အခန်း ၂၅၄

အခန်း (၂၅၄)

လောကကို တုန်လှုပ်စေသော နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်

နန်ယန်မြို့ပြင်ရှိ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ စစ်ရေးပြကွင်းကြီး၌ ဖြစ်လေ၏။

ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် သောင်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များမှာ လေးထောင့်စတုရန်းပုံစံ အစီအရီ ရပ်နေ ကြလေသည်။

ထိုအထဲတွင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မတူဘဲ မောက်မာ ပြီး စည်းကမ်းမဲ့သော အကြည့်များရှိသည့် စစ်သည်တစ်စုလည်း ရှိနေပေသည်။

ထိုသူများမှာ တပ်မတော်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းထားသော ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ လက်နက်ချစစ်သည်များပင် ဖြစ် ချေသည်။

လူသိရှင်ကြား တရားစီရင်ပွဲတွင် ဖန်းဟန်၏ စွမ်းအားနှင့် လူအများ၏ ထောက်ခံမှုတို့ကြောင့် ကြောက်ရွံ့ကာ လက်နက်ချရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဘဝတစ်ဝက်ခန့် စစ်တိုက်လာခဲ့ကြသော ဤစစ်မှုထမ်းဟောင်းများ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများနှင့် အပေါ်ယံသာ ကောင်းမွန်ဟန်ရှိသော စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများကို အထင်အမြင်သေးနေကြဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့၏ အမြင်တွင် စစ်တိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်တည်ခြင်း သို့မဟုတ် ညီညာစွာ လမ်းလျှောက် ခြင်းအပေါ်တွင် မမူတည်ဘဲ သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အကြောက်အလန့်ကင်းမှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်ဟု ယူဆထားကြခြင်းဖြစ်ပေသည်။

“မတ်မတ်ရပ်စမ်း... ဘာတွေ လိုက်ကြည့်နေတာလဲ... ထမင်းမစားထားဘူးလား...”

မာပေါ်ကော့သည် ထွားကြိုင်းသောမြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလျက် လက်နက်ချစစ်သည်များ၏ အရှေ့တွင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

မုတ်ဆိတ်မွှေးအပြည့်နှင့် ဘယ်ဘက်ပါးတွင် အမာရွတ်ရှိသော ဝါရင့်စစ်သားကြီးတစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ လူအား တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“သူက ဘာတွေများ အစွမ်းထက်နေလို့လဲ... ဟို ထင်းချောင်းတချို့ကို အားကိုးနေရုံပါပဲ... တကယ်လို့သာ အင်္ကျီ တွေချွတ်ပြီး ဓားတွေနဲ့သာ တကယ်ချကြမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ထိုးမလဲဆိုတာ ပြောရခက်တယ်...”

သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသော စစ်ရေးပြကွင်းကြီးထဲတွင်မူ နားလည်ရခက် လောက်အောင် ဆူညံနေသကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။

မာပေါ်ကော့၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဖန်းဟန်က သူ့ကို တားဆီးရန် လက်ကာပြလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက ဆူပူနေသော နေရာသို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာတွင် ဒေါသထွက်နေ သည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

အင်အားကိုသာ ယုံကြည်သော ဤမောက်မာပြီး ကြမ်းတမ်းသည့် စစ်သည်များကို အကျိုးအကြောင်းပြ ရှင်းပြ နေခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာဖြစ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရစ် နေသော မျှော်လင့်ချက်စအနများကို လုံးဝခြေမှုန်းပစ်ရန် သူတို့နားလည်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများကိုသာ အသုံးပြုရ မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိထားလေ၏။

“ညီအစ်ကိုတချို့က ငါတို့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို သိပ်ဘဝင်မကျဖြစ်နေပုံရတယ်...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ လေသည်။

“ရပါတယ်... ငါတို့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်က ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေပါဘူး... ဒီနေ့တော့ စစ်မှန် တဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မင်းတို့ကို ငါ ပြသပေးမယ်...”

သူသည် လက်ခုပ်တီးလိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းပင် အစောင့်လေးဦးက လေးလံသော သစ်သားစင်တစ်ခုကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြလေ သည်။ ထိုစင်ပေါ်တွင်မူ အေးစက်သော သတ္တုရောင် လင်းလက်နေသည့် ရင်အုပ်ချပ်ဝတ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထား လေ၏။

ရင်အုပ်ချပ်ဝတ်မှာ ရိုးရှင်းပြီး သေသပ်သော ပုံစံရှိကာ မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော မျက်နှာပြင်က နေရောင် အောက်တွင် အေးစိမ့်သော အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသဖြင့် သာမန်လူများ ဖန်တီးနိုင်သော ချပ်ဝတ် တန်ဆာ မဟုတ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေသည်။

“ဒါကတော့ ငါတို့ရဲ့ ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံကနေ သန့်စင်ထားတဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် အထူးသံမဏိကို အသုံးပြုပြီး သွန်း လုပ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားချပ်ဝတ် ပဲဖြစ်တယ်...”

ဖန်းဟန်က ရင်အုပ်ချပ်ဝတ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ထဲက အများစုက မင်းတို့ရဲ့ မြားပစ်စွမ်းရည်နဲ့ မြင်းစီးကျွမ်းကျင်မှုတွေအပေါ် ဂုဏ်ယူနေကြတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... အခု မင်းတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်...”

သူသည် လက်နက်ချစစ်သည်များ၏ တန်းစီနေမှုအပေါ် အကြည့်ဝေ့ဝဲလိုက်ပြီး အမောက်မာဆုံးပုံပေါ်သည့် လေးကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်လေ၏။

“မင်း... ရှေ့ထွက်ခဲ့... မင်းက တပ်ထဲမှာ အတော်ဆုံး လေးသမား ဖြစ်ရမယ်... မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံးလေးနဲ့ အချွန် ထက်ဆုံး သံချပ်ကာဖောက်မြားတွေကို သုံးပြီး ခြေလှမ်းငါးဆယ်အကွာကနေ ပစ်ကြည့်စမ်း...”

ထိုလူမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ သည်။ ခြေလှမ်းငါးဆယ်အကွာအဝေးအတွင်း သူ၏ အထူးပြုလုပ်ထားသော ချိုလေးနှင့် သုံးမြှောင့်ပုံသဏ္ဍာန် သံချပ်ကာဖောက်မြားများကို အသုံးပြုပါက အလွှာနှစ်ထပ်ရှိသော သံဘူးကိုပင် မြားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ဖောက် ထွင်းနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ချက်ရှိနေပေသည်။

“သခင်ကြီးဖန်း... ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာနော်... တစ်ခုခုလွဲချော်သွားရင်တော့ ကျုပ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့...”

သူသည် တန်းစီနေသည့်အထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး ကျောပေါ်မှ လေးကြီးကို ယူကာ ကျည် တောက်ထဲမှ နက်မှောင်နေသော သံချပ်ကာဖောက်မြားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး လေးကြိုးတွင် တပ်ဆင်လိုက် လေ၏။

“ပွင့်စမ်း...”

ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာကာ ကျောက်တုံး နှစ်တုံးစာမျှ အလေးချိန်ရှိသော အစွမ်းထက်လေးကြီးကို အဆုံးအထိ ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။

“ဝှစ်...”

သံချပ်ကာဖောက်မြားမှာ စူးရှစွာ မြည်ဟည်းလျက် အနက်ရောင်လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

“ဒုန်း...”

နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြောင့် လူတိုင်း၏ နားစည်များပင် အူသွားခဲ့ရလေသည်။

သံချပ်ကာ နှစ်ထပ်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်းရှိသော သံချပ်ကာဖောက်မြားသည် ရင်အုပ်ချပ်ဝတ်နှင့် ထိခိုက် မိချိန်တွင် ချပ်ဝတ်ကို မထိဘဲ ခိုင်မာသော သံတောင်ကြီးကို ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လူတိုင်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ သံမဏိစစ်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သုံးမြှောင့်ပုံသဏ္ဍာန် မြားခေါင်းမှာ ကျောက်တုံးကို ကြက်ဥနှင့် ပေါက်သကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ မြားတံတစ်ခုလုံးမှာလည်း မှန်းဆ၍မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ကြမ်းတမ်းစွာ လွင့်စင် သွားကာ လေထဲတွင် လည်ထွက်သွားပြီး လေးသမား၏ ခြေဖျားရှေ့ ခြေတစ်ဝက်ခန့်အကွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံ မြည်လျက် ကျလာခဲ့ပြီး သူ၏ အစွမ်းအစမရှိမှုကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ မြားတောင်ပံများမှာ တုန်ခါနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို နတ်ဘုရားစွမ်းအားချပ်ဝတ် ပေါ်တွင်မူ မမြင်ရသလောက်ဖြစ်နေသော အဖြူရောင်အစက်ကလေးတစ်ခု မှလွဲ၍ ခြစ်ရာတစ်ခုမျှပင် မရှိခဲ့ပေ။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

လေးသမားသည် တုန်ခါမှုကြောင့် ထုံကျင်နေသော သူ၏လက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပျက်စီးမှုမရှိသော ရင်အုပ်ချပ်ဝတ်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လှောင်ပြောင်သောအပြုံးမှ ကြောင်တောင် တောင်အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားသည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

တန်းစီနေသော လက်နက်ချစစ်သည်များအားလုံး ဆူညံသွားခဲ့လေတော့၏။

“ဒါ တကယ်ကြီးလား... အဲဒီချပ်ဝတ်ကို နတ်ဘုရားတွေကများ လုပ်ထားတာလား...”

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ ပြသမှုမှာ ပြီးဆုံးသေးခြင်း မရှိချေ။

“လေးနဲ့မြားတွေက ကလေးကစားစရာတွေပါ...”

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ နျူအာဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

“နျူအာ... မင်းရဲ့ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ ကို ထုတ်လိုက်စမ်း...”

“ဟုတ်ကဲ့... သခင်ကြီးဖန်း...”

နျူအာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏အစောင့်ထံမှ အသစ်စက်စက် ရိုင်ဖယ်သေနတ်တစ်လက် ကို ယူလိုက်လေ၏။ ဤသေနတ်၏ ပြောင်းဝမှာလည်း အထူးသံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ပို၍ထူထဲပြီး ခိုင်မာပုံရပေသည်။

“ခြေလှမ်းတစ်ရာအထိ ဆုတ်လိုက်...”

ဖန်းဟန်က အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

နျူအာသည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာရှိ ပစ်ခတ်ရမည့်နေရာသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် သွားရောက်ကာ ကျွမ်းကျင်စွာ လှဲချလိုက်ပြီး သေနတ်ကို ကျည်ထိုးကာ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများမှာ လည်ချောင်းဝသို့ပင် ရောက်နေကြလေ၏။ ကျင်းပေမြို့စားကြီး ၏ ကိုယ်ရံတော် များ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်းရှိသော မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ လှံတံ ၏ စွမ်းအားကို သူတို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ပေသည်။

“ဒိုင်း...”

သာမန်သေနတ်များထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းပြီး ပေါက်ကွဲအားပြင်းထန်သော ကျယ်လောင်သည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးက စစ်ရေးပြကွင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းသည် ရင်အုပ်ချပ်ဝတ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ချောမွေ့နေသော ချပ်ဝတ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စူးရှတောက်ပသော မီးပွားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“ချွင်...”

သွားကျိန်းမတတ် စူးရှသော သတ္တုသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရွှံ့ကဲ့သို့ ကြေမွကာ ပုံပန်းပျက်နေပြီဖြစ်သော ခဲကျည်ဆန်တစ်ခုမှာ ရင်အုပ်ချပ်ဝတ်ပေါ်မှ အကူအညီမဲ့စွာ လျောကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်လျက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

မြားကြောင့်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အရာထက် အနည်းငယ် ပိုနက်သည့် ချိုင့်ခွက်လေးတစ်ခုမှလွဲ၍ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ချပ်ဝတ် မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ချောမွေ့နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ယခုတိုင်... ဖောက်ထွင်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

“ဟူး...”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆူညံသံမျှသာမကဘဲ ကြည့်ရှုနေကြသည့် သောင်းနှင့်ချီသော လူအများ၏ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်သွားသော သက်ပြင်းချသံများပင် ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ သံချပ်ကာဖောက်မြားကို ကာကွယ်နိုင်ခြင်းက ယခင်က အထင်ကြီးစရာကောင်းခဲ့သည်ဆိုလျှင် ယခု ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာမှ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ ကို အထိအခိုက်မရှိဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖွယ် အဖြစ်အပျက်ကြီးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

“ဘုရားရေ...”

စောစောက အော်ဟစ်နေခဲ့သော အမာရွတ်နှင့် စစ်သားအိုကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ၏မျက်လုံး များမှာ အသက်မဲ့နေကာ သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်နေလေတော့သည်။

“ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်နိုင်မှာလဲ... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်နိုင်တော့မှာလဲ...”

သူ၏စကားများက လက်နက်ချစစ်သည်များအားလုံး၏ ခံစားချက်များကို ပဲ့တင်ထပ်စေခဲ့လေသည်။ သူတို့ တန်ဖိုးထားဂုဏ်ယူခဲ့သော မြင်းစီးကျွမ်းကျင်မှုနှင့် မြားပစ်စွမ်းရည်များမှာ ရက်စက်စွာ ချေမှုန်းခံလိုက် ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သော အနီးကပ်တိုက်ခိုက်လိုသည့် ရဲစွမ်းသတ္တိမှာလည်း ဤအချိန်တွင် ထိုဓားပြီးလှံပြီးဖြစ်သော နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကြောင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေပြီ။

တိုက်ခိုက်ရာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ ရှိနေပေသည်။

ကာကွယ်ရေးအတွက်ဆိုလျှင်လည်း ဓားပြီးလှံပြီးဖြစ်သော နတ်ဘုရားချပ်ဝတ် ရှိနေလေသည်။

ဤသည်မှာ ပြတ်သားပြီး တစ်ဖက်သတ်ဆန်ကာ လုံးဝ ခန့်မှန်းရလွယ်ကူသည့် ရှုံးနိမ့်မှုကြီးပင် ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ ‘အင်မော်တယ်မှော်ပညာ’ နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့ အလွန်ဂုဏ်ယူခဲ့သော အရာအားလုံးမှာ ကြီးမားသော ဟာသတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။

“ဒုတ်...”

မည်သူက ဦးဆောင်ခဲ့သည်ကို မသေချာသော်လည်း လက်နက်ချစစ်သည်များ၏ တန်းစီနေမှုထဲမှ စစ်သည် တစ်ဦး သည် သူ၏လက်နက်ကို အောက်ချကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဖန်းဟန်ကို လေးစားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

ပထမဆုံး ဒိုမီနိုတုံးလေး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ပင် နောက်တစ်ခဏ၌ ရာနှင့်ထောင်နှင့်ချီသော လက်နက်ချစစ်သည် များ ဒူးထောက်လိုက်ကြသဖြင့် ဒုတ်ခနဲမြည်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးဖန်းကို သေတဲ့အထိ အစေခံပါ့မယ်လို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်... ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ပါဘူး...”

“သခင်ကြီးအတွက် ကျွန်တော် အသေခံပါ့မယ်...”

တောင်တန်းများကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြီး သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော သစ္စာစောင့်သိမှု အော်ဟစ်သံများက ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့၏ မျက်လုံးများ၌ မောက်မာမှုများ မရှိတော့ဘဲ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုနှင့် စွဲလမ်းယုံကြည်မှုများသာ ရှိနေတော့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း သောင်းနှင့်ချီသော ထက်သန်သည့် အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့လေတော့သည်။