အခန်း ၂၅၇

အခန်း (၂၅၇)

လရောင်အောက် အသားကင်ပွဲနှင့် အကျပ်အတည်းအသစ်

ဆက်တိုက်ဆိုသလို နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုများက ဖန်းဟန်၏ နယ်မြေအတွင်းဝယ် စည်ကား သိုက်မြိုက်သော ငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို ဆုချီးမြှင့်ရန်နှင့် မိသားစုဝင်များ အနားယူအပန်းဖြေနိုင်စေရန်အတွက် ကြယ်များလင်းလက်နေသော ကြည်လင်သည့် ညတစ်ညတွင် ဖန်းဟန်သည် ထူးခြားလှသော လရောင်အောက် အသားကင်ပွဲ ကို ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ထိုနေရာမှာ ဖန်းဟန် နေထိုင်ရာအိမ်တော်၏ ကျယ်ဝန်းသော နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်း၌ ဖြစ်ပေသည်။

ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အထူးသံမဏိဖြင့် ဂဟေဆော်ထားသော စတုဂံပုံ အသားကင်စင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့လေ ၏။

ဇီယာနှင့် ငရုတ်သီး အနံ့တို့ ရောယှက်နေသည့် မွှေးပျံ့လှသော အသားကင်နံ့ကြောင့် ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ပါးစပ်တွင် သွားရည်ယိုလာစေခဲ့လေသည်။

“ဦးလေးအာနျူ... သမီးရဲ့ အသားကင် ရပြီလား...”

သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“ဟဲဟဲ... မိန်းကလေးရွှီကျန်း... စိတ်မလောပါနဲ့... သခင်ကြီးက အပြင်ဘက်မှာ ကြွပ်ရွနေပြီး အတွင်းဘက်မှာ နူးညံ့နေမှ စားလို့ကောင်းမယ်လို့ ပြောထားတယ်...”

နျူအာသည် လျှို့ဝှက်ဆော့စ်ကို ရိုးသားစွာဖြင့် သုတ်လိမ်းရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် ရေခဲစိမ်ထားသော ရှောက်သီးဖျော်ရည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြည်းစမ်းနေခဲ့လေ၏။ တက်ကြွလှသော ပူဖောင်းလေးများက သူမ၏ နှာခေါင်းပေါက်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာရာ ဤရေခဲမင်းသမီးလေးကို မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ထူးခြားသော ချိုချဉ်အရသာကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ နားရွက်လေးများ အနည်းငယ် နီရဲလာကာ တစ်ငုံချင်းစီ သောက်သုံးနေခဲ့လေတော့သည်။

ဧကရာဇ်မ ရှောင်ရူရွှီသည်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး ပိုင်ရွှီကျန်းက တေးဂီတသေတ္တာကို အဆင်မပြေစွာ ကိုင်တွယ်နေသည်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကာ သူမ တစ်ခါမှ မပြသဖူးသော ကလေးဆန်ပြီး အပြစ် ကင်းစင်သည့် အပြုံးမျိုးကို ပြုံးနေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်နှင့် အတူရှိနေစဉ်တွင် သူမသည် ဧကရာဇ်မတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုအပ်ဘဲ သူမ၏ စိတ်နှလုံးဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤအသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ပျော်ရွှင်မှုများက လျှံတက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် ကျက်ခါစ အသားကင်များကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆိုဒါ အပြည့်ပါသော ခွက်ကို မြှင့်ကာ အတိုင်းအဆမရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“ဒီအတိုင်း ရပ်မနေကြနဲ့... လာကြ... ကိုယ်တို့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဇနီးချော လေးတွေအတွက်... ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြရအောင်...”

“ဖူး... ငါ့ယောက်ျားက မဖွယ်မရာ လုပ်ပြန်ပြီ...”

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် မျက်နှာနီရဲသွားကာ တံတွေးထွေးဟန်ပြုလိုက်သော်လည်း ပြုံးကာ သူမ၏ ခွက်ကို မြှောက် လိုက်လေသည်။

“ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြရအောင်...”

ထာဝရမီးအိမ် ဟု ရေးသားထားသော စာတန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် တောက်ပနေသော ခြံဝင်းအတွင်း၌ မိန်းကလေးများ၏ ရွှင်လန်းသော ရယ်မောသံများနှင့် ဖန်ခွက်ချင်း ထိခတ်သံများမှာ ရောယှက်နေပြီး အလှပဆုံး သော တေးသွားတစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးနေခဲ့လေသည်။

စစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကာ သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ အေးချမ်းပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ထာဝရ ဖြတ်သန်းနိုင် တော့မည်ဟုပင် သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားခဲ့မိလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် နောက်ထပ် ပျော်ရွှင်မှုရေ ပုလင်းကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ခုန်ပေါက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခုက ထွက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျော်ဝင်နေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြံဝင်း နံရံ၏ အရိပ်ထဲ၌ အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။ အကယ်၍ သူသာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း မကောင်းခဲ့ပါက ၎င်းကို လုံးဝ သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသူမှာ ဇီယင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရယ်မောသံများမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ် သွားခဲ့လေ၏။

လေထုကိုပင် အေးခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ဇီယင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်ကို လူတိုင်း ခံစားလိုက်ကြရပေသည်။

“တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပြီ...”

ဖန်းဟန်၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း တိုးညင်းကာ အေးစက်သွားခဲ့လေ သည်။

ဇီယင်းသည် သူ၏အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး ဖယောင်းဖြင့် သေချာစွာ ချိတ်ပိတ်ထားသော ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက် ထောက်လှမ်းရေးမှတ်တမ်းတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။ သူမ၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း အရေးတ ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

“အရေးပေါ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းပါ... အနောက်ပိုင်းလျန်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ...”

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရလေသည်။ သူသည် တံဆိပ်ကို အမြန်ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး သတင်းလွှာကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

သတင်းလွှာပေါ်ရှိ လက်ရေးမှာ ကမန်းကတန်းနှင့် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အလွန်အရေးကြီးသော အရေးပေါ်အခြေ အနေ အောက်တွင် ထောက်လှမ်းရေးဝန်ထမ်းများက ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

[အကြောင်းအရာ။

အန်းကော်မြို့စား၏ လျှို့ဝှက်ထောက်ပံ့မှုဖြင့် အနောက်ပိုင်းလျန်၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး မာထန် သည် စားနပ်ရိက္ခာနှင့် စစ်လက်နက်ပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို ရရှိခဲ့ပြီး ပုန်ကန်မှုကို စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပေ သည်။ သူသည် အနိုင်မခံအရှုံးမပေးနိုင်သော အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ် အပါအဝင် လူအင်အား တစ်သိန်းခန့်ပါဝင်သည့် တပ်မတော်ကို ဖွဲ့စည်းထားပြီး ကျင်းပေမြို့စားကြီးအတွက် လက်စားချေရန်နှင့် နန်းတွင်း ရှိ အကျင့်ပျက်အရာရှိများကို ရှင်းလင်းရန် ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် နန်ယန်စီရင်စုဆီသို့ အရှိန်အဟုန် အပြည့်ဖြင့် စစ်ချီလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့များသည် နန်ယန်နယ်စပ်သို့ သုံးရက်အတွင်း ရောက်ရှိလာ မည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။]

အန်းကော်မြို့စား။ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ဤမြေခွေးအိုကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မီးသွေးမီးဖိုမှာ တောက်လောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အသားကင်များမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မွှေးပျံ့ သည့် အနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နွေးထွေးပြီး အေးချမ်းသော ငွေ့အသက်မှာမူ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

လေထုထဲတွင် အေးစိမ့်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့် စစ်ပွဲ၏ အရိပ်အယောင်များသာ လွှမ်းမိုးနေတော့၏။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းလွှာကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ စက္ကူမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ အနောက်ဘက် ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဓားတစ် လက်ကဲ့သို့ စူးရှထက်မြက်လာခဲ့ပေသည်။

နွေးထွေးသော အချိန်ကာလများသည် အမြဲတမ်း မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်ပုံ ရပေသည်။

သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။

အန်းကော်မြို့စား၊ မာထန်၊ အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်...။