အခန်း (၂၅၀၇-၂၅၀၈)
Vol. 251 Ch. 2507-2508
အခန်း (၂၅၀၇) - သေရတော့မှာလား
ယဲ့ထျန်းကူ၏ စကားကြောင့် ရှန်ကျောက်ဘက်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရုံသာမက ဟေးဆန်းနှင့် စီကုယီတို့ပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“မင်း လေမပစ်နဲ့၊ ငါတို့ လင်ယောင်က သူ့ကို လက်ခံဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
စီကုယီက အသံကို တိုး၍ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စကားသံတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ရောနှောနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
ယဲ့ထျန်းကူက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ချန်းယောင် ပညာသင်ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင်များမှာ တစ်ဦးမျက်နှာ တစ်ဦးကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ကျောင်းသား အများအပြား၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဒါဆိုရင်... သူတို့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဖန့်ချန်နဲ့ အတန်းတူ ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်လာတော့မှာလား။
ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။
“ငါကတော့ သေချာပေါက် သဘောတူမှာပေါ့၊ မင်း ငါ့ကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ ငါ မင်းနောက်လိုက်ပြီး ချင်းမင်ကို တိုက်မယ်၊ သူတို့ရဲ့ စစ်သည်တွေကို တစ်ယောက်မကျန် သုတ်သင်ပစ်မယ်။”
ဖန့်ချန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ယဲ့ထျန်းကူက ဖန့်ချန်ကို ရယ်သလိုလိုနှင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောပေ။
ဖန့်ချန်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ထားပါတော့၊ ငါ မင်းကို လှည့်စားလို့ မရမှန်း သိပါတယ်။”
“ယဲ့ထျန်းကူ၊ မင်းကို အကြံပေးချင်တာက ချင်းမင်ဘက်ကို အစောကြီးကတည်းက အညံ့ခံလိုက်ပါ။ နောင်တစ်ချိန် အငြိမ်းစားယူရင် နေရထိုင်ရ ပိုချောင်သာမှာပါ။”
“မင်းအတွက် အလွန်မြင့်မားတဲ့ အဆောင်အယောင်တွေ ရအောင် ငါ လျှောက်ပေးမယ်။”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အံ့ဩရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ အခုနက... ဖန့်ချန် တကယ်ပဲ သစ္စာဖောက်တော့မလားလို့ ထင်မိသွားခဲ့သည်။
ယဲ့ထျန်းကူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝဲဂယက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှန်ကျောက် ကောင်းကင်အရှင်၊ ကျွန်တော်နဲ့ မင်းနဲ့က ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး၊ မင်း ဒီနေ့ ဒီကို လာပြီး ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့တော့။”
“ပြန်သွားပါတော့၊ ဒီကောင်လေးအတွက် မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ဈေးပေးပေး၊ ငါ လုံးဝ ရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး အလုံး ၁၀၀၊ ရောင်းမလား။”
“အလုံး ၁၀၀ နဲ့ မရောင်းဘူးလား ၂၀၀၊ ရောင်းမလား။”
“ယဲ့ထျန်းကူ၊ မင်း လောဘ မကြီးပါနဲ့တော့။ ဗောဓိသီး ၂၀၀ ဆိုတာ မင်းတို့ လင်ယောင်အတွက် ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူအသစ် နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ ပမာဏပါ။”
“ဒါမှမဟုတ် အဓိက ကျောင်းသား ၂၀၀ လောက်ကိုပေါ့။”
“...”
ချန်းယောင် ပညာသင်ကျောင်းတော်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ၂၀၀ သူက အဲလောက်တောင် တန်ဖိုးရှိတာလား ”
“ငါ့ကို ဝယ်မယ်ဆိုရင် တစ်လုံးတည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်၊ ကံဆိုးတာက…”
ကျောင်းသား အတော်များများ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဖန့်ချန် ဖမ်းမိသွားတာကတော့ သေချာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊
ဤကာလအတွင်းမှာပင် ဖန့်ချန်၏ အရေးပါမှုကို သူတို့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ထိုအချက်က သူတို့ကို ပို၍ စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေသည်။
“၂၀၀ မပြောနဲ့၊ ၃၀၀ ဆိုရင်တောင် ငါတို့ လင်ယောင်က ရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”
စီကုယီက ဒေါသတကြီး -
“မင်း အခုချက်ချင်း မငြိမ်သက်သော ဒေသကို ပြန်သွားတော့၊ ဒီနေရာက မင်းလာရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး။”
“စီကုယီ၊ ငါ ဘယ်သွားသွား မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။”
ဝဲဂယက်ထဲမှ အသံမှာ ရုတ်တရက် ပို၍ အေးစက်သွားသည်။
“ဒီကောင်လေးကို ငါ့ကို ရောင်းပေးပါ။ မဟုတ်ရင် နောင်တစ်ချိန် မင်းတို့ လင်ယောင်ကျောင်းသားတွေ သွေးရွာခန်းမကို ရောက်လာရင် ငါ သူတို့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မပေးဘူးလို့ မအောက်မေ့နဲ့။”
“အမလေးလေး၊ ခြိမ်းခြောက်တာကွ။”
ဟေးဆန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ကောင်းကင်ယံ၌ အတွင်းကမ္ဘာများ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
တစ်ခုပြီးတစ်ခု။
အတွင်းကမ္ဘာ ၁၂ ခုမှာ ပူပြင်းသည့် နေမင်းကြီးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
စီကုယီက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် ရယ်မော၍ -
“ရှန်ကျောက် ကောင်းကင်အရှင်၊ မငြိမ်သက်သော ဒေသရဲ့ စွမ်းအားကို ကြည့်ပြီးမှ ငါတို့ လင်ယောင်ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားပါ ”
ချန်းယောင် ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင်များက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်မှုနှင့် လေးစားမှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးများမှာလည်း ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ငါတို့ လင်ယောင်နဲ့ မငြိမ်သက်သော ဒေသတို့ဟာ အရင်ကတည်းက ပတ်သက်မှု မရှိခဲ့ဘူး၊ ရှန်ကျောက်၊ မင်း နယ်ကျော် မလာနဲ့။”
အသံတစ်ခုက အေးဆေးစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဝဲဂယက်ထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရယ်သံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ငါက နောက်မျိုးဆက် တစ်ယောက်ကို ဝယ်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ မင်းတို့ လင်ယောင်က ဒီလောက်အထိ တပ်လှန့်စရာ လိုလို့လား ”
“မရောင်းရင်လည်း နေပေါ့၊ ငါ ပြန်တော့မယ်။”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝဲဂယက်မှာ ပိတ်သွားသည်။
အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း ချန်းယောင် ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင်များ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မွန်းကျပ်မှုများ တိုးလာသည်။
ရှန်ကျောက် ကောင်းကင်အရှင်က တကယ်ပဲ ဖန့်ချန်ကို လာဝယ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချင်းမင်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာလား သူတို့ မသိကြပါ။
အကယ်၍ နောက်ဆုံးကိစ္စသာ ဖြစ်ပါက ချင်းမင်နှင့် မငြိမ်သက်သော ဒေသတို့ကြားတွင် သဘောတူညီချက် တစ်ခုခု ရရှိထားသည်မှာ သေချာသွားပြီ။
ဒါက လင်ယောင်အတွက်တော့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ရှန်ကျောက် ကောင်းကင်အရှင် ပြန်သွားပြီးနောက် ထိုအတွင်းကမ္ဘာ ၁၂ ခုလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နောက်ဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အတွင်းကမ္ဘာထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သုံးယောက်လုံး၊ လင်ယောင်နဲ့ ချင်းမင်ဘက်က ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးတော့မှာ၊ မင်းတို့ အလုပ်ကို မြန်မြန် လုပ်ကြပါတော့။”
ထို့နောက် ထိုအတွင်းကမ္ဘာမှာလည်း တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးတော့မှာလား
သူတော်စင်များအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်လာပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ အဆုံးသတ်ရမှာလား။
စီကုယီက နှုတ်ခမ်းမဲ့၍ -
“သမာဓိခုံံရုံးက ငါတို့ ဒီအတွင်းကမ္ဘာကို မသိမ်းပိုက်နိုင်မှန်း သိလို့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ။”
“ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘဲနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးရမလား၊ နောက်ထပ် နှစ်ထောင်ချီ၊ သောင်းချီအောင် ထပ်တိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။”
ဟေးဆန်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ယဲ့ထျန်းကူက ထိုနှစ်ယောက်ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်၍ -
“သမာဓိခုံံရုံးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သံသယ မဝင်ပါနဲ့။ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးတယ်ဆိုတာက အခြေအနေတစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပဲ၊ ဘယ်သူ အမြတ်ရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်၊ မင်း သေသွားရင် ဒီစစ်ပွဲလည်း ပြီးပြီ။ မင်း နှမြောမိလား။”
ခဏရပ်လိုက်ပြီး -
“မင်း သွေးရွာခန်းမမှာ ချီကွမ်းယိ ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာကို။”
“ဒီလို အရည်အချင်းနဲ့ ကောင်းကင်အရှင် အဆင့်ကိုသာ ရောက်ခဲ့ရင်…”
“ငါတို့လို လူအိုကြီးတွေတောင် မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး နေရတော့မှာပဲ။”
“...”
“...”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချန်းယောင် ပညာသင်ကျောင်းတော်မှာ ရုတ်တရက် ဆူညံသွားသည်။
ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲသော အကြည့်များက ဖန့်ချန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ရောက်ရှိလာသည်။
ဒီကောင်လေးက သွေးရွာခန်းမမှာ ချီကွမ်းယိ ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ ဝူရှီ ဆိုတာလား။
ထိုနေရာရှိ ချီတျန်းမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များမှာ အထိအတွေ့ အများဆုံးပင်။
အထူးသဖြင့် ချီကွမ်းမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်များမှာ ချီကွမ်းယိ ကို အနိုင်ယူသူမှာ ချင်းမင်ကျောင်းသား ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ကြပါ။
သူသည် အသေးစား လူမျိုးစုမှ ဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်းလူမျိုးစုတောင် မဟုတ်သလို အထက်တန်းစားမျိုးနွယ်စုလည်း မဟုတ်။
“သူ တကယ်ပဲ ဝူရှီ လား”
“ကျောင်းတော်အုပ်ရဲ့ စကားဆိုတော့ ယုံကြည်လို့ ရမှာပေါ့၊ မဟုတ်လား ”
“သူ ချီကွမ်းယိကို အနိုင်ယူတုန်းက သူက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် အလယ်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ…”
“ဒီကောင်လေး... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
“သူ့မှာ နောက်ခံ လုံးဝ မရှိဘူးလေ လူသားမျိုးနွယ်ဆိုတာ ဘာလဲ ဟော်ဆွေ့ ကောင်းကင်အရှင် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ၊ သူတောင် ငါတို့ ကျောင်းတော်အုပ်ကို တွေ့ရင် ဦးညွှတ်ရမယ့်သူပါ”
“ဖန့်ညီကို၊ မင်း တကယ်ပဲ ဝူရှီ လား”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ထိတ်လန့်နေသည်။
“ယဲ့ထျန်းကူ ပြောတာကို မင်း ယုံလို့လား ”
ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်
“ဒီကောင်က တကယ့် ဝူရှီ ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ငါ့ကို အသုံးချနေတာ။”
“မင်း တကယ် မဟုတ်ဘူးလား”
“သေတော့မှာမို့လို့ ငါ မင်းကို လိမ်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါ၍ -
“ငါနဲ့ ဝူရှီ ရဲ့ စွမ်းအားက အတော်လေး ကွာခြားပါသေးတယ်။”
ခဏရပ်လိုက်ပြီး ယဲ့ထျန်းကူကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ထင်တယ်၊ ဝူရှီ ဆိုတာ မင်းတို့ လင်ယောင်ရဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“သူ သွေးရွာခန်းမမှာ ဖန်ကျီး ဆိုတဲ့ လောဘကြီးသော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူကို သတ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”
“မင်းက ငါ့ကို ဒီအပြစ်တွေ ပုံချပြီး ပိလော့ အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို မင်းတို့ လင်ယောင်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲအတွက် အားကိုးရာ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ချင်တာ မဟုတ်လား ”
ထိုစကားကြောင့် ကျောင်းသား အတော်များများမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
ဒီကောင်သာ ဝူရှီ မဟုတ်ရင် ပြီးတာပါပဲ။
“ကဲပါ၊ ဟုတ်မဟုတ် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေတော့မှာပဲ၊ မိတ်ဆွေယဲ့၊ ဆက်လုပ်ကြရအောင်။”
စီကုယီက ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ယဲ့ထျန်းကူက ထိုစကားကို ကြားလျှင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်လက် သန့်စင်လေသည်။
ထိုကဲ့သို့သော နေ့ရက်များမှာ နောက်ထပ် ၁၅ ရက်ခန့် ကုန်လွန်သွားသည်။
ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ဘုရားကျောင်းငယ်၏ အရိပ်မှာ ပို၍ မှိန်ဖျော့လာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင် တုန်ခါသွားပြီး ဘုရားကျောင်း အရိပ်မှာ ပြိုကျသွားသည်။
ဖန့်ချန်သည်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကျုံရွှမ်လက်စွပ်မှာ ပြိုကွဲသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ကွဲသွားပြီ ”
လင်ယောင် သူတော်စင်များ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။
စီကုယီက ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ အာကာသကိုပင် တွန့်လိမ်စေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ လှိုင်းလုံးတစ်ခုနှင့် တူပြီး သူတော်စင်များမှာ ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“သေရတော့မှာလား။”
ဖန့်ချန် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
မျက်စိထဲသို့ အင်းဆက်ပိုးမွှားတစ်ကောင် ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယဲ့ထျန်းကူ၊ ဟေးဆန်းနှင့် စီကုယီတို့ သုံးယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံး ကျည်ဆံမှာ ရုတ်တရက် အဖြူရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုအဖြူရောင်ထဲတွင် မျက်လုံးတစ်စုံ ထပ်မံ ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ချုပ်နှောင်ထားသည့် အင်အားတစ်ရပ် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
ထို့နောက် ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲမှ နန်းတွင်းသူ တစ်ဦး ထွက်လာသည်။
သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး သာမန်လူနှင့် တူညီလာသည်။
ထိုအမျိုးသမီး၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ကောင်းကင် ငါးပါး ကာလအတွင်းရှိ မည်သည့် လူမျိုးစုနှင့်မျှ မတူညီပေ။
ဤခေတ်ကာလမှ သူ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ခါးအထိ ကျနေပြီး ငွေရောင် တောက်ပနေကာ လေထဲတွင် သက်ရှိများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည်။
အလွန်လှပပြီး အေးစက်သော မျက်နှာပြင်တွင် အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက် မြင်နိုင်သည့် နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။
မျက်ခုံးကြားတွင်မူ ကမ္ဘာကြီးကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားရှိသည့် စိန်ကျောက်မျက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်က မျက်လုံးကို အတင်းပွတ်လိုက်သည်။
သူ ဘာကို မြင်လိုက်တာလဲ
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲကနေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထွက်လာတာလား။
ဒီကောင်က ရွှေအိမ်ထဲမှာ မိန်းမလှလေးကို ဖွက်ထားတာပါလား။
အခန်း (၂၅၀၈) - နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သတ်
“ဘာ… ဘာဖြစ်လို့လဲ… ငါ ဘာလို့ လှုပ်လို့ မရတော့တာလဲ…”
စီကုယီ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ တဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာသည်။
သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ချွေးစေးများ ပြန်ခဲ့သည်မှာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မမှတ်မိတော့ပေ။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ တကယ့်ကို ရင်ထဲထိ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေမိသည်။
သူသာမကဘဲ ဟေးဆန်းနှင့် ယဲ့ထျန်းကူတို့လည်း အလားတူပင် ဖြစ်နေသည်။
ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်သည့် ကောင်းကင်အရှင် တစ်ယောက်မျှ မရှိနိုင်ပါ။
တစ်ချိန်က ဂုဏ်ယူခဲ့ရသည့် မိမိတို့၏ စွမ်းအားကိုပင် အသုံးမပြုနိုင်တော့သည့်အခါ၊
သူတို့၏ အသိဉာဏ်များမှာ တူဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ထုရိုက်ခံလိုက်ရသလိုပင်။
ကျယ်ဝန်းလှသော ချန်းယောင် ပညာသင်ကျောင်းတော်မှာ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာလောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
နေရာအသီးသီးမှ သူတော်စင်များမှာမူ ထိုနန်းတွင်းသူ အမျိုးသမီးကို ကြောင်အစွာ ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ကြပေ။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်က အခြေအနေ မကောင်းမှန်း ရိပ်မိသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ ယခင်ကဲ့သို့ အနက်ရောင် တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော် မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိတော့ပေ။
အမျိုးသမီးမှာ နှင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအကြည့်များက ယဲ့ထျန်းကူတို့ထံသို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကြက်သီးများ ထသွားပြီး ကျောရိုးပင် ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမက ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စူးရှအေးစက်နေသော မျက်ဝန်းအကြည့်များမှာ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
ထို့နောက် သူမက လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ မှန်လေး ဖြစ်သည်။
“အိမ်နီးချင်း… ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့၊ ညီကိုရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်။ သူ့ကို မြန်မြန် ခေါ်သွားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။”
မှန်လေးက ချော့မော့သည့် အသံဖြင့် ပြောသည်။
အမျိုးသမီးက ဘာမှ မပြောဘဲ မှန်လေးကို တစ်ချက်လှန်ကြည့်ပြီး ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ထပ်မံ၍ လက်ကို ဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်။
“အစ်မကြီး၊ ဖန့်ချန်ကို ကယ်ပေးပါ ”
ဓားငယ်လေးက ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး အသံထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“မင်း သူတို့ကို သွားသတ်ပေးမလား။”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယဲ့ထျန်းကူ အပါအဝင် လင်ယောင်မှ သူတော်စင်များအားလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဓားငယ်လေးမှာ နားမလည်နိုင်သော စွမ်းအားကြီးတစ်ခု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက အေးစက်သော ဓားသံကို မြည်ဟီးလိုက်ပြီး အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲမှ ပျံထွက်ကာ ချန်းယောင် ကျောင်းတော်ရှိ သူတော်စင်များဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတော်စင်များစွာမှာ ဓားချက်အောက်တွင် သေဆုံးသွားကြသည်။
သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျက်ပြယ်သွားပြီး ကြယ်တာရာ အမှုန်အမွှားများကဲ့သို့ တစစီ လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်၏ စိတ်နှလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ။
သူသည် ယဲ့ထျန်းကူတို့ ကောင်းကင်အရှင် သုံးပါး၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်အရှင် သုံးပါးကိုပင် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ပြီး သူတို့မျက်စိရှေ့မှာပင် ချန်းယောင် ကျောင်းတော်ကို သတ်ဖြတ်နေသည်လား။
ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့သူ ချင်းမင်ဘက်မှာတောင် ရှိပါ့မလား။
ဓားငယ်လေးမှာ စိတ်ထဲတွင် ကျပ်တည်းနေသမျှ အားလုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သကဲ့သို့ သတ်လေ ပို၍ ပျော်ရွှင်လေ ဖြစ်နေသည်။
ယဲ့ထျန်းကူက ထိုမြင်ကွင်းကို ယုံကြည်နိုင်ခြင်း မရှိစွာ ကြည့်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ရီနေသည်။
“ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့၊ ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့”
ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဓားငယ်လေး သူ့ဆီ ဦးတည်လာသည်ကို မြင်လျှင် အသံကုန် အော်ဟစ် အသနားခံသည်။
ကံဆိုးစွာနှင့် သူ့အသံကို ကြားမည့်သူ မရှိပေ။
သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဓားချက်အောက်တွင် ပြတ်တောက်သွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။
“အိမ်နီးချင်းရေ… စိတ်လျှော့ပါ၊ စွမ်းအားတွေ အများကြီး မကုန်ခံပါနဲ့…”
မှန်လေး၏ အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခါးသီးစွာ ရယ်မောနေပုံ ရသည်။
အမျိုးသမီးကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားငယ်လေးကို ချန်းယောင် ကျောင်းတော်တွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် သတ်ဖြတ်ခိုင်းထားသည်။
သူမက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ဆော့ကစားလိုသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အဘိုး၊ အဘိုးအရင်က သံသရာကို ယုံသလားလို့ မေးခဲ့တယ်နော်၊ သမီး ယုံပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဂျီရှန်က စွမ်းဆောင်ရည် မကောင်းလို့ အဘိုးကို ရှာတွေ့ဖို့ အတော်လေး အချိန်ယူလိုက်ရတယ်။”
“သမီးမှာ ဝိညာဉ်အစအနလေးပဲ ကျန်တော့မှန်း အဘိုးသာ သိရင်…”
“သမီးကို ဟိုနေရာဒီနေရာ ရန်ဖြစ်နေတယ်ဆိုပြီး အပြစ်တင်တော့မှာပေါ့…”
“ဘာ သူမက ဖန့်ညီကိုရဲ့ မြေးမလေး ဟုတ်လား ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး ”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်က အနီးကပ် နားထောင်ရင်း သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသလားဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။
သူ ကြားလိုက်ရတာတွေက ဘာတွေလဲ
အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် မျက်စောင်းထိုး၍ လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့ဩရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မည်သည့်အရာမှ မသိတော့သည့် မူးဝေမှုများဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။
“အိမ်နီးချင်း၊ ညီကိုက မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စကို မြန်မြန် ဆုံးအောင်လုပ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကနေ ခေါ်သွားပေးနိုင်မလား။ ဓားငယ်လေးကို လွတ်ပေးထားရင် ပြဿနာတွေ တက်ကုန်တော့မယ်…”
မှန်လေး၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“မင်းက အိုကျုံး ကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ အဲဒီ ကျောင်းတော်အုပ် မဟုတ်လား မင်းတို့ အရင်က အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံခဲ့ရတာက အရာရာကို သိလွန်းလို့နဲ့ စကားများလို့လေ။”
အမျိုးသမီးက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“အိမ်နီးချင်း ပြောချင်ရာ ပြောပါ၊ ကျွန်တော် စကားမပြောတော့ပါဘူး။”
အမျိုးသမီးက
“ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဘာပြောရမလဲ၊ ဘာမပြောရမလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား ”
“သိပါတယ်… အိမ်နီးချင်းလည်း ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပြဿနာတွေ တပုံတပင် ရှိနေမှာပါ။”
“စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့ အပြန်အလှန် ကူညီကြမယ်။ ဒါပေမဲ့… အမှတ်အသားတွေ အများကြီး မကျန်ခဲ့ပါစေနဲ့… သူတို့ နောက်က လိုက်လာရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်…”
“ငါ့စိတ်ထဲမှာ သိပါတယ်။”
အမျိုးသမီးက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချန်းယောင် ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများမှာ သေဆုံးကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဓားငယ်လေးမှာ ကျန်ရှိနေသော ဆရာများ၊ ကာကွယ်ရေးဆရာများ၊ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးများဆီသို့ ရည်မှန်းချက် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
စီကုယီက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြောင်ကြည့်နေပြီး ဒီဓားက ဘယ်လိုလုပ် လင်ယောင်မှ သူတော်စင်တွေကို ဒီလောက်အထိ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ရတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
သူ ပို၍ နားမလည်နိုင်သည်မှာ အခု ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ ဆိုတာပါ။
“စောက်ကျိုးနည်းပြီ၊ ချင်းမင်မှာ ဒီလို ကျွမ်းကျင်သူမျိုး ရှိနေရင် ဘာသွားတိုက်ရမှာလဲ၊ အညံ့ခံလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ် ”
ဟေးဆန်းမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ချင်းမင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲသို့ အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်ခွင့်ရအောင် ဘယ်လို ပြောရမလဲဆိုတာကိုပင် ကြိုစဉ်းစားနေမိသည်။
ယဲ့ထျန်းကူက ထိုသူတော်စင်များ ဓားချက်အောက်တွင် သေဆုံးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်နှလုံးတို့မှာ သွေးပျက်နေသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဓားငယ်လေး၏ ပစ်မှတ်မှာ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် ကောင်းကင်အရှင် သုံးပါးဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“မင်းတို့က ဖန့်ချန်ကို အနိုင်ကျင့်တယ်၊ သေလိုက်ကြတော့”
ဓားရောင်ခြည် တစ်ချက် ပျံသန်းသွားသည်။
၎င်းမှာ ယဲ့ထျန်းကူတို့ သုံးယောက်၏ နားထင်ကို တစ်ခဏချင်းပင် ဖောက်ထွက်သွားသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ကြသည့် ကောင်းကင်အရှင်များမှာ ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ အသက်စွမ်းအင်များ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့်နှုန်းဖြင့် လျော့နည်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်ရင်တောင် ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”
ဟေးဆန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တစ်ဖက်လူက ဘာလို့ သူ့ကို အညံ့ခံဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မပေးတာလဲ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်အရှင် သုံးပါး၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာလည်း ကြယ်တာရာ အမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ကိစ္စတွေက အရမ်းကြီးသွားပြီ၊ အမှတ်အသားတွေ အရမ်းများနေတယ်…”
မှန်လေးက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
သို့သော် အမျိုးသမီးက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ အတိတ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် သေဆုံးသွားသော သူတော်စင်များမှာ အသက်ပြန်ရှင်လာကြသည်။
“အစ်မကြီး၊ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ ”
ဓားငယ်လေးက ထိတ်လန့်စွာ မေးသည်။
အမျိုးသမီး -
“နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သတ်”
“အိုကေ၊ ဒါဆို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သတ်မယ်”
ဓားငယ်လေးမှာ သူမတွင် အဆုံးမရှိသော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သတ်ရသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်းယောင် ကျောင်းတော်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် ထူးခြားမှုများကို နေရာအသီးသီးမှ သတိပြုမိကြသည်။
ချန်းယောင် ကျောင်းတော်၏ အပြင်ဘက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဝဲဂယက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“သူတို့ လင်ယောင်တွေ ဘာလုပ်နေတာလဲ ဖန့်ချန်ကို တံခါးပိတ်ပြီး ညှဉ်းပန်းနေတာလား ”
အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုထဲတွင် ဆွေ့ရွှမ်လင်နှင့် ပိုးထျန်းယွင် တို့က ချန်းယောင် ကျောင်းတော်ဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုနေရာမှာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။
အပြင်ဘက်မှ အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ပေ။
“သူတို့က တခြားသူတော်စင်တွေကို မမြင်စေချင်တာ ဖြစ်မယ်၊ ကောင်းကင်အရှင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူငယ်လေးကို ကိုယ်တိုင် လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်နေတာကိုလေ။”
နောက်ထပ် ဝဲဂယက် တစ်ခုထဲမှ ရှန်ကျောက် ကောင်းကင်အရှင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ယဲ့ထျန်းကူတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ ”
“ငါတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ”
အခြားသော ဝဲဂယက်များမှလည်း သံသယ ဖြစ်ဖွယ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။