အခန်း ၂၅၁

အခန်း (၂၅၁)

လမ်းဆုံးသို့ရောက်သောအခါ အာဏာရှင်၏ ဦးခေါင်းကို ရယူခြင်း

နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ ပေါ်ထွက်လာမှုသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာသော တရားစီရင်ရေး တူကြီး ပမာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်နေသော မျှော်လင့်ချက်များကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီး လိုက်လေတော့ သည်။

သူသည် နီးကပ်လာသော အနက်ရောင်ဒီရေလှိုင်းကြီးကို ငေးမောကြည့်နေရင်း မြေကြီး၏ ပြင်းထန်သော တုန်ခါ မှုများကို ခံစားနေရကာ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော အေးစိမ့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပေသည်။

သူ၏ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသေခံတပ်သား ရာဂဏန်းအနည်းငယ်ဖြင့် လက်နက်အပြည့်အစုံတပ်ဆင် ထားပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ ထိပ်တန်း မြင်းတပ်သားများကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မှာ ကျောက်ဆောင်ကို ကြက်ဥနှင့် ပစ်ပေါက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲဆင်နွှဲရန် ဆိုသည်ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ သူတို့တွင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး ပင် မရှိတော့ချေ။

သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော အစောင့်များမှာ သေမင်းတမန်တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် အကြောက်တရားတို့ ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

မကြာမီကမှ "မြို့စားကြီးနဲ့အတူ အသေခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်" ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသော ပြင်းထန်သည့် စိတ်ဓာတ် များမှာ အဝေးသို့ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လော့ကျင်းခံစစ်တပ်သားများ၏ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများမှာ အလွန်စူးရှသော လှောင်ပြောင် မှုများပမာ ဖြစ်နေပြီး ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဆွဲဆုတ်ဖြဲနေသကဲ့သို့ ရှိပေတော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား..."

ရုတ်တရက် ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်လေရာ ထိုရယ်သံမှာ သူရဲ ကောင်းတစ်ဦး ကျဆုံးချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော အထီးကျန်ဆန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် သနားဖွယ်ကောင်း ပြီး စူးရှသော ရယ်သံတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ၊ အပြည့်အဝကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မြို့ရိုးပေါ်မှ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသော မျက်နှာများကို မကြည့်ခဲ့သလို သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သံချပ်ကာမြင်းတပ်ကိုလည်း လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူသည် ရုတ်တရက် သူ၏မြင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကြီးကို တစ်ကိုယ်တည်း မျက်နှာ မူလိုက်လေ၏။

"ငါ ကျင်းပေမြို့စားကြီးက မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွေတစ်လျှောက် တစ်သက်လုံး ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီး ကြီးငယ်မဟူ တိုက်ပွဲပေါင်း ရာချီဆင်နွှဲခဲ့ပေမယ့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သာမန်လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေရတော့မယ်... ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုဆန္ဒပဲ... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလို ဆန္ဒပဲ..."

သူသည် မကျေမချမ်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းနှင်ကာ သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို မြှောက်ကာဝှေ့ယမ်းလျက် လွတ်လပ်နေသော တောရိုင်းမြေနှင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော နေထွက်ချိန်ဆီသို့ သူ၏ ဘဝတွင် နောက်ဆုံးနှင့် အထီးကျန်အဆန်ဆုံးသော ထိုးစစ်ဆင်မှုကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

သူသည် ဖမ်းဆီးမခံလိုသလို ဤတောသားကို အတင်းအကျပ် မျက်နှာချိုသွေးရမည်ကိုလည်း မလိုလားခဲ့ပေ။

သူသည် စစ်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ အလင်းရောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကာ သူ၏ အပြစ်များပြီး အာဏာရှင် ဆန်သော ဘဝကို အဆုံးသတ်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော စစ်မြေပြင်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် မြောက်ပိုင်း၏ စစ်နတ် ဘုရားအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူ၏ ကျောပြင်မြင်ကွင်းမှာ ခိုင်မာပြတ်သားကာ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးလာသော နျူအာသည် ဤမြင်ကွင်းကို သူ၏မျက်နှာ ပေါ်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ အေးစက်သော လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့်သာ ကြည့်ရှုနေခဲ့လေသည်။

ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော သေခြင်းမျိုးဖြင့် သေဆုံးလိုသလော၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ၏ ပုံရိပ်ကို ချန်ထားရစ်လိုသလော။

သခင်ကြီးက သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းချင်သည်ဟု ပြောထားခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ကမ္ဘာလောကကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် တစ်စစီ ချေမှုန်းပစ်ရမည်ဟုလည်း သခင်ကြီး က ပြောထားခဲ့ပေသည်။

နျူအာသည် လှောင်ပြောင်ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ တစ်တပ်လုံးကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပင်မပေးဘဲ စကားလုံးနှစ်လုံးကိုသာ ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"မြင်းကိုပစ်..."

အမိန့်ကို လက်ခံရရှိသည်နှင့် တပ်ဖွဲ့ထဲမှ လက်ဖြောင့်တပ်သားတစ်ဦးသည် သူ၏ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို အလျား လိုက် အနေအထားသို့ ချက်ချင်း ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

ဤရိုင်ဖယ်သေနတ်သည် ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံမှ နောက်ဆုံးပေါ် အဆင့်မြှင့်တင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ပိုမိုရှည် လျားသော ပြောင်းဝနှင့် ပိုမိုမြင့်မားသော တိကျမှုတို့ ရှိလေသည်။ ဖန်းဟန်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ၎င်းကို 'မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ' ဟု အမည်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လက်ဖြောင့်တပ်သားသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ခွပြောင်းနှင့် ချိန်မှတ်ကို အသုံးပြုကာ ခြေလှမ်းရာပေါင်းများစွာ အကွာမှ ဒုန်းစိုင်းပြေးနေသော စစ်မြင်း၏ နောက်ခြေထောက်များကို တည်ငြိမ်စွာ ချိန်ရွယ်ပစ်ခတ်လိုက်လေတော့သည်။

"ဒိုင်း..."

ကြည်လင်ပြတ်သားသော သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ မိုးကြိုးပမာ ဆူညံနေသော မြင်းခွာသံများ ကြားတွင် မကျယ်လောင်သော်လည်း ၎င်းမှာ သေမင်း၏ တီးတိုးရေရွတ်သံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

မမြင်နိုင်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကျည်ဆန်တစ်တောင့်သည် အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်လာပြီး ကျင်းပေမြို့စား ကြီး စီးနင်းထားသော မြင်း၏ ဘယ်ဘက်နောက်ခြေထောက်ကို တိကျစွာ ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဟီး...ဟီး…"

သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး စစ်မြင်းမှာ သနားဖွယ်ကောင်းစွာ မြည်ဟည်းလိုက်လေ၏။ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေသော ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ထိုးစစ်ဆင်မှု ပြုလုပ်နေသော ကျင်းပေမြို့စားကြီးမှာ မည်သို့ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို တုံ့ပြန် ရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ချေ။ သူသည် ဆုတ်ပြဲနေသော အိတ်တစ်လုံးကဲ့သို့ မြင်းပေါ်မှ လွင့်စင်ကျသွားကာ မြေပြင် ပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်ကျသွားပြီး ရွှံ့များနှင့် မြက်ပင်များ ပေကျံသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ သံခမောက် မှာလည်း ဘေးသို့ လိမ့်ထွက်သွားခဲ့ရာ သူ၏ ဖရိုဖရဲနှင့် ပုံပန်းပျက်နေသော အသွင်အပြင်ကို ပေါ်လွင်စေခဲ့ပေ သည်။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးမှာ မူးဝေစွာဖြင့် လွင့်စဉ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ရွှံ့နံ့နှင့် မြက်နံ့များ ပြည့် နှက်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်သော်လည်း သူ ကြားလိုက်ရသည်မှာ မြို့ရိုးပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာ သော ထိန်းချုပ်မရသည့် ရယ်မောသံများသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

ထိုရယ်မောသံများသည် မရေမတွက်နိုင်သော သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ သူ၏ နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာ ခဲ့ပြီး သူ၏ ရယ်စရာကောင်းသော နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သည့် အာဏာရှင်ဆန်သော ဂုဏ်သိက္ခာကို အပေါက်အပြဲ များဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။

"မြို့စားကြီးကို ကာကွယ်ကြ..."

သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လိုက်နိုင်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ရန် အလို အလျောက် ကြိုးစားလိုက်ကြလေသည်။

"ဟွန့်..."

နျူအာက မထီမဲ့မြင် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။

"ပစ်... အားလုံးပစ်..."

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ မြင်းတပ်သား ရာပေါင်းများစွာက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုင်ဖယ်သေနတ်များကို မြှောက်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်သောအခါ ပဲလှော်များပေါက်သကဲ့သို့ ဆူညံသော သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။ သူတို့သည် ရှေ့သို့ပင် မချီတက်ကြဘဲ အဝေးမှနေ၍ ဖြန့်ကျက်ထားသော ပစ်ခတ်မှုမျဉ်းတစ် ကြောင်းကိုသာ ဖွဲ့စည်းထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ရာပေါင်းများစွာမှာမူ ဓားများကိုဝှေ့ ယမ်းကာ ရှေ့သို့ချီတက်ရန် မိုက်မဲစွာ ပြင်ဆင်နေကြဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤထူထပ်သော သေနတ်ပစ်ခတ်မှု များရှေ့တွင် သူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် သက်ရှိပစ်မှတ်တန်းကြီးများ ဖြစ်သွားခဲ့ ကြလေတော့သည်။

ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာသော ပထမဆုံး လူဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ချက်ချင်းပင် သွေးတိမ်တိုက်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲ သွားခဲ့ပြီး မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ အော်ဟစ်နေခဲ့ကြလေသည်။ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော မြင်းတပ်သားများမှာ ဤကြုံဖူးနဖူးမရှိသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မြင်းများကို ဇက်ဆွဲ ကာ ဖရိုဖရဲ ဆုတ်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

"တိုက်ကြ... ကျင်းပေမြို့စားကြီးကို အရှင်ဖမ်း... ခုခံတဲ့သူမှန်သမျှကို သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်ပစ်..."

နျူအာသည် သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ရာ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သားများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အထွေထွေ ထိုး စစ်ကြီးကို စတင်လိုက်ကြလေတော့သည်။

ဝံပုလွေများနှင့် ကျားများကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်သော နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သည်များသည် ရှေ့သို့ အုံနှင့် ကျင်းနှင့် ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။ ရိုင်ဖယ်သေနတ်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းကို မျက်မြင် ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသော ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ အသေခံတပ်သားများမှာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ကြာမြင့်စွာ ကပင် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ခုခံပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့မှာ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရကာ ပြန့်ကျဲ သွားကြပြီး ဒူးထောက် လက်နက်ချလိုက်ကြလေတော့သည်။

သူရဲကောင်းဆန်ဆန် သေဆုံးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော သူတို့၏ တပ်မှူး ကျင်းပေမြို့စားကြီးမှာ မထရပ်နိုင်မီမှာပင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သည်အချို့၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူတို့က ၎င်းအား တုတ်ခိုင် သော လျှော်ကြိုးများဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်ကြလေတော့သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အထင်အမြင်သေးမှုများနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် နျူအာ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီးလား... ဟက်...ထွီ…"

နျူအာသည် ရွှံ့နွံထဲတွင် ရုန်းကန်နေသော ကျင်းပေမြို့စားကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အရေးမပါသော အင်းဆက်ပိုး ကောင်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်ဖြင့် တံတွေးတစ်ချက် ထွေးချလိုက်လေသည်။

"ခေါ်သွားစမ်း..."

ဤစကားလုံးများမှာ မည်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုထက်မဆို ပို၍ စော်ကားရာရောက်လှပေသည်။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ကာ အရှက်ရဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် အရာအားလုံး အမှောင်အတိကျကာ လုံးဝသတိလစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။