အခန်း ၂၆၀

အခန်း (၂၆၀)

လေသင်္ဘောနှင့်ပတ်သက်သော ပထမဆုံးအတွေးအမြင်များနှင့် မိသားစုကစားပွဲ

ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နန်ယန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးရှိ လေထုမှာ ပြတ်တောက် လုနီးပါးဖြစ်နေသော လေးကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ တင်းမာနေခဲ့လေတော့သည်။

လက်နက်တိုက်မှ ဆူညံသံများမှာ နေ့ရောညပါ ရပ်စဲသွားခြင်းမရှိဘဲ စစ်တန်းလျားများမှ တိုက်ပွဲဝင်ဟစ်ကြွေး သံများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်စေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် အခြေအနေများ ဤသို့ဖြစ်နေလေလေ ဖန်းဟန်မှာ ပို၍တည်ငြိမ်နေလေလေပင် ဖြစ်၏။ သူသည် တင်းမာမှုနှင့် ပြေလျော့မှုကြား မျှတစေသည့် နည်းလမ်းဖြစ်သော စစ်ရေးနှင့် အရပ်ဘက်ရေးရာ နှစ်ခုစလုံး၏ သဘောတရားကို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်ပေသည်။

စစ်သည်များ၏ မြင့်မားသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များက မိသားစုများ၏ နီးကပ်လာသော စစ်ပွဲအပေါ် ကြောက်ရွံ့ မှုကို ပြေလျော့စေခဲ့ပြီး သူတို့၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများအတွက်လည်း ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခဏကို ဆောင် ကြဉ်းပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

“ခဲအို... ဒါက တော်တော်ကြီးတာပဲ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် လူတစ်ဝက်ခန့်အမြင့်ရှိပြီး ပါးလွှာသော ဝါးခြမ်းပြားများနှင့် ခိုင်ခံ့သော လျှော်စက္ကူများဖြင့် ပြု လုပ်ထားသည့် အရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခုကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပတ်ချာလှည့်ကာ ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။ ထိုအရာဝတ္ထု ကြီးမှာ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် အတောင်ပံများပါရှိကာ ဧရာမဗိုင်းတောင့်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိ နေပေသည်။

“ဒါကို ခုန့်မင်မီးပုံးပျံလို့ ခေါ်တယ်...”

ဖန်းဟန်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြရင်း သူ၏လက်ထဲရှိ ရှည်လျားသော ကြိုးခွေကို ချိန်ညှိလိုက်လေသည်။

“ခဏနေ လေတိုက်လာတဲ့အခါ အပေါ်ကို လွှတ်တင်လိုက်မယ်...”

ထို့နောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ခုန့်မင်မီးပုံးပျံများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေ၏။

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဧရာမခုန့်မင်မီးပုံးပျံကြီးများကို ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွှတ်တင် လိုက်ကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် လူတို့ဖန်တီးထားသော ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်သွားကြပြီး ညကောင်း ကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို တောက်ပမှုများနှင့် အိပ်မက်များဖြင့် အလှဆင်ပေးလျက်ရှိနေကြလေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်ရင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်ကာ ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“ကြည့်စမ်း... လှလိုက်တာ... ကောင်းကင်ဘုံက နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလိုပဲ...”

ရှောင်ရူရွှီသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော လည်တိုင်လေးကို နောက်သို့မော့လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်း များတွင် ကောင်းကင်ယံမှ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များက ထင်ဟပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က မကြုံဖူးသော စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် တောင့်တမှုတို့က အထင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် နန်းတော်ထဲတွင် အခမ်းနားဆုံးသော မီးပုံးပျံပွဲတော်များကို မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကမျှ သူမ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး ရိုမန်တစ်ဆန်သော မြင်ကွင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့၏ နောက်ပြောင်ကစားမှုများတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိဘဲ ပိုင်ကျီရို၏ အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို အနောက်မှနေ၍ ညင်သာစွာ ဖက်ထားလိုက်လေ၏။

ပိုင်ကျီရို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြေလျော့သွားကာ သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်အုပ်ပေါ်သို့ သက်သောင့်သက်သာ မှီချ လိုက်လေသည်။ သူမသည် စကားမပြောဘဲ သူနှင့်အတူ အိပ်မက်ဆန်သော ညမြင်ကွင်းကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့ လေ၏။

“ကျီရို... လှရဲ့လား...”

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ မွှေးကြိုင်သော ပခုံးလေးပေါ်သို့ မေးတင်လိုက်ရာ သူ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူငွေ့များ က သူမ၏ နားရွက်လေးကို ပွတ်တိုက်သွားခဲ့လေသည်။

“အင်း... လှတယ်...”

ပိုင်ကျီရို၏ အသံလေးမှာ ခြင်တစ်ကောင် မြည်သံကဲ့သို့ တိုးညင်းနေပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရီဝေယစ်မူးဖွယ် ကောင်းသော ရှက်သွေးဖြာမှုများက ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

“ခင်ပွန်းက အမြဲတမ်း ဒီလိုထူးဆန်းပြီး အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ အရာတွေကို တီထွင်နိုင်တယ်နော်... ဒါပေမဲ့... ဒါတွေ က တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းတယ်...”

ဖန်းဟန်သည် တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို ပို၍နီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်ကာ ညကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေသော ဧရာမအလင်းတန်းများကို ငေးကြည့်နေလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ဝေးကွာ သွားသယောင် ရှိနေလေ၏။

သူသည် ပိုင်ကျီရို၏ နားအနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ကတိစကားတစ်ခုကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ်က မီးမထွန်းဘဲ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ပိုကြီးမားတဲ့ 'မီးပုံးပျံ' ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်မယ်... ပြီးရင် မင်းတို့အားလုံးကို ကောင်းကင်ပေါ် ခေါ်သွားပြီး ကြယ်တွေကို လက်လှမ်းမီတဲ့အထိ ပျံသန်းကြမယ်...”

ဤအလွန်အမင်း ရိုမန်တစ်ဆန်လှသော ကတိစကားက ပိုင်ကျီရို၏ နှလုံးသားကို လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ဖန်းဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အရည်ပျော်ကျသွား မတတ် ဖြစ်သွားကာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော ချိုမြိန်မှုများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများက ပြည့်လျှံနေခဲ့ပေ တော့သည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိနေသော လျူရူမေနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုတို့သည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မကြားရသော် လည်း ကောင်းကင်ပေါ် ပျံသန်းမယ် ဆိုသည့် စကားလုံးများကိုမူ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရလေ၏။ သူတို့၏ လှပ သော မျက်နှာလေးများမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားကြသော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ သမင်ငယ်လေးများကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေကြပြီး အနာဂတ်အတွက် အဆုံးမဲ့ တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြလေတော့သည်။

နွေးထွေးပြီး ရိုမန်တစ်ဆန်သော လေထုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေချိန်နှင့် လျူရူမေ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှု တို့ သည် သူတို့၏ အနာဂတ်ပျံသန်းမှု အိပ်မက်များကို တွေးတောယဉ်ယစ်နေကြချိန်တွင် အစောင့်တစ်ဦးသည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် အထဲသို့ ဝင်မလာဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ သံမဏိသွေးနှင့် လူသတ်လိုသော အငွေ့ အသက်များက ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခိုလှုံရာနေရာလေးကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်က သူ့ကို မြင်လိုက်လေ၏။

သူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ပိုင်ကျီရို၏ လက်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ် လိုက်ပြီး သူမ၏ နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

“လိမ်လိမ်မာမာနေနော်... ကိုယ်ပြန်လာတာကို စောင့်နေ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်လိုက်ကာ အမျိုးသမီးများကို စိတ်အေးစေသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူ အနောက်ဘက်ခြံဝင်းရှိ လခြမ်းပုံတံခါးပေါက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နွေးထွေးမှုနှင့် နူးညံ့မှုအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။ ထိုနေရာတွင် သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်မှုနှင့် ကြက်သီးထဖွယ် လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်တို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

“သတင်းပို့ပါတယ် သခင်ကြီး...”

အစောင့်က သတိဆွဲကာ အလေးပြုလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် တုန်ယင် နေခဲ့လေသည်။

“ကြေးနန်းရပါပြီ... အနောက်ပိုင်းလျန် တပ်မတော်ရဲ့ ရှေ့တန်းတပ်တွေ လော့ဖုန်းတောင်စောင်းထဲကို ဝင်ရောက် လာပါပြီ... အရာအားလုံး ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေပါတယ်...”

ဖန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးများက ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ခုန့်မင်မီးပုံးပျံများကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လို က်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။