အခန်း (၂၅၀၃-၂၅၀၄)
Vol. 251 Ch. 2503-2504
အခန်း (၂၅၀၃) - ချင်းမင်ဘက်က ရူးသွားပြီ
မသိလိုက်မသိဘာသာပင် ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့ အဖမ်းခံရပြီးနောက် နောက်ထပ် ၁၀ ရက်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။
ထို ၁၀ ရက်အတွင်း ယဲ့ထျန်းကူနှင့် ဟေးဆန်းတို့ နှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာမှ မခွာဘဲ အနီးအနားတွင် ရပ်ကာ စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။
ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများမှာမူ အလှည့်ကျ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ တက်ရောက်လာကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ‘နေမင်း ခုနစ်ပါး’ ခန်းမမှ စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ကျောင်းသားများသာ ဖန့်ချန်ကို တိုက်ခိုက်ရဲခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ သာမန် စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်၊ အလယ်အဆင့်၊ အစောပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသားများ၊ နောက်ဆုံးတွင် သင်တန်းအစောပိုင်းပင် မပြီးဆုံးသေးသည့် တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသားများကပါ ဖန့်ချန်ကို အတူတူ ဝိုင်းတိုက်ရဲလာကြသည်။
သူတို့သည် ဖန့်ချန်ကို ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားအစွမ်းထက်မှုကို စမ်းသပ်သည့် ပစ်မှတ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။
“ကြည့်ကြစမ်း၊ သူတို့ အတူတူ ဝိုင်းတိုက်လိုက်တာ ‘ပစ်မှတ်ဖန့်’ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အနည်းဆုံး တစ်လက်မလောက် နက်တဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရသွားပြီ ”
ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကျောင်းသားအားလုံးမှာလည်း နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမမှ စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ကျောင်းသားများဆီသို့ စိုက်ကြည့်ကြသည်။
လူသုံးဦး အတူတူ ဝိုင်းတိုက်မှသာ အတွင်းကမ္ဘာ အထောက်အပံ့မပါသည့် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်လက်မခန့် နက်သော ဒဏ်ရာကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က သူတို့ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စေသည်။ သို့သော် ထိတ်လန့်မှုက ပို၍ များပြားသည်။
ဤ ၁၀ ရက်ကျော်အတွင်း သူတို့သည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသည်။ ဖန့်ချန်တွင် အတွင်းကမ္ဘာ အထောက်အပံ့ မရှိလျှင်ပင် သူ၏ သန့်စင်သော ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားက နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမမှ စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ကျောင်းသားတိုင်း၏ အားကုန်ထုတ် တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်နေခြင်းပင်။
ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။ စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်သာမက၊ အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့် ဖြစ်သည့်တိုင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အထူးပြုလေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိပါက၊ ကြိုတင်ကာကွယ်မှု မပါဘဲ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမမှ ကျောင်းသားများ၏ အားကုန်ထုတ် တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။
“ညီကိုကျိုး၊ ငါ အရမ်း စိတ်တိုတာပဲ၊ ငါ တကယ်ကို စိတ်တိုတာပဲ ”
“သည်းခံလိုက်၊ ဖန့်ညီလေး အခြေအနေက မကောင်းဘူး၊ မင်း ပိုပြီး လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး။ အကယ်၍ ကောင်းကင်အရှင်တွေက မင်းကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ရင် ဖန့်ညီလေးမှာ မင်းကို ပြန်ကယ်ဖို့ စွမ်းအား ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဖန့်ညီလေးကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရဲတယ် ”
“သည်းခံ၊ ဒါက အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာပဲ၊ ကြောက်စရာကောင်းသလို ဖြစ်နေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဖန့်ညီလေးရဲ့ အခြေခံကို မထိခိုက်ပါဘူး။ ထပ်စောင့်ကြည့်ဦး၊ ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်……”
“ငါ သူတို့ကို လက်နဲ့တင် သတ်ပစ်မယ်”
……
“တန်ခယ်ရွှမ်၊ မင်းက ဘာလို့ တစ်ခါမှ မတိုက်ခိုက်တာလဲ။ ‘ပစ်မှတ်ဖန့်’ က သေလမ်းပဲ။ မင်း အခု မတိုက်ရင် နောက်တစ်ခါ တိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
အသက်စွမ်းအင်အဆင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးက ပြုံး၍ ပြောသည်။
တန်ခယ်ရွှမ်သည် ဖန့်ချန်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့၍ ဝမ်းသာနေကြသော နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမမှ ကျောင်းသား သုံးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထိုအချိန်ကာလအတွင်း ကျောင်းသားအားလုံးက ဤကိစ္စကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောကြသော်လည်း ဖန့်ချန်ကို ပိုမို နားလည်လာလေလေ၊ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပိုမို တိုးပွားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖန့်ချန်သာ ထိုနေရာသို့ အဖမ်းမခံခဲ့ရဘဲ နောင်တစ်ချိန် နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ရလျှင် မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်နည်း။
“တူညီတဲ့ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား၊ တူညီတဲ့ စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်၊ သူသာ ငြိမ်ခံနေရင်တောင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာကို မဖျက်ဆီးနိုင်လောက်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရင်တောင် သူ့ရဲ့ အခြေခံကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး…… စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့တင် ဒါကို ရှင်းပြလို့ မရတော့ဘူး……”
တန်ခယ်ရွှမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် သူတို့ကြားက ကွာဟချက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနေရတာလဲ။ အကယ်၍ ထိုအကြိမ်တွင်သာ မဟုတ်ပါက သူတို့သည် ဖန့်ချန်၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို ဘယ်တော့မှ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ပစ်မှတ်ဖန့်၊ မင်း အရှုံးပေးပြီလား”
“ဒီကောင် အခုဆိုရင် ပါးစပ်သန်တာတောင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြန်မပြောရဲတော့ဘူး။”
“ဆက်လုပ်ကြမယ် ”
စွမ်းအင်လှိုင်းများစွာက ဖန့်ချန်ဆီသို့ ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လွမ်းဟုန်ဟွမ်က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်နေသည်။ သူသည်လည်း ချန်းယောင်းကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများကဲ့သို့ပင် ဖန့်ချန်၏ စွမ်းအားမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားနေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပြီ၊ သူ့ရဲ့ အဆုံးစွန် စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင် အသက်စွမ်းအင်အဆင့် အစ်ကိုကြီးတို့လည်း မကြည့်နေကြနဲ့တော့ ”
“အင်း……”
စမ်းသပ်ချင်နေကြသော်လည်း အငယ်တန်း ကျောင်းသားများနှင့် အပြိုင်တိုက်ရန် ရှက်နေသော အသက်စွမ်းအင်အဆင့် ကျောင်းသားအချို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ဝိုင်းတိုက်ရန် ပါဝင်လာကြသည်။
အသက်စွမ်းအင်အဆင့် ကျောင်းသားများ ပါဝင်လာသည်နှင့် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ အသေးစားလေးများ ပိုမို များပြားလာသည်။ အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့်၊ ထို့နောက် အသက်စွမ်းအင် အလယ်အဆင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် အသက်စွမ်းအင် နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ ဖြစ်သည်။
ဗုန်း
ကျုံးရွှမ်လက်စွပ်၏ စွမ်းအားက ထပ်မံ ပွင့်ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို အကာအကွယ်ပေးလိုက်သည်။ အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဖန့်ချန်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့သော ထိုသူများကို ကြည့်ကာ ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“ဘာဖြစ်လဲ ဆက်လုပ်လေ”
ထိုအချိန်တွင် အသက်စွမ်းအင်အဆင့် နောက်ဆုံးရှိ ကျောင်းသားတစ်ဦးက လေးနက်စွာ ပြောသည်။
“အသက်စွမ်းအင် နောက်ဆုံးအဆင့်မှ မင်းရဲ့ အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တာ၊ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ”
“မင်းက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စွမ်းအားကို တစ်ခါမှ မထုတ်ပြဖူးဘူး။”
ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ထျန်းကူနှင့် ဟေးဆန်းတို့၏ အကြည့်မှာလည်း ဖန့်ချန်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သို့သော် သူတို့က ကောင်းကင်အရှင်များ ဖြစ်သဖြင့် အံ့အားသင့်နေလျှင်ပင် အခြားသူများ မသိနိုင်ပေ။
“မင်းတို့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်အဆင့်တွေက ဗိုက်မဝလို့ ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လင်ယောင်ဘက်က သူတော်စင်တွေရဲ့ စွမ်းအားက အားနည်းနေလို့ ဖြစ်မယ်၊ ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
တန်ခယ်ရွှမ်က ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ဖန့်ချန်၊ တကယ်တော့ ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဖန့်ချန်က တန်ခယ်ရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဒီရက်ပိုင်း ဘာလို့ မစမ်းသပ်တာလဲ”
တန်ခယ်ရွှမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဖန့်ချန်က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ထားလိုက်ပါ၊ မင်းတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့လည်း မရတော့ပါဘူး။ ငါ အရင်က စွမ်းအား နည်းနည်းကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားတာ၊ အခုတော့ မင်းတို့ သိသွားပြီ။ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမက တူညီတဲ့အဆင့်တွေက ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မထိခိုက်နိုင်ဘူး။ မင်းတို့ အားနည်းနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက…… တစ်အား အားကောင်းနေတာပါ။”
ချန်းယောင်းကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများမှာ ထိုအမှန်တရားကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေကြသည်။ သူတို့ ငြင်းခုံချင်သော်လည်း မည်သို့ ငြင်းရမည်ကို မသိဘဲ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။
“သူ ငါနဲ့ တိုက်တုန်းက သူ့ရဲ့ ၁၀ ဆ စွမ်းအားကို မသုံးခဲ့တာ၊ ၆ ဆတောင် မဟုတ်ဘူး…… မဟုတ်ဘူး၊ ၅ ဆတောင် မရှိဘူး ”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်က ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။
ကျောင်းတော်အတွင်း တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် ဟေးဆန်းက ရယ်မော၍ စိတ်ဖြင့် ဆက်သွယ်ပြောသည်။
“ညီကိုယဲ့၊ ဒီအတိုင်းတော့ မဖြစ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ သူ့ကြောင့် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
ယဲ့ထျန်းကူက ဘာမှ မပြောဘဲ သူတော်စင်များရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးသည်။
“သူ့ဆီမှာ ချင်းမင်ဘက်က ကောင်းကင်အရှင်တွေရဲ့ အစီအရင် ရှိနေလို့ ငါက အထူးတလည် မဖိနှိပ်ထားတာ၊ ဒါကြောင့် တူညီတဲ့အဆင့်တွေက သူ့ကို မထိခိုက်နိုင်တာပါ။”
“အော် ဒါကြောင့်ကိုး”
“ပစ်မှတ်ဖန့်၊ မင်းကတော့ တကယ်ပဲ အောက်တန်းကျတာပဲ ”
ကျောင်းသားများမှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ယဲ့ထျန်းကူ၏ စကားကို သူတို့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားကြသည်။ ဖန့်ချန်က ယဲ့ထျန်းကူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။ တန်ခယ်ရွှမ်ကမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ဤအတွင်းကမ္ဘာ ပေါ်လာသည်နှင့် မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ရပ်မှာ တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူတော်စင်အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
“စီကုယီ ၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာတာလဲ။”
ဟေးဆန်းက ဟားဟား ရယ်မောသည်။
စီကုယီ
ထိုနေရာရှိ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ တန်၊ စီကု၊ကွမ်း၊ ဖူ စသည့် မျိုးရိုးရှိသူအားလုံးမှာ ထိုအတွင်းကမ္ဘာဆီသို့ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
"စိတ်တိုစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ချင်းမင်ဘက်က ရူးသွားပြီ၊ ငါ လက်ထဲက ကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းပြီး အပြေးရောက်လာရတာ။”
ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ အတွင်းကမ္ဘာထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ယဲ့ထျန်းကူကို ကြည့်ကာ တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
“ညီကိုယဲ့၊ မင်းရဲ့ သားသုံးယောက်ကို ချင်းမင်ဘက်က ဖမ်းသွားပြီ။”
“……”
ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းတော်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူတို့ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၏ သားက အဖမ်းခံလိုက်ရတာလား။
ထိုက်ဟောင်ဇုန်း၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ နောက်ကွယ်မှ ထိုက်ဟောင်တန်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော ရှန်းလုနန်းတော်မှ ကျောင်းသား ရှစ်ဦးမှာမူ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး လေးနက်သော အမူအရာများကြားတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ သန်းလာသည်။
အခန်း (၂၅၀၄) - မင်းတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ငါတို့ချက်ချင်း လာခဲ့မယ်
ဟေးဆန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ထင်ဟပ်လာသည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ယဲ့ထျန်းကူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယဲ့ထျန်းကူ၏ မျက်နှာမှာမူ အမူအရာမဲ့နေပြီး ဝမ်းနည်းမှု၊ ဝမ်းသာမှု တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။
စီကုယီသည်လည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် ယဲ့ထျန်းကူ ဘာများ ပြောလာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ငါ့ရဲ့ သားသုံးယောက်အကြောင်းကို သိတဲ့သူက သိပ်မများဘူး။ သူ့အကြောင်း သိတဲ့သူဆိုတာကလည်း လင်ယောင်ဘက်က ကောင်းကင်အရှင် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိမှာ။”
ယဲ့ထျန်းကူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“အဲဒီတော့ ပြောရရင် လင်ယောင်ဘက်က ကောင်းကင်အရှင် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ရောင်းစားလိုက်တာပေါ့။ ဘယ်သူလဲ။”
ကျောင်းသား အသီးသီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မယုံနိုင်စရာကောင်းသည့် အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။ လင်ယောင်၏ ကောင်းကင်အရှင်တစ်ပါးက ယဲ့ထျန်းကူကို ရောင်းစားလိုက်တာတဲ့လား။
ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့ နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
စီကုယီကမူ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်
“မိတ်ဆွေယဲ့၊ မင်း စိတ်မတိုပါနဲ့ဦး။ ကောင်းကင်အရှင်က မင်းကို ရောင်းစားလိုက်တာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ချင်းမင်ဘက်က သူလျှိုတွေက အရမ်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းကွယ်နေတာလို့ပဲ ပြောရမှာ။ ဒီတစ်ခါ မှားယွင်းမှုက ငါတို့ကို သတိထားမိအောင် ပြင်ဆင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ စုံစမ်းရေးဌာနကနေ အစအဆုံး အသေးစိတ် စစ်ဆေးသွားမှာပါ၊ နောက်နောင် ဒီလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင် လုပ်ထားမယ်။”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်အေးအေးနှင့် မဲ့ပြုံး ပြုံးသည်။
“ကောင်လေး၊ မင်း အရင်က စီကုပေ့ ကို ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ခဲ့ပြီး ငါတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုကို အရှက်ခွဲခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက ဒီနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်လို့ တွေးမိခဲ့ရဲ့လား။”
“ငါ အရှက်ခွဲတာက လင်ယောင်ကိုပါ၊ မင်းတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုကို မဟုတ်ဘူး။ ဒီအချက်ကို မင်း သေချာ နားလည်ထားဖို့ လိုတယ်။ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုက ဒီအရှက်ကို ထမ်းထားဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါက အရမ်းလေးလွန်းတယ်၊ မင်းတို့ ထမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ထိုလူသည် အရင်က ဆွေ့ရွှမ်လင်း၏ လမ်းခုလတ်တွင် တားဆီးခြင်းခံခဲ့ရသော စီကုမျိုးနွယ်စုမှ ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်သည်။
စီကုယီမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြောင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်မှာ သူ့အသက် ဒီနေရာမှာတင် ကုန်ဆုံးတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်၏ အကာအကွယ်မှာ ကျုံးရွှမ်လက်စွပ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။
“ဟေး၊ ဆွေ့ရွှမ်လင်းက တကယ်ကိုပဲ လက်မလျှော့နိုင်သေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါက လိပ်ကို မီးမျှင်းမျှင်းနဲ့ ချက်နေသလိုပဲ အချိန်ဆွဲနေရုံသက်သက်ပါ။”
စီကုယီက မဲ့ပြုံး ပြုံးသည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ယဲ့ထျန်းကူနှင့် ဟေးဆန်းတို့ကို ကြည့်ကာ -
“လာကြ၊ ငါတို့ သုံးယောက် ပေါင်းပြီး ဒီကောင်လေးကို ချက်ပစ်ကြမယ် ”
ဟေးဆန်းက အားနာစွာ ပြုံးပြပြီး ဘာမှ မပြောပေ။ ယဲ့ထျန်းကူကလည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ စီကုယီမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားဟန် ရှိသည်။
“လင်ယောင်ဘက်ကရော ဘယ်လို ပြောလဲ။ ငါ့ရဲ့ သားသုံးယောက်က ပြန်လာနိုင်သေးလား။”
ယဲ့ထျန်းကူက အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စက…… ချင်းမင်ဘက်ကိုပဲ ကြည့်ရလိမ့်မယ်၊ သူတို့ မကြာခင် ငါတို့ဆီကို လာလိမ့်မယ်။”
စီကုယီက ပြောသည်။
စကားဆုံးသည်နှင့် ကောင်းကင်တွင် ဝဲဂယက်တစ်ခုက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ အကြည့်ပေါင်း မြောက်မြားစွာသည် ထိုဝဲဂယက်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အလွန်ပင် ကြီးမားခမ်းနားလှသော အတွင်းကမ္ဘာ ပေါက်ဝတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ပိုးထျန်းယွင်၏ အတွင်းကမ္ဘာ ပေါက်ဝဖြစ်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထွက်လာသူမှာ ဆွေ့ရွှမ်လင်း ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင်လည်း အသက်မရှိတော့သလို တွဲလောင်းကျနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။ ထိုသူမှာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဆံပင်များက ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။ သို့သော် ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင်များမှာမူ သူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်ကြပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားကာ မျက်ဝန်းတို့တွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
“စီကုယီ၊ ဟေးဆန်း၊ ယဲ့ထျန်းကူ၊ မင်းတို့ သုံးယောက်လုံး ရှိနေတာပဲ။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။
ယဲ့ထျန်းကူက သူ့လက်ထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ ချင်းမင်က ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သားသုံးယောက်ကို ဘယ်လို စီရင်မလဲ။”
“ယဲ့ချွမ် ၊ သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို တစ်ခါ ကျော်လွန်ထားဖူးတယ်။ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမမှာ ကျောင်းမပြီးဆုံးခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါက မင်းရဲ့သားဆိုတာကို ဖုံးကွယ်ဖို့သက်သက်ပါ။ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ပုရွက်ဆိတ်အသိုက် ၉,၆၀၀ ကျော်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး မင်းတို့ လင်ယောင်အတွက် နယ်မြေချဲ့ထွင်ပေးခဲ့တယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့်ကို အဆင်ပြေပြေ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး အတားအဆီးမရှိဘဲ အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တယ်။ ပြောရရင် မင်းရဲ့ သားတွေထဲမှာ သူကပဲ မင်းရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံပြီး ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံးပဲ။”
ဤအထိ ပြောပြီးနောက် ဆွေ့ရွှမ်လင်းက ပြုံး၍ ပြောသည်။
“သူ မွေးလာကတည်းက အတွင်းကမ္ဘာက ကောင်းကင်အရှင်အဆင့်ပဲ။ ဒီသတင်းကို မင်း အခုထိ ဖုံးကွယ်ထားတာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး။ သူအတွက် မတူညီတဲ့ အထောက်အထားပေါင်း ရာဂဏန်းတောင် စီစဉ်ပေးထားသေးတယ်။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်း တစ်ခွန်းပြောတိုင်း ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများမှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ဒီလောက်ထိ လျှို့ဝှက်ထားတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချင်းမင်ဘက်က ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းမိသွားတာလဲ။ ထို့အပြင် ကျောင်းသားအားလုံးမှာ ‘သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်ခြင်း’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဒါဆိုရင် သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်ခြင်း ဆိုတာက ဒဏ္ဍာရီ မဟုတ်ဘဲ တကယ် ရှိနေတာပေါ့။
ထိုက်ဟောင်ဇုန်းမှာ ရုတ်တရက် ရင်တုန်သွားသည်။ ချင်းမင်၏ စွမ်းအားက သူ့အတွက်တော့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။
ယဲ့ထျန်းကူ၏ မျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲပေ။ သူ မပြောခင် စီကုယီက မဲ့ပြုံး ပြုံးသည်။
“ဆွေ့ရွှမ်လင်း၊ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ ယဲ့ချွမ်ကို အမြန်ပြန်ပေး၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ ချင်းမင်က ပိုကြီးတဲ့ စျေးနှုန်းကို ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ် ”
“မှန်တယ်၊ ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ ချင်းမင်က အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ ”
ဟေးဆန်းက ထောက်ခံသည်။
“ဒီကိစ္စမှာ မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး၊ ဆုံးဖြတ်နိုင်တာက ယဲ့ထျန်းကူ တစ်ယောက်တည်းပဲ။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“ယဲ့ထျန်းကူ၊ မင်း မင်းရဲ့သားကို လိုချင်သေးလား။ မလိုချင်ရင်တော့ ငါတို့ ကစားစရာ တစ်ခုခုလုပ်လိုက်တော့မယ်။”
“မင်း သူ့ကို ဘယ်လို ဖမ်းမိတာလဲ။”
ယဲ့ထျန်းကူက ဆွေ့ရွှမ်လင်း၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ မေးလိုက်သည်။
“မင်းကို မဖုံးကွယ်ပါဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ သူတော်စင်က တစ်ခါပဲ သုံးနိုင်တာမို့လို့ပါ။ ဒီယဲ့ချွမ်က မငြိမ်သက်တဲ့ဒေသက သွေးရွာခန်းမကို မကြာခဏ သွားလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သကကို ထပ်ကျော်လွန်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မသေးဘူးနော်။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်းက ပြုံးသည်။
“ငါ့ရဲ့ ပညာသင်ကျောင်းက ကျောင်းတော်အုပ်တစ်ယောက်ကလည်း အဲဒီဘက်ကို သွားရတာ ဝါသနာပါတော့ နောက်ပိုင်း သူနဲ့ ရင်းနှီးသွားတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူကပဲ ငါတို့ကို လမ်းပြပြီး ခေါ်လာခဲ့တာလေ။”
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆွေ့ရွှမ်လင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အတွင်းကမ္ဘာမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားဖြစ်သည်။ သူသည် ဝဲဂယက်မှတစ်ဆင့် ဖန့်ချန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ငါက ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်း လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူပဲ။ မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လုပ်ထား၊ မင်းတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ငါတို့ ချက်ချင်း လာခဲ့မယ် ”
ဖန့်ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
အော်… လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းတော်အုပ်အိုကြီးက ဒီလောက်နှစ်တွေအတွင်းမှာ ဒီလိုလူမျိုးရဲ့ ဘေးမှာ သူလျှိုလုပ်နေတာကိုး။
ယဲ့ထျန်းကူက ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ဆွေ့ရွှမ်လင်းဆီသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ အခြေအနေကို ပြောစမ်း။”
“ဖန့်ချန်၊ လွမ်းဟုန်ဟွမ်၊ ရှန်းလုနန်းတော် ကျောင်းသားများ၊ ထိုက်ဟောင်ဇုန်း၊ အကုန်လုံး ငါ့လက်ထဲ အပ်လိုက်၊ ငါ မင်းသားကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်းက ပြုံး၍ ပြောသည်။
ထိုက်ဟောင်ဇုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ယဲ့ထျန်းကူကို မသိစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ စီကုယီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးသည်။
“လင်ယောင် အမြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့က မင်းတို့ ချင်းမင်နဲ့ ဘယ်တော့မှ အပေးအယူ မလုပ်ဘူး ”
“မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။”
ဟေးဆန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
စီကုယီက ဟေးဆန်းကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ထျန်းကူကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒီတစ်ခါ ကိစ္စက အရမ်းကြီးမားတယ်၊ ငါတို့ အပေးအယူ လုပ်ရင်တောင် တခြား ကောင်းကင်အရှင်တွေက ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့က သဓိခုရုံး မှာ ဝိုင်းတိုက်ခံချင်နေတာလား။”
“ငါ့ကို အဝေးကနေ သတိပေးဖို့ မလိုဘူး။”
ယဲ့ထျန်းကူက စီကုယီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆွေ့ရွှမ်လင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးသည်။
“ငါ့သားကို မင်း ကြိုက်သလို လုပ်လိုက်၊ သူ့ကို မရှိတော့လည်း ငါ နောက်ထပ် မွေးနိုင်သေးတယ်။ မမွေးတော့ရင်တောင် ငါ့မှာ သားတွေ အများကြီး ရှိသေးတာ၊ မင်းတို့ ချင်းမင်က ဘယ်နှစ်ယောက် ဖမ်းနိုင်မှာလဲ။”
“မင်းရဲ့သားက နောင်တစ်ချိန် ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ ရှိတာ၊ ဒီအတိုင်း လက်လွှတ်လိုက်မှာလား။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒီပွဲက ငါတို့ လင်ယောင် နိုင်ကိုနိုင်ရမယ်၊ မင်းတို့ ချင်းမင် တောင်းဆိုသမျှ ဘယ်အခြေအနေကိုမှ ငါ လက်မခံဘူး။”
ယဲ့ထျန်းကူက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“မင်းတို့ ချင်းမင်က ပိုရူးမလား၊ ငါတို့ လင်ယောင်က ပိုရူးမလား ကြည့်ကြတာပေါ့။”
ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးသည် သားကိုပင် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ချင်းမင်နှင့် အပေးအယူ မလုပ်လိုကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ချန်းယောင်းကျောင်းသားများ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားတော့သည်။ စီကုပေ့၏ အရှက်ရစရာ ကိစ္စများပင် သူတို့ကို မထိခိုက်နိုင်တော့ပေ။