အခန်း ၂၅၃

အခန်း (၂၅၃)

အထူးသံမဏိနှင့် မိုးကြိုးနတ်ဘုရားတူ

ရင်ပြင်မှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အောင်ပွဲခံသြဘာပေးသံများက သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သော် လည်း ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာမူ မြို့ပြင်ရှိ အပူရှိန်ပြင်းပြင်း လောင်ကျွမ်းနေသော လျှို့ဝှက်အလုပ်ရုံဆီသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ အတိတ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ အနာဂတ်ကို အမှန်တကယ် ပုံဖော်ရန်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

"သခင်ကြီး ကြည့်ပါဦး... ဒါပါပဲ..."

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၊ ခြေသုံးလှမ်း သို့မဟုတ် ငါးလှမ်းလျှင် အစောင့်တစ်ယောက်စီ ချထား သော အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသည့် ခြံဝင်းတစ်ခုထဲတွင်မူ နည်းပညာအရာရှိချုပ် စုမေနျန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့ ရောယှက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပုံပန်းသဏ္ဍာန် ထူးဆန်းလှသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြနေခဲ့လေသည်။

ဤနေရာမှာ ဖန်းဟန်၏ အထူးတားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ယုံကြည်ရဆုံးသူဖြစ်သော သူမပင်လျှင် ဤ အဓိကနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ခွင့်ရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

အလုပ်ရုံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ သစ်တော်သီးပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး ထူးဆန်းလှသော မီးဖိုကြီးတစ်ခု ရှိနေကာ ၎င်း၏ နံရံများကို အပူဒဏ်အခံနိုင်ဆုံး အုတ်များနှင့် ကျောက်ခဲများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အောက်ခြေတွင်မူ ကြီးမားလှသော သားရေလေမှုတ်အိတ်ကြီးများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် အပေါက်ငယ်များစွာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ စနစ်က ဆုချီးမြှင့်ထားသော 'အဆင့်မြင့် သတ္တုဗေဒနည်းပညာ ရှင်းလင်းချက်' ကို အသုံးပြု၍ ဖန်းဟန် ကိုယ်တိုင် ပုံဆွဲကာ လက်မှုပညာရှင်များကို လမ်းညွှန်တည်ဆောက်စေခဲ့သည့် ပထမဆုံးသော 'ပုံသွင်းမီးဖို' ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သခင်ကြီး တကယ်ပဲ... ဒီအရည်ပျော်နေတဲ့ သံရည်ပူတွေထဲကို လေမှုတ်သွင်းလိုက်ရုံနဲ့ နတ်ဘုရားသံမဏိ ဖြစ်လာနိုင်တာလား..."

စုမေနျန်သည် ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် သိချင်စိတ်များနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ အမျိုးမျိုးသော မှော်ဆန်သည့် အတတ်ပညာများကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ဖူးသော် လည်း ဤကဲ့သို့သော သတ္တုစပ်နည်းပညာမှာ သူမ၏ စိတ်ကူးဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"မေနျန်... ဒီသံရည်ပူမီးဖိုကြီးကို သဲတွေ ရောနေတဲ့ ဆန်ပြုတ်အိုးကြီးတစ်အိုးလို့ မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်..."

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ အရူးအမူးဖြစ်နေသည့်အလား တောက်ပနေလျက် လေမှုတ်အိတ်များကို လက်ညှိုး ထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့ ငါတို့ မှုတ်သွင်းလိုက်တဲ့အရာက သာမန်လေမဟုတ်ဘဲ ရွှေကိုလောင်ကျွမ်းစေနိုင်တဲ့ လေတစ်မျိုးပဲ..."

"ဒီလေက သံကို သဘောမကျပေမယ့် အဲဒီ သဲလို အညစ်အကြေးတွေကိုတော့ သဘောကျတယ်... လေဝင်သွား တာနဲ့ အဲဒီအညစ်အကြေးတွေကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ပြာဖြစ်သွားအောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်မှာ... အဲဒီတော့ ကျန်ခဲ့ မယ့်အရာက သန့်စင်တဲ့ သံဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားသံမဏိပဲပေါ့..."

စုမေနျန်သည် ထို 'ရွှေကိုလောင်ကျွမ်းစေသော စွမ်းအင်' သီအိုရီကို သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် နား ထောင်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ထိုအခြေခံသဘောတရားကို နားမလည်သေးသော်လည်း 'အညစ်အကြေးများကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး လောင် ကျွမ်းစေသည်' ဆိုသော ရှင်းလင်းချက်မှာ ရိုးရှင်းပြီး နားလည်ရလွယ်ကူကာ အင်မော်တယ်တို့၏ နည်းလမ်းများ ကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဖန်းဟန်အပေါ် သူမ၏ ကြည်ညိုမှုတန်ဖိုးကို ပိုမိုနက် ရှိုင်းသွားစေခဲ့လေသည်။

"စတင်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ..."

ဖန်းဟန်က အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြသော လက်မှုပညာရှင်များသည် အခြားလေပြင်းဖိုတစ်ခုမှ လိမ္မော်နီရောင် သံရည်ပူများ ကို ရှည်လျားသော သံယောင်းမများဖြင့် ပုံသွင်းမီးဖိုထဲသို့ ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်လိုက်ကြလေတော့သည်။

"လေမှုတ်သွင်းလိုက်တော့..."

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်နှင့်အတူ အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းထားသော လူဆယ်ဦးကျော်ခန့်သည် ကြီးမားသော မောင်းတံ ကြီးကို တွန်းချလိုက်ရာ သားရေလေမှုတ်အိတ်များမှ လေများသည် ပိုက်များမှတစ်ဆင့် ပုံသွင်းမီးဖို၏ အောက် ခြေသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဝူး..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။

အပူရှိန်ပြင်းပြင်း လေများက သံရည်ပူများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် မီးဖိုဝမှ အလွန်တောက်ပလှသော မီးပွားများမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပန်းထွက်လာခဲ့လေတော့၏။

လိမ္မော်နီရောင် သံရည်ပူများသည် မီးဖိုထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်နေပြီး မီးဖိုတစ်ခုလုံးမှ ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်း သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားခဲ့လေသည်။

စုမေနျန်နှင့် တပည့်များသည် ထိုအံ့မခန်းဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်သက်သွားကြပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွား ကြကာ သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြလေ၏။

ဤသည်မှာ သံမဏိထုတ်လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မီးတောင်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေခြင်းနှင့်ပင် တူနေချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မီးဖိုထဲမှ ပန်းထွက်နေသော မီးတောက်များ၏ အရောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ အစပိုင်းတွင် မီးပွားများ ရောနှောနေသော အနီရောင်ရင့်ရင့် အရောင်မှ တောက်ပသော အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း အနီရောင်ဖျော့ဖျော့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်အထိ သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာလည်း အချိန် နှင့်အမျှ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့ပေသည်။

"လေမှုတ်တာကို ရပ်လိုက်တော့..."

သူသည် ထိုခဏတာ အချိန်လေးကို တိကျစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ် အမိန့်ပေး လိုက်လေ သည်။

သားရေလေမှုတ်အိတ်များ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်နေသော ပုံသွင်းမီးဖိုကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေ၏။

လက်မှုပညာရှင်များသည် စက်ယန္တရားများကို အလွန်စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လည်ပတ်ကာ ပုံသွင်းမီးဖိုကြီးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စောင်းလိုက်ကြလေသည်။

ယခင်ကထက် ပိုမိုသန့်စင်ပြီး တောက်ပနေသော သံမဏိရည်များသည် ရွှေရောင်ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော ပုံစံခွက်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့လေ၏။

အားလုံးပင် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

သံမဏိရည်များ အေးခဲပြီး ခဲသွားသောအခါ လက်မှုပညာရှင်များသည် ငွေမှိုင်းရောင် တောက်ပနေသည့် သံမဏိ တုံးကို သံညှပ်များဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြရာ အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ချွင်..."

လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးက သတ္တိမွေးကာ သံမဏိတုံးကို တူဖြင့် ထုလိုက်လေ၏။

ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ရှည်လျားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ တူ၏ထိပ်ဖျားတွင် အက်ကွဲကြောင်းငယ် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သော်လည်း သံမဏိတုံးပေါ်တွင်မူ ဖြူဖျော့ဖျော့ အရာလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"အို ဘုရားသခင်..."

"နတ်ဘုရားသံမဏိပဲ... ဒါက အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားသံမဏိပဲ..."

လက်မှုပညာရှင်များမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် တစ်သက်လုံး သံရည်ကျိုလာခဲ့ကြသော်လည်း ဤမျှ မာကျောသော သတ္တုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ ကြပေ။

ဖန်းဟန်သည် ငွေမှိုင်းရောင် တောက်ပနေသော သံမဏိတုံးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နျူအာ၊ မာပေါ်ကော့နှင့် အခြားသူများသည် သခင်ကြီးက နတ်ဘုရားလက်နက်များနှင့် သံချပ်ကာများကို ချက် ချင်း ပန်းပဲခတ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် ဖန်းဟန်ကမူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သံမဏိတုံးအများစုကို ချိတ်ပိတ်ထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် အကောင်းဆုံး သံမဏိတုံးတစ်တုံးကို ယူကာ ပန်းပဲဖိုဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အကူအညီအားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ပန်းပဲဖိုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့ရာ တူထု သံများက အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း သူ မည်သည်ကို လုပ်နေကြောင်း မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြချေ။

ညအချိန်ရောက်သော်...၊

လျူရူမေ၏ အခန်းမှာ လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သူမသည် ဒဏ်ရာရ စစ်သည်တစ်ဦး၏ ပြည်တည်နေသော ဒဏ်ရာကို ကုသပေးပြီးကာစဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက် ထဲ တွင် ကိုင်ထားသော သံချေးတက်နေသော ခွဲစိတ်ဓားကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ဆေးကြောနေခဲ့လေသည်။

ဤဓားဖြင့် အသားကို ခွဲစိတ်လိုက်တိုင်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်ရပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မသန့် ရှင်းသော ကိရိယာများသည် လူနာများအတွက် ပိုမိုကြီးမားသော နာကျင်မှုနှင့် ကူးစက်နိုင်ခြေကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေ မည်ကို သူမ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

သံကို ရွှံ့လို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး ဘယ်တော့မှ သံချေးမတက်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ဓားတစ်လက်လောက်သာ ရှိခဲ့ရင် သေးငယ်တဲ့ ခွဲစိတ်ဓားလေးတစ်လက် ဖြစ်နေရင်တောင် ကောင်းမှာပဲဟု သူမ အကြိမ်ကြိမ် တွေးမိခဲ့ဖူးပေသည်။

"အလုပ်များနေတုန်းပဲလား..."

တံခါးပွင့်လာပြီးနောက် ဖန်းဟန် ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြယ်ရောင် လရောင်များ လွှမ်းခြုံနေ သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင်မူ သပ်ရပ်လှပသော သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

"သခင်ကြီး... ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ..."

လျူရူမေသည် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ သံမဏိထုတ်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းနေမှာပေါ့... အနားယူသင့်တယ်လေ..."

"ငါ မပင်ပန်းပါဘူး..."

ဖန်းဟန်က ခန့်မှန်းရခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သစ်သားသေတ္တာလေးကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"မင်းအတွက် ဘာလက်ဆောင် ယူလာခဲ့လဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

လျူရူမေသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် သစ်သားသေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အနီရောင် ပိုးသားခံပြားပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသော အနုပညာလက်ရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့် ခွဲစိတ်ကိရိယာအစုံအလင်ကို မြင်လိုက် ရသောအခါ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် အပါးလွှာဆုံး ခွဲစိတ်ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေ၏။

ဓားသွားမှာ ပုစဉ်းရင်ကွဲ၏ အတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာနေပြီး မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အလင်းပြန်နေလေသည်။ အလင်း ရောင်အောက်တွင် ဓားသွားမှာ ဖြောင့်တန်းပြီး အေးစက်သော မျဉ်းတစ်ကြောင်းကဲ့သို့ အလင်းပြန်နေကာ အလင်းရောင်ကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်တော့မည့်အလား ထက်မြက်လှပေသည်။

သူမသည် လက်ချောင်းလေးဖြင့် ဓားသွားကို ဖွဖွလေး ခေါက်ကြည့်လိုက်ရာ ရှင်းလင်းသော အသံတစ်ခုက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေ၏။

"ဒါ... ဒါက..."

လျူရူမေ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီးနောက် မျက်ရည် များ ဝဲတက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ ကိရိယာများအပေါ် လိုအပ်ချက်မှာ သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်လှပေ သည်။

ဤကိရိယာအစုံ၏ တိကျမှု၊ ချောမွေ့မှုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထက်မြက်မှုတို့မှာ သူမ၏ အကြီးမား ဆုံးသော စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေပေတော့သည်။

"ဒါတွေကို ဒီနေ့မှ အသစ်သန့်စင်ထားတဲ့ 'နတ်ဘုရားသံမဏိ' နဲ့ မင်းအတွက် ငါ ကိုယ်တိုင် ပန်းပဲခတ်ပေးခဲ့တာ..."

ဖန်းဟန်က သူမကို နောက်ကျောဘက်မှ ယုယစွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး နားနားကပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်မလေး... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဆေးကြိတ်ရင်း လက်ရှသွားတာရယ်၊ ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို ချုပ်ပေးရ တဲ့အချိန်မှာ ဓားက တုံးနေလို့ မင်း ငိုခဲ့ရတာရယ်ကို မှတ်မိသေးလား... မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးအရာတွေကို ပေးမယ်လို့ ငါ ကတိပေးခဲ့တယ်လေ... အခုကစပြီး ဒါတွေကို သုံးပြီး လူတွေကို ကယ်တင်ပါ... ဒါတွေက မင်း လက်တွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ... ပြီးတော့ သံချေးတက်တာတို့ တုံးသွားတာတို့အတွက် ဘယ် တော့မှ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

*ဝုန်း...*

ဖန်းဟန်၏ စကားများမှာ နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျူရူမေ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ပြိုကျသွားစေခဲ့လေ၏။

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံက စစ်ပွဲ၏ အခြေအနေကိုပင် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိသည့် နိုင်ငံတော်နှင့် စစ်ရေးအတွက် အရေး ပါလှသော ကြုံဖူးခဲသည့် 'နတ်ဘုရားသံမဏိ' ကို ယနေ့တွင် အောင်မြင်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သူမ သိရှိ ထားခဲ့ပေသည်။ ဤပထမဆုံးသော ရတနာများမှာ ဖန်းဟန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံချပ်ကာ သို့မဟုတ် နျူအာ၏ လက်ထဲရှိ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိ၏။

သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဤပထမဆုံးနှင့် တန်ဖိုးအကြီးဆုံးဖြစ်သော နတ်ဘုရားသံမဏိ ကို အသုံးပြုကာ သူမ လူ့အသက်များကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ကိရိယာအစုံအလင်ကို ကိုယ် တိုင် ဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမ၏ စံပြရည်မှန်းချက်များနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်မှာ တပ်မတော်ကြီး တစ်ရပ်ထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးနေခဲ့ချေသည်။

ဤခံစားချက်မှာ မည်သည့် ချိုသာသော စကားများ၊ ရွှေငွေ ရတနာများထက်မဆို ပို၍ နက်ရှိုင်းပြီး ရိုးသားလှ သဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် စွဲထင်ရစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"သခင်ကြီး..."

လျူရူမေသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ဖန်းဟန်၏ ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာ အပ်လျက် ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်များဖြင့် ငိုချလိုက်လေတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ ဆံနွယ်များကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာလည်း နူးညံ့သွားခဲ့ရ လေသည်။

[ဒင်... ပေါင်းစည်းထားသောသူ 'လျူရူမေ' ထံမှ ချစ်ခင်မှုအဆင့် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခြင်းကို တွေ့ရှိရပါ သည်...]

[လက်ရှိ ချစ်ခင်မှုအဆင့် - (၉၅) (ကံကြမ္မာဖြင့် ပေါင်းစည်းထားခြင်း)... ]