အခန်း ၂၅၉

အခန်း (၂၅၉)

တပ်ဆင်ရေးလမ်းကြောင်းနှင့် လုံလောက်သော ကျည်ဆန်များ

စုမေနျန်၏ အောင်မြင်မှုသည် ပြင်ဆင်မှုစနစ်တစ်ခုလုံးကို အားသစ်လောင်းပေးလိုက်သည့် အားဆေးတစ်ခွက် သဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည် ။

ဖန်းဟန်သည် ယမ်းအသစ်၏ စွမ်းအားနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရောင်အဝါတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ ပေသည်။

အရှေ့လေမှလွဲ၍ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ဤအရှေ့လေဆိုသည်မှာ ကြီးမားလှသော ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအားပင် ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံမှ အဓိက လက်မှုပညာရှင်များနှင့် မန်နေဂျာများအားလုံးကို အသစ်တည် ဆောက်ထားသော ကြီးမားသည့် စက်ရုံကြီးတစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။

စက်ရုံအတွင်း၌မူ ရေအားသုံး စက်ကိရိယာအသစ်များနှင့် ပုံနှိပ်စက်ကိရိယာတန်းစီများမှာ ရေရဟတ်မောင်းတံ များဖြင့် မောင်းနှင်နေသဖြင့် နားကွဲမတတ် ဆူညံစွာ လည်ပတ်နေကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် လက်မှုပညာရှင်များအား တပ်ဆင်ရေးလမ်းကြောင်း ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းပြနေခြင်းမရှိဘဲ သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များဖြင့် အံ့ဖွယ်ဆိုသည်ကို တိုက်ရိုက် ပြသလိုက်လေတော့သည်။

သူ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော်လည်း တိကျလှသော အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို အလွယ်ကူဆုံးသော လုပ်ဆောင်ချက်များအဖြစ် အကြမ်းဖျင်း ခွဲခြမ်းလိုက်လေ၏။

“မင်း... မင်းက ကြေးနီပြားတွေကို စက်ထဲထည့်ရမယ့် တာဝန်ယူရမယ်...”

“မင်းတို့တွေက ဒီစနက်တံလေးကို ကြေးဝါကျည်ဆန်ခွံထဲ ဖိထည့်ဖို့ အဓိက တာဝန်ယူရမယ်...”

“ပြီးတော့ မင်းတို့တွေက အခြားအရာအားလုံးကို မေ့ထားလိုက်ပြီး ဒီမီးခိုးမဲ့ယမ်းတွေကို အတင်းသာ ထိုးထည့် ပေးလိုက်...”

အစပိုင်းတွင် လက်မှုပညာရှင်များအားလုံးမှာ ကြောင်အသွားခဲ့ကြလေ၏။ ဤသည်မှာ မည်သည့်အရာပါနည်း။ ဤသည်က ရိုးရှင်းသောအရာကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ပထမဆုံးသော ရေအားသုံး တပ်ဆင်ရေးလမ်းကြောင်း စတင်လည်ပတ်လာသောအခါ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

ချွမ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရေအားသုံးပုံနှိပ်စက်က ကျည်ဆန်ခွံတစ်ခုကို ထုတ်လုပ်ပေးလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် စက်သည် နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုသို့ ရွေ့လျားသွားလေသည်။ အလုပ်သမားအမျိုးသမီးက ခလုတ် တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ စနက်တံမှာ နေရာတကျ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်နေရာတွင်မူ ကတော့မှာ မှောက်ကျသွားပြီး ယမ်းများ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပုံနှိပ်စက်မှ ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ အေးစက်သော သတ္တုအရောင် တလက်လက်တောက်ပ နေသည့် ပြီးပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်သည် အဆုံးမှ လိမ့်ထွက်လာကာ သစ်သား သေတ္တာထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး ဒေါက်ခနဲ မြည်သံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်တောင့်၊ တတိယတစ်တောင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

“ချွမ်...၊ ချွမ်...၊ ချွမ်...”

ပြတ်သားသော ထိခိုက်သံများမှာ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်သွားကာ စူးရှသော မြည်သံများ မဟုတ်တော့ဘဲ ရွှေဒင်္ဂါး ပြားများ ကျဆင်းလာသည့်အလား ဆူညံသောအသံများ ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။ ဤသည်မှာ ကျည်ဆန်များ ထုတ်လုပ် နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငွေပုံနှိပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးသည် တစ်နေ့လုံးမှ ကြမ်းတမ်းသော ကျည်ဆန် တစ်ရာကျော် ခန့်ကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ တစ်နာရီတည်းနှင့်ပင် ဤထုတ်လုပ်မှုလမ်းကြောင်းမှ ထွက်ပေါ် လာသော ကျည်ဆန်များသည် ကြီးမားသော သေတ္တာများစွာထဲသို့ ပြည့်နှက်သွားကာ သောင်းဂဏန်း အထိပင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံ...၊ ကောင်းကင်ဘုံ...”

ကျည်ဆန်များ အလုံးအရင်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း တုန်ယင်နေသော လက်မှုပညာရှင်အိုကြီး တစ်ဦးသည် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေ၏။

“ဒါဟာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ... ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ...”

သုံးရက်အကြာတွင် နန်ယန်စီရင်စု အပြင်ဘက်ရှိ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ စစ်ရေးပြကွင်းကြီး၌ ဖြစ်လေသည်။

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော သောင်းနှင့်ချီသည့် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်သားများသည် စတုရန်းပုံစံ အစီအရီ ရပ်နေကြပြီး လုံးဝကို တိတ်ဆိတ်နေကြလေ၏။

သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သော တိုက်ပွဲအတွက် တင်းမာမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့ ပေသည်။

အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နာမည်ဆိုးသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသား ပေါ်တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံစွာ ဖိစီးနေခဲ့လေသည်။

စစ်သူကြီးများ ဝန်းရံထားလျက် ဖန်းဟန်သည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။

စင်အောက်ရှိ မျက်နှာများက အံ့အားသင့်မှုမှ မှင်သက်တိတ်ဆိတ်မှု၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ထက်သန်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်း လဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။ ချွမ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူသည် သူ၏ကွပ်ကဲရေးဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ဓားထိပ်ဖျားဖြင့် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်ကျည်ဆန်တောင်ကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ညွှန်ပြလိုက်ပြီး မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။

“မင်းတို့အားလုံး သေချာကြည့်ထားကြ...”

“မင်းတို့ရဲ့ အရာရှိတွေက ဘယ်လိုသင်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိကြလား... ရန်သူက ခြေလှမ်းသုံးဆယ်အတွင်း မရောက်မချင်း မပစ်နဲ့... သေနတ်တွေကို ချွေတာသုံးကြလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား...”

သူ၏အသံသည် စစ်သည်တိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး ဝါရင့်စစ်သည်များစွာ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အရှက်ရမှုနှင့် နာကြည်းမှုများ ပေါ်လွင်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စကားအကြောင်းအရာကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက် သွားပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုစွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

“ငါ မင်းတို့ကို ပြောမယ်... ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ရဲ့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှာ ဒီစည်းမျဉ်းက အကျုံးမဝင်တော့ဘူး...”

“မင်းတို့ကို တစ်ခုပဲ မှတ်ထားစေချင်တယ်… ကျည်ဆန်တွေ အလုံအလောက် ရှိနေလိမ့်မယ်...”

“စစ်မြေပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ တစ်ယောက်မှ နောက်မဆုတ်ကြနဲ့... သေနတ်ပြောင်းတွေ နီရဲလာတဲ့အထိ ပစ်ကြ ... ကျည်ဆန်တွေ ကုန်သွားပါစေ... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် ဖန်းဟန်က ထောက်ထားပေးမယ်... အားလုံး နားလည်ကြလား...”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စစ်ရေးပြကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး မြေပြိုခြင်းနှင့် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ အားကောင်းသော ကြွေးကြော်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

“လုံလောက်တဲ့ ကျည်ဆန်တွေရှိတယ်... အားလုံးကို ပစ်သတ်ကြ...”

“နဂါးအစွယ်တပ်မတော်က ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ...”

တင်းမာမှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးသည် ဤအချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျည်ဆန်တောင်ကြီး၏ စစ် မှန်သော စွမ်းအားနှင့် ဖန်းဟန်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကြေညာချက်တို့ဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေ၏။ ၎င်း၏ နေရာ တွင်မူ အဆုံးအစမဲ့သော ယုံကြည်မှုများနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များသာ အစားထိုး ဝင်ရောက် လာခဲ့ လေတော့သည်။

သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ သာမန်မီးထိုးတံများ မဟုတ်တော့ဘဲ သေမင်းကို လိုသလို မှုတ်ထုတ်နိုင်သည့် မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသများပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်သည် သူ၏ဓားကို ဖြည်း ညင်းစွာ ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။