အခန်း ၂၆၃

အခန်း (၂၆၃) တစ်ကိုယ်တော်စစ်သည်တော်၊ ခီတန်အမဲလိုက်ခွေးနှင့် အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်၏ တိုက်ပွဲ

သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ တောအုပ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သွေးထွက်သံယိုများ ပြည့်နှက်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်၏။

ကြီးမားလှသော လူသားစားကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်သည် အဘွားအိုတစ်ဦး၏ အပေါ်မှခွ၍ သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေလေသည်။

အဘွားအို၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ကာ ဖြူရော်နေပြီး မျက်လုံးအိမ်များ ကျယ်လာကာ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ခြေထောက်များဆီမှတစ်ဆင့် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားသော သားရဲကြီး၏ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော မျက်နှာနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရ၏။

"ကယ်ကြပါ... ကယ်ကြပါဦး..."

စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လွှမ်းခြုံသွားပြီးနောက် မုဆိုးမဝူက အားပျော့သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားပြီးနောက် သူမ သတိလစ်သွားတော့သည်။

"အမေ..."

"အမေ..."

မိမိ၏ မိခင်ဖြစ်သူ သွေးထွက်လွန်၍ သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လူသားစားကျားသစ်မှ ထပ်မံတိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီဟူသည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို အားပြုကာ ရုန်းကန်မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ လီဟူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်တွင်လည်း လူသားစားကျားသစ်၏ ကိုက်ရာများကို တွေ့ရှိရ၏။

ယခုအခါ လီဟူသည် လက်တွေ့တွင် ဒုက္ခိတတစ်ဦးပမာဖြစ်နေပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"တိရစ္ဆာန်ရိုင်း..."

"မင်းလို သားရဲကောင်..."

လီဟူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်နေလေသည်။ သူသည် သေနတ်မှ ကျည်ခွံကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျည်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကျည်ပြန်ထည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော လမ်းခရီးတွင် လူသားစားကျားသစ်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး တစ်ကြိမ်တည်းသော ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုတွင်ပင် သူတို့သုံးယောက်စလုံး တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

လီဟူသည် မောင်အားတောင်မှ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော သားရဲများကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်နေခဲ့ပြီး အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကျည်ထည့်နေစဉ် သူ၏ လက်များမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေတော့သည်။

လူသားစားကျားသစ်က မော့ကြည့်ကာ သူ့ကို သတိပြုမိသွားသည်ကို လီဟူ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရူးသွပ်မတတ် ခုန်ပေါက်သွားပြီး လက်များမှာလည်း ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာလေသည်။

လူသည် ပို၍ ကြောက်လန့်လာလေလေ၊ ပို၍ တုန်ယင်လာလေလေဖြစ်ပြီး ကျည်ထည့်ရန် ပို၍ ခက်ခဲလာလေလေပင်ဖြစ်၏။

လူသားစားကျားသစ် သူ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း လီဟူမှာ အကြောက်တရားကြောင့် မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်း ခံစားမှုတစ်ခုက သူ့အပေါ် လွှမ်းခြုံလာတော့သည်။

"ငါ... ငါ သေရတော့မှာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ငါ မသေနိုင်ဘူး... ငါ သေလို့မဖြစ်ဘူး..."

"ငါ... ငါ အိမ်ထောင်မပြုရသေးဘူး... ငါ့မှာ မိန်းမမရှိသေးဘူး..."

လီဟူသည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် တွေးတောနေမိသည်။

သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်ဘဝ၏ အကောင်းဆုံးအချိန်ကို ဖြတ်သန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပင် မပြုရသေးသလို ကျန်းမာသန်စွမ်းသော သားယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်ပင် မရရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဤတောင်ပေါ်တွင် သူ မည်သို့ အသေခံနိုင်မည်နည်း။

ဤလူသားစားကျားသစ်ကို ငါ့အား စားသောက်ခွင့် မည်သို့ပြုနိုင်မည်နည်း။

"စိတ်အေးအေးထား... စိတ်အေးအေးထား... နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်... အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရမှာပေါ့..."

လီဟူသည် အသက်ရှင်နိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ရှာဖွေရင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤနေရာမှာ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးပြီး ဝံပုလွေများနှင့် ကျားများသာ နေထိုင်ကျက်စားရာ မောင်အားတောင် ဖြစ်နေသည်။

လူသားစားကျားသစ်သည် သူ၏ ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် သွေးများ ပေကျံနေပြီး ကြမ်းကြုတ်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ဖြင့် ပို၍ နီးကပ်လာ၏။

လီဟူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကာ မျက်လုံးများကို ပိတ်၍ ခုခံမှုကို လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

"အစ်မ... အစ်မ ထွက်ပြေးတော့..."

"အစ်မရဲ့ ခြေထောက်က ဘာမှမဖြစ်ဘူး... အစ်မ မြန်မြန်ထွက်ပြေးပြီး ကျွန်တော်နဲ့ အမေ့ကို လာကယ်ဖို့ ဒုတိယအစ်ကို့ကို သွားခေါ်ချေ..."

လီဟူသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအသံမှာ ခေါင်းလောင်းသံပမာ ကျယ်လောင်လှပြီး ထိတ်လန့်နေသော လီရှန်းဟွာကို သတိပြန်ဝင်လာစေ၏။

လီရှန်းဟွာသည် အမြန်ထကာ လူသားစားကျားသစ်ကို ကျောခိုင်း၍ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

သူမမှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့ဘဲ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာလည်း ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ လီဟူ၏ သတိပေးမှုကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ခွန်အားများကို စုစည်းကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းပြေးတော့သည်။

လူတို့သည် အကြောက်ဆုံးအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်လေ့ရှိကြ၏။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လီရှန်းဟွာ၏ ပုံရိပ်မှာ တောင်စောင်းအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

၎င်း၏ သားကောင် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူသားစားကျားသစ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားလိုနေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း... ထွက်သွား..."

"ငါ မင်းကို အသေအကြေ တိုက်ခိုက်မယ်..."

လီဟူသည် သူ၏ အစ်မဖြစ်သူနောက်သို့ လူသားစားကျားသစ် လိုက်မသွားစေရန် တားဆီးဖို့အတွက် အမဲလိုက်သေနတ်ကို တုတ်တစ်ချောင်းပမာ ရမ်းကားကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းစွာပင် လူသားစားကျားသစ်သည် ထိုလူသား၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် နောက်တွန့်သွားပြီး အနီးသို့ မချဉ်းကပ်ရဲဘဲ သူ့ပတ်လည်တွင်သာ လှည့်ပတ်နေတော့သည်။

အနီးအနားရှိ ချုံပုတ်များထဲတွင်မူ ကျန်းချောင်ရင်သည် လီရှန်းဟွာ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အံ့သြတကြီးဖြင့် လျှာသပ်နေလေသည်။

"သူမက... အဲဒီလိုပဲ ထွက်သွားတာလား..."

"မထွက်သွားရင် အတူတူနေပြီး အသေခံရမှာလား…

"လီလန်သည် လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"သူမက အကူအညီခေါ်ဖို့ တောင်ပေါ်က ဆင်းပြေးသွားတာလေ... သူမရဲ့ မောင်နဲ့ အမေအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး ရှိသေးတယ်..."

"တောင်ပေါ်မှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေတာက သေမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေပြီး အဲဒီအရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်ရဲ့ အသားအဖြစ် ခံယူတာနဲ့ အတူတူပဲ..."

လူ့သွေးများဖြင့် အနီရောင်စွန်းထင်းနေသော အမွှေးများရှိသည့် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးကိုကြည့်ရင်း လီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

လူသားစားကျားသစ်သည် တောင်ပေါ်မှ ထပ်မံဆင်းလာပြီး လူများကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ငါ့ခန့်မှန်းချက်က မှန်နေတာပဲ..."

"လူသားရဲ့ အသားကို မြည်းစမ်းဖူးတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

"ဒါက ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပဲ..."

ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်သံတစ်ခုက လီလန်၏ အတွေးများကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အခု... အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"နည်းနည်း နောက်ဆုတ်လိုက်... တိတ်တိတ်နေ... အသံမထွက်စေနဲ့..."

လီလန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျန်းချောင်ရင်ကို အနီးသို့ မကပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ချုံပုတ်များမှာ အလွန်ပြည့်ကျပ်နေပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အနီးကပ်နေစဉ် ကျားသစ်ကို ပစ်ခတ်ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် "အိုး" ဟုဆိုကာ သတိထား၍ နောက်သို့ ဆုတ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် လူသားစားကျားသစ်၏ ခေါင်းဆီသို့ သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

ဤတောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်များမှာ ကြောင်များထက် ပို၍ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ကြ၏။

သူတို့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်ပစ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းအနေဖြင့် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုက္ခရောက်နိုင်လေသည်။

လီလန်သည် အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်၏ လည်ပင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

လည်ပင်းသည် ဤကဲ့သို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအတွက် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်များမှာ အမဲလိုက်သေနတ်များဖြစ်ပြီး အနီးကပ်အကွာအဝေးတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော ဖျက်ဆီးမှုစွမ်းအား ရှိကြသည်။ အကယ်၍ တစ်ချက်တည်း ထိမှန်သွားပါက ကျားသစ်၏ လည်ပင်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားစေမည်မှာ သေချာလှ၏။

ကျန်းချောင်ရင်သည် သတိထား၍ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး လီလန် သေနတ်ချိန်နေသည်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို မတော်တဆ တက်နင်းမိသွားတော့သည်။

သစ်ကိုင်းကို တက်နင်းမိသွားသဖြင့် "ဂျွတ်" ဟူသော ရှင်းလင်းသည့် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကျိုးပဲ့သွားလေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

လီလန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေလေသည်။

*သေစမ်း... ဘယ်လောက်တောင် အသုံးမကျတဲ့ အသင်းဖော်လဲ…*

ကျားသစ်များမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြားအာရုံရှိသည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များဖြစ်ကြပြီး ကီလိုမီတာဝက်အတွင်းရှိ မြက် သို့မဟုတ် လေ၏ အနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကိုပင် အာရုံခံနိုင်ကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးသည် ချုံပုတ်များအတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး သွားများကို ထုတ်ဖော်ကာ လီလန်ဆီသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"ဝေါင်း..."

"ဟေးလုံ... သွားစမ်း..."

လီလန်က ဇက်ကြိုးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဝုတ်..."

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

ချုပ်နှောင်ထားမှုမှ လွတ်ကင်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟေးလုံသည် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုပမာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် လူသားစားကျားသစ်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးနှင့် လူသားစားကျားသစ်…

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တိုက်ပွဲတစ်ခု စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လူသားစားကျားသစ်မှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်ဖြစ်ပြီး အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားများပြီးလျှင် ဒုတိယအကြီးဆုံး ကြောင်မျိုးရင်းဝင် တိရစ္ဆာန် ဖြစ်၏။

၎င်းတို့မှာ ကြီးမားပြီး ရန်လိုကာ အထူးသဖြင့် အမဲလိုက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သားကောင်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲကာ အသက်ရှူရပ်သေဆုံးစေရန် လုပ်ဆောင်တတ်ကြလေသည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်မှာ ဟေးလုံ၏ သဘာဝရန်သူဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။

သားရဲနှစ်ကောင်စလုံးမှာ အလျင်တွင် ထူးချွန်ကြပြီး အရွယ်အစားမှာလည်း ဆင်တူကြ၏။

သို့သော် အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်သည် တောင်ပေါ်မှ တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဟေးလုံမှာမူ အိမ်မွေးအမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ဤကျားသစ်သည် အမဲလိုက်ခွေးထက် ပို၍ သာလွန်လေသည်။ အရွယ်အစားနှင့် တောရိုင်းဆန်မှုတို့အရ ၎င်းမှာ ကြောင်နှင့်ကြွက် ကစားပွဲတစ်ခုနှင့် လုံးဝတူညီနေ၏။

ထို့အပြင် တောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်များ အလွန်ဆာလောင်လာသောအခါ ၎င်းတို့သည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ရွာထဲသို့ ခိုးဝင်တတ်ကြသေးသည်။

ရွာထဲသို့ ခိုးဝင်ပြီး ဘာလုပ်ကြသနည်း။

၎င်းတို့သည် အစောင့်ခွေးများကို ခိုးယူတတ်ကြ၏။

ခွေးများမှာ ကျားသစ်တစ်ကောင်၏ အစားအစာမီနူးထဲမှ ဟင်းလျာတစ်ခွက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟေးလုံသည် အနည်းငယ် ပို၍ ကြီးမားသော ခီတန်အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ချွင်းချက်မရှိပေ။

ဤသည်မှာ ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး သာလွန်သော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီးကို အဆင့်နိမ့် အိမ်မွေးသားရဲတစ်ကောင်က ရင်ဆိုင်ရမည့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ဟေးလုံသည် ရဲရင့်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး လူသားစားကျားသစ်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲလိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်နေသော်လည်း ကြမ်းကြုတ်သော လူသားစားကျားသစ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

၎င်း၏ ပိုင်ရှင်သည် ၎င်း၏ အနောက်တွင် ရှိနေပြီး ၎င်းသည် ပိုင်ရှင်ကို အသက်နှင့်လဲ၍ ကာကွယ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

"ဝေါင်း..."

သေးငယ်သော အမဲလိုက်ခွေးလေးက ၎င်းကို ရန်စရဲသည်ကို မြင်သောအခါ လူသားစားကျားသစ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သွားများကို ထုတ်ဖော်ကာ ၎င်းအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ..."

လူသားစားကျားသစ်၏ အာရုံမှာ ဟေးလုံအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏အပေါ် သတိထားမှု လျော့ကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ချိန်ရွယ်လိုက်တော့သည်။

ဤပစ်ချက်မှာ လူသားစားကျားသစ်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် သေနတ်ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ဒိုင်း..."