အခန်း ၂၆၄

အခန်း (၂၆၄) သားရဲများ၏ မူလဗီဇ၊ မုဆိုးဘုရင်အား ကြောက်ရွံ့ခြင်း

လီဟူသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်၍ သေမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အစ်မအကြီးဆုံးဖြစ်သူမှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီး အကူအညီခေါ်ရန် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိနေ၏။

သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်မလာခင်မှာပင် သူ၏ လည်ပင်းမှာ ကျားသစ်၏ ထက်မြက်သော သွားများဖြင့် ကိုက်ဖောက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို လူသားစားကျားသစ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပုံရပြီး ချုံပုတ်တစ်ခုဆီသို့ လှည့်၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"ဘယ်သူလဲ... အဲဒီမှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ..."

လီဟူက ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။

မောင်အားတောင်ပေါ်တွင် မုဆိုးများ ရှိနေသေးသည်ပဲဖြစ်မည်။

အကယ်၍ အနီးအနားတွင် မုဆိုးများရှိနေပါက ဤသည်မှာ အသက်ရှင်ရန် လမ်းစတစ်ခုပင် ဖြစ်လာပေမည်။

လီဟူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်လာသည်။

ထိုစဉ်သူ့နားထဲတွင် စူးရှသော ခွေးဟောင်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

ထိုခွေးဟောင်သံမှာ ထူးဆန်းစွာပင် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးရှေ့မှ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လူသားစားကျားသစ်ဆီသို့ ခုန်အုပ်သွားကာ သားရဲနှစ်ကောင်မှာ လုံးထွေး၍ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

ဤအကောင်မှာ အရပ်မြင့်မြင့်၊ ခွန်အားကြီးမားပြီး အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အမည်းရောင် အမဲလိုက်ခွေးကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

ဤအမဲလိုက်ခွေးကို လီဟူ အလွန်ပင် သိကျွမ်းရင်းနှီးနေသည်။

လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က တောင်ပေါ်တွင် ၎င်းကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်မှာ လီလန်၏ အမဲလိုက်ခွေးပင် ဖြစ်သည်။

"လီလန်... ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ် သူဖြစ်နေရတာလဲ..."

လီဟူသည် သတိလစ်နေသော သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူကို ငေးကြောင်စွာ ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်လာလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ဤအမျိုးသားက သူ့ကို ကယ်ဆယ်ရန် တကယ်ပဲ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီဟူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော သေနတ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဒိုင်း…

ထိုပစ်ချက်မှာ လွဲချော်သွားခဲ့သော်လည်း အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသော လူသားစားကျားသစ်ကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

လူသားစားကျားသစ်သည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကြောက်ရွံ့သွားဟန်ဖြင့် သတိထားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားပြီး ချုံပုတ်များဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်တော့သည်။

အရပ်မြင့်မြင့် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ချုံပုတ်များကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီဟူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့သြမှု၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နောင်တရမှုများအကြား ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်ပေါင်းစုံက သူ၏ စိတ်အစဉ်တွင် လှည့်ပတ်နေလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီလန်သည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားပြီး အမည်းရောင် သေနတ်ပြောင်းဝမှာ လူသားစားကျားသစ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားလေသည်။

"ဟေးလုံ... ပြန်လာခဲ့..."

သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူသည် ထိုပစ်ချက်ကို တမင်သက်သက် လွဲချော်အောင် ပစ်ခတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟေးလုံသည် အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း၏ အရိုင်းစိုင်းဆုံးနှင့် အလျင်မြန်ဆုံး သားရဲကြီးဖြစ်သော အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ တစ်ကောင်တည်း မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေ။

၎င်းတို့နှစ်ကောင်မှာ အဆင့်အတန်းချင်းပင် မတူညီကြပေ။ ပိုင်လုံကို ခေါ်လိုက်ပြီး အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ပေါင်း၍ အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်ကို တိုက်ခိုက်စေလျှင်ပင် ၎င်း၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အရွယ်အစား ကွာခြားမှုဖြစ်စေ၊ တောရိုင်းဆန်မှုနှင့် ပေါက်ကွဲအားဖြစ်စေ အမဲလိုက်ခွေးများမှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်များထက် အမြဲတမ်း ပို၍ သေးငယ်အားနည်းနေစမြဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ကောင်က တောရိုင်းသားရဲဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ကောင်ကမူ သတ်ဖြတ်ခံရမည့် သားကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ နှစ်ကောင်ကို မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်မည်နည်း။

တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ရာ၌ အမဲလိုက်ခွေးများ၏ အကြီးမားဆုံးသော အခန်းကဏ္ဍမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့နောက်သို့ ခြေရာခံလိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

လက်ထောက်တစ်ကောင်အနေဖြင့် ထက်မြက်သော အနံ့ခံအာရုံကို အသုံးပြု၍ သားကောင်ကို ခြေရာခံရမည် ဖြစ်သည်။

အဓိကအင်အားစုမှာ မုဆိုးနှင့် အမဲလိုက်သေနတ်သာလျှင်ဖြစ်၏။

သေချာသည်မှာ ရှေးစကားရှိသည့်အတိုင်း လက်သီးနှစ်ဆုပ်က လက်လေးဖက်ကို မယှဉ်နိုင်သလို၊ လက်သီးချက်ပေါင်းများစွာက ဆရာတစ်ဆူကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်လေသည်။

ဟေးလုံကဲ့သို့သော အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့် ရှိမည်ဆိုလျှင်မူ ဤလူသားစားကျားသစ်ကို ခံနိုင်ရည်စမ်းသပ်သည့် တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ယူနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ ကြီးမားလှပြီး အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်အနက် အနည်းဆုံး ထက်ဝက်ခန့်မှာ သေဆုံး သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရရှိသွားနိုင်သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်များ၏ တောရိုင်းဆန်မှုကို အထင်မသေးသင့်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းရှိ ထိပ်တန်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီး သုံးကောင်စာရင်းတွင် ပါဝင်ကြသည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားနှင့် ဝက်ဝံတို့မှလွဲ၍ ၎င်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ရွံ့တတ်ပေ။

ဟေးလုံမှာ အလွန်လိမ္မာပါးနပ်လှပြီး ၎င်း၏ သခင်ဖြစ်သူ အမိန့်ပေးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

လီလန်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

တစ်ကြိမ်တည်းသော ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုတွင်ပင် ဟေးလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင်လည်း သွေးထွက်နေသော ကုတ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး မြင်ရသည်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဒီကျားသစ်က တကယ့်ကို ကြမ်းကြုတ်တာပဲ..."

လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ အချိန်အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့ပါက ဟေးလုံ၏ လည်ပင်းမှာ အနှေးနှင့်အမြန် အကိုက်ဖြတ်ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ဟေးလုံ... နောက်ဆုတ်နေ..."

လီလန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဟေးလုံသည် အမဲလိုက်ခွေးများ၏ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ကျားသစ်နှင့် ၎င်း၏ တိုက်ပွဲမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ သခင်ဖြစ်သူမှ တိုက်ပွဲနယ်မြေထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးကို ဟောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သွားများကို ထုတ်ဖော်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်ဖြင့် ချက်ချင်းခုန်အုပ်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေလေသည်။

သခင်ဖြစ်သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟေးလုံသည် ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားပြီး သခင်၏ နောက်သို့ လိမ္မာစွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

အမဲလိုက်ခွေးများမှာ သစ္စာရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏ သခင်များကိုသာ နာခံတတ်ကြ၏။

လူသားစားကျားသစ်သည် နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ လူသား၏ သွေးကို မြည်းစမ်းပြီး အသားကို စားသောက်ထားသဖြင့် ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ ၎င်းသည် လီလန်၏ လက်ထဲရှိ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး လီလန်ကို သတိထားကြည့်ရှုကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချ၍ တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ရှေ့ခြေထောက်များကို နှိမ့်ချကာ ကျောကို ကိုင်းထားသဖြင့် ကျားသစ်မှာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း သေချင်နေတာပဲ..."

လီလန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အမဲလိုက်သေနတ်ကြောင့် ရှင်းလင်းစွာပင် ခြိမ်းခြောက်ခံလိုက်ရပြီး တိုက်ခိုက်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် လူ့သွေးကို မြည်းစမ်းသောက်သုံးထားပြီးဖြစ်ရာ ၎င်း၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာသော ဤသားကောင်ကို သဘာဝအတိုင်း လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဤလူသားစားကျားသစ်မှာ တောရိုင်းဆန်ရုံသာမက အလွန်တရာ ဉာဏ်ရည်မြင့်မားပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှသည်။

"လီ... လီလန်... သတိထား..."

"အဲဒီသားရဲက မင်းကို မျက်စိကျနေတာ..."

လီဟူက ဘေးမှနေ၍ သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်က သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားနေ၏။

သို့သော် လီလန်သည် လူသားစားကျားသစ်၏ လက်သည်းများကြားမှ သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သောကြောင့် သတိပေးစကား ပြောဆိုရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ကျေးဇူးကန်းသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့် ဤသည်မှာ မည်သို့ ကွာခြားမည်နည်း။

လီလန်သည် အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး လီဟူကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူသည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ကျည်အိတ်ထဲမှ ကျည်တစ်တောင့်ကို ယူကာ ပြောင်းဝထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ခလုတ်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ဤကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်တွင် ကျည်နှစ်တောင့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျည်နှစ်တောင့်ဆိုသည်မှာ နှစ်ဆသော အာမခံချက်ပင်ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ထိုကျားသစ်က ခုန်အုပ်ရဲမည်ဆိုပါက တစ်ချက်တည်းနှင့် ၎င်း၏ ခေါင်းကို ပွင့်ထွက်သွားစေမည်။

လီလန်သည် အမဲလိုက်လာခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း သူ၏ အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံနှင့် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်တို့ကို မည်သည့် ဝါရင့်မုဆိုးကမျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အကျွမ်းကျင်ဆုံး မုဆိုးဖြစ်သော ကျိုးလျဲ့ရှန်းပင်လျှင် ဤအချက်နှစ်ချက်စလုံးတွင် သာလွန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လီလန်သည် သင်းကွဲတောဝက်ကြီးကို သေနတ်သုံးချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

လူသားစားကျားသစ်သည် ဆက်လက် လှည့်ပတ်နေပြီး ၎င်း၏ နီရဲနေသော သားရဲမျက်လုံးများမှာ လီလန်အပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်နေ၏။

သားရဲကြီးမှာ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အာရုံခံစားမှု မြန်ဆန်သော နှာခေါင်းရှိရာ လီလန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးနံ့ကို ရရှိသွားလေသည်။

ထိုသွေးနံ့မှာ ရောနှောနေပြီး တောဝက်၊ ဝံပုလွေနှင့် မြေခွေးတို့၏ အနံ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

လူသားစားကျားသစ်၏ တိရစ္ဆာန်ဗီဇများက ဤလူသားမှာ သွားရောက် မစမ်းသပ်သင့်သူဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေတော့သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာ လူသားများထက် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ပို၍ အားကောင်းကြ၏။

၎င်း၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူသားမှာ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်ကို အလိုအလျောက် သိစိတ်က သတိပေးနေလေသည်။

အလွန်တရာ အန္တရာယ်ရှိလှသည်။

သူတို့သည် ယခင်လူသားများထက် များစွာ ပို၍ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

၎င်းသည် ရန်လိုသော အနေအထားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လူသားစားကျားသစ်သည် နောက်ဆုတ်ရန် စတင် စဉ်းစားနေပြီဖြစ်၏။

"ဝေါင်း.."

“ဝေါင်း..."

သွေးဆာနေသော သားရဲကြီးသည် လီလန်ကို သွားများ ထုတ်ဖော်ပြကာ ၎င်း၏ ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာကို ပြသလိုက်သည်။

ဟိန်းဟောက်သံမှာ မိုးကြိုးပမာ ကျယ်လောင်လှပြီး နားစည်ကွဲမတတ်ဖြစ်၏။

သားရဲကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းပြီး လူတစ်ယောက်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားစေသည်။

"သတိထား... အဲ့ကောင်က ခုန်အုပ်တော့မယ်..."

လီဟူက သတိပေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာသောအရာက လီဟူကို လုံးဝ တွေဝေငေးမောသွားစေတော့သည်။

သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်များကို ကိုက်ဖြတ်ကာ သူ့ကို ဒုက္ခိတတစ်ပိုင်း ဖြစ်စေခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးမှာ အကြိမ်အနည်းငယ် ဟိန်းဟောက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ အနီးနားရှိ ချုံပုတ်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒါ..."

"ဒါ... ဒါက..."

လီဟူမှာ ဆွံ့အသွားတော့၏။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး လည်ပင်းကို လှည့်ကာ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်၍ လီလန်အား အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤလူသားစား အရှေ့ဖျားကျားသစ်မှာ လီလန်ကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းလား။

ဤသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုသားရဲကြီးမှာ ယခုလေးတင် အလွန် ကြမ်းကြုတ်နေခဲ့ပြီး သူ့ကို အသေကိုက်သတ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်သယ်သွားမည့်ပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။

ယခု လီလန်ကို တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး လှည့်၍ ထွက်သွားခဲ့ပြီလား။