အခန်း ၃၁

အခန်း (၃၁) အမှန်တရား၏ စံသတ်မှတ်ချက်ဆိုသည်မှာ "စကားပြောနေသော" အလောင်းပင် ဖြစ်သည်

အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ အလွန်စည်ကားလှုပ်ရှားနေသော်လည်း၊ ချင်အင်ပါယာ၏ နိုင်ငံရေးဗဟိုချက်ဖြစ်သော ချီလင်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌မူ နွေရာသီအပူရှိန်ထက်ပင် ပို၍အသက်ရှူကျပ်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုက လွှမ်းမိုးနေသည်။

၎င်းမှာ နယ်စပ်ရှိ စစ်ပွဲကြောင့်မဟုတ်သလို၊ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက် လိုငွေပြနေသောကြောင့်လည်း မဟုတ်ဘဲ၊ အလွန်သေးငယ်သော အရာတစ်ခုကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ ဝက်အူတစ်လုံးကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီစစ်သည် ခန်းမအလယ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး အမည်းရောင်ကတ္တီပါစ ဖုံးအုပ်ထားသော ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုဗန်းပေါ်တွင် နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ ယခုလေးတင် ပေးပို့လိုက်သော အရည်အသွေးမြင့်သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဝက်အူနှင့် နတ်ခ်တစ်စုံ ရှိနေ၏။ သူ၏ ရုံးသုံးဦးထုပ်မှာ စောင်းရွဲ့နေပြီး သူ၏နဖူးတွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေရာ အပူကြောင့်လော၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့်လောဆိုသည်ကို ခွဲခြားရခက်နေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး အပြစ်ရှိပါတယ်..."

လီစစ်၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ဧကရာဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ရေနွေးနှင့် ဂိုဂျီဘယ်ရီသီးများ ထည့်ထားသော ကြွေခွက်ကို ကိုင်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လီစစ်ကို ကြည့်မနေဘဲ သူ၏ရှေ့တွင် ချထားသော တစ်ပုံစံတည်းတူသည့် ဒူးလေးအစိတ်အပိုင်းပုံကြီးကိုသာ ကြည့်နေသည်။

"မင်းက အပြစ်ရှိသင့်ပါတယ်..."

ယင်ကျိန်းက ခွက်ကိုချကာ ဒူးလေးနှစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

"ဒါက မင်း ငါ့ကို ကတိပေးထားတဲ့ ချင်စံနှုန်းဆိုတာလား..."

"ငါကိုယ်တော် အခုလေးတင် စမ်းကြည့်လိုက်တယ်... ဒီဒူးလေးက ခလုတ်ကိုဖြုတ်ပြီး ဟိုဒူးလေးမှာ သွားတပ်ကြည့်တယ်... ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား..."

"တစ်ဆို့နေတယ်..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လီစစ်၏ ရင်ထဲသို့ တူဖြင့်ထုလိုက်သကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

"လီစစ်... ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောစမ်း... အကယ်၍ ဒါက စစ်မြေပြင်မှာသာဆိုရင်၊ စစ်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ဒူးလေးကျိုးသွားလို့ သူက သူ့ရဲဘော်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ယူပြီး ပြင်ဖို့ကြိုးစားပေမယ့် အံမဝင်ဘူးဆိုရင်... သူက ထိုင်ပြီး တံစဉ်းနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်နေရမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ရှန်းနုံတွေရဲ့ အခုတ်ခံရဖို့ စောင့်နေရမှာလား..."

လီစစ်သည် သူ၏ခေါင်းကို မြေပြင်နှင့် ဆောင့်လိုက်ရာ ဒုန်းဟူသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နန်းတွင်းရေးရာဌာနက လက်မှုပညာရှင်တွေက အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်... သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက စံကိုက်ပေတံကို ရရှိထားပြီး ပုံစံကြမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့ကြတာပါ... ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် လက်နဲ့သွေးရတာဖြစ်လို့ အမှားအယွင်းတွေတော့ ရှိနိုင်ပါတယ်... အချို့က လက်ပေါက်ကြမ်းပြီး အချို့က လက်ပေါက်နုကြတယ်လေ... ဝက်အူရစ်ရဲ့ အနည်းငယ်ကွာခြားမှုက ကြီးမားတဲ့ အမှားအယွင်းကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်..."

လီစစ်မှာ အကျပ်ရိုက်နေသည်။ သူသည် လူများကို စီမံအုပ်ချုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒီတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤသေးငယ်လှသော သံတုံးလေးကို စီမံရခြင်းမှာ သူ့အား ပန်းထိုးခိုင်းခြင်းထက်ပင် ပို၍ခက်ခဲနေသည်။

ယင်ကျိန်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ လီစစ် အမှန်ကို ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။ စက်ကိရိယာများ သို့မဟုတ် တပ်ဆင်ရေးလိုင်းများမရှိဘဲ၊ "အစားထိုးနိုင်သော အစိတ်အပိုင်းများ" ရရှိရန် လက်မှုပညာရှင်များ၏ အာရုံခံစားမှုအပေါ် လုံးဝမှီခိုရခြင်းမှာ ရှေးခေတ်ကာလတွင် အံ့ဖွယ်တစ်ခုတမျှပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော် အရမ်းလောနေသလား..."

စိတ်ထဲရှိ အပြာရောင်စခရင်က လင်းလက်သွားလေသည်။

[အရှင်မင်းကြီး... စက်မှုထွန်းကားရေးဆိုတာ ညစာစားပွဲ မဟုတ်သလို ဆောင်းပါးရေးတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက 'တိကျမှန်ကန်မှု' ကို အမြင့်ဆုံးရှာဖွေခြင်းပါပဲ...]

[လက်ရှိ အခက်အခဲက 'ပင်မစက်' မှာ ရှိနေပါတယ်... မြင့်မားတဲ့ တိကျမှုရှိတဲ့ စက်တွေမရှိရင် စံကိုက်ဝက်အူတွေကို မထုတ်လုပ်နိုင်ပါဘူး...]

[ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီး ရပ်တန့်လို့မရပါဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စံသတ်မှတ်ချက်တွေ မရှိရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရထားလမ်းက ကြာရှည်ခံမှာမဟုတ်သလို အခုထိ ပုံဆွဲဘုတ်ပေါ်မှာပဲ ရှိနေသေးတဲ့ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ကလည်း အမြဲတမ်း ယိုစိမ့်နေမှာမို့လို့ပါပဲ...]

[အကြံပြုချက် - 'အဆင့်လိုက် ခံနိုင်ရည်စနစ်' ကို တည်ထောင်ပါ... အမှားအယွင်းတွေကို ခွင့်ပြုပေမယ့် အဲဒါတွေကို 'လိမ်ထည့်လို့ရတဲ့' အတိုင်းအတာအတွင်းမှာပဲ ထိန်းချုပ်ထားရပါမယ်...]

ယင်ကျိန်းသည် နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

"လီစစ်... ထစမ်း..."

"ငါကိုယ်တော် မင်းကို မသတ်ဘူး၊ အပြစ်လည်း မပေးဘူး... ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စက မပြီးသေးဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ လီစစ်ထံ လျှောက်သွားပြီး ဝက်အူကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

"လက်မှုပညာရှင်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုက မတိကျဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီအာရုံခံစားမှုကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်..."

"မိုဟစ်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်ဆီ သတင်းပေးပို့လိုက်... ငါကိုယ်တော် သူတို့ကို စက်တစ်လုံး တည်ဆောက်ခိုင်းချင်တယ်... ခြေနင်းတာဖြစ်ဖြစ်၊ ရေအားသုံးတာဖြစ်ဖြစ် '

သံဖြတ်ဖို့အတွက် အထူးလှည့်ပြားတစ်ခုကို သူတို့ ဖန်တီးရမယ်... ဖြတ်တဲ့ကိရိယာကို ငြိမ်ငြိမ်ထားပြီး သံချောင်းကို လည်ပတ်စေရမယ်... ဒါဆိုရင် လက်နဲ့သွေးတာထက် အဲဒီစက်က ဖြတ်လိုက်တဲ့ စက်ဝိုင်းက ပိုပြီးလုံးဝန်းနေမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား..."

"ဒါ့အပြင် အရည်အသွေးစစ်ဆေးရေးဌာနတစ်ခုကို တည်ထောင်ပါ..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး နန်းတွင်းရေးရာဌာနက ထုတ်လုပ်တဲ့ ဝက်အူတိုင်း ဒီစံကိုက်ကွင်းကို ဖြတ်သန်းရမယ်... လိမ်ထည့်လို့ရတာတွေက အရည်အသွေးမီတဲ့ ထုတ်ကုန်တွေပဲ... လိမ်ထည့်လို့မရတာတွေကိုတော့ ပြန်လည်အသုံးပြုဖို့လုပ်ရုံတင်မကဘဲ တာဝန်ရှိတဲ့ လက်မှုပညာရှင်ကိုပါ တာဝန်ယူခိုင်းရမယ်..."

"သူမလုပ်နိုင်ရင် ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်တဲ့အထိ သူ့ရဲ့လစာကို ဖြတ်ပစ်ထားလိုက်..."

လီစစ်မှာ ချွေးအေးများ ပြန်သွားသော်လည်း နောက်ကွယ်ရှိ အခြေခံသဘောတရားကို သူ နားလည်သည်။ ဤသည်မှာ လူများကို အုပ်ချုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသော ပြင်းထန်သည့် ဥပဒေများနှင့် ပြစ်ဒဏ်များကို ပစ္စည်းများ အုပ်ချုပ်ရာတွင်ပါ အသုံးပြုခြင်းပင်ဖြစ်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး... အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်..."

ဝက်အူပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင်လည်း ယင်ကျိန်းမှာ စိတ်သက်သာရာ မရခဲ့ပေ။ အခြား ပို၍ ဒုက္ခပေးသော ပြဿနာတစ်ခုက တောင်လေနှင့်အတူ ရှန်းယန်သို့ လွင့်မျောလာသည်။

ယင်းက ပုပ်ဟောင်းဆွေးမြည့်နေသော အနံ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တော်ဝင်သမားတော် ရှဝူချဲ့သည် အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကာ သူ၏ဘေးတွင် အခြားသမားတော်အနည်းငယ်လည်း ရှိနေပြီး သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေကြသည်။ သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် ဆေးသေတ္တာများ သယ်ဆောင်မည့်အစား အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော အလောင်းတစ်လောင်းကို သယ်ဆောင်လာကြလေသည်။

"ရှဝူချဲ့ ငါကိုယ်တော့်ဆီ ဝင်လာခဲ့စေ..."

ရှဝူချဲ့သည် ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ရှေးဦးစွာ ကြီးကျယ်သော ဂါရဝပြုမှုကို လုပ်ဆောင်လိုက်ကာ မတ်တတ်မရပ်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် သူ၏အသံများ တုန်ယင်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... တောင်ပိုင်းက လင်းချွီတူးမြောင်း ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကနေ အရေးပေါ်အစီရင်ခံစာ ရောက်လာပါတယ်... ငှက်ဖျားရောဂါအပြင် ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်ပွားနေပါတယ်..."

"လူနာဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ဝမ်းဗိုက်နာကျင်မှုကို ခံစားရပြီး တစ်ရက်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝမ်းသွားကာ ပြည်တွေ၊ သွေးတွေ ပါလာပါတယ်... နောက်ဆုံးမှာ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်ပြီး သေဆုံးသွားပါတယ်... တောင်ပင်စိမ်းအရည်က ဒီရောဂါအတွက် အကျိုးမသက်ရောက်ပါဘူး..."

"ဒါတွေက ရှေ့တန်းကနေ အခုလေးတင် ပြန်သယ်လာတဲ့ ရောဂါနဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ အလောင်းတွေပါ... ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရည်အချင်းမရှိပါဘူး၊ ဆေးကျမ်းတွေကို ရှာဖွေကြည့်ပေမယ့် အဲဒါက ဝမ်းကိုက်ရောဂါဆိုတာကိုပဲ သိရပြီး ရောဂါရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို မသိရပါဘူး၊ ဘယ်လိုကုသရမလဲဆိုတာကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပါဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် ထိုအလောင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဝမ်းကိုက်ရောဂါ”

ခေတ်သစ်လူသားများအတွက်မူ ပဋိဇီဝဆေး အနည်းငယ်သောက်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှေးခေတ်ကာလတွင်မူ ၎င်းသည် ကုသ၍မရနိုင်သော ရောဂါတစ်ခုဖြစ်ပြီး စစ်တပ်အတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး...]

[ဒါက ဘက်တီးရီးယားကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ဝမ်းကိုက်ရောဂါပါ... ဒါမှမဟုတ် အမီးဘားဝမ်းကိုက်ရောဂါလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...]

[အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်... ရေက မသန့်ရှင်းလို့ပါပဲ... ရေအရင်းအမြစ်မှာ မစင်တွေ ညစ်ညမ်းနေလို့ပါ...]

[ကုသမှုနည်းလမ်းများ - ဘာဘရင်း (တရုတ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်မှ ထုတ်ယူထားသောဆေး) သို့မဟုတ် အယ်လီစင် (အရှင်မင်းကြီး သောက်သုံးနေပြီဖြစ်သောဆေး)... ဒါပေမယ့် အခြေခံအကျဆုံး ဖြေရှင်းချက်ကတော့ ကူးစက်တဲ့လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ဖို့ပါပဲ...]

[ပြီးတော့... ရောဂါက ပါးစပ်ကနေ ဝင်တယ်ဆိုတာက စကားသက်သက်မဟုတ်ဘဲ သန်ကောင်တွေ ဗိုက်ထဲကို ဝင်သွားတာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာကို ဒီသမားတော်တွေ နားလည်အောင် အရှင်မင်းကြီး လုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်...]

ယင်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် အလောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အုပ်လိုက်၏။

"ရှဝူချဲ့... မင်း ဆေးပညာသင်လာတာ ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ဆေးပညာကုသလာတာ နှစ်လေးဆယ် ရှိပါပြီ..."

"ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောစမ်း... ဒီလူရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားတဲ့အရာက သူ့ဗိုက်ထဲမှာ အတိအကျ ဘာတွေရှိနေလို့လဲ..."

ရှဝူချဲ့မှာ ကြက်သေသေသွားသည်။

"ဒါက... ဒါက စိုစွတ်ပူလောင်တဲ့ အဆိပ်ကြောင့်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒါမှမဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေ ဝင်ရောက်လာလို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ဟုတ်လား... ငါကိုယ်တော်က ဖြစ်နိုင်ပါတယ်ဆိုတာကို မလိုချင်ဘူး..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏စကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် လိုချင်တာက သေချာမှုပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ထက်မြက်လျက် ထိုနေရာတွင်ရှိသော သမားတော်များအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေက တစ်နေ့လုံး ဟွမ်တိနေကျင်း(အဝါရောင်ဧကရာဇ်၏ အတွင်းပိုင်းဆေးကျမ်း) ကို ရွတ်ဆိုနေပြီး ယင်နဲ့ ယန်၊ နောက်ပြီး ဒြပ်စင်ငါးပါးအကြောင်းကိုပဲ ပြောနေကြတာပဲ... ဒါပေမယ့် မင်းတို့ထဲက ဘယ်နှယောက်ကများ အူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ပုပ်ပွနေပြီလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို တကယ်ဖွင့်ကြည့်ဖူးကြလို့လဲ... အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်ဆိုတာ တကယ်တမ်း ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖူးလို့လား..."

ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးမှာ သုဿန်အလား တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

*အလောင်းကို ခွဲစိတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါက လုံးဝကို ရိုသေမှုမရှိတာပဲ။ အဲဒါက သေဆုံးသွားတဲ့သူရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်တာဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို ခံရလိမ့်မယ်*

"အရှင်မင်းကြီး..."

ရှဝူချဲ့က အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်များမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဆံပင်တွေက မိဘတွေဆီကရတဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ၊ ဒါတွေကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ရဲပါဘူး... အလောင်းကို ခွဲစိတ်တာက... အဲဒါက မှော်အတတ်ပါ၊ ဆေးပညာရဲ့ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."

ယင်ကျိန်းသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဒါဆို ပြည့်စုံတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆိုတာအတွက်နဲ့ သက်ရှိလူထောင်ပေါင်းများစွာကို သေခိုင်းဖို့ လိုအပ်လို့လား..."

"ငါကိုယ်တော့် အမြင်အရပြောရရင်၊ ယင်နဲ့ ယန်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒြပ်စင်ငါးပါးက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင် အဲဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စုတ်တံကို ယူ၍ စာလုံးကြီးရှစ်လုံးကို ရေးလိုက်ပြီး ရှဝူချဲ့၏ရှေ့သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

ထိုချင်စက္ကူပေါ်ရှိ မင်များမှာ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လူသတ်ချင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အလေ့အကျင့်သည် အမှန်တရားကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော စံသတ်မှတ်ချက် ဖြစ်သည်။

"ရှဝူချဲ့... ဒီနေ့ ငါကိုယ်တော် မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးမယ်..."

"အမှန်တရားဆိုတာ ရှေးဟောင်းဆေးကျမ်းတွေထဲမှာ မရှိသလို၊ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း မရှိဘူး... ဒီအလောင်းထဲမှာပဲ ရှိတယ်..."

"သူက သေသွားပြီဆိုပေမယ့် စကားပြောနိုင်တယ်... သူ ဘယ်လိုသေသွားလဲဆိုတာကို သူက မင်းကို ပြောပြလိမ့်မယ်... အကယ်၍ မင်းက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မေးရဲရင်ပေါ့..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ လှပသေသပ်သော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ နန်းတွင်းရေးရာဌာနက ခွဲစိတ်မှုသုံး သံမဏိ စံနှုန်းများကို အသုံးပြု၍ ထုလုပ်ထားသော ပထမဆုံး မိုးမခရွက် ခွဲစိတ်ဓားပင် ဖြစ်သည်။

"ယူလိုက်..."

ရှဝူချဲ့သည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ထိုဓားကို လှမ်းယူလိုက်ရာ ထိုက်အာဓားကို ကိုင်ခဲ့ရစဉ်ကထက်ပင် ပို၍လေးလံသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဘယ်နေရာမှာ... ခွဲစိတ်မှုကို ပြုလုပ်ရမလဲ..."

"ဒီနေရာမှာပဲ..."

ယင်ကျိန်းက ယာယီ စစ်ဆေးရေးခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော ဘေးဘက်နန်းဆောင်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"မင်း ခွဲစိတ်နေတာကို ငါကိုယ်တော် စောင့်ကြည့်မယ်..."

"ငါကိုယ်တော့် စစ်သည်တွေကို သတ်လိုက်တဲ့ တရားခံက အူထဲက ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းအောင်းနေလဲဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ချင်တယ်..."

နောက်တစ်နာရီခန့်သည် ရှဝူချဲ့နှင့် ထိုနေရာတွင်ရှိသော သမားတော်များ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယင်ကျိန်း၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် (နှင့် ကျောက်ကောင်း ပေးထားသော ပြင်းထန်သည့် အရက်ကြောင့် ရဲတင်းလာသဖြင့်) ရှဝူချဲ့သည် အံကြိတ်ကာ အလောင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲချလိုက်သည်။

မည်သည့် သရဲတစ္ဆေမျှ ထွက်မလာခဲ့သလို၊ မည်သည့် အမည်းရောင်မြူခိုးမျှလည်း လှည့်ပတ်မနေခဲ့ပေ။

အော့အန်ချင်စရာကောင်းသော အနံ့ဆိုးများနှင့် ရောဂါဖြစ်နေသော ကလီစာများသာ ရှိနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အူတွေ... အူတွေက သွေးကြောပိတ်ပြီး ရောင်ရမ်းနေပါတယ်၊ ပြီးတော့ အနာတွေလည်း အများကြီး ရှိနေပါတယ်..."

ရှဝူချဲ့သည် သူ၏ ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ခွဲစိတ်မှုလုပ်နေစဉ် အစီရင်ခံလိုက်လည်။

"ဒါက ဝမ်းကိုက်ရောဂါရဲ့ အနာဖြစ်တဲ့ နေရာလား..."

မျက်နှာဖုံး (ပိုးသားအလွှာများစွာ) တပ်ဆင်ထားသော ယင်ကျိန်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လျက် တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ရှောင်ဂျီ... ဒါတွေက ဘက်တီးရီးယား ကူးစက်မှုရဲ့ လက္ခဏာတွေလား..."

[ဟုတ်ပါတယ်... သာမန်ရောင်ရမ်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါပဲ...]

[အရှင်မင်းကြီး... သာမန်မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး... အဲဒီအဏုကြည့်ကမ္ဘာကို သူတို့ မြင်အောင် လုပ်ပေးရပါမယ်...]

[သူတို့က အဏုကြည့်မှန်ပြောင်း မတည်ဆောက်နိုင်ပေမယ့်၊ စွမ်းအားမြင့် အဝေးကြည့်မှန်ဘီလူး (ဖန်ပုတီးစေ့ မှန်ဘီလူး) က ရေထဲမှာရှိတဲ့ အင်းဆက်လေးတွေကို သူတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်စေပါတယ်...]

ယင်ကျိန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာရန် ကျောက်ကောင်းကို အချက်ပြလိုက်သည်။

၎င်းသည် ကြေးဝါဖြင့် ကွပ်ထားသော လုံးဝန်း၍ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိသည့် ဖန်ပုတီးစေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ မိုဟစ်ဂိုဏ်း အလင်းဆိုင်ရာ ဓာတ်ခွဲခန်း၏ နောက်ဆုံးပေါ် အောင်မြင်မှုပင်ဖြစ်သည်။ ချဲ့ထွင်နိုင်စွမ်းမှာ အဆအနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အရာများကို လူများအား မြင်တွေ့စေနိုင်ရန် လုံလောက်သည်။

ယင်ကျိန်းသည် ကြည်လင်ပုံရသော မြစ်ရေတစ်ခွက်ကို (အမှန်တကယ်တော့ ရပ်တန့်နေသော ရေကန်တစ်ခုမှ ယူလာခြင်းဖြစ်သည်) ယူဆောင်လာစေပြီး ဖန်ချပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ရေတစ်ပေါက် ချလိုက်သည်။

"ရှဝူချဲ့... လာကြည့်စမ်း..."

ရှဝူချဲ့သည် သူ၏လက်ပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဖန်ပုတီးစေ့ကို အနီးသို့ ကပ်ကာ မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်သည်။

ပုံဆောင်ခဲပုတီးစေ့မှတစ်ဆင့်၊ တစ်ချိန်က ငြိမ်သက်နေသော ရေပေါက်များသည် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ခဏချင်းအတွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော သေးငယ်ပွင့်လင်းသည့် အရာများသည် ရေထဲတွင် ကူးခတ်ခြင်း၊ လူးလှိမ့်ခြင်းနှင့် ရူးသွပ်စွာ ပျံသန်းတိုက်မိခြင်းများကို

ပြုလုပ်နေကြသည်။

"အား..."

ရှဝူချဲ့သည် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖုန်းကနဲ ထိုင်ချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားသည်။

"ပိုးကောင်တွေ... ရေထဲမှာ ပိုးကောင်တွေရှိတယ်... ပိုးကောင်တွေ အများကြီးပဲ..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သမားတော်များအားလုံး ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုကြပြီးနောက်၊ အသက်ရှူမှားသံများနှင့် ပျို့အန်သံများက ခန်းမထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဘီလီယံနှင့်ချီသော နတ်ဆိုးများရှိနေကြောင်း မသိဘဲ သူတို့သည် ဤရေကို တစ်သက်လုံး သောက်သုံးခဲ့ကြသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ထိတ်လန့်နေသော တော်ဝင်သမားတော်များကို ကြည့်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မြင်ကြပြီလား..."

"ဒါက မကောင်းဆိုးဝါး လွှမ်းမိုးမှုပဲ... ဒါက ရောဂါရဲ့ ဇာစ်မြစ်ပဲ..."

"မင်းတို့ ကြည်လင်တယ်လို့ခေါ်တာက သာမန်မျက်စိရဲ့ လှည့်စားမှုတစ်ခုသက်သက်ပဲ..."

"ရေစိမ်းသောက်တယ်ဆိုတာ ဒီသန်ကောင်တွေကို မျိုချလိုက်တာပဲ၊ သူတို့ကို မင်းတို့ရဲ့ အူတွေထဲမှာ အိမ်ဖွဲ့ခွင့်ပေးပြီး မင်းတို့ရဲ့ အသားတွေကို စား၊ သွေးတွေကို သောက်ခိုင်းတာပဲ..."

"အခု မင်းတို့ ပြည်သူတွေကို ရေကျက်အေး သောက်ခိုင်းတဲ့ ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်သေးလား..."

ရှဝူချဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ထလာပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ရင်တွင်းအသည်းနှလုံးထဲမှ ဒူးထောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဧကရာဇ်အာဏာကို ဒူးထောက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အမှန်တရားကို ဒူးထောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး မိုက်မဲခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အပြစ်ကို သိပါပြီ..."

"ဒါက ရေမဟုတ်ဘူး... ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို အဆိပ်ပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

"မင်းရဲ့ အပြစ်ကို ဝန်ခံတာ ကောင်းပါတယ်..."

"ဒီနေ့ကစပြီး တော်ဝင်ဆေးပညာအကယ်ဒမီကို မဟာချင်ဆေးတက္ကသိုလ်လို့ နာမည်ပြောင်းလိုက်မယ်... ဒီအလောင်းက မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဆရာပဲ..."

"အခုကစပြီး သေဒဏ်ပေးခံရတဲ့ အကျဉ်းသားတွေ အားလုံးကို ကွပ်မျက်ပြီးတဲ့အခါ ဈေးထဲမှာ အလောင်းလာပစ်တာမျိုး လုပ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး... အဲဒီအစား သူတို့အားလုံးကို ဆေးကျောင်းဆီ ခေါ်သွားပြီး ငါကိုယ်တော်က... အရာတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး အသိပညာရယူဖို့ လုပ်မယ်..."

"မင်းတို့ကို သွေးကြောတိုင်းရဲ့ ဦးတည်ရာနဲ့ အရိုးတိုင်းရဲ့ တည်နေရာကို ပုံဆွဲခိုင်းမယ်..."

"မဟာချင်က သမားတော်တွေ ရောဂါကုသတဲ့အခါ ခန့်မှန်းပြီး မကုသတော့ဘဲ၊ စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးတာ၊ စမ်းသပ်တာနဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံသဘောတရားတွေကို အားကိုးပြီး ကုသစေချင်တယ်..."

"ဒါ့အပြင်..."

ယင်ကျိန်းက ညစ်ပတ်နေသော ရေခွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မသန့်စင်ထားတဲ့ရေကို နောက်တစ်ခါ သောက်ရဲတဲ့သူက သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲ၊ သူတို့ ငါကိုယ်တော့်ဆီလာပြီး အကူအညီ လာမတောင်းသင့်ဘူးဆိုတာကို တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပြောပြလိုက်..."

ဤနေ့သည် ချင်မင်းဆက်၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် မှတ်တမ်းတင်ခံရရန် ဖန်တီးခံထားရသည်။

သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ဝေဝါးစွာဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ခံရနိုင်သော်လည်း "ပထမဧကရာဇ် နန်းသက် သုံးဆယ့်ရှစ်နှစ်မြောက် နွေရာသီတွင်၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ဆေးပညာအကယ်ဒမီတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ဆေးပညာဆိုင်ရာ အသိပညာကို ရှာဖွေရန် အလောင်းများကို ခွဲစိတ်ခဲ့သည်။ တစ်နိုင်ငံလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ထို့နောက်တွင် ကြီးမားသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အာဖန်းနန်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ၊ ခေတ်သစ်ဆေးပညာ၏ မျိုးစေ့တစ်စေ့သည် သွေးများနှင့် အလောင်းများ၏ အနံ့ဆိုးများကြားတွင် ခေါင်းမာစွာ အညှောက်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးမှ ထွက်လာချိန်တွင် အတော်ပင် နောက်ကျနေလေပြီ။

အနည်းငယ်အေးမြသော ညနေခင်းလေပြေက ယင်ကျိန်းအပေါ် တိုက်ခတ်လာရာ သူ့အား ကာလကြာရှည်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသော သက်သောင့်သက်သာရှိမှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး...]

"ဒီနေ့ ငါကိုယ်တော်... နည်းနည်း အရမ်းရက်စက်သွားသလား..."

[ရက်စက်တယ် ဟုတ်လား... အရှင်မင်းကြီးက အလောင်းကို ရည်ညွှန်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှဝူချဲ့ရဲ့ ပျက်စီးလွယ်တဲ့ စိတ်ကို ရည်ညွှန်းတာလား...]

[အကယ်၍ ပထမတစ်ခုဆိုရင်၊ အလောင်းကသာ စကားပြောနိုင်ရင် သူက အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်မှာပါ... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုက သန်းနဲ့ချီတဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လို့ပါပဲ...]

[အကယ်၍ ဒုတိယတစ်ခုဆိုရင်၊ သိပ္ပံနည်းကျ တိုးတက်မှုဆိုတာ အမြဲတမ်း ဟောင်းနွမ်းတဲ့ အယူအဆတွေကို ချေမှုန်းတာနဲ့အတူ ယှဉ်တွဲလာတာပါပဲ... အဲဒါတွေကို ပိုပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ချေမှုန်းလေလေ၊ ပိုပြီး ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြန်လည်ပေါင်းစပ်နိုင်လေလေပါပဲ...]

ယင်ကျိန်းက မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မှန်တယ်... မဖျက်ဆီးဘဲ အသစ်တစ်ခုခုကို မတည်ဆောက်နိုင်ဘူးလေ..."

သူသည် အနားယူရန် နန်းဆောင်သို့ ပြန်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင်၊ စင်္ကြံလမ်းရှိ တိုင်တစ်တိုင်နောက်တွင် ချောင်းမြောင်းနေသော ကျောက်ကောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ကျောက်ကောင်း... အခု မင်း ဘာအကြံအစည်တွေ လုပ်နေပြန်ပြီလဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် စိတ်ခံစားချက်ကောင်းနေသဖြင့် ရှားရှားပါးပါး နောက်ပြောင်သော စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါင်းအိုးတောင်းတစ်တောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးလာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... သတင်းကောင်းပါ... ဓာတုဗေဒအကယ်ဒမီက... အို... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်က အဓိကအောင်မြင်မှု တစ်ခုကို ရရှိသွားပါပြီ..."

"ထပ်ပေါက်ကွဲပြန်ပြီလား..."

"မပေါက်ကွဲပါဘူး... ဒါက စားဖို့ပါ..."

ကျောက်ကောင်းက ပေါင်းအိုး၏ အဖုံးကို မလိုက်သည်။

ယခင်က တစ်ခါမှ မရဖူးသော မွှေးကြိုင်လှသည့် အနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။

ပေါင်းအိုးထဲတွင် ဖောင်းကား၊ နူးညံ့ပြီး ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသော အဖြူရောင် ပေါက်စီအချို့ ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ ခေတ်ဟောင်းက မတဆေးမပါသော မုန့်ညက်မဟုတ်ဘဲ၊ တကယ့်စစ်မှန်သော တဆေးထည့်ထားသည့် ပေါက်စီပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ..."

ယင်ကျိန်းက တစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ညှစ်ကြည့်လိုက်ရာ တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ နူးညံ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲဒီဒြပ်စင်အလှည့်ကျဇယားအရ... အာ... ကျွန်တော်မျိုး ဆိုလိုတာက ဓာတုဗေဒသဘောတရားတွေအရ..."

ကျောက်ကောင်းက မာနတက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုးက ဆားငံမြေကနေ ဆိုဒါပြာကို သန့်စင်ခဲ့ပါတယ်... ပြီးတော့ မင်းသားလေး ဟူဟိုက်ဆီက ကြားတာက တဆေး တွေ အီးပေါက်လို့... အို... မဟုတ်ပါဘူး၊ အသက်ရှူလို့ မုန့်ညက်က ချဉ်သွားတာတဲ့..."

"ကျွန်တော်မျိုး တွေးမိတာက၊ အက်ဆစ်နဲ့ အယ်လ်ကာလီကို ချေဖျက်လိုက်ရင် အဲဒီအချဉ်အရသာ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာပဲ..."

"ဒါနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက မုန့်ဖုတ်ဆိုဒါကို အချဉ်ပေါက်နေတဲ့ မုန့်ညက်ထဲကို နယ်ထည့်ပြီးတော့ ပေါင်းလိုက်တယ်..."

"ဘုန်း... အဲဒါက ပိုကြီးလာတယ်... ပိုဖြူလာတယ်... ပြီးတော့ လုံးဝ မချဉ်တော့ဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် ခေတ်ကာလတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော သူ၏လက်ထဲရှိ ပေါက်စီကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချီးမွမ်းခံချင်နေပုံရသော ကျောက်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းလဲဆိုတာကို သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သေစေနိုင်သော အဆိပ်နှင့် အချဉ်ပေါက်နေသော မုန့်ညက်တို့က တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာကို ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။

"ကျောက်ကောင်း..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"မင်းက ဒြပ်စင်အလှည့်ကျဇယား တစ်ခုလုံးကို အလွတ်မရွတ်နိုင်ပေမယ့်၊ ဒြပ်စင်တွေကို လှုပ်နှိုးနိုင်တဲ့ မင်းရဲ့စွမ်းရည်က တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲ..."

"ဒါကို ချင်မန်လို့ နာမည်ပေးပြီး အရောင်းမြှင့်တင်လိုက်ရအောင်..."

"မဟာတံတိုင်းကြီးကို တည်ဆောက်နေတဲ့ အလုပ်သမားတွေနဲ့ တောင်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးက စစ်သားတွေ အားလုံး ပူပူနွေးနွေး အစားအစာတစ်နပ် စားသုံးနိုင်စေချင်တယ်..."

"ဒါကလည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား တစ်ခုပဲ..."

ကျောက်ကောင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်... အခုချက်ချင်း သွားပြီး မုန့်ညက် သွားနယ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ညဉ့်နက်နေလေပြီ။

ယင်ကျိန်းသည် အာဖန်းနန်းတော်၏ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်လျက်၊ သူ၏လက်ထဲတွင် ဖောင်းကားနေသော အဖြူရောင်ပေါက်စီကို ကိုင်ထားကာ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်လှသည်။

သူသည် အဝေးမှ လင်းထိန်နေသော ရှန်းယန်မြို့ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အလုပ်သမားများ အချိန်ပိုလုပ်ကိုင်နေဆဲဖြစ်သော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးတိုင်များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"စားစရာ လုံလုံလောက်လောက်ရှိမယ်၊ ဝတ်စရာ နွေးနွေးထွေးထွေးရှိမယ်၊ ရောဂါဘယကင်းရှင်းမယ်၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ချောမွေ့မယ်..."

"ဒါက ငါကိုယ်တော် ရှာဖွေနေတဲ့ ထာဝရတည်တံ့ခြင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"ရှောင်ဂျီ... ငါကိုယ်တော့် ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

[အချက်အလက်တွေက ပြသနေပါတယ် - အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သွေးပေါင်ချိန်က တည်ငြိမ်နေပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းက ပုံမှန်ပါပဲ... အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ရောင်ရမ်းမှု အနည်းငယ် ရှိနေသေးပေမယ့်၊ အဲဒါက နာတာရှည်လေပြွန်ရောင်ရောဂါဖြစ်ပြီး အဲဒီအတွက် ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး... ယေဘုယျအားဖြင့် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်ရှိကျန်းမာရေးက ဆေးသုံးစွဲနေချိန်ကထက် ငါးဆ ပိုကောင်းပါတယ်...]

[ကျွန်တော်မျိုးတို့ ထပ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့အရာတွေ မလုပ်သရွေ့နဲ့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ မနေသရွေ့၊ အသက်ငါးဆယ် (နောက်နှစ်) ကျော်အထိ နေနိုင်ဖို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး...]

ယင်ကျိန်းသည် ပေါက်စီကို ဝါးစားရင်း သူ၏ မျက်ထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"နောက်နှစ်..."

"နောက်နှစ်ကြရင် ငါကိုယ်တော် အရှေ့တရုတ်ပင်လယ်ကို သွားကြည့်မယ်..."

"အဲဒီလူလိမ်အိုကြီး ရွှီဖူက ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာ တော်တော်လေး သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ရေယာဉ်စုကို စတင်လွှတ်တင်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့တရုတ်ပင်လယ်ရှိ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင်၊ ဒေသခံများကို စိုက်ပျိုးရေးမည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သင်ကြားပေးနေသော ရွှီဖူက ရုတ်တရက် အသံကျယ်လောင်စွာ နှာချေလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူက ဒီနှိမ့်ချတဲ့ တာအိုဘုန်းကြီးအကြောင်း ပြောနေတာလဲ..."

သူသည် ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။