အခန်း ၂၆၅

အခန်း (၂၆၅) ကြမ်းတမ်းလှပေ၏၊ မည်သူက အစစ်အမှန် လူပုံစံသားရဲ ဖြစ်သနည်း၊ လီလန်က လူသားစားကျားသစ်ကို တဖန်လိုက်လံအမဲလိုက်ခြင်း

ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အရာများက လီဟူကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်အထိ ဖြစ်စေလေသည်။

လူသားစားကျားသစ် လှည့်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က အတွင်းဘက်မှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ထွက်ပြေးချင်နေတာလား..."

"ဟေးလုံ သူ့နောက်ကို လိုက်စမ်း..."

တောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်များသည် လူကိုစားကာ လူသားစား၍ လူသွေးသောက်ဖူးသွားပြီဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ဖုံးကွယ်နေသော အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ရွာမှ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ တစ်ဦးဦးသာ မှိုခူးရန် မောင်အားတောင်ပေါ်သို့ တက်သွားပါက ထိုလူသားစားကျားသစ်၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဤကျားသစ်မှာ လူတစ်ယောက်ကို စားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ယနေ့တွင်လည်း မုဆိုးမဝူ၏ ခြေထောက်များကို စားသောက်ခဲ့လေပြီ။

ဤအရာမှာ အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံးနှင့် တူလှပြီး မောင်အားတောင်ပေါ်တွင် ရှိနေပါက အစောနှင့်အနှောင်း ပေါက်ကွဲမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တောင်ပေါ်တွင် လူသားစားကျားသစ် ရှိနေကြောင်း သတင်းသာ ရွာထဲသို့ ရောက်သွားပါက ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ဘဲ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ကာ ရွာသားများမှာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေရမည်မဟုတ်ဘဲ အမြဲတစေ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ နေထိုင်ကြရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဤအတိုင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆက်သွားနေပါက လူများ ရူးသွပ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

ရွာ၏ လုံခြုံရေးအတွက် ဤလူသားစားကျားသစ်ကို သတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

လူကို ကိုက်ဖူးသော ခွေးရူးတစ်ကောင်ကိုပင် သတ်ပစ်ရမည်ဆိုလျှင် လူကို စားဖူးသော တောင်ပေါ်မှ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

သခင်ဖြစ်သူ၏ အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟေးလုံသည် ခေါင်းကို မော့ကာ လေထဲရှိ သွေးနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး တိကျသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ဟောင်လိုက်လေသည်။

ဟေးလုံမှာ အနံ့ခံခေါင်းဆောင်ခွေး ဖြစ်သည်။

ထိုကျားသစ်သည် မုဆိုးမဝူ၏ ခြေထောက်များကို ကိုက်ဖြတ်ထားကာ သူမ၏ သွေးများ စွန်းထင်းနေသောကြောင့် ရှာဖွေရန် လွယ်ကူလှပေသည်။

ထို့အပြင် ဟေးလုံသည် ၎င်းနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖူးပြီးဖြစ်ရာ ၎င်း၏ အနံ့ကို အလွန်ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းမော့၍ အနံ့ခံလိုက်ရုံဖြင့် ရှာဖွေရန် လွယ်ကူလှပေသည်။

"လိုက်စမ်း..."

ဟေးလုံက ကျားသစ်ကို ရှာတွေ့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လူနှင့်ခွေးမှာ ချုံပုတ်များကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လူသားစားကျားသစ်ကို လိုက်လံအမဲလိုက်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက လီဟူကို လုံးဝ ဆွံ့အ မှင်တက်သွားစေပြီး စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေလေသည်။

*လီလန်က ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းလှလား... သူက အမဲလိုက်ခွေးကို ခေါ်ပြီး အရှေ့ဖျားကျားသစ်ကိုတောင် လိုက်လံအမဲလိုက်နေတာလား…*

ထိုအရာက လူသားစားကျားသစ်ဖြစ်သည်။

ကြမ်းတမ်းပြီး သွေးဆာနေကာ မူလတောရိုင်းစရိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်တရာ ရန်လိုတတ်လေသည်။

ထိုမျှ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲကို သာမန်မုဆိုးတစ်ယောက် တွေ့လျှင်ပင် အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း လီလန်ကမူ သေနတ်တစ်လက်ဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် လိုက်လံအမဲလိုက်နေသည်။

လီလန်သည် ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း လီဟူ သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ တော်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် အလွန်တရာ ရဲရင့်လှပြီး ကျားသစ်တစ်ကောင်ကိုပင် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရဲပေသည်။ လီလန်မှာ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရဲသော ပထမဆုံးသူပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်မုဆိုးများမှာ ကျားသစ်နှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ သတိလစ်မတတ် ကြောက်လန့်မသွားလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။ လီဟူသည် အသက်နှစ်ဆယ် နေထိုင်လာခဲ့သည့်တိုင်အောင် မည်သူကမျှ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို တက်ကြွစွာ အမဲလိုက်သည်ကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သူ၏ အရင်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကျိုးလျဲ့ရှန်း လာလျှင်ပင် အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆိုရလျှင် လီလန်သည် ထိုလူသားစားကျားသစ်၏ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်မှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် လီလန်သည် လူသားစားကျားသစ်ကို လိုက်လံအမဲလိုက်ရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

လီဟူတွင် ထိုကဲ့သို့သော သတ္တိနှင့် ရဲရင့်မှုမျိုး မရှိပေ။ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မဝံ့ရဲချေ။

လီဟူက ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။

မုဆိုးအချင်းချင်းဖြစ်သော်လည်း သူသည် လူသားစားကျားသစ်ကြောင့် ဒဏ်ရာအမြောက်အမြား ရရှိကာ ၎င်း၏ အစွယ်များအောက်တွင် သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီး တစ်ပိုင်းသေဖြစ်လုနီးပါး ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏ အမေအရင်းဖြစ်သူမှာလည်း ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး အကိုက်ဖြတ်ခံခဲ့ရလေသည်။

လီလန်ကမူ သေနတ်ကို ကိုင်၍ ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ကြမ်းတမ်းပြီး ဒေါသထွက်နေသော ကျားသစ်ကြီးမှာ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ ကျားသစ်က လီလန်ကို အန္တရာယ်ရှိသူဟု ထင်မြင်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က လီလန်၏ အမဲလိုက်စွမ်းရည်မှာ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင်ရှိပြီး ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အသန်မာဆုံးသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။

နှစ်ယောက်လုံးမှာ အသက်အရွယ်တူခန့် မုဆိုးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်မှာ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ ၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျင်းခြောက်ရာရှိသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ဝံပုလွေအုပ် ကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ ယခုအခါ လူသားစားကျားသစ်ကို လိုက်လံအမဲလိုက်နေလေပြီ။ သူ၏ အမဲလိုက်မှတ်တမ်းတွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ထပ်မံပေါင်းထည့်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင် ပြသစရာ ဘာတစ်ခုမှမရှိဘဲ မည်သည့်အောင်မြင်မှုမျှ မရရှိခဲ့သည့်အပြင် ကျားသစ်၏ ကိုက်ခဲမှုကြောင့် လက်နှင့် ခြေထောက်ပင် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ သူ၏ အမေနှင့် အစ်မကြီး လီရှန်းဟွာကိုပင် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအရာက လီဟူကို အလွန်တရာ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားစေခဲ့သည်။ လူအချင်းချင်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခြင်းက တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကူးနေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလှကာ ဆက်လက်၍ ကျယ်ပြန့်လာနေလေသည်။

နာကျင်နေသော်လည်း လီဟူသည် ရိုင်ဖယ်သေနတ်ဒင်ကို အသုံးပြု၍ သူ့ကိုယ်သူ ထောက်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ခြေထောက်ကို တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏အမေရှိရာဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ထိုစဉ် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချုံပုတ်များထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စာအုပ်ပိုးကောင် ကျန်းချောင်ရင်ပင် ဖြစ်သည်။

ကြမ်းတမ်းပြီး အကြမ်းဖက်တတ်သော လူသားစားကျားသစ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ချုံပုတ်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး မလှုပ်ရှားရဲလောက်အောင်ပင် ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။ လီလန်က ၎င်းကို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်ရမှသာ ပြေးထွက်လာရန် သတ္တိမွေးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်..."

လီဟူသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး ထိုလူမှာ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ ပညာတတ်လူငယ် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားလေသည်။

"မင်း…မင်း ငါ့အမေကို မြန်မြန်သွားကြည့်ပေးပါ..."

လီဟူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ ကျန်းချောင်ရင် သည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။ မုဆိုးမဝူ၏ သွေးသံတရဲရဲနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ခြေထောက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် နေရထိုင်ရခက်မှုကို မြိုသိပ်ကာ အံကြိတ်၍ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အစားမှ အဝတ်စအချို့ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး သွေးတိတ်စေရန်အတွက် မုဆိုးမဝူ၏ ကျိုးကြေနေသော ခြေထောက်များတွင် စည်းနှောင်ပေးလိုက်သည်။

မုဆိုးမဝူ၏ ခြေထောက်မှာ အကိုက်ဖြတ်ခံထားရပြီး ပြတ်ရှရာမှာ ဝေဝါးနေကာ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ခြေထောက်ရှိ သွေးကြောများ အကိုက်ဖြတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။ ကျန်းချောင်ရင်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆေးပညာစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုလေ့ရှိပြီး ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်း အချို့ကို သင်ယူထားဖူးသော စာအုပ်ပိုးကောင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

"မင်းအမေရဲ့ အခြေအနေက အရမ်းဆိုးရွားနေတယ်... သူ့ကို ဆေးရုံကို ချက်ချင်းပို့ဖို့ လိုတယ်၊ မဟုတ်ရင် သွေးထွက်လွန်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်…”

ကျန်းချောင်ရင်က ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျဆင်းနေသော မျက်နှာဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

ခြေထောက်အောက်ပိုင်းတွင် သွေးကြောများ ပေါများစွာရှိသည်။ အကယ်၍ သွေးပြန်ကြော သို့မဟုတ် သွေးလွှတ်ကြောတစ်ခုခု ပေါက်ပြဲသွားပြီး သွေးမတိတ်နိုင်ပါက ထိုသူသည် သွေးအလွန်အမင်း ထွက်လွန်ကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးပြီး သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

သွေးသည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်လုပ်နိုင်ရန်အတွက် မရှိမဖြစ် အရေးပါလှသည်။ သွေးမရှိဘဲ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများက ပုံမှန်အလုပ်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မုဆိုးမဝူ၏ ခြေထောက်များမှာ အကိုက်ဖြတ်ခံထားရပြီး သွေးများမှာလည်း မတိတ်နိုင်တော့ပေ။ ကျန်းချောင်ရင်သည် သူ၏အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ မုဆိုးမဝူ၏ ခြေထောက်များကို ပတ်တီးစည်း၍ ကျပ်စည်းပေးခဲ့သော်လည်း သွေးထွက်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်သေးပေ။

သူမကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ကာ ဆရာဝန်နှင့် ကုသမှု ခံယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဤသို့ သွေးထွက်လွန်ခြင်းမှာ အကျပ်အတည်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဒဏ်ရာတွင် ပိုးဝင်သွားပါက နိုင်ငံအတွင်းရှိ အကောင်းဆုံး ဆရာဝန်များပင်လျှင် ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

မိမိအမေ၏ အသက်မှာ သေလုမျောပါး အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်း လီဟူ သိရှိသွားသဖြင့် သူက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကျန်း.. ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့အမေကို ကယ်ပါဦး..."

သူ၏ မာနကြီးပြီး ဗိုလ်ကျတတ်သော စရိုက်ရှိသော်လည်း၊ အစ်မကြီးဖြစ်သူ လီရှန်းဟွာနှင့် မကြာခဏ စကားများတတ်သော်လည်း လီဟူသည် တကယ့်လက်တွေ့တွင် အလွန်တရာ မိဘကို သိတတ်သော သားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

"မလောနဲ့..လောဖို့ မလိုပါဘူး... ငါတို့ အခု တောင်ပေါ်မှာ ရောက်နေတာ၊ အရင်ဆုံး အောက်ကို ဆင်းကြရအောင်... တောင်အောက်ဆင်းဖို့က ပထမဦးစားပေးပဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူက အဲဒီကျားသစ်ကို တစ်ယောက်တည်း လိုက်ဖမ်းသွားတာ..."

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချောင်ရင်က လီလန်ကို သတိရသွားသည်။

သူသည် လီလန်က အမဲလိုက်ခွေး ဟေးလုံ နှင့်အတူ ချုံပုတ်များထဲတွင် လူသားစားကျားသစ်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းတာပဲ... သူက လူသားစားကျားသစ်ကိုတောင် တစ်ယောက်တည်း လိုက်ဖမ်းရဲတယ်..."

"ငါတို့ရွာက မုဆိုးတွေထဲမှာ ဒီလိုလုပ်နိုင်တဲ့သူ ရှားပါတယ်၊ စန်းဟော့ရွာက လူတွေကိုတော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး..."

စစ်ရှီရွာ၊ ချောင်တျန်းကျီရွာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာများအပါအဝင် ဤသို့လုပ်ရဲသော မုဆိုးဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။

ကျန်းချောင်ရင် က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခံစားချက်အပြည့်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်.. လီလန်က အရမ်းသန်မာတယ်..."

သူသည် လီလန်လောက် မကျွမ်းကျင်သလို လီလန်နှင့်လည်း ပဋိပက္ခများ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း လီဟူသည် ကျန်းချောင်ရင်၏ စကားကို သဘောတူလက်ခံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ခွန်အားသာလျှင် အရာအားလုံး ဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်စွမ်းရည် အကောင်းဆုံးသူကသာ လူအများ၏ အားပေးထောက်ခံမှုကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး မုဆိုးများထံမှ အကြီးမားဆုံးသော လေးစားမှုနှင့် အထင်ကြီးမှုကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဤလောကတွင် အသန်မာဆုံးသူကသာ လွှမ်းမိုးအုပ်ချုပ်လေသည်။

တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းထဲတွင် အနိုင်အရှုံးကသာ အဓိကဖြစ်ပြီး ခွန်အားသာလျှင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"လီလန် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီကျားသစ်က သူ့ကို ကြောက်နေတာ၊ ပြီးတော့ သူက သေနတ်ပစ်လည်း ကောင်းတယ်... သူ အဆင်ပြေမှာပါ..."

လီဟူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် လီလန်မှာ သူ၏ အမဲလိုက်ခွေးများနှင့်အတူ လူသားစားကျားသစ်ကို မှီသွားလေပြီ။

အရှေ့ဖျားကျားသစ်သည် တောင်ပေါ်တွင် အမြန်ဆုံး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ဟူသော နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှပေသည်။ ၎င်းသည် တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လီလန်နှင့် ဟေးလုံတို့သည် အလွန်များပြားသော အားထုတ်မှုများကို အသုံးပြုခဲ့ရပြီးမှသာ လူသားစားကျားသစ်ကို အမှီလိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားတော့သည်။

"ဒါက..."