အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆) ကွန်ဖြူးရှပ်၏ ခေါင်းတလားနှင့် လျူပန်၏ မသေမျိုးတဲ

ရှန်းယန်မြို့၏ နွေဦးနှောင်းပိုင်းကာလတွင် မိုးမခပန်းပွင့်လေးများက နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ယားယံမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အာဖန်းနန်းတော်၏ နောက်ဘက်ဥယျာဉ်ထဲတွင် ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် သစ်သားစက်တစ်ခုမှ စည်းချက်ကျကျ တကျွီကျွီမြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ဤသည်ကား မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် ပုံစံထုတ်ထားပြီး ရေဘီး၏ အခြေခံသဘောတရားကို အခြေခံကာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော လူစွမ်းအားသုံး ပြေးစက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အောက်ခံအောက်ခြေမှာမူ ထူထဲသော နွားရေပြားအလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် ချောမွေ့လုံးဝန်းသော သစ်မာဒလိမ့်တုံးတန်းများ ဖြစ်သည်။

သက်တောင့်သက်သာရှိသော ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားဝတ်စုံနှင့် အောက်ခံပျော့ပျောင်းသော အဝတ်ဖိနပ်ကို စီးနင်းထားသည့် ချင်ရှီဟွမ်သည် စက်ပေါ်တွင် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့်ရှိနေ၏။ သူသည် ဘေးတိုက်တန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်နေကာ ရှောင်ဂျီ သင်ကြားပေးထားသည့် အေရိုးဗစ် နှလုံးခုန်နှုန်းဇုန်နှင့်အညီ အသက်ရှူခြင်းကို ညှိယူထားသဖြင့် အနည်းငယ် မောဟိုက်နေသော်လည်း အောက်ဆီဂျင်ပြတ်လပ်သည့် အခြေအနေသို့ မရောက်စေဘဲ ထိန်းသိမ်းထားသည်။

"ကိန်းဂဏန်းတွေ အစီရင်ခံစမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်က မောဟိုက်စွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အနီးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ဟူဟိုက်သည် သဲနာရီနှင့် မှတ်စုစာအုပ်ငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သဲနာရီထဲမှ သဲမှုန့်များကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

"ခမည်းတော်... ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်နေတာ တစ်မတ်စာလောက်ရှိသွားပြီ... နှလုံးခုန်နှုန်းကတော့... ခမည်းတော်ရဲ့ မျက်နှာသွေးရောင်ကို ကြည့်ရတာ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်လောက် ရှိမယ်ထင်တယ်... လောင်ကျွမ်းသွားတဲ့ ကယ်လိုရီကတော့... ပေါက်စီနှစ်လုံးစာလောက်နဲ့ ညီမျှတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရွေ့လျားပြေးလမ်းပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကျောက်ကောင်းက နွေးထွေးစိုစွတ်သော မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်နှင့် ဆားအနည်းငယ်ပါသော ရေတစ်ခွက်ကို ချက်ချင်း ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ပေါက်စီနှစ်လုံးဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။

"ငါကိုယ်တော် လမ်းလျှောက်နေတာ ဒီလောက်ကြာတာတောင် ပေါက်စီနှစ်လုံးစာပဲ ကုန်သွားတာလား... ဒီကယ်လိုရီ တွက်ချက်မှုက မှားနေတာလား..."

"ခမည်းတော်... ဝိတ်ကျဖို့ဆိုတာ သဘာဝကို ဆန့်ကျင်ရတာဖြစ်ပြီး ဝိတ်တက်ဖို့ကတော့ ရေစုန်မျောရတာလို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်... အဲဒါက တကယ်ကို ခက်ခဲတာ..."

ဟူဟိုက်က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ခမည်းတော်ရဲ့ ခြေသလုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာတာ မဟုတ်ဘူးလား... မနေ့ညက နန်းတွင်းသမားတော် ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်... ခမည်းတော် အိပ်တဲ့အခါ ဟောက်သံ မထွက်တော့ဘူးတဲ့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ခြေသလုံးကြွက်သားများကို ဆိတ်ဆွဲကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် ကြံ့ခိုင်သန်မာနေပြီဖြစ်သည်။ သူ ပုံမှန်လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကာ အဆီအဆိမ့်လျော့စားသည့် အချိန်မှစ၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ကို နှိပ်စက်လာခဲ့သော အိပ်ငိုက်ခြင်းပြဿနာမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

"ဒီစက်က တော်တော်ကောင်းတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရေတစ်ငုံသောက်လိုက်၏။

"မိုဟစ်ဂိုဏ်းကို နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်လုပ်ခိုင်းပြီး အဲဒီစစ်သူကြီးအိုတွေရဲ့ စံအိမ်တွေကို ပို့ခိုင်းလိုက်..."

"စစ်သူကြီး ဝမ်ပန်နဲ့ မုန့်ဝူတို့က အသက်ကြီးလာတော့ စစ်တိုက်ဖို့ မြင်းမစီးနိုင်ကြတော့ဘူး... သူတို့က နေ့တိုင်း အိမ်မှာနေပြီး အရက်သောက်၊ အသားတွေစားနေကြတော့ လမ်းတောင် ကောင်းကောင်းမလျှောက်နိုင်လောက်အောင် ဝဖီးနေကြပြီ... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ မပြီးမြောက်ခင်မှာ သူတို့တွေ ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်ဟောင်းကို သွားမတွေ့ရအောင် သူတို့ကို လမ်းနည်းနည်းလောက် လျှောက်ခိုင်းလိုက်..."

"မှတ်သားထားပါ့မယ်..."

ဟူဟိုက်က မှတ်စုရေးလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်... ဒီစက်ကို ဘယ်လို နာမည်ပေးရမလဲ... ခမ်းနားတဲ့ နာမည်တစ်ခုတော့ လိုမယ်နော်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါကို သက်ရှည်ကျန်းမာရေးစင်မြင့်လို့ နာမည်ပေးလိုက်..."

သားအဖနှစ်ယောက် အေးချမ်းသာယာသော အချိန်ကာလလေးကို ဖြတ်သန်းနေစဉ်မှာပင် နန်းတော်တံတိုင်းအပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော ငိုကြွေးသံတစ်ခုက သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာကာ နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်လေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေဆူညံနေတာလဲ..."

လီစစ်သည် အပြင်ဘက်မှ မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာထားဖြင့် ဝင်လာရာ သူ၏ ရုံးသုံးဦးထုပ်ပေါ်တွင် မိုးမခပန်းပွင့် တစ်ဆုပ်ခန့် ကပ်ငြိနေဆဲဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်..."

"အဲဒီကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီတွေပါ..."

လီစစ်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ပညာရေးအရာရှိက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်လာပေမယ့် ဒီပညာရှိအိုကြီးတွေက... အရမ်းခေါင်းမာကြတယ်... သူတို့က နန်းတော်တံခါးဝမှာ ဒူးထောက်နေကြပြီး ဆေးကျောင်းတွေက အလောင်းတွေကို စော်ကားနေတယ်၊ အဲဒါက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ လူတွေကို ဒေါသထွက်စေတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲဆိုပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ခန္ဓာကိုယ်ခွဲစိတ်မှုတွေကို ဖျက်သိမ်းပေးဖို့နဲ့ နန်းတွင်းသမားတော်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်..."

"သူတို့က ပြောသေးတယ်... အရှင်မင်းကြီးက ပြည်သူတွေကို မိဘအပေါ် မရိုသေဖို့ လှုံ့ဆော်နေတယ်တဲ့... ကွန်ဖြူးရှပ်သာဆိုရင် သူ့သင်္ချိုင်းဂူထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်တောင် နေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်..."

ရှန်းယန်နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီ တစ်ရာခန့် ဒူးထောက်နေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ယခင်ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ မူးမတ်မျိုးနွယ်များ၏ သွေးဆက်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ရိုးရာအစဉ်အလာ အသိစိတ်ကား ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ အလောင်းများကို ခွဲစိတ်သည့် လုပ်ရပ်က သူတို့၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားစေခဲ့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ဆံပင်နဲ့ အရေပြားတွေက မိဘတွေက ပေးသနားထားတာဖြစ်လို့ အဲဒါတွေကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ဝံ့ဘူး... ဒါဟာ သားသမီးဝတ္တရားရဲ့အစပဲ..."

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲထုတ်ပြီး သူ့ရဲ့ နှလုံးနဲ့ အဆုတ်တွေကို ထုတ်ယူတာက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ... ဒါက လူရိုင်းတွေရဲ့ အပြုအမူပဲ..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအိုကြီးသည် သူ၏ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်ကြွေပြားများနှင့် ဆောင့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများပေကျံသွားသော်လည်း သားသမီးဝတ္တရားကျမ်းကို အသံကုန်ဟစ်၍ ရွတ်ဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးက လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြ၏။ သူတို့သည် ဘုံပိုင်ရေနှင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုအသစ်များ၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ခံစားနေကြရသော်လည်း ဤ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း မပြည့်စုံဘဲ သေဆုံးခြင်း ဟူသည့် အလေ့အကျင့်က ပြည်သူများအကြားတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် အငြင်းပွားမှုများစွာကို တကယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ကျွီ..."

နန်းတော်တံခါးကြီးများ ပွင့်ဟသွားလေသည်။

မည်သည့် အင်ပါယာအစောင့်အရှောက်များကမှ လူဖမ်းရန် ပြေးထွက်မလာသကဲ့သို့ မည်သည့် မိန်းမစိုးများကမှလည်း သူတို့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ထွက်မလာခဲ့ပေ။

လူသန်ကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော စင်များကို ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်တစ်စုက ခြံရံထားသည့် ချင်ရှီဟွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် ရထားလုံးကိုမစီးဘဲ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်ထွက်လာခြင်းဖြစ်၏။ သူ၏ ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်လုံးများက စူးရှနေကာ ရေရှည် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု၏ ရလဒ်အဖြစ် သူထုတ်လွှတ်နေသော တက်ကြွမှုက သူ့ကို လက်ရှိအသက်ထက် ဆယ်နှစ်ခန့် ပိုမိုနုပျိုနေစေသည်။

"အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း အသက်ရှူကျပ်စေလောက်သော ဖိနှိပ်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ရင်ပြင်အတွင်းရှိ ငိုကြွေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် ခေါင်းဆောင် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအိုကြီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

"ကျွန်တော်မျိုးက ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်မျိုးဆက် ခုန်းဖူဖြစ်ပါတယ်..."

ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအိုကြီးသည် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ခေါင်းမာစွာဖြင့် အလျှော့ပေးရန် ငြင်းဆန်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အိုး... ပညာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးဆက်ပေါ့လေ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်းက သားသမီးဝတ္တရားကို ကာကွယ်ချင်တယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကြားတယ်..."

"မှန်ပါတယ်..."

ခုန်းဖူက အော်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဆေးကျောင်းကို တည်ထောင်ပြီး လူနာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ အလောင်းတွေကို ခွဲစိတ်ခဲ့တယ်... အပြင်ပန်းကတော့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ဖို့လို့ ဆိုပေမယ့် လုပ်နည်းလုပ်ဟန်တွေက ရက်စက်လွန်းတယ်... သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်ပြီး သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ထိတ်လန့်စေတယ်... လူတိုင်းကသာ အလောင်းတွေကို ဖြတ်တောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ဂီတက ဘယ်မှာလဲ... သားသမီးဝတ္တရားကကော ဘယ်မှာလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပြုံးလိုက်၏။

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ စင်တစ်ခုကို ဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင်အဝတ်ကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် အလောင်းမရှိပေ။ ၎င်းသည် ကြီးမားပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော ဖန်သေတ္တာတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ သေတ္တာထဲတွင် ရိုးရှင်းသော သစ်သားဘောင်တစ်ခုရှိပြီး ထိုဘောင်ပေါ်တွင် လပေါင်းများစွာ မလျှော်ရသေးဘဲ အဆီအညစ်အကြေးများနှင့် ဂျပိုးများ ပြည့်နှက်နေသော စုတ်ပြဲနေသည့် ပညာရှိဝတ်ရုံတစ်ထည် ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ဖန်သေတ္တာ၏ ဘေးတွင် နန်းတွင်းသမားတော်ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သော စူပါမှန်ဘီလူးကြီး ရှိနေသည်၊ ၎င်းမှာ မိုဟစ်ဂိုဏ်းမှ ဖန်တီးထားသော နောက်ဆုံးပေါ် မှန်ဘီလူးပေါင်းစပ် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်း၏ မူလပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

"ခုန်းဖူ... ဒီကိုလာခဲ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က မှန်ဘီလူးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် မင်းနဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေ အကြောင်းကို မငြင်းခုံချင်ဘူး... အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ အကြောင်းကို အရင်ကြည့်ရအောင်..."

"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပညာရှိရဲ့ တပည့်လို့ခေါ်ပြီး သပ်ရပ်တဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနဲ့ သင့်လျော်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို အလေးထားတယ်... ဒါဆို ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောစမ်းပါ... မင်းက သန့်ရှင်းရဲ့လား..."

ခုန်းဖူမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး နေ့တိုင်း ရေချိုးပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အဝတ်အစားတွေက ဟောင်းနေပေမယ့် သန့်ရှင်းပါသေးတယ်..."

"ဟုတ်လို့လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ဒါကို ကြည့်လိုက်..."

ခုန်းဖူသည် သံသယဖြင့် မှန်ဘီလူးအနီးသို့ ကပ်သွားကာ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝတ်ရုံ၏ ကော်လာကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် မီးပူဟပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာလေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

မှန်ဘီလူးအောက်တွင် မူလက အနည်းငယ် ညစ်ပတ်နေသော ကော်လာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အသိုက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချည်မျှင်များကြားတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဂျပိုးဝတုတ်ကြီးများ တွားသွားနေကြပြီး သူတို့၏ ဥများက ပြည့်နှက်နေကာ ဂျပိုးများ၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော ပါးစပ်ပေါက်များနှင့် ၎င်းတို့၏ ခြေထောက်များပေါ်ရှိ အမွေးအမှင်များကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

"ဒါတွေကဂျပိုးတွေပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါတွေက မင်းတို့ ယားယံတဲ့အခါ ပုံမှန် ကုတ်လေ့ရှိတဲ့အရာတွေပဲ..."

"ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော့် မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒါက ကပ်ရောဂါရဲ့မျိုးစေ့ပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် လှည့်လိုက်ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီ အားလုံးကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဆံပင်က မိဘတွေက ပေးသနားထားတာလို့ အမြဲပြောနေတယ်... ဒါဆို ငါကိုယ်တော် မင်းတို့ကို မေးမယ်... ဒီအင်းဆက်ပိုးမွှား သန်းပေါင်းများစွာကို မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စားသုံးခွင့်ပေး၊ မင်းရဲ့ သွေးတွေကို သောက်ခွင့်ပေးပြီး မင်းရဲ့ မိဘတွေ၊ ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေဆီကို ကပ်ရောဂါတွေ ကူးစက်စေတာက သားသမီးဝတ္တရားပဲလား..."

"နန်းတွင်းသမားတော်က အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ၊ မင်းရဲ့ မိဘတွေ ဖျားနာမှုကြောင့် သေလုမတတ် ခံစားရတာမျိုး မဖြစ်စေဖို့ အမှန်တကယ် လူသတ်သမားကို ရှာဖွေဖို့အတွက် အလောင်းတွေကို ခွဲစိတ်ခဲ့တာပဲ..."

"လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်တာက သေးငယ်တဲ့ ကြင်နာမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်တာကတော့ ကြီးမြတ်တဲ့ ကြင်နာမှုတစ်ခုပဲ..."

"မင်းတို့က သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖက်တွယ်ထားပြီး အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို လျစ်လျူရှုထားတယ်... ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ဝါဒလား..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာသည်။

"ငါကိုယ်တော် မင်းတို့ကို ပြောမယ်... မဟာချင်မှာ အကြီးမြတ်ဆုံး သားသမီးဝတ္တရားက အသက်ရှင်ဖို့ပဲ... ကျန်းမာစွာ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ... ဆံပင်ဖြူနေတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ မိဘတွေက ဆံပင်နက်နေတဲ့ မင်းတို့ကို မြေမြှုပ်ရတာမျိုး မဖြစ်စေဘဲ မင်းတို့ မိဘတွေ အိုမင်းလာတဲ့အခါ ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ နှုတ်ဆက်ခွင့်ရဖို့ပဲ..."

"ဒီနေ့ကစပြီး ခွဲစိတ်တာက သားသမီးဝတ္တရား မကျေပွန်ဘူးလို့ ပြောတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါကိုယ်တော်က ဒီဖန်သေတ္တာထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားမယ်... ပြီးရင် ယဉ်ကျေးမှု၊ ဖြောင့်မတ်မှု၊ သမာဓိနဲ့ ရှက်ရွံ့တတ်တဲ့ စိတ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို ဒီဂျပိုးတွေနဲ့ သူ့ကို ဆွေးနွေးခိုင်းမယ်..."

ခုန်းဖူက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။

၎င်းက အမြင်အာရုံ ထိခိုက်မှုတစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်သန်ခြင်းက တရားမျှတမှုဖြစ်သည် ဟူသော ချင်ရှီဟွမ်၏ ယုတ္တိဗေဒက ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ၏ စိတ္တဇဆန်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အမြင့်မားဆုံးအချက်ကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ခုန်းဖူက သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက အရာဝတ္ထုတွေကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းလား..."

"မှန်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ဒါက အရာဝတ္ထုတွေကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းပဲ... မမြင်နိုင်တာတွေကို မြင်အောင်ကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင်တာတွေကို နားလည်အောင် လုပ်တာပဲ..."

"အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်လိုက်..."

"ချက်ချင်း အသက်ဝင်စေမယ့် မဟာချင် ကျန်းမာရေးဥပဒေကို ပြဋ္ဌာန်းရမယ်... မဟာချင်က ပြည်သူအားလုံး ပုံမှန်ရေချိုး၊ ဆံပင်ညှပ်ပြီး သန်းတွေကို နှိမ်နင်းရမယ်... ရှန်းယန်တစ်ခွင်မှာ အများပြည်သူသုံး ရေချိုးရုံတွေ တည်ဆောက်ရမယ်..."

"အင်ပါယာအကယ်ဒမီကို ဝင်ရောက်မယ့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီတွေအတွက် ပထမဆုံး သင်ခန်းစာက စာကျက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ရေချိုးဖို့ပဲ... ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဂျပိုးတွေကို မပြောင်အောင် မဆေးကြောနိုင်တဲ့ သူတွေကို ဝင်ခွင့်မပြုဘူး..."

အလောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ဤအငြင်းပွားမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် သန်းနှင့်ဂျပိုးများက အနိုင်ရရှိသွားခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရှန်းယန်မြို့တော်အတွင်း၌ ရေချိုးခြင်း အလေ့အထက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ ဆပ်ပြာရောင်းအားများ အလွန်အမင်း မြင့်တက်လာခဲ့ရာ ကျောက်ကောင်းကို ညတွင်းချင်း ဆပ်ပြာစက်ရုံ တိုးချဲ့ရန် ဖိအားပေးလာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ယခင်က သူတို့၏ မြင့်မားသော စံနှုန်းများအတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလေ့ရှိသော ပညာရှိများသည် ယခုအခါ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်သည့်အခါ ထမင်းစားပြီးပြီလားကို ပထမဆုံးမေးခွန်းအဖြစ် မေးမြန်းလာကြသည်။

တောင်ဘက်အစွန်ရှိ ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာ၏ တောနက်ကြီးများထဲတွင် အသက်ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် နောက်ထပ် တော်လှန်ရေးတစ်ခုကို ပိုမို၍ စီးပွားရေးဆန်ဆန်နှင့် ပိုမို၍ ဟာသမြောက်သော နည်းလမ်းဖြင့် လုပ်ဆောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းနန်၏ စိုစွတ်သော အပူချိန်မှာ ရှန်းယန်၏ ပူပြင်းလှောင်ပိတ်မှုထက် အဆတစ်ရာ ပိုမိုဆိုးရွားလေသည်။ ခြင်များက အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းအုံနေကြပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေများကလည်း ပေါများလှသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ချင်တပ်မတော်၏ ရှေ့တန်းစခန်း၌မူ အရာအားလုံးက ငြိမ်းချမ်းနေ၏။

စစ်သည်များသည် ယခင်ကကဲ့သို့ သူတို့၏ ခေါင်းများတွင် ခြင်ကိုက်ခံရခြင်း မရှိတော့ဘဲ အဖြူရောင်ပါးလွှာသော အခိုးအငွေ့ကဲ့သို့ တဲလေးထဲတွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နေကြသည်။

ဤအရာကို တိမ်တိုက်တဲဟု ခေါ်ဆိုပြီး ၎င်းမှာ ခြင်ထောင်ပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းကို လျူပန်က တောင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ခြင်များ အလွန်ပေါများကြောင်း တွေ့ရှိရပြီးနောက် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သူက ချင်ရှီဟွမ်ထံသို့ ချက်ချင်း စာရေးကာ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို အကောင်းဆုံး ပိတ်စများအသုံးပြု၍ ဒီဇိုင်းကို တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အင်းဆက်ပိုးမွှားများကို ပိုမိုနှိမ်နင်းနိုင်ရန်အတွက် ထိုပိတ်စများကို ရေရောထားသော တောင်ပင်စိမ်းအရည်ထဲတွင်လည်း စိမ်ထားလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လျူပန်သည် ညောင်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် အုန်းသီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားကာ ကျူရိုးလေးမှတစ်ဆင့် အုန်းရည်ကို စုပ်သောက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တက်တူးများ အပြည့်ထိုးထားပြီး ဆံပင်တွင် ငှက်မွေးများ တပ်ဆင်ထားသည့် ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာ၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးထိုင်နေ၏။

ခေါင်းဆောင်သည် လျူပန်၏ အနောက်ဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ခြင်ထောင်ကို မျက်လုံးပြူး၍ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါက... နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ပစ္စည်းလား..."

ခေါင်းဆောင်က ဗလုံးဗထွေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့..."

လျူပန်က အုန်းသီးကို ချထားလိုက်ပြီး သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို စတင်လိုက်၏။

"ညီအစ်ကို... မင်းလူတွေက ဘာလို့ အမြဲဖျားနာနေပြီး ငါတို့လူတွေက ဘာလို့ မဖျားတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ဆီမှာ ဒီနတ်ဘုရား ခြင်ထောင်ရှိနေလို့လေ... အဲဒါကို ချင်ဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ ကောင်းကင်ဘုံက ရက်ကန်းသမလေးကိုယ်တိုင် ရက်လုပ်ထားတာ..."

"အထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ ခြင်တွေလည်း မဝင်နိုင်ဘူး၊ အဆိပ်ငွေ့တွေလည်း မဝင်နိုင်ဘူး၊ နတ်ဆိုးတွေတောင် မဝင်နိုင်တော့ဘူး... အဲဒီအထဲမှာ အိပ်ရင် ဆောင်းရာသီမှာ နွေးထွေးပြီး နွေရာသီမှာ အေးမြစေတဲ့အပြင် မင်းရဲ့ အသက်ကိုပါ ရှည်စေလိမ့်မယ်..."

ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ လင်းနန်ရှိ ခြင်များက အလွန် ရက်စက်လှသဖြင့် ညစဉ် ညတိုင်း ငရဲကျနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"လဲမယ်... ငါ လဲမယ်..."

ခေါင်းဆောင်က သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ဆင်စွယ်နှင့် ကျောက်စိမ်းပုံကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဟေး... ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောရတာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ..."

လျူပန်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဖြောင့်မတ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က အခု သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်နေပြီလေ... မင်းကို ဒီတဲဆယ်လုံးပေးမယ်..."

ခေါင်းဆောင်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

"တကယ်လား..."

"တကယ် အလကားပေးမှာပါ... ဒါပေမယ့်..."

လျူပန်က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ အနီးသို့ ကပ်သွားလိုက်၏။

"မင်းရွာရဲ့ အနောက်ဘက်က တောင်ပေါ်မှာ အမည်းရောင်သစ်မာတုံးတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်နော်..."

"အဲဒါလား... အဲဒါက စားလို့မရဘူးလေ..."

ခေါင်းဆောင်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... အဲဒါက စားလို့မရဘူး... ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးက သစ်ပုပ်တွေကို စုဆောင်းရတာ သဘောကျလို့..."

လျူပန်သည် ကြက်ခိုးစားမည့် မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီလိုလုပ်ရအောင်... မင်းလူတွေကို အဲဒီသစ်ပင်တွေ ခုတ်ပြီး မြစ်ကမ်းဘေးကို သယ်လာခိုင်းလိုက်... အဲဒီအတွက် ငါက ဒီမသေမျိုးတဲနဲ့ အအေးဓာတ်ပေးတဲ့ ဆီကို မင်းနဲ့ လဲပေးမယ်..."

"သစ်တစ်တုံးကို ဆီတစ်ဘူးနဲ့ လဲလို့ရတယ်... သစ်ဆယ်တုံးကို တဲတစ်လုံးနဲ့ လဲလို့ရတယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

ခေါင်းဆောင်သည် စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်၏။ တောင်ပေါ်တွင် သစ်လုံးများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မည်သူကမှ အလိုမရှိပေ။ ခြင်ထောင်များနှင့် ဆေးဆီများကသာ အသက်ကယ်တင်ပေးနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။

*ဒီချင်လူမျိုးတွေက တုံးအလိုက်တာ…*

"လဲမယ်... သဘောတူတယ်..."

ခေါင်းဆောင်သည် လျူပန် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ခြင်ထောင်ကိုယူကာ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားသော ခေါင်းဆောင်ကိုကြည့်ရင်း ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ မရှိသော မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

"အစ်ကိုလျူ... ခင်ဗျားက အရမ်း ရက်စက်တာပဲ..."

"အဲဒီသစ်မာမျိုးကို သင်္ဘောတွေနဲ့ ရထားလုံးတွေ တည်ဆောက်ဖို့ ရှန်းယန်ကို ပြန်သယ်သွားမယ်ဆိုရင် ငွေအမြောက်အမြား တန်ဖိုးရှိတယ်... အဲဒါကို ခင်ဗျားက စုတ်ပြဲနေတဲ့ ပိတ်စနည်းနည်းလေးနဲ့ သွားလဲလိုက်တာလား..."

လျူပန်က အုန်းရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ညီလေးဟန်... ဒါကိုကိုယ်လိုအပ်တာ ကိုယ်ရတယ်လို့ ခေါ်တယ်..."

"ဒါ့အပြင် ငါက စီးပွားရေးလုပ်နေတာတင် မဟုတ်ဘူး... အသက်တွေကိုပါ ကယ်တင်နေတာ..."

"စဉ်းစားကြည့်လေ... သူတို့တွေ သစ်ပင်သွားခုတ်နေရတဲ့အခါ အမဲလိုက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဓားသွေးဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... သူတို့ သစ်ပင်ခုတ်ပြီး ပိုက်ဆံရလာတဲ့အခါကျရင် ငါတို့ဆီက တဲတွေနဲ့ အရက်တွေကို ဝယ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ကြတော့မှာပဲ... အဲဒီအခါကျရင် ဘယ်သူက ငါတို့ကို လာတိုက်ချင်တော့မှာလဲ..."

"ဒါကို... စီးပွားရေးအရ ငြိမ်းချမ်းရေးယူခြင်းလို့ခေါ်တယ်..."

ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် လျူပန်၏ ကောက်ကျစ်သော ယုတ္တိဗေဒက သူ၏ စစ်ရေးဗျူဟာထက် ပိုမိုထိရောက်ကြောင်း ဟန်ရှင်း ဝန်ခံခဲ့ရသည်။ သုံးလအတွင်းမှာပင် ချင်တပ်မတော်သည် စစ်သည်တစ်ဦးမှ မဆုံးရှုံးဘဲ လီသုံးရာအထိ ချီတက်နိုင်ခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မျိုးနွယ်စုများအားလုံးမှာ ချင်လူမျိုးများ၏ နတ်ဘုရားအရင်းအမြစ်များနှင့် လဲလှယ်ရန် သစ်ပင်ခုတ်ခြင်း၊ သတ္တုတူးဖော်ခြင်းနှင့် ပိန်ညင်းငှက်များ ဖမ်းဆီးခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များနေကြသည်။

ထိုသတင်းမှာ ရှန်းယန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ချင်ရှီဟွမ်မှာ လျူပန်ထံမှ ပေးပို့လာသော အဖိုးတန် သစ်မာများနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ အပြည့်ပါဝင်သည့် သင်္ဘောများကို သုညသေဆုံးမှု စစ်ရေးအစီရင်ခံစာနှင့်အတူ ကြည့်ရှုနေစဉ် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေ၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး...]

"ဒီလျူပန်က တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ... လူယုတ်မာတွေက တကယ်တော့ ရှားပါးတဲ့ အရင်းအမြစ်တစ်ခုဆိုတာ အရင်က ငါကိုယ်တော် ဘာလို့သတိမထားမိခဲ့တာလဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... လျူပန်က လူယုတ်မာတစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘဲ ထိပ်တန်း အရင်းအမြစ် ပေါင်းစပ်ရေးမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်... သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နည်းပညာဆိုင်ရာ အားသာချက်တွေကို စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အားသာချက်တွေအဖြစ် ဘယ်လိုပြောင်းလဲရမလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီကနေ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ အားသာချက်တွေအဖြစ် ဘယ်လို ပြောင်းလဲရမလဲဆိုတာကို သိနေပါတယ်...]

[ဒါက အစောဆုံး ကုန်သွယ်မှုပိုလျှံခြင်းရဲ့ ပုံစံပါပဲ...]

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တောင်ဘက်မှ သယ်ဆောင်လာသော လိုင်ချီးသီးတစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။ အခွံကို ခွာလိုက်သောအခါ အသားမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်နေ၏။

"အရသာရှိတယ်..."

"ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော် တခြားတစ်ခုကို စဉ်းစားနေတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"နန်းတွင်းသမားတော်ရဲ့ ဆေးကျောင်းကို တည်ထောင်ပြီးပြီ၊ ကျန်းမာရေးဥပဒေတွေကိုလည်း ပြဋ္ဌာန်းပြီးပြီ... အခုတော့ မင်းရဲ့ အသက်ကို တစ်ဝက်လောက် ကယ်တင်နိုင်သွားပြီ..."

"ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော် အိမ်ထောင်စုစာရင်း အင်းကိန်းဂဏန်းတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

"နှစ်စဉ် မဟာချင်မှာ မွေးဖွားလာတဲ့ ကလေးတွေထဲက ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ အသက်သုံးနှစ်ကျော်အထိ အသက်ရှင်နိုင်ကြတယ်..."

"အမျိုးသမီးများစွာအတွက် ကလေးမွေးဖွားခြင်းက ငရဲတံခါးကို ဖြတ်သန်းရသလိုမျိုးဖြစ်နေပြီး မိခင်ရော ကလေးပါ သေဆုံးရတဲ့အထိ ဖြစ်စေတယ်..."

"လူဦးရေက မဟာချင်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ... ကလေးတွေက မွေးဖွားချိန်မှာ သေဆုံးနေမယ်ဆိုရင် ငါကိုယ်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ကျယ်ပြန့်တဲ့ နယ်မြေတွေကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပါစေ အဲဒီနေရာတွေမှာ ဘယ်သူကမှ နေထိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက လေးနက်သွားလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ... မင်းရဲ့ခေတ်မှာ အမျိုးသမီးတွေအတွက် ကလေးမွေးဖွားတာက ဒီလောက် အန္တရာယ်များလား..."

[ခေတ်သစ်ဆေးပညာ မပေါ်ပေါက်ခင်ကတော့ ဒါက အမှန်ပါပဲ... မီးယပ်ဖျား၊ ကလေးမွေးဖွားရခက်ခဲခြင်းနဲ့ မေးခိုင်ရောဂါတို့က အဓိက လူသတ်သမားသုံးဦး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်...]

[ဒါပေမယ့် ခေတ်သစ်ကာလမှာတော့ ဒါက ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုပါ...]

[အဓိက အချက်တွေကတော့ ပိုးမွှားကင်းစင်တဲ့ မွေးဖွားခြင်း (လက်ဆေးခြင်းနဲ့ ပိုးသတ်ခြင်း)၊ မွေးလမ်းကြောင်း ချဲ့ခြင်း (စုတ်ပြဲခြင်းနဲ့ သွေးထွက်လွန်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန်) နဲ့... ညှပ်ဆွဲမွေးဖွားခြင်းတို့ ဖြစ်ပါတယ်...]

"ညှပ်ဆွဲတယ်..."

[တစ်ဆို့နေတဲ့ ကလေးကို ဆွဲထုတ်နိုင်တဲ့ ကိရိယာတစ်ခုပါ... ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာကောင်းပေမယ့် အသက်တွေကို ကယ်တင်နိုင်ပါတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

"လီစစ်..."

ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လီစစ်သည် ကမန်းကတန်း ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လိပ်ခေါင်းရောဂါမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် သွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး ရောက်ရှိနေပါတယ်..."

"အမိန့်တော် ရေးဆွဲလိုက်..."

"ဆေးကျောင်းအတွင်းမှာ သားဖွားမီးယပ်ဌာနကို ထည့်သွင်းရမယ်... နန်းတွင်းအစေခံမလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျေးလက်ဒေသက လက်သည်မတွေထဲကနေ အမျိုးသမီးဆရာဝန်တွေကို အထူးရွေးချယ်ခန့်အပ်ရမယ်..."

"နန်းတွင်းသမားတော်ကို မဟာချင်သားဖွားစံနှုန်းများ စာအုပ်တစ်အုပ် ပြုစုခိုင်းလိုက်..."

"အဲဒီလက်သည်မတွေကို ပြောလိုက်... အခုကစပြီး ကလေးမမွေးခင် သူတို့ရဲ့ လက်သည်းတွေကို ညှပ်ရမယ်၊ လက်ကို ဆပ်ပြာနဲ့ ဆေးကြောရမယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ကတ်ကြေးတွေကို ရေနွေးပူပူထဲမှာ ပြုတ်ရမယ်လို့..."

"တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကလေးမွေးကင်းစ မိခင်တစ်ယောက်ကို ညစ်ပတ်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ကိုင်တွယ်တာ ဒါမှမဟုတ် သံချေးတက်နေတဲ့ ကတ်ကြေးနဲ့ ချက်ကြိုးဖြတ်တာမျိုးလုပ်ခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ လက်တွေကို ငါကိုယ်တော် ခုတ်ပစ်မယ်..."

လီစစ်မှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက မိသားစုတိုင်းအတွက် အကျိုးရှိစေမယ့် ကရုဏာတရားပါပဲ..."

"မိခင်နဲ့ ကလေးကိုသာ ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် မဟာချင်ရဲ့ လူဦးရေက ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ သေချာပေါက် နှစ်ဆတိုးလာပါလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်၏။

"နှစ်ဆတိုးလာတာ အရမ်းကောင်းတယ်..."

"လူတွေ ပိုများလာမှသာ ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာကို ဖြည့်တင်းနိုင်ပြီး ဟယ်ရှီစင်္ကြံကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ..."

"ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ မဟာချင်မှာ သံချပ်ကာ မြင်းတပ်သားတွေတင်မကဘဲ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပုခက်တွေလည်း ရှိရမယ်..."

ထိုနှစ်တွင် မဟာချင်၏ နည်းပညာတိုးတက်မှုများသည် အေးစက်သော သံမဏိနှင့် ယမ်းမှုန့်များမှသည် အနူးညံ့ဆုံးနှင့် အနွေးထွေးဆုံး နေရာများအထိ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ ကလေးမွေးဖွားရန် ခက်ခဲနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် ပိုးသတ်ထားသည့် ပထမဆုံး ညှပ်ဆွဲကိရိယာကို အောင်မြင်စွာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ပြီး ဆေးကျောင်းအတွင်း၌ ကြည်လင်သော ငိုသံလေး ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ အနိုင်ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် စစ်ပွဲတစ်ခုကို အနိုင်ရခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် သေမင်း၏ လက်ဆုပ်အတွင်းမှ အနာဂတ်ကို ပြန်လည် လုယူနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။