတ္တိလည်း အတော်လေး ကောင်းလှပေသည်။

သူ့အပေါ်ထားရှိသော လီလန်၏ အမြင်မှာ

သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့နိုင်တယ်..."

“ရဲဘော်ချီ... မင်းက ယောက်ျားလေး ရဲဘော်တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဒီမိန်းကလေးတွေကို တောင်အောက်ကို ခေါ်သွားပေးပါ...”

လီလန်သည် ပိုင်လုံ၏ ခွေးကြိုးကို ချီကန်းမိန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချီကန်းမိန်က ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

မူလက သူသည် လီလန်နှင့်အတူ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို သွားရောက် အမဲလိုက်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့လေပြီ။

တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များမှာ အလွန်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး သူသာ ဂရုမစိုက်မိပါက ထိုအကောင်များထဲမှ တစ်ကောင်က သူ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်သွားကာ သူ၏အသက် ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို သူက ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"ပိုင်လုံ... သူတို့တွေ တောင်အောက်ဆင်းတဲ့အချိန် ကာကွယ်ပေးလိုက်... တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဟောင်လိုက်... မင်းရဲ့အစ်ကို တာ့ဟွမ်ရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက အနီးအနားမှာ ရှိတယ်... သူတို့က ငါ့ဆီကို သတင်းပို့ပေးလိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ပိုင်လုံ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ပိုင်လုံသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အမြီးကို ခါရမ်းလိုက်ပြီးနောက် ချီကန်းမိန်နှင့် ကျိုးချွန်းယန်တို့ အပါအဝင် ပညာတတ်လူငယ်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

လုအန်းနာနှင့် အခြားသူများ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် သူ၏ ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းချောင်ရင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့..."

ကျန်းချောင်ရင်မှာ မျက်နှာဖြူရော်နေပြီး လီလန်၏ နောက်မှ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ... ငါက မင်းရဲ့ သတ္တိရှိမှုကို ချီးကျူးနေတာပဲ ရှိသေးတယ်... အခု မင်းက ကြောက်နေပြီလား..."

ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော ကျန်းချောင်ရင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် ရွှမ်းရွှေရွာမှာ နေလာတာ အတော်ကြာပြီ... ပြီးတော့ ကျွန်... ကျွန်တော် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကိုမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး..."

ကျန်းချောင်ရင်က စကားထစ်အစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မကြာခင် မင်း မြင်ရတော့မှာပေါ့..."

လီလန်သည် ကျန်းချောင်ရင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အကြောလျှော့ရန်နှင့် စိတ်မလှုပ်ရှားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နက်ရှိုင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဝေါင်း…

ဒိုင်း…

နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော သေနတ်သံနှစ်ချက် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မုဆိုးတစ်ယောက်က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲ့ဒီအသံက ဘယ်လို သားရဲမျိုးဆီက ထွက်လာတာလဲ...”

ကျန်းချောင်ရင်က ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ကျားသစ်တစ်ကောင်ရဲ့ အသံနဲ့ တူတယ်...”

လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မသေချာမရေရာစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ သေနတ်ဒင်ကို မသိစိတ်အရ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီလန်သည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ဒုတိယနေ့ ညစာစားပွဲ၌ စန်းဟော့ရွာမှ ဟူလောင်ပါးနှင့် ပြောခဲ့သော စကားဝိုင်းကို သတိရသွားတော့သည်။

မောင်အားတောင်ပေါ်တွင် လူသားစားကျားသစ်များ ရှိနေသည်။

ထိုအသံမှာ ကျားသစ်တစ်ကောင်၏ အသံဖြစ်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့် ရောနှောနေသဖြင့် ကျားသစ်သည် ရွာသားများကို အမဲလိုက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

လီလန်သည် ထိုအဖြစ်အပျက်နှစ်ခုကို မချိတ်ဆက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ခဏနေရင် ငါ့အနားမှာပဲ ကပ်နေ... အရမ်းဝေးဝေးကို ထွက်မပြေးနဲ့... မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အင်း... ခင်ဗျား ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချောင်ရင်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ငါပြောတာကိုသာ နားထောင်စမ်း... ဒီကိစ္စက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များနေတယ်..."

၎င်းသည် တကယ့် လူသားစားကျားသစ်သာ ဖြစ်နေပါက သူသည် ကျန်းချောင်ရင်ကို အသေအချာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“ဘာလို့ ကျန်းချောင်ရင်ဆိုတဲ့ စာအုပ်ပိုးကောင်က အမြဲတမ်း ဆရာလာလုပ်ပြီး ငါ့အတွက် ဒုက္ခလာပေးနေရတာလဲ...”

ယခုအခါတွင် လီလန်မှာ အနည်းငယ် အကျပ်ရိုက်သွားလေပြီ။

ကျန်းချောင်ရင်ကို တောင်အောက်သို့ တစ်ယောက်တည်း ဆင်းခိုင်းရန် သူက စိုးရိမ်နေခဲ့သဖြင့် သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

လီလန်က သေနတ်ကို အရှေ့တွင် ကိုင်ထားပြီး ကျန်းချောင်ရင်က ဓားကို အနောက်တွင် ကိုင်ထားကာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ လမ်းခွဲတစ်လျှောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သတိကြီးစွာဖြင့် သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

လေးငါးမိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်

"မလှုပ်နဲ့..."

လီလန်က အချက်ပြလိုက်ရာ ကျန်းချောင်ရင်လည်း ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော ခြုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"ဘာလို့ သူတို့ဖြစ်နေရတာလဲ..."

သူ့ရှေ့တွင် သစ်တောအုပ်တစ်ခုရှိနေပြီး သစ်ပင်များအောက်တွင်မူ လုံးဝ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

လီဟူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းကာ စုတ်ပြတ်သတ်နေလေသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်တွင် သေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်မှာမူ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်သည်းရာကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

လီရှန်းဟွာသည် လီဟူ၏ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူမ၏ ခေါင်းနှင့် နားရွက်များကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားကာ ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူရော်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတော့သည်။

မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ အရှေ့တွင်မူ မုဆိုးမဝူသည် သူမအပေါ်သို့ တွယ်ကပ်နေသော ဧရာမ သားရဲကြီးကို ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

၎င်းမှာ ရွှေရောင်ရှိသော ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်အစက်အပြောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကြမ်းကြုတ်သော အစွယ်များ၊ ထက်မြက်ပြီး ရှည်လျားသော ခြေသည်းများနှင့် တစ်မီတာတိတိ ရှည်လျားသော အမြီးတစ်ခုလည်း ရှိလေသည်။

ဤအကောင်မှာ တကယ့်ကို အရှေ့ဖျားကျားသစ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ ကျားသစ်တစ်ကောင်ပဲ..."

လီလန်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားလေသည်။

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲ့... အဲ့ဒါက...”

ကျန်းချောင်ရင်၏ မျက်နှာမှာ သေလုမတတ် ဖြူရော်သွားပြီး အော်မဟစ်မိစေရန် သူ၏ ပါးစပ်ကို အလိုအလျောက် ပိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

သူသည် အလွန်သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မုဆိုးမဝူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ သေလုမတတ် ဖြူရော်နေကာ ဧရာမသားရဲကြီးမှာမူ ခေါင်းကိုငုံ့၍ သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကိုက်ဝါးနေလေပြီ။

မုဆိုးမဝူ၏ ဒူးအောက်ပိုင်း ခြေထောက်များကို ဤအရှေ့ဖျားကျားသစ်ကြီးက ကိုက်ဖြတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပြတ်ထွက်သွားသော ခြေထောက်မှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး သွေးများ ပန်းထွက်နေသဖြင့် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ထိုအရှေ့ဖျားကျားသစ်ကြီးသည် မုဆိုးမဝူ၏ ခြေထောက်များကို တကယ်ပင် ကိုက်ဝါးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအကောင်မှာ လူသားစားကျားသစ်တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းလို တိရစ္ဆာန်ကောင်... ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း... ထွက်သွား..."

လူသားစားကျားသစ်ကြီးက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိခင်၏ ခြေထောက်များကို စားသောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီဟူမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး သေနတ်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားကာ ကျည်ပြန်ထည့်နေစဉ်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ယင်နေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ကြက်သီးမွေးညင်းထစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်လာသည်မှာ တစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယခုလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် ကျားသစ်၏ အရှင်လတ်လတ် စားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသူမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိခင်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။