အခန်း ၃၅

အခန်း (၃၅) အမတ်ချုပ်ကြီး၏ ပြောမထွက်နိုင်သော အခက်အခဲနှင့် မဟာချင်၏ ပထမဆုံး ခွဲစိတ်ဓား

ရှန်းယန်မြို့၏ ပြင်းထန်သော ဆောင်းရာသီကို အပူပေးအုတ်ခုတင်များနှင့် ကျောက်မီးသွေးတို့၏ နွေးထွေးမှုဖြင့် ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ခြောက်သွေ့သော မြောက်လေနှင့်အတူ ပြဿနာအသစ်တစ်ရပ်က တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာလေသည်။

ထိုဆောင်းရာသီတွင် ရှန်းယန်၌ အနံ့နှစ်မျိုး လွှမ်းမိုးနေ၏။ တစ်မျိုးမှာ အသက်ကယ်လက်ဖွဲ့ဖြစ်သော အစိမ်းစား ကြက်သွန်ဖြူ၏ မူးယစ်ဖွယ်အနံ့ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်မျိုးမှာ မြို့တွင်းရှိ အပူပေးအုတ်ခုတင်များ နေ့ညမပြတ် လောင်ကျွမ်းနေခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးငွေ့နှင့် သစ်သားကျွမ်းနံ့ သဲ့သဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရသာနှစ်မျိုး ပေါင်းစပ်သွားခြင်းက ကြီးပွားတိုးတက်သော ခေတ်ကာလတစ်ခု၏ မီးရှူးမီးပန်းများ ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုကို အမှတ်ရစေသော်လည်း ၎င်းက အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုကိုလည်း ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ကိုယ်တွင်းအပူကန်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ချီလင်ခန်းမအတွင်း နံနက်ခင်း ညီလာခံ မစတင်မီ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလေ့ကျင့်ခန်း ပြုလုပ်ရမည့်အချိန် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ကျပ် နဂါးကြေးခွံ အပူထိန်းအတွင်းခံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော နန်းတွင်းအရာရှိများသည် အေးစက်သော လေပြေထဲတွင် သူတို့၏ ခြေလက်များကို ဆန့်တန်းနေကြ၏။ ဟူဟိုက်သည် အသံချဲ့စက်ကိုကိုင်ကာ အရင်ကကဲ့သို့ တက်ကြွစွာ အော်ဟစ်နေသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ လူအုပ်စုထဲ၌ အလွန် သဟဇာတမဖြစ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အစံကိုက်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုများနှင့် အဖြောင့်မတ်ဆုံး ကိုယ်ဟန်အမူအရာရှိသော စံပြစစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်သည့် အမတ်ချုပ်ကြီး လီစစ်သည် ယခုအခါ မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေသည်။

"ဒုတိယပိုင်း ထိုင်ထလေ့ကျင့်ခန်း..."

ဟူဟိုက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

အရာရှိအားလုံး ညီညာစွာ ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

လီစစ်မှာမူ အလွန်ခက်ခဲစွာ ထိုင်ချနေရ၏။ သူ၏ ဒူးများ ကွေးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားသော သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ခရမ်းရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ဖောင်းတက်လာကာ ပြင်းထန်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု တစ်ခုခုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ တင်ပါးများမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး တုန်ယင်နေကာ သေချာစွာ မထိုင်ရဲပေ။

"အာ့..."

အမတ်ချုပ်ကြီး၏ သွားကြားမှ ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ချင်ရှီဟွမ်သည် မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူရင်း အသက်ရှူရီသမ်ကို ညှိနေသော်လည်း သူ၏ နားများက အလွန်ပါးနပ်လှ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်က လီစစ်၏ ထူးဆန်းသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာအပေါ် တိကျစွာ ကျရောက်သွားသည်။

"လီစစ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူလုပ်နေသည့်အရာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောက်ကောင်း ကမ်းပေးသော မျက်နှာသုတ်ပဝါပူပူကို ယူ၍ လက်ကို သုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

လီစစ်သည် ထိုအဆင်မပြေသော တစ်ပိုင်းထိုင် ကိုယ်ဟန်အမူအရာဖြင့်သာရှိနေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးအေးများ ထွက်နေ၏။

"မင်းက ဘာသိုင်းအသစ်တွေ ကျင့်နေတာလဲ... ခြေတစ်ဖက်တည်း ရပ်တဲ့သိုင်းလား... ဒါမှမဟုတ် ဖားပြုပ်သိုင်းလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လီစစ်ကို ပတ်ချာလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ နဖူးက မည်းနေပြီး မျက်လုံးတွေက သွေးရောင်လွှမ်းနေတယ်... ဖြစ်နိုင်တာက... မင်းက အာဖန်းနန်းတော်ဘေးမှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ အလောတကြီး ဖြစ်နေပြီး ပိုက်ဆံမလောက်လို့လား..."

"အရှင်မင်းကြီးက နောက်နေတာပါ..."

လီစစ်သည် ခါးကို မတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကြောင့် သူ၏ ခြေထောက်များကို အလိုအလျောက် စုလိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုးက မကြာသေးခင်က အအေးမိထားလို့ ခါးနဲ့ ခြေထောက်တွေ သိပ်မကောင်းလို့ပါ..."

"အအေးမိတာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်၏။

သူသည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အလင်းရောင်ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ သူ့ကို စကင်ဖတ်စမ်း... ဒီအဘိုးကြီးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူ လမ်းလျှောက်တာ ဘဲတစ်ကောင်လိုပဲ..."

[လမ်းလျှောက်ပုံကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေပါသည်...]

[ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ စားသောက်မှုအလေ့အထများ (စပ်သော ကြက်သွန်ဖြူ အများအပြား စားသုံးခြင်း)၊ နေထိုင်မှုပတ်ဝန်းကျင် (အပူပေးအုတ်ခုတင်ပေါ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိုင်ခြင်း၊ ရုံးခန်းထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိုင်ခြင်း) နှင့် မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ (နာကျင်နေသော မျက်နှာထား) တို့နှင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်...]

[ရောဂါအမည်တပ်ခြင်း- လိပ်ခေါင်းရောဂါ... တိတိကျကျဆိုရလျှင် ပြင်းထန်သော ပိတ်လှောင်နေသည့် ရောနှောလိပ်ခေါင်း ဖြစ်ပါသည်...]

[အရပ်သုံးစကားဖြင့် ဖော်ပြရလျှင် သူ၏ တင်ပါးများသည် ပွန်းပဲ့ပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အလွန်ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

သူက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒီကြက်သွန်ဖြူနဲ့ အပူပေးအုတ်ခုတင်က ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ တင်ပါးတွေကိုတော့ ဒုက္ခရောက်စေခဲ့ပြီပဲ..."

"လီစစ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က လီစစ်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ရာ လီစစ်မှာ အလန့်တကြား တုန်ယင်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ ရောဂါကို ကုသဖို့လိုတယ်... အထူးသဖြင့် ဒီလိုပြောမထွက်နိုင်တဲ့ ပြဿနာမျိုးပေါ့..."

"အမိန့်တော်အရ နံနက်ခင်း ညီလာခံမှာ အမတ်ချုပ်ကြီးကို ထိုင်ခုံတစ်ခုပေးမယ်... သူ့အတွက် အဲ့ဒီအထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ခေါင်းအုံးကို ယူလာခဲ့..."

လီစစ်မှာ မျက်ရည်ကျမတတ် ဝမ်းသာသွား၏

"အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သို့သော် ဤသည်မှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု၏ အစမျှသာဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။

ညီလာခံအပြီးတွင် လီစစ်သည် သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ အနားယူရန် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်မသွားခဲ့ရပေ။ ယင်းအစား တောင့်တင်းသန်မာသော နန်းတော်ကိုယ်ရံတော် အနည်းငယ်က သူ့ကို အာဖန်းနန်းတော်ဘေးရှိ တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်သွားကြလေသည်။

ဤနေရာတွင် ဆိုင်းဘုတ်အသစ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထား၏။ မဟာချင်ဆေးတက္ကသိုလ်၏ ပထမဆုံး တွဲဖက်ဆေးရုံ ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော အရက်နှင့် ရှာလကာရည်အနံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ပြုတ်ထားသော အဖြူရောင် အဝတ်စများကို ခြံဝင်းထဲတွင် လှန်းထားပြီး အရောင်ချွတ်ထားသော ပိုက်ဆံလျှော်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆေးကျောင်းသားအချို့က ချည်နှောင်ထားသော ဝက်အချို့ကို လက်ဟန်ခြေဟန် ပြသနေကြ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ..."

လီစစ်သည် သူ၏ တင်ပါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေရာက မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်မယ့် နေရာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အတွင်းခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော ဓားငယ်လေးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ မိုးမခရွက် ခွဲစိတ်ဓားဖြစ်သည်။

သူ၏ အနောက်တွင် နန်းတွင်းသမားတော် ရပ်နေသည်။ နန်းတွင်းသမားတော်သည် ယခုအခါ အလောင်းများကို ခွဲစိတ်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး မရှိတော့ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်သော အရောင်အဝါတစ်ခုသာ ရှိနေ၏။ သူသည် အလွန်ပါးလွှာသော သိုးအူများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လက်အိတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝက်သွေးလား လူသွေးလား မသေချာသော သွေးစွန်းနေသည့် အရာများ ရှိနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး နေမကောင်းမဖြစ်ပါဘူး... နည်းနည်း ပူနေတာပါ..."

လီစစ်သည် ဓားကိုကြည့်ရင်း ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေ၏။

"မထိုင်နိုင်လောက်အောင်ကို ကိုယ်တွင်းအပူကန်နေတာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခွဲစိတ်ဓားကို ကစားနေသည်။

"ရှောင်ဂျီက ပြောတယ်... မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ဆေးသောက်ရုံနဲ့ မသက်သာဘူးတဲ့... ခွဲစိတ်မှု လုပ်ရမယ်တဲ့..."

"ခွဲစိတ်မယ်..."

လီစစ်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဆံပင်တွေကို မိဘတွေက ပေးထားတာပါ... အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

"ထပ်လာပြန်ပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က လီစစ်၏ စကားကို စိတ်မရှည်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခေါက်ကလည်း နန်းတွင်းသမားတော်က အဲ့လိုပဲပြောခဲ့တာပဲ... အခုဘာဖြစ်သွားလဲ... သူက သားသတ်သမားထက်တောင် ဝက်တွေကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း သတ်တတ်နေပြီ..."

"လီစစ် ငါ မင်းကို မေးမယ်... မင်းက ဒီအပိုအသားစလေးကို လိုချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့အသက်ကို လိုချင်တာလား..."

"ဒီထက်ပိုပြီး ကြာသွားလို့ ပိုးဝင်ပြီး သွေးဆိပ်တက်သွားရင် နတ်ဘုရားတောင် မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလိုဆိုရင် ငါက မင်းအတွက် အမတ်ချုပ်ကြီးအသစ်တစ်ယောက် ရွေးရမှာဆိုတော့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ တုန်လှုပ်မှုမရှိသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရပြီး နန်းတွင်းသမားတော်၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီစစ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားလေတော့သည်။

"ခွဲ... ဘယ်နေရာကို ခွဲမှာလဲ..."

နန်းတွင်းသမားတော်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ရှိ အထူးပြုလုပ်ထားသော

ခွဲစိတ်ကုတင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ တကယ်တော့ ၎င်းမှာ သိုင်းကြိုးများ တပ်ဆင်ထားသော သစ်သားကုတင်တစ်လုံးမျှသာဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဘေးတွင် ခြေထောက်တင်စရာနှစ်ခု ပါရှိသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီးထိုင်ပါ... အို မဟုတ်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကုတင်ပေါ် တက်ပါ..."

ခွဲစိတ်ခန်းမှာ လင်းထိန်နေ၏။ မိုဟစ်ဂိုဏ်းက ဖန်တီးထားသော အလင်းစု ကြေးမုံပြင်သည် နေရောင်ခြည်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်သို့ စုဆုံစေသည်။

လီစစ်သည် အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုတင်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး သေချင်စိတ်ပေါက်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့ကာ ဒေါသထွက်နေမိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ခွင့်ပြုချက်မရှိတဲ့သူတွေကို ထွက်သွားခိုင်းလို့ ရမလား..."

လီစစ်က တောင်းပန်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ နန်းတွင်းသမားတော်နှင့် လက်ထောက်နှစ်ဦးအပြင် ချင်ရှီဟွမ်လည်း ရှိနေပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်မှုတွင် ပျော်မွေ့ပုံရသည့် ဟူဟိုက်ပင် ရှိနေသေးသည်။

"ငါ ကြည့်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဟူဟိုက်က ပုံဆွဲဘုတ်ပေါ်တွင် ပုံကြမ်းဆွဲနေ၏။

"ဒါက ဆေးပညာရဲ့ အံ့ဖွယ်တစ်ရပ်ပဲ... နောင်လာနောက်သားတွေအတွက် ငါက ပုံဆွဲမှတ်တမ်းတင်ထားချင်လို့ပါ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဟူဟိုက်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"လှည့်နေလိုက်... အမတ်ချုပ်ကြီးကို မခြောက်လှန့်နဲ့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော လီစစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လီစစ် သည်းခံလိုက်ပါ... ငါ့မှာ မေ့ဆေးမရှိပေမယ့် ကျောက်ကောင်းက မင်းအတွက် အစားထိုးစရာ တစ်ခုခု သွားယူပေးနေတယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် နောက်ကျိနေသော အရည်များပါသည့် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး ဒါက အင်မော်တယ်မူးယစ်ရဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ဗားရှင်းပါ... သူ့ထဲမှာ ပဒိုင်းပန်းဝတ်မှုန်တွေ ပါတယ်... သောက်လိုက်ပါ... မင်း သစ်တုံးတစ်တုံးလို အိပ်ပျော်သွားမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်... ဘယ်အရာကမှ မင်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ပန်းကန်လုံးထဲရှိ မသင်္ကာဖွယ်ရာ အရည်ကိုကြည့်ရင်း လီစစ်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေရတော့မည်ဟု တွေးကာ မျက်စိမှိတ်၍ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ဆေးအာနိသင်က အလွန်မြန်ဆန်လှ၏။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ပင် မပြည့်မီ လီစစ်သည် ခေါင်းမူးလာပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ ချင်ရှီဟွမ်မှာ ရုတ်တရက် သုံးယောက်ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

"စလုပ်ကြရအောင်..."

ချင်ရှီဟွမ်က နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ နှာခေါင်းစည်း တပ်လိုက်သည်။

နန်းတွင်းသမားတော်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ ဤသည်မှာ သက်ရှိလူတစ်ဦးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခွဲစိတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သေဒဏ်ကျခံရမည့် အကျဉ်းသားများနှင့် ဝက်များအပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤသူမှာ အမတ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ လက်တစ်ချောင်း ချော်သွားသည်နှင့် မဟာချင်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အရက်နဲ့ ပိုးသတ်မယ်..."

လက်ထောက်က ထိခိုက်နေသော နေရာသို့ ပြင်းထန်သော အရက်တစ်ပုလင်းကို လောင်းချလိုက်သည်။

"ကိရိယာပေး..."

နန်းတွင်းသမားတော်သည် သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ခွဲစိတ်ဓားဖြင့် လေထဲတွင် တိကျစွာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

လတ်ဆတ်သော သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။

"သွေးတိတ်ညှပ်..."

သွေးတိတ်ညှပ်များမှာ မိုဟစ်ဂိုဏ်းက ဖန်တီးထားသော သံညှပ်လေးများ ဖြစ်သည်။

"ချုပ်မယ်..."

၎င်းတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ စုပ်ယူနိုင်ပြီး ဖယ်ရှားရန်မလိုအပ်သော ချုပ်ကြိုးများကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ပေ။ ချင်ရှီဟွမ်သည် ဘေးမှ ရပ်ကာ အရာအားလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသည်။ သူသည် ဆေးပညာကို နားမလည်သော်လည်း ဤရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသမှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ခံစားနိုင်သည်။

မှော်အတတ် ယဇ်ပူဇော်မှုများ မရှိသလို အင်းအိုင်လက်ဖွဲ့များလည်း မပါဝင်ပေ။

၎င်းတွင် ဖယ်ရှားခြင်း၊ သွေးတိတ်စေခြင်းနှင့် ချုပ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။

ဤသည်ကား သိပ္ပံပညာ၏ အေးစက်မှုနှင့် ထိရောက်မှုပင်ဖြစ်လေသည်။

နန်းတွင်းသမားတော်က နောက်ဆုံးကြိုးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသောအခါ ချင်ရှီဟွမ်က ဦးဆောင်၍ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်..."

"နန်းတွင်းသမားတော် မင်းရဲ့ လက်ရာက မဟာချင်ရဲ့ ဆေးပညာအတွက် ခေတ်သစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ပြီပဲ..."

"အခုကစ၍ ဖျားနာခြင်းသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန်အတွက်သာမက ပြုပြင်ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်လာပြီ..."

လီစစ် နိုးလာသောအခါ နောက်နေ့မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အာဖန်းနန်းတော်ရှိ အထူးစောင့်ရှောက်မှု လူနာခန်းတစ်ခုတွင် လှဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အယ်လီစင်နှင့် ပျားရည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အထူးအရောင်ကျဆေးလူးထားသဖြင့် သူ၏ တင်ပါးများမှာ အေးမြနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒဏ်ရာမှ အနည်းငယ် နာကျင်မှုဖြင့် အစားထိုးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"နိုးပြီလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အစီရင်ခံစာများကို ဖတ်ရင်း ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး..."

လီစစ်သည် ထ၍ အရိုအသေပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ကို ဖိထားလိုက်သည်။

"လှဲနေလိုက်... မင်းကို လစာနဲ့ ခွင့်လဝက် ပေးတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အစီရင်ခံစာကို ချလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ စည်ကားနေသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လီစစ် မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တာကို မင်း ရခဲ့တာပဲ..."

"မင်းရဲ့ ခွဲစိတ်မှုကနေတစ်ဆင့် ငါ အရာနှစ်ခုကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ပထမအချက်က ခွဲစိတ်မှုဟာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ပိုးသတ်တာကို သေချာလုပ်သရွေ့ လူက သေမှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဒုတိယအချက်က ပဒိုင်းပင် မေ့ဆေးက ထိရောက်တယ်... ကျောက်ကောင်းက ဒီတစ်ခေါက် အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်..."

"ဆေးတက္ကသိုလ်ထဲမှာ အထူးခွဲစိတ်ကုသမှုဌာနတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတယ်... အဲဒါက ဒဏ်ရာတွေ၊ အနာစိမ်းတွေနဲ့ အရိုးကျိုးတာတွေကို ကုသဖို့ သီးသန့်ဖြစ်မယ်..."

"စဉ်းစားကြည့်... မြှားတွေ၊ ဓားတွေနဲ့ ဒဏ်ရာရခဲ့တဲ့ စစ်မြေပြင်က စစ်သည်တွေ... အရင်တုန်းကဆို သူတို့က သေဖို့ပဲ စောင့်ရမယ် ဒါမှမဟုတ် မြှားခေါင်းတွေကို ဆွဲထုတ်တဲ့အခါမှာ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားရမယ်... အခု မေ့ဆေးနဲ့ ချုပ်ရိုးနည်းပညာတွေကြောင့် သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်ပြီ..."

"ဒါက ငါ့ကို လေထဲကနေ ထိပ်တန်းစစ်သည် သောင်းနဲ့ချီပြီး ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ..."

လီစစ်သည် နားထောင်ရင်း သူ၏ တင်ပါးများ နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မဟာချင်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဓားဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးက မကြာခင် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကို ပျံ့နှံ့သွားတော့မှာကိုတော့ စိုးရိမ်မိတယ်..."

လီစစ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က နောက်ပြောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"အဲ့ကောင်လေး ဟူဟိုက်က ရုပ်ပြောင်ဆွဲတာတောင် ပြီးသွားပြီ... မဟာချင်နေ့စဉ်သတင်းစာမှာ အခန်းဆက်နဲ့ ဖော်ပြဖို့တောင် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ... ခေါင်းစဉ်က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ပျင်းရိတဲ့ဘဝ - ကြက်သွန်ဖြူနဲ့ တင်ပါးကြားက အချစ်နဲ့အမုန်း အကြောင်းတဲ့..."

လီစစ်၏ အမြင်အာရုံများ မည်းမှောင်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

လီစစ်၏ အောင်မြင်သော ခွဲစိတ်မှုသည် တည်ငြိမ်နေသော ကန်ရေပြင်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်သို့ ဂယက်ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။

ဗိုက်ခွဲခြင်းကို မှော်အတတ်အဖြစ် အစပိုင်းတွင် ယူဆခဲ့ကြသော ချင်ပြည်သူများသည် ဤကျွမ်းကျင်မှုကို ပြန်လည်အကဲဖြတ်လာကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမတ်ချုပ်ကြီးပင်လျှင် ဗိုက်ခွဲခံခဲ့ရပြီးနောက် သက်တောင့်သက်သာ အသက်ရှင်နေသောကြောင့် ၎င်းမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် အာဖန်းနန်းတော် ဆေးတက္ကသိုလ်၏ အဝင်ဝမှာ လူပြည့်ကျပ်နေတော့သည်။

အကျိတ်ရောဂါ ခံစားနေရသော ချမ်းသာသည့် ကုန်သည်များ၊ ခြေထောက်ကျိုးနေသော စစ်မှုထမ်းဟောင်းများနှင့် ကလေးမွေးဖွားရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် အကူအညီတောင်းရန် သယ်ဆောင်လာသော အမျိုးသမီးများပင် ပါဝင်သည်။ လက်ရှိနည်းပညာက ခွဲစိတ်မွေးဖွားရန် ခွင့်မပြုသေးသော်လည်း မွေးလမ်းကြောင်းချဲ့ခြင်းများကို စတင်စမ်းသပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းသမားတော်မှာ အလွန်အလုပ်များနေသဖြင့် ကျောင်းသားလက်ခံမှုကို တိုးချဲ့ပေးရန် ချင်ရှီဟွမ်အား တောင်းဆိုခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ချင်ရှီဟွမ်အတွက်မူ ဆေးပညာ တိုးတက်မှုများသည် ယခုနှစ် ဆောင်းရာသီမှ နွေဦးရာသီသို့ ကူးပြောင်းချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

တကယ့်စိန်ခေါ်မှုမှာ လူများ ရွှေ့ပြောင်းလာခြင်းနှင့် ပေါ်ပေါက်စ စက်မှုလုပ်ငန်းများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းတို့ကြောင့် မဟာချင်၏ ရေထောက်ပံ့မှု မလုံလောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းယန်မြို့သည် မူလက ရေတွင်းများနှင့် ဝေမြစ်ကိုသာ မှီခိုခဲ့ရသည်။ သို့သော် လူဦးရေ ငါးသိန်းအထိ တိုးလာသောအခါ မြေအောက်ရေ မျက်နှာပြင် ကျဆင်းသွားပြီး ရေတွင်းများ ခန်းခြောက်သွားခဲ့သည်။ ဝေမြစ်အတွက်မူ... မြစ်ညာရှိ စက္ကူစက်ရုံများနှင့် သိုးမွှေးဆေးကြောရေး စက်ရုံများမှ စွန့်ပစ်ရေများကြောင့် ရေအရည်အသွေးမှာ သိသိသာသာ ယိုယွင်းလာခဲ့သည်။

ချင်ရှီဟွမ်က ကျိုချက်ထားသော ရေကို သောက်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အားပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းက ဘက်တီးရီးယားများကိုသာ သတ်နိုင်ပြီး ရေထဲမှ ဓာတုညစ်ညမ်းမှုများနှင့် လေးလံသော သတ္တုများကို မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။

ထိုနေ့တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖူစုသည် ရှန်းယန် ရေအရည်အသွေး စစ်ဆေးမှု အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို ချင်ရှီဟွမ်ထံသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"ခမည်းတော်... ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုမျိုး ဆက်သောက်လို့ မရတော့ဘူး..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖူစုက ပုလင်းထဲရှိ နောက်ကျိနေသော ရေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မကြာသေးခင်က မြို့ထဲမှာ လည်ပင်းကြီးရောဂါနဲ့ ဆံပင်ကျွတ်တဲ့သူတွေ အများကြီး ပိုများလာတယ်လို့ ဆေးတက္ကသိုလ်က ပြောပါတယ်... ရေတွေ အဆိပ်သင့်နေတယ်လို့ ဆရာရှောင်ဂျီက ပြောဖူးတယ်မလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရေပုလင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

စက်မှုထွန်းကားရေး၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ရှောင်ဂျီ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ မြို့ပြဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွင် မလွှဲမရှောင်သာသော ကြီးထွားမှုဆိုင်ရာ နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်...]

[အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် ခေတ်သစ် မြို့ပြရေပေးဝေရေးစနစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်ပါသည်...]

[ရေယူခြင်း- ညစ်ညမ်းနေသော ဝေမြစ်ဒေသကို ရှောင်ရှားပြီး ချင်လင်တောင်တန်းများရှိ တောင်ပေါ်စမ်းရေများမှ ရေကို ရယူရမည် ဖြစ်ပါသည်...]

[ရေပေးဝေခြင်း- ပိုက်လိုင်းများ သွယ်တန်းခြင်း...]

[ရေသန့်စင်ခြင်း- အနည်ထိုင်ကန်များနှင့် စစ်ထုတ်ကန်များ (သဲနှင့် ကျောက်စရစ် စစ်ထုတ်ခြင်း) တည်ဆောက်ခြင်း...]

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏

"ရေလွှဲတာကို ငါ နားလည်တယ်... ကျိန်းကောတူးမြောင်းက ရေလွှဲဖို့ပဲ... ဒါပေမယ့် ဒီပိုက်လိုင်းကတော့..."

သူသည် ရောမကို သတိရသွားသည်။ ရောမအင်ပါယာဆိုသည်မှာ ရေလမ်းကြောင်းများ တည်ဆောက်ရာတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ဂျီက ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်းပေါ့။

"ပိုက်တွေအတွက် ငါတို့ ဘာသုံးသင့်လဲ... ဝါးလား... ပါးလွန်းလို့ အလွယ်တကူ ဆွေးမြေ့သွားနိုင်တယ်... သစ်သားလား... အလွယ်တကူ ယိုစိမ့်နိုင်တယ်..."

[ကြွေပိုက်... ဒါမှမဟုတ်... ခဲပိုက်လား...]

ချင်ရှီဟွမ် စကားမပြောနိုင်မီ ရှောင်ဂျီက ရုတ်တရက် ဧရာမ အနီရောင် ဦးခေါင်းခွံကြီးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

[သတိပေးချက်... ခဲပိုက်များကို လုံးဝ အသုံးမပြုပါနှင့်...]

[ရောမအင်ပါယာ ကျဆုံးရခြင်းမှာ ခဲအဆိပ်သင့်ခြင်းကြောင့် အများဆုံး ဖြစ်ပါသည်... ခဲသည် မှူးမတ်များကို ရူးသွပ်စေခြင်း၊ မြုံစေခြင်းနှင့် ဉာဏ်ရည်ကျဆင်းခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်...]

[အရှင်မင်းကြီးက မဟာချင်ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေအားလုံး အရူးတွေ ဖြစ်သွားတာကို မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား...]

ချင်ရှီဟွမ်မှာ လန့်သွား၏။ ခဲတဲ့လား။ အဲဒါက အဂ္ဂိရတ်ပညာမှာ အသုံးများတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက် အဆိပ်ပြင်းနိုင်ရတာလဲ။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာသုံးရမလဲ..."

[ဘိလပ်မြေပိုက်...]

[သံမဏိဘောင်ကို အသုံးပြုပြီး အပြင်ဘက်တွင် ခိုင်ခံ့သော ဘိလပ်မြေကို လောင်းထည့်ပါသည်... ယိုစိမ့်မှု မဖြစ်စေရန် အတွင်းနံရံကို ကောက်ညှင်းကော် သို့မဟုတ် ထန်ဆီ တစ်လွှာ သုတ်လိမ်းပါသည်...]

[၎င်းသည် ကြိုတင်အားဖြည့်ကွန်ကရစ်ပိုက်၏ ဘိုးဘေးပင် ဖြစ်ပါသည်... ဈေးသက်သာပြီး ခိုင်ခံ့ကာ အဆိပ်အတောက်ကင်းပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားလေသည်။

ဘိလပ်မြေ... ဘိလပ်မြေ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ။

ထိုအရာက လက်တွေ့မှာ အရာရာကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ ဆေးတစ်ခွက်လိုပင်။

"ကျောက်ကောင်းကို အကြောင်းကြားလိုက်... ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖူစုကိုလည်း ခေါ်လိုက်..."

"ငါ စီမံကိန်းကြီးတစ်ခုလုပ်ချင်တယ်..."

"ချင်လင်တောင်တန်းက ချိုမြိန်တဲ့ စမ်းရေတွေကို ရှန်းယန်မြို့က အိမ်တိုင်းကို ဘိလပ်မြေပိုက်တွေကနေတစ်ဆင့် စီးဆင်းသွားစေချင်တယ်..."

"ငါ တည်ဆောက်ချင်တာက... ရေပေးဝေရေး စက်ရုံတစ်ခုပဲ..."

ဤသည်မှာ တိုက်ရိုက်တရားဝင်လမ်းမကြီးကို တည်ဆောက်ခြင်းထက် ပိုမို၍ စေ့စပ်သေချာသော စီမံကိန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှန်းယန်မြို့၏ မြေအောက်ကို စတင်တူးဖော်နေပြီဖြစ်သည်။

လျူပန်သည် သူ၏ မဟာချင် အခြေခံအဆောက်အအုံအဖွဲ့နှင့်အတူ အခက်ခဲဆုံးသော မြောင်းတူးဖော်ရေး တာဝန်ကို ယူခဲ့သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဖြည်းဖြည်းတူးကြ... ဘေးက မိလ္လာကန်ကို မပေါက်စေနဲ့..."

နှာခေါင်းစည်းတပ်ထားသော လျူပန်သည် မြောင်းဘေးတွင် ရပ်ကာ အလုပ်ကို ညွှန်ကြားနေ၏။

"ဒီပိုက်က ရေသန့်အတွက်ဖြစ်ပြီး ဟိုပိုက်က ရေဆိုးအတွက်ပဲ... အဲဒါတွေကို ပြောင်းပြန် မတပ်ကြနဲ့... အမတ်ချုပ်ကြီးသာ ဆီးတွေသောက်မိသွားရင် ငါတို့အားလုံး ခေါင်းပြတ်လိမ့်မယ်..."

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် ချင်လူမျိုးများအပြင် ရှန်းနုံအလုပ်သမား အများအပြားလည်း ရှိနေသည်။

အာကူတာသည် ယခုအခါ မြေအောက်ပိုက်လိုင်း သွယ်တန်းရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုံစံထုတ်မြေပုံများကို ဖတ်တတ်ရုံသာမက အဆက်များကို ပိတ်ရန် ဘိလပ်မြေကို အသုံးပြုနည်းကိုပါ သင်ယူတတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ဒီပိုက်ကနေ တကယ်ပဲ ရေထွက်လာမှာလား..."

ရှန်းနုံအလုပ်သမားသစ်တစ်ဦးက မေးလိုက်၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."

အာကူတာက သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဖြစ်တယ်လို့ပြောရင် ဖြစ်တာပဲ... ရေတွေ ချိတ်ဆက်ပြီးသွားရင် ငါတို့ အလုပ်ရုံတွေမှာ အဲ့ဒီရေဘုံပိုင်ခေါင်းဆိုတာကို တပ်ဆင်လို့ရပြီ... အဲဒါကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရေတွေ ပန်းထွက်လာမှာ... မြက်ခင်းပြင်က မြင့်မြတ်တဲ့စမ်းရေတွေထက်တောင် ပိုပြီး အံ့သြစရာကောင်းသေးတယ်..."

သုံးလအကြာ။

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ချီလင်ခန်းမရှေ့တွင်။

ထူးဆန်းသော ကြေးဝါကိရိယာတစ်ခု ထိုနေရာတွင် ရပ်တည်နေသည်။ ၎င်းမှာ အစွန်းတွင် လက်ကိုင်ဘုပါရှိသော ကြေးဝါပြွန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုဟစ်ဂိုဏ်းက ပုံစံထုတ်ထားသော ခရုပတ်အဆို့ရှင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် နန်းတွင်းအရာရှိများနှင့်အတူ ထိုကိရိယာကို ဝန်းရံထားကြသည်။

"ဖွင့်လိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

ကျောက်ကောင်းသည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေကာ လက်ကိုင်ဘုကို လှည့်လိုက်သည်။

"ရွှီ..."

ကြည်လင်ချိုမြိန်သော စမ်းရေချောင်းတစ်ခုသည် ဖိအားအောက်တွင် ပန်းထွက်လာပြီး ပက်စင်နေသော ရေစက်များသည် နေရောင်ခြည်တွင် သက်တံ့ရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။

"ရေ... ရေလာပြီဟေ့..."

အရာရှိများက ရွှင်လန်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ဤရေကို မိုင်သုံးဆယ်ဝေးသော ချင်လင်တောင်တန်းမှ ဆွဲယူလာခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အနည်ထိုင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် သုံးဆင့်နှင့် စစ်ထုတ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် နှစ်ဆင့်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တိုက်ရိုက်သောက်သုံးရန် စံနှုန်းများနှင့် မကိုက်ညီသေးသော်လည်း နောက်ကျိနေသော ရေတွင်းရေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကောင်းမွန်သော ဆေးစွမ်းကောင်းတစ်ခွက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ရေတစ်ဆုပ်ကို ယူလိုက်သော်လည်း ၎င်းကို မသောက်ခဲ့ပေ (သူသည် ကျိုချက်ထားသော ရေကိုသာ သောက်ရန် အခိုင်အမာ ပြောဆိုထားသည်)။ ယင်းအစား လက်ကိုသာ ဆေးကြောလိုက်သည်။

အေးမြပြီး သန့်ရှင်းနေ၏။

"ဒါက ဘုံပိုင်ရေပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ပန်းထွက်နေသော ရေတိုင်ကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

"ဒီအံ့ဖွယ်ဆိုတာတွေက ရိုးရှင်းတဲ့ဒါလေးပဲဆိုတာ ငါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်..."

"နဂါးမင်းကြီး လုပ်နိုင်တဲ့အရာကို ငါ့ရဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေလည်း လုပ်နိုင်တယ်..."

"ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဖွယ်တစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်... သို့သော် လူသားများပိုင်ဆိုင်သော စက်မှုလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ အံ့ဖွယ်တစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်...]

[ဤရေပေးဝေရေးစနစ်ဖြင့် ရှန်းယန်မြို့၏ လူဦးရေ သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမှာ တစ်သန်းကျော်အထိ ရှိလာနိုင်ပါသည်...]

[အရှင်မင်းကြီးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပထမဆုံးသော စစ်မှန်သည့် မဟာမြို့တော်ကို တည်ဆောက်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် လက်ပေါ်ရှိ ရေစက်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်သန်း..."

“အခု ရောမမှာ လူဘယ်လောက် နေထိုင်နေကြလဲ”

[ဖြစ်နိုင်တာက... လေးသိန်းလောက်ပါ... ပြီးတော့ သူတို့က ခဲဆိပ်သင့်နေတဲ့ရေကို သောက်နေရတုန်းပဲ... လမ်းတွေပေါ်မှာလည်း ဆီးနံ့တွေ နံစော်နေတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်က ပြုံးလိုက်၏။ သူ အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဘဝအရည်အသွေးပိုင်းမှာ ငါ့ရဲ့ မဟာချင်က အများကြီး ရှေ့ရောက်နေပြီ ထင်တယ်..."

"အမိန့်ပေးလိုက်..."

"ရေပိုက်ပြင်ဆင်ရာမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ အလုပ်သမားတိုင်းကို ချင်မန်တစ်ကျင်းနဲ့ ဝက်သားတစ်ကျင်း ပေးလိုက်... ဟို အာကူတာဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကိုတော့ တတိယအဆင့် လက်မှုပညာရှင်တံဆိပ် ချီးမြှင့်လိုက်..." (ချင်မန်က ကျောက်ကောင်းထွင်ထားတဲ့ ပေါက်စီပါ)

"မဟာချင်မှာ တိုက်ပွဲတွေ အနိုင်ရပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ လုပ်နိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ပိုက်ပြင်တဲ့အလုပ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်မြှုပ်ထားခြင်းအားဖြင့်လည်း ကိုယ့်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ဂုဏ်ပြုနိုင်တယ်ဆိုတာကို တစ်ကမ္ဘာလုံး သိစေချင်တယ်..."

နေဝင်သွားသောအခါ ရှန်းယန်မြို့ရှိ အိမ်တိုင်း၏ မီးများ လင်းထိန်လာသည်။

ရေသွယ်တန်းပြီးခါစဖြစ်သော ထိုလမ်းကြားလေးများတွင် လူများသည် အများပြည်သူသုံး ရေဘုံပိုင်ခေါင်းများအနီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စုဝေးနေကြပြီး ဤကြီးပွားတိုးတက်သော ခေတ်ကြီး၏ အလှပဆုံးသော တေးသွားတစ်ခုအဖြစ် တသွင်သွင်စီးဆင်းနေသော ရေသံကို နားထောင်နေကြလေသည်။