အခန်း ၂၆၉

အခန်း (၂၆၉) ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခြင်း

ကျားသစ်အထီးနှင့် အမ နှစ်ကောင်သည် တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

လီလန်သည် ထိုသားရဲနှစ်ကောင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်တို့သည် သူတို့၏ ကျားသစ်ပေါက်စကို မည်သည့်စိုးရိမ်မှုမှမရှိဘဲ သူ၏ထံသို့ အပ်နှံသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့က သူ့ကိုယ်သူတို့ တကယ်ပဲ ထိုမျှလောက် ယုံကြည်နေကြသလား။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။

သို့သော်လည်း ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအားလုံးသည် ဝိညာဉ်အသိဉာဏ် ရှိကြသည်။ ထိုကျားသစ်နှစ်ကောင်သည် လူသားဖြစ်သော လီလန်က သူတို့၏အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် သားပေါက်လေးကို ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ကောင်း၏။

သို့သော် လီလန် ခံစားမိသည်မှာ... ထိုအချက်က အဓိကအကြောင်းရင်း မဖြစ်နိုင်ဟုပင်တည်း။ ယင်းအစား…

လီလန်သည် ဖျော့တော့ဖျားနာနေပုံရသော ကျားသစ်ပေါက်စကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့က ငါ့ကို ကျားသစ်ပေါက်စကို ကယ်တင်စေချင်နေတာလား..."

ယေဘုယျအားဖြင့် သားပေါက်လေးများသည် အာဟာရပြည့်ဝသော မိခင်နို့ကို စို့ရလေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် ဇနီးမောင်နှံတွင် သားပေါက်တစ်ကောင်သာရှိသောကြောင့် ကျားသစ်ပေါက်စမှာ အစာရေစာ ရှားပါးမှုမရှိသည်က သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ကျားသစ်အမထံမှ မိခင်နို့စို့ရပြီး ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခံထားရသောကြောင့် ကျားသစ်ပေါက်စမှာ ဝဝဖြိုးဖြိုးလေး ဖြစ်နေသင့်သည်။

သို့သော် အခြေအနေမှာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေ၏။ ကျားသစ်ပေါက်စသည် အာဟာရချို့တဲ့ကာ ဖျားနာနေပုံပေါက်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော ရောဂါတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ဤရောဂါကို... မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်တို့သည် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် လူသားဖြစ်သော လီလန်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားကာ ကုသပေးရန်အတွက် သားပေါက်လေးကို အပ်နှံခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှိလာနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

ဤသုံးသပ်ချက်အရ ကျားသစ်ဇနီးမောင်နှံသည် အဘယ်ကြောင့် သူတို့၏သားပေါက်လေးကို လီလန်ထံ ထားရစ်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို နားလည်နိုင်ပေသည်။

ကျားသစ်ဇနီးမောင်နှံက သူတို့၏သားကောင်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်ကို ထောက်ထား၍ လီလန်အနေဖြင့် ကျားသစ်ပေါက်စကို ကုသပေးရန် သဘာဝကျစွာပင် ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ အလွန်သိချင်မိသည်က... ကျားသစ်ပေါက်စတွင် အတိအကျ မည်သည့်ရောဂါဖြစ်နေသနည်းဆိုသည်ကိုပင်တည်း။ ကျားသစ်ဇနီးမောင်နှံက ဘာကြောင့် သားပေါက်လေးကို သူတို့နှင့်အတူထားမည့်အစား လူသားများထံမှ ကယ်တင်မှုကို ရယူလိုရသနည်း။

လီလန်သည် ကျားသစ်ပေါက်စကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ကျားသစ်ပေါက်စ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှမရှိသောကြောင့် ပြင်ပဒဏ်ရာမဟုတ်ကြောင်းမှာ သိသာလှ၏။

"ပြင်ပဒဏ်ရာတွေမရှိဘူးဆိုရင် ဒါက အတွင်းပိုင်းရောဂါတစ်ခုဖြစ်ရမယ်..."

အတွင်းဒဏ်ရာပင်တည်း။ ပို၍တိတိကျကျဆိုရလျှင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများနှင့် သက်ဆိုင်သော ရောဂါများပင်ဖြစ်ပေမည်။

"မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါက ဗိုင်းရပ်စ်ကူးစက်မှု တစ်မျိုးမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လူသားကလေးငယ်များကဲ့သို့ပင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် သားပေါက်လေးများသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းတတ်ကြပြီး ဗိုင်းရပ်စ်ကူးစက်မှုကို လွယ်ကူစွာ ခံရလေ့ရှိသည်။

လီလန်သည် တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်တစ်ဦး မဟုတ်သောကြောင့် ကျားသစ်ပေါက်စ၏ ရောဂါဖြစ်ပွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ချေ။

အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးရည်မှာ တိရစ္ဆာန်သုံးဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ပြင်ပဒဏ်ရာများအတွက်သာ အသုံးဝင်ပြီး အတွင်းဒဏ်ရာများကိုတော့ မကုသနိုင်ပေ။

"ငါ တောင်အောက်ဆင်းပြီး ဒီကောင်လေးကိုပြဖို့ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်တစ်ယောက် သွားရှာရမယ်..."

လီလန်က အကြံတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာတွင် တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်မရှိသလို အနီးအနားရှိ ရွာများတွင် ရှိ၊ မရှိကိုလည်း သူတို့ မသိကြချေ။

ကိစ္စတော့မရှိပေ။ နောက်မှ ခေါင်းဆောင်ရှန်းကို သွားရှာလို့ရသည်။ ကျိုးလျဲ့ရှန်းကိုလည်း လိုက်မေးခိုင်း၍ ရနိုင်သေး၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရွာ၏ သတင်းအသိဆုံးသူများဖြစ်ကြရာ မည်သည့်ရွာတွင် တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်ရှိကြောင်းကို သိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ရွာမှ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန် မကုသနိုင်ပါက မြို့သို့သွားမည်ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိစမြဲဖြစ်၍ စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

"ကောင်လေးရေ... မကြောက်နဲ့နော်... မင်းရဲ့ မိဘတွေက မင်းကို ငါ့ဆီ ခဏထားခဲ့တာ... မင်းရဲ့ရောဂါ ပျောက်သွားတာနဲ့ မင်းမိဘတွေက တောင်အောက်ဆင်းပြီး မင်းကို လာခေါ်ကြလိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ကျားသစ်ပေါက်စ၏ ခေါင်းလေးကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူက ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ကျားသစ်တစ်ကောင်က တောင်အောက်ဆင်းပြီး ရွာထဲ ဝင်လာမည်ဆိုပါလား။ ထိုသို့သာဆိုလျှင် လူတွေကို ကြောက်လန့်သေဆုံးသွားစေနိုင်ပေသည်။

"ဒီကောင်လေး ရောဂါပျောက်သွားရင်တော့ သူ့ကို မောင်အားတောင်ဆီ ငါပြန်ပို့ပေးမယ်..."

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် ဇနီးမောင်နှံမှာ မောင်အားတောင်မှ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာသည်။ ကျားသစ်ပေါက်စ ရောဂါပျောက်ကင်းသွားသည်နှင့် ဟွမ်တာ့ရှန်းမှ ညီအစ်ကို မောင်နှမများကို သတင်းစကားပါးပေးရန် အကူအညီတောင်းရပေမည်။

ကျားသစ်ပေါက်စလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး မလှုပ်ရဲလောက်အောင် ကြောက်လန့်နေကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးမှာ တုန်ယင်နေတော့သည်။ ၎င်း၏ဘေးတွင် ဟေးလုံက အနံ့ခံနေ၏။

ထိုကောင်လေးမှာ အမဲလိုက်ခွေးများကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟေးလုံ... ဖယ်လိုက်စမ်း... သူ့ကို မခြောက်နဲ့..."

လီလန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ဟေးလုံသည် လူသားစားကျားသစ်နှင့် ယခုလေးတင် တိုက်ခိုက်ထားခဲ့ရာ ကျားသစ်ကဲ့သို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို အလွန်ပင် သတိထားနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ထိုကောင်လေးကို မြင်သောအခါ သွားများကိုဖြဲကာ ကိုက်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ဟေးလုံက ကျားသစ်ပေါက်စကို ကိုက်သတ်လိုက်မည်ကို တကယ်ပင် စိုးရိမ်သွားသောကြောင့် အလျင်စလို အော်ဟစ်ဆူပူလိုက်သည်။

"ဟေးလုံ... သေချာနားထောင်... ဒီကောင်လေးက ငါတို့နဲ့ ခဏနေမှာမို့လို့ မင်း သူ့ကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူးနော်..."

"မင်းက အိမ်မှာ အကြီးဆုံးပဲ... သူ့ကို အနိုင်မကျင့်ရုံတင်မကဘူး... သူ့ကိုပါ ကာကွယ်ပေးရဦးမှာ..."

"သူက နေမကောင်းဘူး... အိမ်က မျောက်လောင်းလေးနှစ်ကောင်ကလည်း အရမ်းဆော့တာဆိုတော့ မင်း သူတို့ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ထားရမယ်..."

ဟေးလုံသည် ဉာဏ်ကောင်းပြီး ၎င်း၏သခင်က ကျားသစ်ပေါက်စကို မွေးစားလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားလေသည်။ ၎င်း၏ မူလရန်လိုမှုများ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျားသစ်ပေါက်စအပေါ် ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ အလွန်သိသာစွာ နူးညံ့သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် လျှာကိုထုတ်ကာ အမြီးကို ဝမ်းသာအားရ ခါယမ်းရင်း ကျားသစ်ပေါက်စကိုပင် အကြိမ်အနည်းငယ် လျက်ပေးလိုက်သေးသည်။

ဤသည်မှာ ကျားသစ်ပေါက်စ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ၎င်း၏အနံ့ကို ချန်ထားရစ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ဟေးလုံသည် အမဲလိုက်ခွေးများ၏ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ခွေးလောက၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ကျားသစ်ပေါက်စတွင် ၎င်း၏အနံ့ရှိနေသောကြောင့် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီးနောက် ရွာထဲရှိ အခြားအမဲလိုက်ခွေးများနှင့် ဆုံတွေ့ပါက ပို၍ ဘေးကင်းလုံခြုံနိုင်ပေသည်။

အမဲလိုက်ခွေးများအတွက် အနံ့ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အသိအမှတ်ပြု ခွဲခြားသည့် နည်းလမ်းပင်တည်း။

လီလန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် ကိုက်သတ်သွားသော လူသားစားကျားသစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် လျှောက်သွားကာ လူသားစားကျားသစ်၏ လည်ပင်းကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်လိုက်လေသည်။

ဤကာလအတွင်း မောင်အားတောင်ပေါ်ရှိ လူသားစားကျားသစ် ကြောင့် ရွာသားများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး နေဝင်မိုးချုပ်ပြီးနောက် မည်သူမျှ အပြင်မထွက်ရဲကြချေ။

အကယ်၍ တောင်ပေါ်တွင် ကျားသစ်နှစ်ကောင်ရှိနေသည်ကိုသာ သူတို့သိသွားကြပါက အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေလိမ့်မည်။

လီလန်သည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ သွားရာများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် လူသားစားကျားသစ်၏ လည်ပင်းကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရွာသားအများစုမှာ အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသော မုဆိုးများဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍သာ ဤအတိုင်း ပစ်ထားပါက လူသားစားကျားသစ် းသည် ကြီးမားသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကောင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်း သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် ဇနီးမောင်နှံ၏ သတင်းကို ပေါက်ကြားခွင့်မပြုရုံသာမက ရွာသားများကို ကျားသစ်ပေါက်စ အကြောင်းပင် သိခွင့်ပေး၍မရပေ။

လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏အင်္ကျီကိုချွတ်ကာ ကျားသစ်ပေါက်စကို ပွေ့ချီ၍ အင်္ကျီဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"မင်းမျက်နှာကို ပေးမမြင်စေနဲ့... မင်းကို တောင်အောက်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်..."

သို့သော် ထို့နောက်တွင် ကျင်း တစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော သားကောင်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အခက်တွေ့သွားရပြန်သည်။

သားကောင်မှာ အလွန်လေးလံနေသဖြင့် သူတစ်ယောက်တည်း တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဝုတ်..."

"ဝုတ်...ဝုတ်"

ရုတ်တရက် ခွေးဟောင်သံများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ခွေးဟောင်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟေးလုံမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အမြီးကို ဝမ်းသာအားရ ခါယမ်းကာ တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်လည်ဟောင်လိုက်သည်။

လီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း လင်းလက်သွားတော့သည်။

ဤအမဲလိုက်ခွေး ဟောင်သံနှင့် သူ သဘာဝကျစွာပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ ဒုတိယမြောက် အမဲလိုက်ခွေးဖြစ်သော ပိုင်လုံ၏ ဟောင်သံပင် ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်လုံ ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

အလွန်သင့်တော်သော အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး အချိန်မီ အကူအညီတစ်ခုပင်တည်း။

ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့ရှိနေပြီး နောက်ပိုင်းတွင် စွတ်ဖားလှည်းတစ်ခု ရခဲ့ပါက ဤ ကျင်းတစ်ရာအလေးချိန်ရှိသော လူသားစားကျားသစ်ကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချုံပုတ်များထဲမှ ခုန်ထွက်လာလေသည်။

၎င်းသည် ဖြူစင်နေပြီး ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့သော အမွေးအမျှင်များရှိကာ လေးလံ၊ ကြမ်းတမ်းပြီး သန်မာလေသည်။

ဤအမဲလိုက်ခွေးမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ အကောင်းဆုံး ချုံထော်ခွေးဖြစ်သည့် ပိုင်လုံပင် ဖြစ်တော့သည်။

သခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်လုံ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး ၎င်း၏အမြီးမှာ ပန်ကာရွက်ကဲ့သို့ ရမ်းခါနေတော့သည်။

၎င်းသည် သခင်ဖြစ်သူ ဘေးကင်းသည်ကိုသိ၍ ဝမ်းသာနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... အကုန်လုံး ဘေးကင်းပါတယ်..."

လီလန်သည် ပြုံးရင်း ပိုင်လုံ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်ခင်းပြင်မှာ တရှပ်ရှပ်မြည်သွားပြီး လူရိပ်အချို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြလေသည်။

သူတို့မှာ ကျိုးချွန်းယန်၊ လုအန်းနာနှင့် ထိုပညာတတ်လူငယ်မလေးများပင် ဖြစ်ကြသည်။

ဤသည်မှာ လီလန်ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည် တကယ်ပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သောကြောင့်ပင်။

"မင်းတို့က ဘာလို့ ပြန်လာကြတာလဲ..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

လုအန်းနာသည် လီလန်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလီ..."

"အစ်ကိုလီ... အစ်ကို... အစ်ကို အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လုအန်းနာ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲနေလေသည်။

ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် တောင်ပေါ်တွင် လီလန် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့ကြောင်း သိသာလှ၏။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ကျိုးချွန်းယန် နှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် လီလန် အထိအခိုက်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်မတို့ သေနတ်သံ ကြားလိုက်ရလို့..."

ကျိုးချွန်းယန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ လူသားစားကျားသစ် ၏ အလောင်းကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အား..."

"အဲ... အဲဒါက..."