အခန်း ၃၄

အခန်း (၃၄) အတွင်းခံရှည်များ ဝတ်ဆင်ထားသော ပထမချင်ဧကရာဇ်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ချင်လူမျိုးများပေါ်ထွန်းလာခြင်း

ဟန်လု (ဆောင်းနှင်းပေါက်) ရာသီ ကုန်လွန်သွားပြီး ရွှမ်ကျန်း (နှင်းခဲကျဆင်းခြင်း) ရာသီသို့ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်၏။

ရှန်းယန်၏ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းသည် အမြဲတမ်း ခြောက်ကပ်ကပ် လေထုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာတတ်သည်။ ရွှေရောင် ဂျင်ကိုရွက်များက လမ်းများပေါ်တွင် ကော်ဇောခင်းထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီးနောက် အေးစက်သောလေ၏ တိုက်ခတ်မှုကြောင့် အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ပေါ်သို့ သေဆုံးရန် ပျံကျလာသည့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လိပ်ပြာခြောက်များအလား လွင့်စင်သွားကြသည်။

ငယ်ရွယ်ပြီး သန်စွမ်းသော ချင်စစ်တပ်မှ စစ်သည်များအတွက် ဤသည်ကား အဝတ်အစားတစ်ထပ် ထပ်ဝတ်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ငါးဆယ်နား နီးကပ်နေပြီး ပြင်းထန်သော လေပြွန်ရောင်ရောဂါကို ခံစားနေရသည့် ပထမချင်ဧကရာဇ်အတွက်မူ... ချင်ရှီဟွမ်အတွက် ဤအချိန်သည် တစ်နှစ်တာ၏ အခက်ခဲဆုံးသော ငရဲတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိခြင်း၏ အစပျိုးမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ ချီလင်ခန်းမ၏ နောက်ဘက်နန်းဆောင်ကို ဧရာမ ကျန်းမာရေးနှင့် သက်ရှည်ကျန်းမာရေး ဖန်လုံအိမ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီ ဖြစ်၏။

ပြတင်းပေါက်များအားလုံးကို နှစ်ထပ်မှန်များဖြင့် အစားထိုးထားပြီး ကွက်လပ်များကို သိုးမွေးစများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ကြမ်းပြင်အောက်ရှိ အပူပေးစနစ်က နွေးထွေးနေပြီး လေထုထဲတွင် ရှာလကာရည်အနံ့ သင်းသင်းလေး ပြည့်နှံ့နေ၏။ ဤသည်မှာ ပိုးမွှားသတ်ခြင်း သီအိုရီအပေါ် အခြေခံ၍ နန်းတွင်းသမားတော်က တီထွင်ထားသော ရှာလကာရည်မှိုင်းတိုက်ခြင်း နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ လာပါပွဲတော်အတွက် ကြက်သွန်ဖြူစိမ်ထားသည့် အနံ့မျိုး ထွက်နေသော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်က ၎င်းကို မနှစ်သက်ခြင်းမျိုး မရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် မဟာချင်ပြည်နယ်၏ အရှင်သခင်သည် ဧရာမ ကြေးမုံပြင်ကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ပုံရိပ်ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

သူသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော အနက်ရောင် နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ မှုန်မှိုင်းပြီး တင်းကျပ်သော ချည်ထည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

ထိုအဝတ်အစားက သူ၏ ခြေထောက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်နေပြီး သူ၏ ငယ်ရွယ်မှုမရှိတော့သော်လည်း ကြွက်သားများရှိနေဆဲဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ၎င်းက အလွန်ကောင်းမွန်သော နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သော်လည်း ဤခေတ်ရှိ လူများအတွက်မူ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းစွာပင်... မဖွယ်မရာ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဟူဟိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ဘေးတွင် မျှော်လင့်တကြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော သူ၏ အငယ်ဆုံးသားတော်ကို ကြည့်ကာ ရှုပ်ထွေးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီအရာက ငါကိုယ်တော့်အတွက် မင်း ဆက်သတဲ့ ဆောင်းရာသီ ရှင်သန်ရေး လက်နက်ဆိုတာလား..."

ဟူဟိုက်သည် အလားတူ မီးခိုးရောင် အဝတ်အစားတစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကပ်ကြည့်နေသည်။

"ခမည်းတော် ဒီအရာက အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အရာပါ..."

ဟူဟိုက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်၏။

"ဒါက အထည်အလိပ်စက်ရုံကနေ နောက်ဆုံးတီထွင်ထားတဲ့ အလွန်ဆွဲဆန့်နိုင်တဲ့ သိုးမွေးအတွင်းခံဖြစ်ပါတယ်... သားတော်ပေးထားတဲ့ လှပတဲ့ နာမည်ကတော့ နဂါးကြေးခွံအပူထိန်းအတွင်းခံများပါပဲ..."

"ချုပ်ရိုးတွေ ဘယ်လောက်စိပ်သလဲ ကြည့်ပါဦး... သိုးမွေးကလည်း ဘယ်လောက်တောင် နူးညံ့လိုက်သလဲ... ပြီးတော့ သားတော်က ကျောက်ကောင်းကို လိုက်ကာ နည်းနည်းလေး... နည်းနည်းလေး ထည့်ခိုင်းထားသေးတယ်..."

"လိုက်ကာ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားလေသည်။

"အိုး... အဲဒါက အမဲကြောကို နူးအိနေအောင် ပြုတ်ပြီး ရလာတဲ့ ဂျယ်လီလို အရာကို ချည်ကြိုးထဲ ရောမွှေပြီး လုပ်ထားတာပါ... ဆရာရှောင်ဂျီပြောတဲ့ ဓာတုဖိုင်ဘာလောက် မကောင်းပေမယ့် သူက အရမ်းဆွဲဆန့်လို့ ရတယ်... အဲဒါကို ဝတ်ပြီးရင် သားတော် ကျောလည်း မနာတော့ဘူး... ခြေထောက်လည်း မနာတော့ဘူး... ညီလာခံတက်ဖို့တောင် ခွန်အားတွေ ရှိလာတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ တင်းကျပ်နေသော အဝတ်အစားကို ဆွဲကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆန့်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်၏။

"ဒီအရာကို... ငါကိုယ်တော် တကယ်ပဲ အပြင်မှာ ဝတ်သွားလို့ ရပါ့မလား..."

[အရှင်မင်းကြီး ၎င်းတို့ကို အတွင်းခံရှည်များဟု ခေါ်ဆိုပါသည်...]

[အနာဂတ်တွင် ဤအရာသည် ခေတ်မမီလွန်းသဖြင့် ဖက်ရှင်လောကက မနှစ်သက်သော်လည်း ဆောင်းရာသီတွင် လူတိုင်း လျှို့ဝှက်စွာ ဝတ်ဆင်ကြမည့် မှော်ဆန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်...]

[အရှင်မင်းကြီး၏ နာတာရှည် ခြေထောက်နာကျင်မှုနှင့် အဆစ်အမြစ်ရောင်ရမ်းခြင်းအတွက် ဤအရာက အကောင်းဆုံး ဒူးစွပ်ပင် ဖြစ်ပါသည်... အလှအပက ဒုတိယဖြစ်ပြီး လုံခြုံမှုကသာ ပထမဖြစ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုစကားက မှန်ပေသည်။ ရှင်သန်ရန်အတွက် ကြက်သွန်ဖြူကို စားကာ မိုးကြိုးကိုပင် ဆွဲဆောင်ရဲပါက တင်းကျပ်သော ဘောင်းဘီဝတ်ရမည်ကို အဘယ်ကြောင့် ဂရုစိုက်နေမည်နည်း။

"ကောင်းပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးကြေးခွံဝတ်စုံကို ဖုံးကွယ်ကာ ကြီးမားသော အပြင်ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

"မင်းမှာ သားသမီးဝတ္တရား သိတတ်မှု ရှိသားပဲ... ဒါပေမယ့် ဒီအရာကို လီစစ်တော့ မမြင်စေနဲ့... ငါကိုယ်တော်က အရှက်မရှိဘဲ စံပြလုပ်နေတယ်ဆိုပြီး အဲဒီအဘိုးကြီးက အဲဒီနေရာမှာတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားမှာကို စိုးရိမ်ရတယ်..."

ဟူဟိုက်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခမည်းတော် စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါကို အတွင်းမှာ ဝတ်ထားတာဆိုတော့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ... သားတော်က နန်းတွင်းအမတ်တွေနဲ့ စစ်သူကြီးတွေ အားလုံးကို တစ်စုံစီ ပို့ပေးထားပြီး ဒါက ကာကွယ်ရေး သံချပ်ကာအပျော့စားလို့ ပြောထားတယ်... အဲဒီအဘိုးကြီးတွေ အကုန်လုံး အခုအရမ်းပျော်ရွှင်စွာ ဝတ်ဆင်နေကြပြီ... ပြီးတော့ မနေ့ကဆိုရင် အမတ်ချုပ်လီကတောင် သားတော်ကို လိမ္မာတယ်ဆိုပြီး ချီးကျူးသွားသေးတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ညီလာခံရှိ အမတ်ကြီးများအားလုံး သူတို့၏ ခမ်းနားသော တရားဝင်ဝတ်ရုံများအောက်တွင် ဤတင်းကျပ်သော အပူထိန်းအတွင်းခံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ မတွန့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ... အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အရေပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးမှုကို ရိုးသားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှေ့ခန်းမကို သွားရအောင်... မကြာသေးခင်က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ မဟာချင် အခြေခံအဆောက်အအုံအဖွဲ့က ငါကိုယ်တော့်အတွက် ပြဿနာတချို့ ထပ်ဖန်တီးထားတယ်လို့ ကြားတယ်..."

ရှေ့ခန်းမရှိ လေထုမှာ နောက်ဘက်ခန်းမကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုမရှိပေ။

လီစစ်နှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၊ မဟာချင် နိုင်ငံရေးဇာတ်ခုံမှ ဤပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးသည် နန်းတော်အလယ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံနေကြသော တိုက်ကြက်နှစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

လီစစ်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ထူထဲသော သန်းခေါင်စာရင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းများမှာ နီရဲနေ၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ... လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ..."

လီစစ်က အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"မင်းသား... သင်က မဟာချင်ကို လူရိုင်းတွေအတွက် သုခဘုံအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား..."

"ဒီစာရင်းကို ကြည့်ပါဦး... အာကူတာ... ကူဗလိုင်ခန်... ပန်ကိတ်ကြီး... အားကော်... ဒါတွေက ဘယ်လိုနာမည်တွေလဲ..."

"သင်က အဲ့ရှန်းနုံသုံ့ပန်းတွေနဲ့ ပြည်နယ်ခြောက်ခုက အကျဉ်းသားတွေကို ရှန်းယန် သန်းခေါင်စာရင်း ထုတ်ပေးဖို့ တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်ထားတာလား... သူတို့ကို အာဖန်းနန်းတော်ဘေးမှာ အိမ်ဝယ်ပြီး အခြေချခွင့် ပေးမလို့လား... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကိုတောင် အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်ကို ပို့ပေးမလို့လား..."

"ငါတို့ အမျိုးမဟုတ်တဲ့သူတွေက မတူညီတဲ့ နှလုံးသားတွေရှိကြမှာ သေချာတယ်... အဲ့လူတွေရဲ့ သွေးကြောထဲမှာ ဝံပုလွေသွေးတွေ စီးဆင်းနေတယ်... သူတို့ကို သင့်ရဲ့ ဘေးနားမှာထားရင် တစ်နေ့ကျရင် သင့်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ၏ ယခင် စာအုပ်ကြီးဆန်သော အသွင်အပြင်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သေသပ်သော အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ မြတ်နိုးသော ပေသီးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သင်ဟာ လောကကြီးကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူးဆိုသော သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ပါဝင်နေသည်။

"အမတ်ချုပ်... ခေတ်တွေ ပြောင်းသွားပြီ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သူ၏ ပေသီးကို ကျယ်လောင်စွာ ခါယမ်းလိုက်၏။

"သင်ပြောတဲ့ အာကူတာဆိုတာက မူလက ရှန်းနုံတွေရဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက်ပါ... ဒါပေမယ့် အခု သူက မဟာချင် တတိယဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ရဲ့ အတော်ဆုံး ပန်းရံဆရာ ဖြစ်နေပြီ... သူတစ်ယောက်တည်း တစ်နေ့ကို အုတ်ငါးရာစီနိုင်ပြီး အဲဒါတွေ အားလုံးက လုံးဝ ဖြောင့်တန်းနေကာ ဘယ်တော့မှ အပျင်းမထူဘူး..."

"သူ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေတာလဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ပိုက်ဆံရှာပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုပန်းခြံ ဘေးမှာ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါတဲ့ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းဝယ်ကာ အဲဒီမှာ အသားညှပ်မုန့်ပြားရောင်းတဲ့ ဝေပြည်နယ်က မုဆိုးမကို လက်ထပ်ချင်လို့ပဲ..."

"ပြီးတော့ အားကော်ဆိုတာ ရှိသေးတယ်... သူက အရင်က ကျောက်ပြည်နယ်မှာ သူခိုးဖြစ်ခဲ့တာ... ဒါပေမယ့် အခု သူက ငါတို့ရဲ့ အထည်အလိပ်စက်ရုံက ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ... အဲဒီ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ရက်ကန်းစင်တွေကို ပြုပြင်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ... အခု သူက တစ်လကို ဒင်္ဂါးနှစ်ထောင် ရနေပြီ... အောက်ခြေအရာရှိတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုများသေးတယ်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး လီစစ်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်... သင်က သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေက မတူညီရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် ငါမြင်တာကတော့ မဟာချင်ကို ချင်လူမျိုးဟောင်းတွေထက်တောင် ပိုချစ်တဲ့ လူတစ်စုကိုပဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြက်ခင်းပြင်တွေမှာ သူတို့က ကျေးကျွန်တွေဖြစ်ပြီး အေးခဲတာ ဒါမှမဟုတ် ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးဖို့ အမြဲတမ်း အန္တရာယ်ရှိနေလို့ပဲ... ကျောက်ပြည်နယ်မှာတော့ သူတို့က မှူးမတ်တွေရဲ့ ခြေတော်အောက်မှာ နင်းချေခံရတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေပဲ..."

"မဟာချင်မှာပဲ သူတို့က အလုပ်လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိသရွေ့ စားစရာ၊ နေစရာနဲ့ ဝတ်ဖို့ နွေးထွေးတဲ့ သိုးမွေးဘောင်းဘီတွေတောင် ရရှိမှာဖြစ်တယ်..."

"သူတို့က မဟာချင်ကျဆုံးသွားမှာကို တခြားဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုကြောက်ကြတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မဟာချင်သာ ကျဆုံးသွားရင် သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေ၊ လုပ်အားခတွေ၊ ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကိုပါ ဆုံးရှုံးရမှာမို့လို့ပဲ..."

"ဒါက ငါမင်းသား ပြောချင်တဲ့အရာပဲ... ချင်လူမျိုးတွေဆိုတာ ဘာလဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အသံက ခန်းမတစ်ခွင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အာဏာစက်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေသည်။

"ချင်မှာ မွေးဖွားလာတာနဲ့ ချင်လူမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး... မဟာချင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိပြီး ၎င်းရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် ပံ့ပိုးပေးတဲ့သူတွေကသာ စစ်မှန်တဲ့ ချင်လူမျိုးတွေပဲ..."

ပင်မနန်းဆောင်ကြီးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မူလက လီစစ်ကို သဘောတူရန် ပြင်ဆင်ထားကြသော အမတ်အိုကြီးများသည် အချင်းချင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ့ကို ချေပရန် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ ရှာမတွေ့နိုင်ကြတော့ချေ။

မျှဝေထားသော အကျိုးစီးပွား အသိုက်အဝန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ၎င်း၏ အချိန်ကာလထက် နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်စောသော အယူအဆတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ၎င်းကို လူတိုင်းထံသို့ အတည့်မတ်ဆုံးသော အချက်အလက်များဖြင့် တင်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း..."

နှေးကွေးသော်လည်း အားပါသော လက်ခုပ်သံတစ်ရပ်က မျက်နှာပြင်၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အတွင်းခံရှည်များပေါ်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံပွကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချင်ရှီဟွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာ၏။

"ပြောတာကောင်းတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် နဂါးပလ္လင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ဖော်ပြရန် အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ ရေနွေးတစ်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်သည်။

"လီစစ်..."

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

လီစစ်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်နှင့် ဤကိစ္စမှာ အခြေခံအားဖြင့် အဆုံးအဖြတ်ပေးပြီးသား ဖြစ်သွားကြောင်း သူ သိထား၏။

"လုံခြုံရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ငါကိုယ်တော် နားလည်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်းယန်မြို့ထဲကို လူမျိုးခြားတွေ အများကြီး ဝင်ရောက်လာတာက တကယ်တော့ အလားအလာရှိတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပါပဲ..."

"ဒါပေမယ့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားပြောတာ မှန်တယ်... မဟာချင်က ချင်လူမျိုးဟောင်း သန်းအနည်းငယ်လောက်နဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မအုပ်ချုပ်နိုင်ဘူး... ငါတို့ သွေးသစ်တွေ လိုအပ်တယ်..."

"ငါကိုယ်တော်က နိုင်ငံသားခံယူမှု စာမေးပွဲတစ်ခု ကျင်းပဖို့ စီစဉ်ထားတယ်..."

"စာမေးပွဲ..."

လီစစ်နှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

"ဟုတ်တယ်... ရှန်းယန်မှာနေထိုင်ခွင့် ရချင်လား... အာဖန်းနန်းတော်မှာ အိမ်ဝယ်ချင်လား... သေချာတာပေါ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က လက်သုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်၏။

"ပထမဆုံး မင်းတို့က ချင်ဘာသာစကား စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ရမယ်... အဲဒါကိုတောင် ကျွမ်းကျင်စွာ မပြောနိုင်ရင် မြို့ထဲဝင်ဖို့ကို မတွေးနဲ့တော့..."

"ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ မင်းတို့မှာ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ရှိရမယ်... နံရံတစ်ခု တည်ဆောက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စာရင်းအင်းလုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သံပန်းရိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့... မဟာချင်က အလုပ်မလုပ်ဘဲ အလကားနေတဲ့သူတွေကို မထောက်ပံ့ဘူး..."

"တတိယအချက်ကတော့ အရေးအကြီးဆုံးပဲ…”

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်သော အရောင်အဝါတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"သူတို့က မဟာချင်တန်ဖိုးများ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ရမယ်..."

"ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင်... ရှန်းနုံချန်ယွီနဲ့ ပထမချင်ဧကရာဇ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရေထဲကျသွားရင် ဘယ်သူ့ကို အရင်ကယ်မလဲ... မေးခွန်းတွေကို ဘယ်လို ပုံစံထုတ်သင့်လဲဆိုတော့... တစ်စုံတစ်ယောက်က မဟာချင်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို စော်ကားတဲ့အခါ မင်း ဘာလုပ်သင့်သလဲ... လက်နက်တွေ ဖွက်ထားတဲ့ အိမ်နီးချင်းကို သတင်းပို့ရင် ဆုလာဘ်ရှိသလား... စသဖြင့်ပေါ့..."

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော့်ကို မေးခွန်းတစ်စုံ ပေးပါ... လူတွေကို လုံးဝ ဦးနှောက်ဆေးပစ်နိုင်တဲ့ အမျိုးအစားမျိုးပေါ့..."

[လက်ခံရရှိပါသည်... မဟာချင်အင်ပါယာ နိုင်ငံသားအရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲ (အခြေခံဗားရှင်း) ကို ဖန်တီးနေပါသည်...]

[အဓိက ယုတ္တိဗေဒ - မဟာချင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်မှု၊ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးနှင့် သတင်းပေးခြင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာဟူသော အယူအဆများကို မသိမသာ သွတ်သွင်းခြင်း...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် အောက်ဘက်တွင် စဉ်းစားနေကြသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"အဲ့လိုပဲ လုပ်ကြရအောင်..."

"ချင်လူမျိုးများဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိသူတွေကို ယာယီနေထိုင်ခွင့် လက်မှတ် ထုတ်ပေးလိမ့်မယ်... သုံးနှစ်ကြာ အကဲဖြတ်ပြီးနောက်မှာ ပြစ်မှုမှတ်တမ်းမရှိဘဲ အခွန်ပေးဆောင်မှု သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့သူတွေကို အမြဲတမ်း နေထိုင်ခွင့် ပေးအပ်သွားမယ်..."

"သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်ပေးပါ... ဒါပေမယ့် အလွယ်တကူတော့ မပေးပါနဲ့... လူတွေက ရဖို့ခက်ခဲတဲ့ အရာတွေကို ပိုပြီး မြတ်နိုးတတ်ကြတယ်..."

"ခေါင်းမာတဲ့သူတွေအတွက်ကတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"သူတို့ကို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ တစ်သက်လုံး အုတ်တွေ ဆက်သယ်ခိုင်းထားလိုက်..."

ရှန်းယန်မြို့ပြင်ရှိ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ အလွန်အမင်း အေးခဲနေသည်။

သို့သော် ခိုလှုံရာ တဲအမိုးအောက်တွင်မူ လေထုမှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေ၏။

ရှုန်းနူလူမျိုးများစွာနှင့် ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ အကျဉ်းသားများသည် အတူတကွ ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ လက်ထဲတွင် အရုပ်ဆိုးသော်လည်း အလွန်အမင်း နွေးထွေးလှသော မဟာချင် အတွင်းခံရှည်များကို ကိုင်ထားကာ အောက်ချထားရန်ပင် နှမြောနေကြသည်။

"အာကူတာ... မင်း တကယ်ပဲ အဲဒါကို ဝယ်လိုက်တာလား..."

ပိန်လှီသော ရှန်းနုံလူမျိုးတစ်ယောက်က တောင့်တင်းခိုင်မာသော ထိုလူကြမ်းကြီးကို မနာလိုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အာကူတာ အမည်ရှိသော လူကြမ်းကြီးသည် သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော ကျစ်ဆံမြီးကို ဖြတ်တောက်ပြီး ချင်စတိုင် ဆံထုံးကို ပြောင်းလဲထားပြီးဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ အတွင်းခံရှည်ကို တလွဲတချော် ဆွဲတင်နေလေသည်။

"ငါ ဝယ်လိုက်တယ်... တစ်လစာ လုပ်အားခတောင် ကုန်သွားတယ်..."

အာကူတာက သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

"အရမ်းနွေးတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ သိုးရေကုတ်အင်္ကျီတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်... ဒါက အရေပြားမှာ ကပ်နေပြီး လေလည်း မဝင်ဘူး..."

"ပြီးတော့..."

အာကူတာက သစ်သားပြားတစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

"အခု ငါက အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ... ဒီဟာက အလုပ်သမားကောင်းလက်မှတ်ပဲ... တာဝန်ခံက ငါ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် အလုပ်လုပ်ပြီး အဲဒီစာမေးပွဲကို အောင်မြင်သရွေ့ အစစ်အမှန် ချင်လူမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

"အဲဒီအခါကျရင် ငါ မြို့ထဲမှာ ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ဝယ်နိုင်တော့မှာဖြစ်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ဆီ ပြန်သွားပြီး ငတ်မွတ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကလည်း မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မြက်ခင်းပြင်များပေါ်တွင် သူတို့သည် ဝံပုလွေများ၏ စားသောက်ခြင်းခံရနိုင်သော၊ အေးခဲသေဆုံးနိုင်သော သို့မဟုတ် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များက အချိန်မရွေး အမြောက်စာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။

ဤနေရာတွင် ပင်ပန်းပြီး စည်းကမ်းရှိရန် လိုအပ်သော်လည်း ၎င်းသည် အစစ်အမှန် ဘဝတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ပူအိုက်သော ပေါက်စီများ၊ နွေးထွေးသော အဝတ်အစားများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိသည်။

"ငါလည်း ဝယ်ချင်တယ်..."

ပိန်လှီသော ရှန်းနုံလူမျိုးက အံကြိတ်လိုက်၏။

"ငါလည်း ချင်လူမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်... ငါ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ပစ်မယ်..."

ဤသည်မှာ ချင်ရှီဟွမ် အလိုရှိသော အကျိုးသက်ရောက်မှုပင်ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးသည် မဟာချင်၏ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ရန် အသည်းအသန် စတင်တိုက်ခိုက်လာသောအခါ မဟာတံတိုင်းကြီးသည် ကျောက်တံတိုင်းတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေးမှာ ဆောင်းရာသီတွင်ပင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ ဘိလပ်မြေနှင့် နွေးထွေးသော အဝတ်အစားများ ရရှိနိုင်မှုကြောင့် စီမံကိန်း၏ တိုးတက်မှုမှာ သိသိသာသာ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် အကျပ်အတည်းသစ်တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေပြီဖြစ်၏။

ရာသီဥတု ပိုအေးလာသည်နှင့်အမျှ ရှန်းယန်မြို့တွင် ချောင်းဆိုးသံများ ပိုမို များပြားလာသည်။

၎င်းသည် ချင်ရှီဟွမ်ကဲ့သို့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ၏ ရောဂါမဟုတ်ဘဲ တုပ်ကွေးရောဂါပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်များနှင့် အိပ်ဆောင်များတွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြသဖြင့် ထိုသို့ ထူထပ်သော နေထိုင်မှုပတ်ဝန်းကျင်များသည် ဗိုင်းရပ်စ်အတွက် စံပြပေါက်ဖွားရာ နေရာများ ဖြစ်လာခဲ့၏။

ဤနေ့တွင် နန်းတွင်းသမားတော်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အမူအရာဖြင့် တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းဆိုလာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဆိုးရွားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားပါပြီ... ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်က... ပူနွေးလာပါပြီ..."

"အဲဒါက ငှက်ဖျားရောဂါ မဟုတ်ပါဘူး... အူရောင်ငန်းဖျားရောဂါပါ..."

"နေ့စဉ် လူရာပေါင်းများစွာ လဲကျနေပါတယ်... ကြက်သွန်ဖြူနဲ့ ရေနွေးရှိပေမယ့် အအေးဒဏ်က အရမ်းပြင်းထန်တော့ လူအများစုက အသက်မရှင်နိုင်ကြပါဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဖန်လုံအိမ်ထဲတွင် ထိုင်ကာ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တင်းကျပ်သွားသည်။

ယခု သူ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ကပ်ရောဂါပင်

ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာမှာ အကျိုးအကြောင်းမဆီလျော်ဘဲ ချမ်းသာသူနှင့် ဆင်းရဲသူကို ခွဲခြားမှုမရှိသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ၎င်းသာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် ဖြစ်ပွားပြီး ရှန်းယန်မြို့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက ပထမချင်ဧကရာဇ်ဖြစ်သော သူပင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အပူပေးစနစ်..”

ချင်ရှီဟွမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိုပါလဲ..."

နန်းတွင်းသမားတော်က နားမလည်ပေ။

"ငါကိုယ်တော်ပြောတာက သူတို့ ဖျားတာက အအေးဒဏ်ကြောင့်လို့... သူတို့က နွေးထွေးဖို့အတွက် အချင်းချင်း ပူးကပ်နေကြလို့ ကူးစက်ကုန်တာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေလိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ... မြောက်ပိုင်း အပူပေးခုတင်ဆိုတဲ့ အရာတစ်ခုအကြောင်း မင်း ပြောခဲ့တာကို ငါကိုယ်တော် မှတ်မိတယ်..."

[မှန်ပါသည် အရှင်မင်းကြီး...]

[အပူပေးထားသော ခုတင် - ချက်ပြုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ထင်းမီးရှို့ခြင်းမှ ထွက်လာသော မီးခိုးငွေ့များကို ခုတင်အောက်မှ ပိုက်ဖြင့်သွယ်တန်း၍ မွေ့ရာကို အပူပေးခြင်း ဖြစ်ပါသည်...]

[ဤသည်မှာ အပူပေးစွမ်းရည် အကောင်းဆုံးနှင့် ကုန်ကျစရိတ် အနည်းဆုံး အပူပေးနည်းလမ်း ဖြစ်ပါသည်... ကျောက်မီးသွေးစားသော မီးလင်းဖိုများထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါသည်...]

[ထို့ပြင် အပူချိန်မြင့်မားမှုက ဘက်တီးရီးယားများကို သတ်နိုင်ပြီး ခြောက်သွေ့မှုက ရောဂါများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် နန်းတွင်းသမားတော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဆီ သတင်းပို့လိုက်..."

"အပေါ်ယံကောင်းပြီး လက်တွေ့မကျတဲ့ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတွေ ဆောက်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့... ပထမဆုံး အလုပ်သမားတွေအတွက် အိပ်ဆောင်ခုတင်တွေ ဆောက်ပေးလိုက်..."

"ဒါပေမယ့် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး... မီးဖိုပေါ်မှာ ဆောက်ခိုင်းလိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မီးလင်းဖိုခုတင် (ရိုးရာတရုတ် မီးဖိုခုတင်) ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ရိုးရှင်းသော ပုံကြမ်းတစ်ခု ဆွဲပြလိုက်၏။

"အတွင်းအခေါင်းပေါက်ပါတဲ့ ခုတင်ကို အုတ်တွေ၊ ရွှံ့တွေနဲ့ တည်ဆောက်ပြီး မီးဖိုနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတယ်... ဟင်းချက်တဲ့အခါ မီးခိုးနဲ့ မီးတောက်တွေက ခုတင်အောက်ကို ရောက်သွားပြီး အပူပေးလိမ့်မယ်..."

"ဒါက နိုင်ငံရေးတာဝန်တစ်ခုလို့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ပြောလိုက်ပါ..."

"လဝက်အတွင်းမှာ မဟာချင်ရဲ့ အလုပ်သမားတိုင်း နွေးထွေးတဲ့ အောက်ခံနဲ့ အိပ်ရဖို့ ငါကိုယ်တော် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်မယ်..."

"ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ထပ်ပြောလိုက်၏။

"နှာခေါင်းစည်းတွေပဲ... အထည်အလိပ်စက်ရုံတွေကို အပိုအစအနတွေ အသုံးပြုပြီး အဲဒီမျက်နှာဖုံးတွေ လုပ်ခိုင်းလိုက်... လူတိုင်းကို နှစ်ခုစီပေးပြီး မဖြစ်မနေ ဝတ်ဆင်ခိုင်း... ချွတ်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို လုပ်အားခဖြတ်ပစ်မယ်..."

နန်းတွင်းသမားတော်သည် ထူးဆန်းသော မီးလင်းဖိုခုတင်၏ ပုံကြမ်းကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းစည်း ဟူသော ဝေါဟာရသစ်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ အခြေခံသဘောတရားကို သူ သိပ်နားမလည်သော်လည်း အရှင်မင်းကြီးက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စာအုပ်တစ်အုပ်မှ ဖြေရှင်းနည်းကို ထပ်မံ ရှာတွေ့ခဲ့ပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်..."

.

ဤဆောင်းရာသီသည် မဟာချင်အတွက် ထူးဆန်းသော ရာသီတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် ဖြူလွတ်သော မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ထူးဆန်းသော အိမ်ရှည်တန်းလျားများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

၎င်းသည် အပူပေးအုတ်ခုတင် အိပ်ဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ညတိုင်း အလုပ်သမား ထောင်ပေါင်းများစွာသည် နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘုံခုတင်များပေါ်တွင် ပူးကပ်စွာ ထိုင်ကြလျက် သူတို့၏ အောက်ရှိ နွေးထွေးသော အုတ်မျက်နှာပြင်များကို ထိတွေ့ကာ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်နေကြသည်။

"ဝိုး... ဒီအရာက အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ... မီးသွေးဖိုစရာမလိုဘဲ ခုတင်က သူ့အလိုလို ပူလာတာလား..."

အာကူတာသည် အပူပေးအုတ်ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ ဘဝက တန်ဖိုးရှိလှပြီဟု ခံစားနေရသည်။

"ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေတာလား... အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့အတွက် အထူးတီထွင်ပေးထားတာလို့ ငါ ကြားတယ်..."

သူ၏ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက လေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီးက တကယ့်ကို ကမ္ဘာမြေပေါ် ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားပါပဲ..."

နေ့ခင်းဘက်တွင် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ရှိ လူတိုင်းသည် အစအနများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရောင်စုံ နှာခေါင်းစည်းများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော ဓားပြအုပ်စုနှင့် တူနေသော်လည်း အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးခြင်းမှာ တကယ်ပင် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့၏။

တုပ်ကွေးရောဂါမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးရမည့် ထိတ်လန့်မှုကြီးကို ဤမီးလင်းဖိုခုတင်များနှင့် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စများက ထိရောက်စွာ ဟန့်တားထားနိုင်ခဲ့သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် အနက်ရောင် နဂါးပုံစံ ပန်းထိုးထားသော ပိုးသားနှာခေါင်းစည်းကို ဝတ်ဆင်လျက် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အလုပ်များနေသော်လည်း စနစ်တကျရှိလှသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး...]

"ရက်စက်တဲ့ အာဏာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တာထက် ကျန်းမာရေး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်တာက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို အနိုင်ယူဖို့ ပိုပြီး ထိရောက်တယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ရုတ်တရက် ခံစားလာရတယ်..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤအရာကို ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းမှုလို့ မခေါ်ပါဘူး... အဲဒါကို ပြည်သူ့ကျန်းမာရေး စီမံခန့်ခွဲမှုလို့ ခေါ်ပါတယ်...]

[အရှင်မင်းကြီးက... ရိုးရှင်းပေမယ့် ထိရောက်တဲ့ လူမှုလုံခြုံရေးစနစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတာပါ...]

[ယခုမှစ၍ နောက်နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကြာသည့်တိုင်အောင် ဤအရာသည် အစိုးရ၏ အဓိက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အားသာချက်အဖြစ် ကျန်ရှိနေမည် ဖြစ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ သူ၏ နှာခေါင်းစည်း နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်သွားခဲ့၏။

"လူတွေ အသက်ရှင်နိုင်သရွေ့ ၎င်းကို ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် အရေးမကြီးပါဘူး..."

"ငါ့လူတွေ အသက်ရှင်ပြီး နွေးထွေးနေသရွေ့ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မဟာချင်လည်း အေးခဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."