အခန်း ၂၅၂

အခန်း (၂၅၂)

နန်ယန်တွင် သုံ့ပန်းဆက်သခြင်းနှင့် ပြည်သူတို့၏ နှလုံးသားများ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နန်ယန်စီရင်စု၌ ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့တွင်ကား နန်ယန်မြို့သည် မည်သည့်ပွဲတော်ထက်မဆို ပို၍ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက် ရှိနေလေ၏။

အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ မရေမတွက်နိုင်သော လူအုပ်ကြီးမှာ မြို့လယ်ရှိ အကြီးမားဆုံးသော ကွင်းပြင်ကျယ် ကြီးဆီသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာနေလျက်ရှိကြလေသည်။

ယနေ့တွင် တစ်လောကလုံးကို အံ့အားသင့်စေမည့် သတင်းတစ်ပုဒ်သည် မြောက်ပိုင်းတစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထိုသတင်းမှာ ကပ်ရောဂါစစ်ပွဲကို စတင်ခဲ့ပြီး မြို့တစ်မြို့လုံးနီးပါးကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ သည့် မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင် ကျင်းပေမြို့စားကြီးဆိုသည့် မိစ္ဆာကောင်ကို သခင်ကြီးဖန်းဟန်၏ နဂါးအစွယ်တပ် မတော်က အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပြီး ယနေ့ နန်ယန်တွင် လူပုံအလယ်၌ ရုံးတင်စစ်ဆေးမည်ဟူသော သတင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ကွင်းပြင်ကျယ်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ယာယီဆောက်လုပ်ထားသော စင်မြင့်ထက်တွင်မူ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား သော ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မတ်မတ် ရပ်နေလျက်ရှိလေ၏။

သူ၏ ဘေးတွင်မူ နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့ အပါအဝင် သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် စစ်သူကြီးတစ်စု ရှိနေခဲ့ကြပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ အထူးနေရာတစ်ခုတွင်မူ ကျေးဇူးတင်ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လော့ကျင်း၏ တပ်စွဲစစ်သူကြီး ဖြစ်သော စစ်သူကြီးလော့ ထိုင်နေခဲ့လေသည်။ သူနှင့်အတူ ကျင်းပေ မြို့စားကြီး၏ ရက်စက်စွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရသည့် လော့ကျင်းမှ ဖိတ်ကြားထား သော အရပ်သားကိုယ်စားလှယ်အချို့လည်း ပါဝင်လေသည်။

ဘုရင်မ ရှောင်ရူရွှီသည် စင်မြင့်၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဖန်းဟန် ဖန်တီး စီစဉ်ထားသည့် ရှေးခေတ်အာဏာရှင်အပေါ် နောက်ဆုံးစီရင်ချက်ချမည့်ပွဲကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် စောင့် ကြည့်နေလေ၏။

“ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ချေ...”

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် ယာယီအကျဉ်းလှည်းတစ်စီးကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းတင်လာခဲ့ ကြလေသည်။

ထိုအကျဉ်းလှည်းအတွင်းတွင်မူ တစ်ချိန်က မောက်မာဝင့်ကြွားခဲ့သော ကျင်းပေမြို့စားကြီးမှာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စားများကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာ များနှင့် ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ တုတ်ခိုင်သော သံကြိုးကြီးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသဖြင့် လမ်းဘေး ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်သတ်နေလေတော့သည်။

“အဲဒါ ကျင်းပေမြို့စားကြီး ဆိုတာလား...”

“ကျိန်စာသင့်မယ့် တိရစ္ဆာန်ကောင် သူပဲ သူက ငါတို့ကို ကပ်ရောဂါဖြန့်ပြီး သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ကောင်ပဲ...”

“သူ့ကို သတ်လိုက် ဒီမိစ္ဆာကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်...”

ကျင်းပေမြို့စားကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ပရိသတ်သောင်းချီ၏ ဒေါသမီးတောက်မှာ လုံးဝ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော ပုပ်သိုးနေသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ကြက်ဥပုပ်များနှင့် ကျောက်ခဲများပင်လျှင် အကျဉ်းလှည်းဆီသို့ မိုးရွာချသည့်အလား ကျဆင်းလာခဲ့ရာ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စုပုံနေခဲ့သော အကြောက်တရားနှင့် အမုန်းတရားများကို ပေါက်ကွဲစေခဲ့လေတော့သည်။

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ အပေါက်ပေါက်အပြဲပြဲဖြစ်ကာ သွေးများ အဆက်မပြတ် ယိုစီးကျနေသော် လည်း သူသည် ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ မျက်လုံးများ အရောင်မဲ့နေပြီး ခေါင်းကိုသာ လေးလံစွာ ငုံ့ထားလျက်ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာနေရန် အချက်ပြလိုက်လေ၏။ ဆူညံနေ သော ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပေသည်။

လူတိုင်းသည် နန်ယန်၏ ဒဏ္ဍာရီကို တစ်ကိုယ်တော် ဖန်တီးခဲ့သည့် လူငယ်ခေါင်းဆောင်အား စိတ်အားထက်သန် မှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့ အပြည့်အဝပါဝင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာကာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် အကျဉ်းလှည်းအတွင်းရှိ ကျင်းပေမြို့စားကြီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

“ရွာသူရွာသားအပေါင်းတို့ ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီခွေးအိုကြီးကို ရုံးတင်စစ်ဆေးကြမယ် သူ့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေကို ငါ ဖော်ထုတ် ပြမယ်...”

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူဟာ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ပဲ တပ်မတော်ကြီးကို လက်ကိုင်ထားပေမယ့် နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ဖို့ မစဉ်းစားဘဲ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်က ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးခဲ့တယ်...”

“ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ သူက စစ်မက်ကို နှစ်သက်တဲ့ သဘာဝရှိတယ် ဧကရာဇ်ဖြစ်ချင်တဲ့ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အတွက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မိသားစုတွေကို ပျက်စီးစေခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စစ်သည်တွေကို အလဟဿ သေပွဲဝင်စေခဲ့တယ်...”

“တတိယအချက် ပြီးတော့ လူမဆန်ဆုံးအချက်ပဲ သူက လုံးဝ ယုတ်မာကောက်ကျစ်လွန်းတယ် ကပ်ရောဂါကို လက်နက်တစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးပြုပြီး ငါတို့ နန်ယန်က ပြည်သူ သိန်းနဲ့ချီကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ် ဒါဟာ လူတစ်ယောက် လုပ်သင့်တဲ့ လုပ်ရပ်လား...”

“စတုတ္ထအချက် စစ်ရှုံးသွားတာတောင် နောင်တမရဘဲ လော့ကျင်းကို သွားပြီး မြို့ကို ရက်ရက်စက်စက် သတ် ဖြတ်ချင်သေးတယ် အပြစ်ကင်းတဲ့ အရပ်သားတွေရဲ့ သွေးနဲ့ သူ့ရဲ့ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ချင်နေတယ် ဒီတိရစ္ဆာန် ကောင်ကို မသတ်သင့်ဘူးလား...”

ဖန်းဟန်၏ စွပ်စွဲချက်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် လူအုပ်ကြီး၏ ဒေါသများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့လေ၏။ သူ စကားပြော ဆို၍ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူတိုင်းသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားကြပြီး တစ်ခဲနက် ဟစ်အော်လိုက်ကြလေ တော့သည်။

“သေသင့်တယ် သူ သေသင့်တယ်...”

“သက်သေရှိတယ်...”

ဖန်းဟန်သည် သူ့ဘေးရှိ စစ်သူကြီးလော့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

“ဒီလူဟာ လော့ကျင်းရဲ့ တပ်စွဲစစ်သူကြီးဖြစ်တဲ့ စစ်သူကြီးလော့ပဲ အကယ်၍ ငါ့ရဲ့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်သာ အချိန်မီ မရောက်လာခဲ့ရင် လော့ကျင်းဟာ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ သူ အားလုံးကို ပြောပြလိမ့်မယ်...”

စစ်သူကြီးလော့သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ စင်အောက်ရှိ သောင်းနှင့်ချီသော လူအုပ်ကြီးအား လေးနက်စွာ အရို အသေပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဒေါသများ ရောယှက်နေသော အသံဖြင့် ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ မြို့ပြင်ရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် အရပ်သားများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုများ အကြောင်း ကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလေတော့သည်။

“အကယ်၍ သခင်ကြီးဖန်းရဲ့ နတ်ဘုရားလိုမျိုး ကယ်တင်မှုသာ မရှိခဲ့ရင် လော့ကျင်းက သန်းနဲ့ချီတဲ့ အသက်တွေ ဟာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ ကြာပါပြီ… သခင်ကြီးဖန်းဟာ လော့ကျင်းရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲ သူဟာ အလယ် ပိုင်းလွင်ပြင်က ပြည်သူတွေရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အရပ်ခုနစ်ပေခန့်ရှိသော ထိုအမျိုးသားကြီးသည် ဖန်းဟန်၏ အရှေ့တွင် ဒူးနှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ထောက်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပေးလိုက်လေတော့သည်။

“စစ်သူကြီးလော့ ကျေးဇူးပြုပြီး ထပါဦး...”

ဖန်းဟန်သည် သူ့အား အမြန်ဆွဲထူလိုက်လေ၏။

ဤမြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားခဲ့ပေသည်။

နန်းတွင်းမှ စစ်သူကြီးများပင်လျှင် သခင်ကြီးဖန်းအပေါ် ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရိုအသေပေးခြင်းက သခင်ကြီးဖန်း၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် ကြင်နာမှုများ မည်မျှကြီးမားကြောင်းကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ကျင်းပေမြို့စားကြီး မင်းရဲ့ အပြစ်ကို မင်း သိရဲ့လား...”

ဖန်းဟန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ စူးရှနေပြီး အကျဉ်းလှည်းထဲမှ ကျင်းပေ မြို့စားကြီးကို တစိုက်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေလျက်ရှိလေ၏။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာခဲ့ပြီးနောက် လွတ်ကင်းသွားမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်နေသော ရူးသွပ်မှုတစ်မျိုးက သူ၏ ကွက်လပ်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဆီသို့ အလင်းရောင်တစ်ချက်အဖြစ် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ သူသည် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ ဩရှရှအသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

“အနိုင်ရတဲ့သူက ဘုရင် ရှုံးတဲ့သူက လူဆိုးပဲ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ ငါ နောင်တရတာက ဒီခွေးကောင်ကို စောစော စီးစီး အမြစ်မဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ...”

“နောင်တမရတဲ့ကောင်...”

ဖန်းဟန်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူနှင့် စကားပြောဆိုကာ အချိန်ဖြုန်းနေရန် စိတ်မဝင်စားတော့ ချေ။

သူသည် ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်ရှိ ရှောင်ရူရွှီထံသို့ လှည့်ကာ ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်။

“အရှင်မ သစ္စာဖောက် ကျင်းပေမြို့စားကြီးဟာ အင်မတန် ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုတွေကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင် နဲ့ မြေကြီးကတောင် ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ မရနိုင်ပါဘူး အခြားသူတွေကို သတိပေးဖို့နဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့အတွက် သူ့ကို လူပုံအလယ်မှာ စံပြအနေနဲ့ ကွပ်မျက်ဖို့ အရှင်မရဲ့ အမိန့်တော်ချမှတ်ပေးဖို့ တောင်း ဆိုပါတယ်…”

ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှနေ၍ ရှောင်ရူရွှီ၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အာဏာပါသောအသံသည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေတော့၏။

“ခွင့်ပြုတယ် သစ္စာဖောက် ကျင်းပေမြို့စားကြီးကို လော့ကျင်း၏ တပ်စွဲစစ်သူကြီးက ကွပ်မျက်စေ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို လူပုံအလယ်မှာ ချက်ချင်း ပြသထားစေ...”

“မှန်လှပါ အရှင်မ...”

စစ်သူကြီးလော့သည် ကွပ်မျက်သူ၏ ဓားကို ယူကာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွား လိုက်လေသည်။

“ခုတ်စေ...”

ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်သံနှင့်အတူ အလင်းရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားခဲ့လေ၏။

ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

တစ်ချိန်က တန်ခိုးအာဏာကြီးမားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ ဤသို့ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ ဖြစ် သွားခဲ့ရပေတော့သည်။

“နဂါးအစွယ်တပ်မတော် ကြီးမြတ်လှပါပေတယ်...”

ကွင်းပြင်ထဲတွင်မူ သောင်းနှင့်ချီသော လူအုပ်ကြီး၏ အားပေးဟစ်အော်သံများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တက်လှမ်း သွားသည့် အသံလှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး နန်ယန်မြို့တစ်မြို့လုံးကိုပင် မှောက်လှန်ပစ်တော့မတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားသည့် အကြည့်များကို ရင်ဆိုင် ရင်း စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေခဲ့လေ၏။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသော ဦးခေါင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ငေးမောကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျင်းပေမြို့စားကြီး ဆိုသည်မှာ အစပြုခြင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤယိုယွင်းပျက်စီးနေသော လောကကြီးတွင် သူ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပစ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အဆိပ်ပြင်းသော အကျိတ်ဆိုးများစွာ ရှိနေသေးပေ၏။

သူသည် ခါးရှိ ဓားလက်ကိုင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများထက်တွင် စူးရှသော အပြုံး တစ်ခုက ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။