အခန်း ၂၅၅

အခန်း (၂၅၅)

ဘတ္ထရီ မွေးဖွားလာခြင်းနှင့် ထာဝရမီးအိမ်

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ လက်နက်ချတပ်သားများကို အလုံးစုံသိမ်းသွင်းပြီးနောက်တွင် ဖန်းဟန်၏ အင်အားမှာ နှင်းလုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလာခဲ့သော်လည်း ရိုးရှင်းသော စစ်ရေးချဲ့ထွင်မှုမှာ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိ နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ပို၍ သဘောပေါက်လာခဲ့လေသည်။

ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး၊ ဆက်သွယ်ရေးနှင့် စွမ်းအင်တို့မှာ နောက်ထပ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ဟန့်တားနေသော အဓိကအကြောင်းရင်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သံမဏိပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင် သူသည် ခေတ်သစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်မည့် လျှပ်စစ် ဟူသော နောက်ထပ်နယ်ပယ်တစ်ခုဆီသို့ သူ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်လေ၏။

ထိုနေရာမှာ အစောင့်အကြပ်ထူထပ်သော လျှို့ဝှက်အလုပ်ရုံပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလုပ်ရုံအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များ ပြည့်နှက်မနေဘဲ စူးရှသော အချဉ်နံ့သင်းသင်း လေးတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စုမေနျန်နှင့် သူ၏ အတော်ဆုံး တပည့်အချို့ကို ဦးဆောင်ကာ ရှည်လျားသော စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေး စားပွဲတစ်ခု၏ ဘေးတွင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြလေ၏။

စားပွဲပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အရာဝတ္ထုများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အဝိုင်းပုံစံ ကြေးနီပြားများနှင့် သွပ်ပြားများ၊ ဆားရည်စိမ်ထားသော အဝတ်စများအပြင် အက်ဆစ်များ ထည့်ထားသော မြေအိုးများစွာလည်း ရှိနေလေသည်။

"သခင်ကြီး... ဒီကြေးနီပြားတွေ... သွပ်ပြားတွေနဲ့ အဝတ်စိုစတွေကို တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လိုက်ရုံနဲ့ လျှပ်စီး ထွက် လာမယ်ဆိုတာက သေချာလို့လား..."

စုမေနျန်သည် အက်ဆစ်စိမ်ထားသော အဝတ်စတစ်စကို သွပ်ပြားပေါ်သို့ သတိထားကာ ခေါက်တင်လိုက်ရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ မှော်ဆန်သော အတတ်ပညာများနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးတော့သော် လည်း ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အခြေခံသဘောတရားများကိုမူ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိလေ၏။

"မေနျန်... ကြည့်ကြည့်... ကြေးနီက ယန်ဖြစ်ပြီးတော့ သွပ်က ယင်လေ..."

ဖန်းဟန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"အရိုးဆွေးရေထဲ စိမ်ထားတဲ့ ဒီအဝတ်စနဲ့ ဒီဒြပ်စင်နှစ်ခုကို ခွဲလိုက်တဲ့အခါမှာ... ယင်နဲ့ယန်လိုပဲ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆွဲငင်သွားပြီး မမြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်လာတယ်… အဲဒါတွေကို လူသားပိရမစ်လိုမျိုး တစ်လွှာချင်းစီ ထပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီစွမ်းအားက ပိုပြီးအားကောင်းလာလိမ့်မယ်… နောက်ဆုံးမှာတော့ အရာအားလုံးကို လင်းထိန်သွားစေနိုင်တဲ့ မူလစွမ်းအင်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာ… ဒါကိုပဲ ငါက 'လျှပ်စစ်' လို့ ခေါ်တာပေါ့..."

သူတို့သည် ကောင်းစွာ နားမလည်ကြသေးသော်လည်း စုမေနျန်နှင့် တပည့်များအားလုံးမှာ သဘောပေါက်သွား သည့် အမူအရာမျိုး ပြသလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လက်များမှာလည်း ပို၍ပင် လေးနက်စွာ လှုပ်ရှားလာကြလေ သည်။

ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း သူတို့သည် ကြေးနီပြားများ၊ အဝတ်စိုစများနှင့် သွပ်ပြားများကို တစ်လွှာ ပြီးတစ်လွှာ သတိထားကာ ထပ်လိုက်ကြလေ၏။

တစ်ချပ်၊ နှစ်ချပ်၊ ဆယ်ချပ်မှသည် အချပ်ငါးဆယ်အထိ ဖြစ်လေသည်။

အချပ်တစ်ရာမြောက်ကို ထပ်လိုက်သောအခါတွင်မူ သတ္တုနှင့် အဝတ်စများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရယ်စရာ ကောင်းသည့် ဤ ရဲတိုက်ငယ်လေး မှာ လူတစ်ဝက်ခန့် အရပ်အမြင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ..."

ဖန်းဟန်သည် သူ၏နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေ ခဲ့လေ၏။

သူသည် ကြေးဝါယာကြိုးများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသော ပါးလွှာသည့် ကြေးနီချောင်းနှစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင် လိုက်ပြီး တစ်ချောင်းကို အပေါ်ဆုံးရှိ ကြေးနီပြားနှင့် ထိထားကာ အခြားတစ်ချောင်းကိုမူ အောက်ဆုံးရှိ သွပ်ပြား နှင့် ထိထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသည့် အရေးကြီးဆုံးအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော တန်စတင်ဝါယာကြိုးမျှင်လေး ပါဝင်ပြီး လေဟာနယ်တစ်ပိုင်းဖြစ်အောင် ဖန်တီးထားသည့် သေးငယ်သော ဖန်မီးလုံးလေး ကို ကောက်ယူလိုက် လေ၏။

ဤသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပထမဆုံးသော မီးသီးလေးပင် ဖြစ်ပေသည်။

အသက်ရှူရပ်မတတ် တင်းမာနေသော စုမေနျန်နှင့် တပည့်များအားလုံး၏ အကြည့်များအောက်တွင် ဖန်းဟန် သည် ကြေးဝါယာကြိုးနှစ်ချောင်း၏ အခြားတစ်ဖက်ကို မီးသီးအောက်ခြေရှိ သတ္တုအစွန်းနှစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ် လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အချိန်များပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေ၏။

တစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားသည်။

နှစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားသည်။

မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

တပည့်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်လာပြီး စုမေနျန်သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ မှော်ပညာများ ကျရှုံးသွားပြီလားဟု တွေးတောနေမိလေသည်။

"ဝီ..."

ပင့်ကူမျှင်ထက်ပင် ပါးလွှာသော မီးသီးအတွင်းရှိ သတ္တုကြိုးလေးမှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး ခဲယဉ်းစွာ မြင်တွေ့ရသော အနီရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"လင်းလာပြီလား..."

တပည့်တစ်ဦးက သူ၏မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မသေချာစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

စကားပင် မဆုံးသေးမီ ထိုအနီရောင်အလင်းတန်းလေးမှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက် နေရာမှ တောက်ပလာခဲ့လေသည်။

အနီရင့်ရောင်မှ လိမ္မော်နီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော လိမ္မော်ဝါရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

"အား..."

တပည့်တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသော အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားသဖြင့် သူ၏မျက်လုံး များကို မှိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။

အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးမှာ ထိုအလင်းရောင်ကြောင့် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထောင့်ရှိ ပင့်ကူအိမ်များ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့အားသင့်ကာ ရှုံ့မဲ့နေသော အမူအရာများအားလုံးမှာ ဤအလင်းရောင်အောက်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းသည် ဖယောင်းတိုင်ကဲ့သို့ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်မနေသလို ဆီမီးခွက်ကဲ့သို့လည်း မမှိန်ပျပျ ဖြစ်မနေဘဲ မီးရှူးတိုင်ကဲ့သို့လည်း မီးခိုးများ ထွက်နေခြင်းမရှိပေ။

၎င်းမှာ တည်ငြိမ်ပြီး သန့်စင်ကာ တောက်ပနေပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ကြယ်တစ်ပွင့်ကို ခူးယူကာ သာမန်လူ တစ်ဦး၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဘုရားရေ..."

စုမေနျန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်ရာ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်က သူမ၏ လှပသော မျက် ဝန်းများတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ထိန်းမရဘဲ စီးကျလာခဲ့လေ၏။

သူမသည် ကြောက်ရွံ့၍ ငိုကြွေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိတ်ကူးဖြင့်ပင် မတွေးတောနိုင်သော အလှတရားနှင့် အံ့ဖွယ် အရာကြောင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်ပင် တုန်ယင်သွားရလောက်အောင် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

တပည့်များအားလုံးမှာလည်း နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်တန့်နေကြပြီး ဘုရားဖူးခရီးထွက်လာသကဲ့သို့ အလင်းရောင်ကို ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်လာခဲ့ကြသော်လည်း အလင်းရောင်ကို ဖန်တီး နိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ကြိမ် တစ်ခါမျှ မတွေးတောဖူးခဲ့ကြပေ။

ဖန်းဟန်သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နှလုံးခုန်မြန်နေလျက်မှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေ၏။

အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"သခင်ကြီး... ဒီအရာက... ဒီအရာက... အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုလား..."

စုမေနျန်၏ အသံမှာ ရှိုက်သံများကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အလင်းရောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဘေးနားရှိလူများ၏ အမူအရာများကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ သည်။

"ဒါက လောင်ကျွမ်းစရာလည်း မလိုဘူး… လေတိုက်လို့ ငြိမ်းသွားမှာကိုလည်း ပူစရာမလိုဘူး… ညဘက်တွေကိုပါ ထာဝရ နေ့ခင်းဘက်လို လင်းထိန်သွားစေနိုင်တယ်…"

"ကဲ... ဒါကို 'ထာဝရမီးအိမ်' လို့ပဲ ခေါ်ကြရအောင်..."