အခန်း ၂၇၀

အခန်း (၂၇၀) ဪ... မင်း ဟန်မဆောင်တော့ဘူးပေါ့... လီလန်အပေါ် ပြောင်းလဲသွားသော ချီကန်းမိန်၏ သဘောထား

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် သွေးစွန်းနေသော သားရဲအလောင်းတစ်ခုက လီလန်၏ ခြေရင်းတွင် ကျနေလေသည်။

ကျိုးချွန်းယန်သည် ဤကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည် ကျိုးချွန်းယန်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ ခြေရင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ထိုအရာက တကယ်ပင် အရှေ့ဖျားကျားသစ် တစ်ကောင် ဖြစ်နေလေသည်။

လုအန်းနာသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... ဒီကျားသစ်ကို အစ်ကို သတ်လိုက်တာလား..."

သွေးညှီနံ့များ ထောင်းထောင်းထနေပြီး ရုပ်ဆိုးကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ရှိနေလေသည်။ သေဆုံးနေသည့်တိုင်အောင် ဤသားရဲကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေဆဲပင်တည်း။

ထိုနေရာရှိ ပညာတတ်လူငယ်မလေးများမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လန့်ဖြန့်သွားကြလေသည်။

ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးကို လီလန်က တကယ်ပဲ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်လား။ လီလန်က ထိုမျှလောက်တောင် စွမ်းဆောင်နိုင်နေခဲ့ပြီလား။ သူ ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်သနည်း။

ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများ အားလုံးမှာ သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားကြပြီး ကြီးမားလှသော အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်ကြီးကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချီကန်းမိန်ပင်လျှင် ထိတ်လန့်နေခဲ့လေသည်။ လီလန်သည် တစ်ကိုယ်တော်ဖြင့် အရှေ့ဖျားကျားသစ် တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်လား။ ဤအရာက အရှေ့ဖျားကျားသစ်ဖြစ်သည်။

တောင်တန်းများပေါ်ရှိ ဤသားရဲကြီးများသည် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိကြလေသည်။

လီလန်သည် ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးကို သေနတ်တစ်လက်နှင့် အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ချီကန်းမိန်သည် တွေးလေတွေးလေ ပို၍ ကြောက်လန့်လာလေ ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ထဲမှ ဖြတ်ရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့၏။ သေနတ်တစ်လက်ကိုပင် တစ်ခါမျှ မကိုင်ဖူးသော သူ့လို အသုံးမကျသူတစ်ယောက်က လီလန်ကို အထင်သေးရဲသေးသည်လား။

အကယ်၍သာ သူသည် တောင်ပေါ်တွင် ဤ အရှေ့ဖျားကျားသစ်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပါက ပထမဆုံး သေဆုံးရမည့်သူမှာ သူသာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီလန်သည် သေနတ်တစ်လက်တည်းဖြင့် အရှေ့ဖျားကျားသစ်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤစွမ်းဆောင်ရည်က အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာတွင်သာမက အနီးအနားရှိ ရွာများတွင်ပါ သူသည် အကောင်းဆုံး အဆင့်တွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ဤမျှကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးတစ်ယောက်ကို ချီကန်းမိန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အထင်သေးရဲမည်နည်း။ ရူးသွပ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်၍မရနိုင်လောက်အောင် မိုက်မဲလွန်းလှပေသည်။

ချီကန်းမိန်သည် သူ၏ မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်တတ်ပြီး အထက်စီးမှ ဆက်ဆံတတ်သော အကျင့်စရိုက်ကို ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့သည်။ ထို့အပြင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကိုလည်း မဖြစ်မနေ ရယူရပေမည်။

သူသည် ကျေးလက်လုပ်ငန်းစဉ်အရ ရွှမ်းရွှေရွာ တွင် နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၏ ကာကွယ်ပေးမှုကိုရရှိပါက အနာဂတ်တွင် ရွှမ်းရွှေရွာ၌ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ရရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

လီလန်က ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ကံကောင်းသွားလို့ပါ... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ပစ်မှတ်ကို ထိသွားတာ..."

“ဘာကံကောင်းတာလဲ”

ကျိုးချွန်းယန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ရှင်က အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းပါတယ်... ဒါက ကံကောင်းတာသက်သက် မဟုတ်ဘူး... စွမ်းဆောင်ရည်စစ်စစ်ပါ..."

"ရှင့်ရဲ့ အမဲလိုက်စွမ်းရည်က အံ့မခန်းပဲ... တောင်ပေါ်က ကျားသစ်တွေတောင် ရှင့်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကာ ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးတွင် ဖားယားပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး လီလန်ကို အလွန်အမင်း အထင်ကြီးလေးစားစွာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

ဝမ်ယန်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါက ကံကောင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး... ရှင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့တာလေ... ကျွန်မ ရွှမ်းရွှေရွာကို ရောက်နေတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ... ရှင့်လို ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

ဝမ်ယန်သည် ဝါရင့်ပညာတတ်လူငယ် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ရွှမ်းရွှေရွာသို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများထက် ပို၍ ဝါရင့်ပြီး ရွာ၏ အခြေအနေကို ပိုမို သိရှိနားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သူမ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် သေနတ်တစ်လက်တည်းဖြင့် အရှေ့ဖျားကျားသစ်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော မုဆိုးဟူ၍ ရွာထဲတွင် တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

အထင်ကြီးစရာအကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်နိုင်မှုမှာ ကျင်းလေးငါးရာခန့် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်ကြီး တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သာမန်အားဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို အမဲလိုက်ခြင်း၊ အထူးသဖြင့် အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်များကို အမဲလိုက်ခြင်းသည် သာမန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး မုဆိုးတစ်ဒါဇင်ခန့် ပါဝင်သော အမဲလိုက်အဖွဲ့တစ်ခု လိုအပ်ပေသည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်မှသာ အကြမ်းတမ်းဆုံး သားရဲများကို အနည်းဆုံး ဆုံးရှုံးမှုဖြင့် နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်ကား လူတစ်ယောက်၊ သေနတ်တစ်လက်၊ အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်တည်းဖြင့် ဤမျှ အလွန်ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းလှသော အရှေ့ဖျားကျားသစ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤစွမ်းဆောင်ရည်က မည်မျှပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသနည်း။

အခွင့်ကောင်းကို မြင်သောအခါ ချီကန်းမိန်သည် ချက်ချင်းပင် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ အမဲလိုက်စွမ်းရည်က အနီးအနားရွာတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာ သေချာတယ်... ငါကတော့ သူ့ကို နံပါတ်တစ်လို့ ထင်တယ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလို တော်တဲ့ မုဆိုးဆိုတာ တခြားမရှိတော့ပါဘူး..."

ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများမှာ ချီကန်းမိန်ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ချီကန်းမိန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေတတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် အတော်လေး အေးစက်စက်နိုင်ပြီး မာနကြီးကာ သူတစ်ပါးကို ဖားယားသည့် စကားမျိုးကို အလွန်ပင် ရှားရှားပါးပါး ပြောဆိုတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ယနေ့မှ ဘာလို့များ သူက လေသံပြောင်းသွားပြီး လီလန်ကို ဦးဆောင်၍ပင် ချီးကျူးစကား ဆိုနေရသနည်း။

သို့သော်လည်း လီလန်က ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်ခြင်းကြောင့် ချီကန်းမိန်မှာ အလွန်အမင်း သဘောကျသွားခဲ့ကြောင်းကို အခြားသူများက နားလည်လိုက်ကြလေသည်။

စွမ်းဆောင်ရည်ဟူသည် အခြားသူများကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်လက်ခံသွားစေနိုင်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ပင် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

လီလန်သည် ပြုံးနေသော်လည်း ပညာတတ်လူငယ်အချို့၏ ချီးကျူးစကားများကိုမူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ပြန်လည်ဝင်စားသူဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ချီးကျူးစကား အနည်းငယ်မျှဖြင့် အလွယ်တကူ စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်သော အတွေ့အကြုံမရှိသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ ယခုအခါတွင် သူသည် များစွာ ပို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ခဏတာ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ချီးမွမ်းမှုများက သူ၏ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းကို မှုန်ဝါးသွားစေမည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ... ဒီကျားသစ်ကို တောင်အောက်သယ်သွားဖို့ ဘယ်သူများ ကူညီပေးနိုင်မလဲလို့ ငါ စိတ်ပူနေတာ... မင်းတို့ ကူညီပေးလို့ရပြီ..."

"တောင်အောက်ရောက်ရင် မင်းတို့ သဘောကျမယ်ဆိုရင် လုပ်အားခအနေနဲ့ ကျားသစ်သား ကျင်းနည်းနည်းလောက် ခွဲပေးမယ်လေ..."

လီလန်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤသူများမှာ တံခါးပေါက်ဝအထိ ရောက်လာသော အခမဲ့ အလုပ်သမားများသာဖြစ်သည်။ ကျားသစ်ကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်ရန်အတွက် သူတို့ကို အသုံးချရပေမည်။

ကျားသစ်သည် လူသားစားကျားသစ် ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ လီလန်က ပြောပြခဲ့ခြင်း

မရှိပေ။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ဤ ပညာတတ်လူငယ် များ၏ စိတ်ဓာတ်အခြေအနေအရ သူတို့ လက်ခံနိုင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

ကျားသစ်များသည် လူကိုစားတတ်သော်လည်း ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးပါက အသားကို စားသုံးနိုင်သေးသည်။

ယခုအချိန်သည် အငတ်ဘေးကြုံတွေ့နေရသော နှစ်ဖြစ်သည်။ အသစ်စိုက်ပျိုးထားသော သီးနှံများမှာ အစေ့မဖောက်သေးဘဲ အစာရေစာ ရှားပါးလှသော အခက်အခဲကာလတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပညာတတ်လူငယ်မလေး အချို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ရှင်ပြောတာ တကယ်လား..."

"ကျားသစ်သားဆိုတာ တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး... အရသာ ဘယ်လိုနေမလဲတောင် မသိဘူး..."

"တကယ်ပေါ့... ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

လီလန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ရဲဘော်တို့... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ ကျားသစ်ကြီးကို တောင်အောက်သယ်ဖို့ လက်ဝိုင်းကူကြရအောင်..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် စကားပြောရင်း သားကောင်ကို မ,ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

လီလန်က သူမကို တားလိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်း မ,လို့ မရဘူး... ကိရိယာတစ်ခုခု သွားရှာရမယ်..."

ထို့နောက် လီလန်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် အတော်အတန်တုတ်သော သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး နွယ်ပင်တစ်ပင်ကို ဆွဲဖြတ်ကာ ကျားသစ်ကို သစ်ကိုင်းနှင့် တွဲချည်လိုက်လေသည်။

မောင်အားတောင်ပေါ်တွင် သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေပြီး ပြတ်လပ်မှု မရှိလှပေ။

"မင်းတို့က ဘာလို့ ပြန်လာကြတာလဲ..."

သားကောင်ကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ချည်နှောင်နေရင်း လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

လုအန်းနာက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ တောင်အောက်ဆင်းသွားကြတာ... ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်ဝက်ရောက်တော့ သေနတ်သံတွေ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတယ်... တောင်ပေါ်မှာ အစ်ကို့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာ စိတ်ပူလို့ ကျွန်မတို့ ပြန်လာခဲ့ကြတာ..."

ဝမ်ယန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လျှာသပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့က နည်းနည်းမှတောင် စိတ်မပူပါဘူး... အန်းနာကသာ ရှင့်အတွက် စိတ်ပူနေပြီး တောင်ပေါ်ကို ပြန်တက်ဖို့ ကျွန်မတို့ကို တောင်းဆိုနေခဲ့တာပါ..."

ဝမ်ယန်က သူမ၏ အတွေးများကို ဖွင့်ချလိုက်ပြီးနောက် လုအန်းနာမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ခေါင်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ငုံ့ထားလိုက်တော့သည်။

လီလန်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရလေသည်။ ဤကောင်မလေး လုအန်းနာသည် သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် စိတ်ပူတတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် ဤမျှကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို စွန့်စားရဲခဲ့ပေသည်။

"ဆရာမလု... မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သားကောင်ကို ချည်နှောင်ပြီးနောက် လီလန်နှင့် ပညာတတ်လူငယ်တို့သည် သစ်လုံးများကိုထမ်းကာ သားကောင်ကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်ရန် ပြင်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့၏ သားကောင်ကို တောင်စောင်းအတိုင်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ သိပ်မဝေးလှသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ လမ်းတစ်ဝက်တွင် စာအုပ်ပိုးကောင်လေး ကျန်းချောင်ရင်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ခင်ဗျားက အဲဒီလူသားစားကျားသစ် ကြီးနောက်ကို လိုက်သွားတာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို သေမတတ် ကြောက်သွားစေတာပဲ... ခင်ဗျားကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာ အရမ်းကို ကြောက်နေခဲ့တာ..."

"ခင်ဗျားက အရမ်းကို ရဲရင့်လွန်းတယ်... ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း သွားရဲရတာလဲ..."

ကျန်းချောင်ရင် စကားဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လီလန်နှင့် ချီကန်းမိန်တို့ ထမ်းလာသော သစ်လုံးတွင် ချည်နှောင်ထားသည့် ကြီးမားသော အရာဝတ္ထုကြီးကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုကောင်ကြီးက ရင်းနှီးနေပုံရသည်။ အမွေးအမျှင်များ ထူထပ်နေပြီး ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် တူကာ အနည်းဆုံး ကျင်းတစ်ရာခန့် အလေးချိန်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ လည်ပင်းမှာ သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်လှ၏။

သူသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သင့်သော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါ... ဒါက... ဟုတ်တယ်မလား..."

"အဲဒီလူသားစားကျားသစ်ကြီး..."