အခန်း ၂၆၈

အခန်း (၂၆၈) လီလန် ကျားသစ်ပေါက်စကို ရယူခြင်း

ကျားသစ်ပေါက်စ အော်လိုက်သောအခါ လီလန်အား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော ကျားသစ်အမမှာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

၎င်းသည် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် လုံးဝငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလေ၏။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် သူတို့၏ အသံများမှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်နိုင်ကြပေသည်။

ဆိုရလျှင် ဤကြီးမားသော အကောင်နှင့် သေးငယ်သော အကောင်နှစ်ကောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သားအမိများ ဖြစ်ကြသည်။

လူသားက သူမ၏ကလေးကို အန္တရာယ်မပေးကြောင်း မြင်သောအခါ ကျားသစ်အမသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ သားရဲမျက်လုံးများကမူ လူသားအပေါ်တွင် သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်လေသည်။

လီလန်သည် ကျားသစ်ပေါက်စလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ကျယ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေလေသည်။

နှာခေါင်းထဲတွင်သာ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်သည့် ဝင်သက်ထွက်သက် ကျန်ရှိနေတော့၏။

လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျားသစ်ပေါက်စကို အောက်ချပေးလိုက်သည်။

ကျားသစ်ပေါက်စလေး မြေပြင်နှင့် ထိလိုက်သည်နှင့် ယိမ်းယိုင်ကာ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ဆီသို့ တယိုင်တလဲ သွားလေသည်။ အနီးသို့ရောက်သောအခါ တီတီတာတာ အသံလေးများပြုလုပ်ကာ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ ခေါင်းကို နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီး လည်ပင်းကိုလည်း ပွတ်တိုက်နေတော့သည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့သွားပြီး ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် လျှာကိုထုတ်ကာ ကလေးငယ်၏ ကျောပေါ်ရှိ အမွှေးနုလေးများကို လျက်ပေးရန် ကြိုးစားလေသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် အလွန်အားနည်းနေခဲ့ပြီး ထိုမျှလောက် အင်အားပင် မကျန်တော့ပေ။

၎င်းသည် မျက်တောင်ခတ်ရုံသာ ခတ်နိုင်ပြီး လီလန်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

လီလန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ ဆေးပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤဆေးပုလင်းထဲတွင် အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးရည် ပါဝင်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် လျှို့ဝှက်သေတ္တာဖွင့်စဉ်က နောက်ထပ်တစ်ပုလင်းရရှိခဲ့ရာ ယနေ့အတွက် အသုံးဝင်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

လီလန် ဆေးပုလင်းငယ်ကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ကျားသစ်အမမှာ သတိထားမိသွားပြီး တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းတို့ကို အန္တရာယ်ပေးဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး... ဒါက ဆေးပါ... ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်..."

လီလန်သည် သွေးထွက်နေသော မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ကျားသစ်အမသည် နားမလည်ဘဲ လီလန်အား သွားဖြဲပြကာ ဆက်လက်ရန်မူနေသည်။ ကျားသစ်ပေါက်စမှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းပြီး လီလန်က ၎င်း၏အဖေကို ကယ်တင်နေကြောင်း သိသဖြင့် ကျားသစ်အမရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ ပိတ်ရပ်၍ အသံပြုတားဆီးလေသည်။

ထိုအခါမှသာ ကျားသစ်အမသည် တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး လီလန်အနီးသို့ ထပ်မံချဉ်းကပ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ဒီကောင်လေးက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ..."

လီလန်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျားသစ်ပေါက်စက သူပြောသည်ကို နားလည်နိုင်ခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းသည်ဟု လီလန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကလေးငယ်၏ အော်သံများကို ကြား၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် သတိထားနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရနေသော ဝမ်းဗိုက်ကို တမင်ဖော်ပြကာ လှည့်ရန် ရုန်းကန်လိုက်လေသည်။

၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် အဖြူရောင်အမွှေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာအချို့ကိုတွေ့ရသည်။

လီလန်သည် ဆေးပုလင်းကို ဖွင့်ကာ အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးအချို့ကို ဒဏ်ရာပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

သူသည် သစ်ရွက်အချို့ကို ကောက်ယူ၍ ဆေးကို ဒဏ်ရာပေါ်တွင် လိမ်းကျံပေးလိုက်သည်။

"ဆေးလိမ်းပြီးသွားပြီ... ပွတ်တိုက်မိမှာစိုးလို့ မလှုပ်နဲ့ဦး..."

လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ဆေးအာနိသင်ပြလာသဖြင့် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ ဝမ်းဗိုက်ဒဏ်ရာမှ သွေးထွက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ဒဏ်ရာမှာ ကျက်လာမည့် လက္ခဏာများ ပြသလာလေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်လာပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နဂိုအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပုံရလေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်စသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသံပြုကာ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ကို ပွတ်သပ်နေတော့သည်။

ကျားသစ်အထီးသည် လျှာကိုထုတ်ကာ ကလေးငယ်၏ အမွှေးများကို လျက်ပေးလေသည်။ ကျားသစ်အမသည်လည်း အနီးသို့ရောက်လာပြီး လည်ပင်းကိုဖက်ကာ ပွတ်သပ်နေလေသည်။

ကျားသစ်အထီးမှာ အသက်ရှင်လာပြီး မိသားစုသုံးယောက် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာရင်း ဆေးပုလင်းငယ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤအံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးသည် ၎င်း၏အမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှစွာပင် အသက်ရှူနေသေးသော မည်သည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကိုမဆို အသက်ပြန်ရှင်လာစေနိုင်ပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး လူသားများအတွက် အသုံးပြု၍ မရပေ။

"ကောင်လေး... မင်းအဖေကို ငါ ကယ်တင်ပေးပြီးပြီ... အခု တောင်ပေါ်က ဆင်းတော့မယ်..."

လီလန်သည် ကောင်လေးအား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကောင်လေးသည် ယိမ်းယိုင်ကာ လျှောက်လာပြီး ၎င်း၏ နူးညံ့သောအမွှေးများပါသည့် ခေါင်းဖြင့် သူ၏လက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပန်းရောင်လျှာလေးဖြင့် သူ၏လက်ဝါးကို လျက်ပေးလေသည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်တို့သည် ဘေးတွင်ရပ်၍ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ယခင်ကလို သတိထားခြင်းနှင့် အရိုင်းဆန်ခြင်းတို့ ကင်းစင်ကာ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ယခုအခါ နူးညံ့နေကြသည်။

အောင်း... အောင်း... ကျားသစ်ပေါက်စက နှစ်ကြိမ်မျှ အသံပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် လူသားစားကျားသစ်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ၎င်းသည် လူသားစားကျားသစ်၏ အလောင်းကို လီလန်ဆီသို့ သယ်ဆောင်လာလေသည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် လူသားစားကျားသစ်၏ အလောင်းကို လီလန်၏ ခြေရင်းတွင် ချထားလိုက်သည်။

ဧရာမသားရဲကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ကာ လီလန်မှာ အတော်လေး အံ့သြသွားတော့သည်။

"ငါ့အတွက်လား..."

ကျားသစ်အထီးသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ လူသားစားကျားသစ်ကို လီလန်ဆီသို့ ခေါင်းဖြင့် တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလွန်းနေပေသည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်တို့သည် သူတို့၏ သားကောင်ကို လီလန်အား ပေးအပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လီလန်က အားနာသွားမိသည်။ သူသည်လည်း သေနတ်တစ်ချက်ပစ်ကာ လူသားစားကျားသစ်၏ နောက်ခြေကို ထိမှန်စေခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် လူသားစားကျားသစ်မှာ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ကာ ၎င်း၏ သားကောင်သာ ဖြစ်ပေသည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်က ၎င်း၏သားကောင်ကို သူ့ထံ ပို့ဆောင်ပေးလာသည့်အတွက် သူက ဝမ်းသာအံ့သြဖြစ်သွားရသည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်တစ်ကောင်၏ တန်ဖိုးမှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။

တိရစ္ဆာန်သားရေများသည် ဈေးကောင်းရနိုင်ပြီး ကျားသစ်သားကိုလည်း စားသုံးနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဤအကောင်မှာ ကျားသစ်အထီးဖြစ်ရာ ကျားသစ်လိင်အင်္ဂါကို ခြေထောက်စိမ်ဆေးရည်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

ကျားသစ်အရိုးများကိုလည်း ဆေးစိမ်အရက် ပြုလုပ်ရာတွင် သုံးနိုင်သေးသည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် ဤကျားသစ်မှာ ရတနာသိုက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ထိုကျားသစ်က လူစားထားသည့်အတွက် လီလန်က ရွံရှာမိကာ စားမည်မဟုတ်သော်လည်း သူ မစားခြင်းက အခြားသူများ မစားဘူးဟု မဆိုလိုပေ။ ရောင်းစား၍ ရနိုင်လေသည်။

အကယ်၍ ရောင်းမရခဲ့လျှင်ပင် ကျားသစ်သားကို အိမ်သို့ယူသွားကာ တောကြောင်ရိုင်းလေး၊ ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံနှင့် ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးပေါက်လေးတို့အတွက် အစားအစာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။

ဤကျားသစ်သည် အလေးချိန် အနည်းဆုံး ကျင်းတစ်ရာရှိပြီး အသား ကျင်းတစ်ရာခန့် အနည်းဆုံး ဖြတ်ယူနိုင်ကာ သူ၏ သားရဲလေးကောင်ကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျွေးမွေးရန် လုံလောက်ပေသည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်တို့က သူ့အား သားကောင်ကို ပေးအပ်လာသောကြောင့် လီလန်သည် မဆိုင်းမတွပင် လက်ခံလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ကျင်းတစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော သားကောင်ကို တစ်ယောက်တည်း မသယ်တွယ်နိုင်သလို၊ ဟေးလုံနှင့် သူ၏ အမဲလိုက်ခွေးများလည်း မသယ်နိုင်ကြပေ။

"ဒီနေရာမှာ ပိုင်လုံသာရှိရင် စွတ်ဖားလှည်းတစ်စီးလုပ်ပြီး ဟေးလုံကိုပါ တောင်အောက်ဆွဲချခိုင်းလို့ရမှာ..."

ပိုင်လုံကို ပညာတတ်လူငယ်မလေးများ တောင်အောက်ဆင်းရာတွင် ကာကွယ်ပေးရန် စေလွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် ယခုလောက်ဆိုလျှင် ရွာသို့ပင် ရောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အူး...

ထိုအချိန်တွင် ကျားသစ်အမက တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ လီလန် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုအခါမှသာ ကျားသစ်အထီး၊ ကျားသစ်အမနှင့် ကျားသစ်ပေါက်စတို့ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ပွတ်သပ်နေကြပြီး ကျားသစ်အထီးနှင့် အမတို့က သူတို့၏ ကလေးငယ်ကို သန့်စင်ပေးနေကြောင်း လီလန် သတိပြုမိသွားတော့သည်။

ကျားသစ်မိသားစု သုံးယောက်မှာ အလွန်နွေးထွေးပြီး ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်ပုံရလေသည်။

"ကောင်လေး... တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့..."

လီလန်က ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်တို့က သူတို့၏ ကလေးကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်နေကြသည်ဟု ထင်မှတ်ထားလေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျားသစ်ပေါက်စလေးက အကြိမ်အနည်းငယ် အသံပြုပြီးနောက် ကျားသစ်အမသည် ၎င်း၏အမွှေးများကို လျက်ပေးကာ နှာခေါင်းဖြင့် လီလန်ဆီသို့ အမှန်တကယ်ပင် တွန်းပို့ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

လီလန်မှာ အံ့သြမှင်သက်သွားတော့သည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် ဇနီးမောင်နှံကလည်း သူတို့၏ ကလေးကို သူ့အား စောင့်ရှောက်စေချင်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မဖြစ်နိုင်ပေ... အိမ်တွင် အစားပုပ်သော တောကြောင်ရိုင်းလေးနှင့် ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးပေါက်လေးတို့ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျားသစ်ပေါက်စလေးသည် လှမ်းလိုက်တိုင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ၎င်း၏ မိဘများကို မချိတင်ကဲ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီလန်ဆီသို့ တယိုင်တလဲ လျှောက်လာသည်။

ကျားသစ်အမသည် ကလေးငယ်ကို နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် လီလန်အား ကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျားသစ်အထီးနှင့် ကျားသစ်အမတို့သည် အနီးနားရှိ ချုံပုတ်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။