အခန်း ၃၇

အခန်း (၃၇) ကြိုးခုန်နေသော ဧကရာဇ်နှင့် တောင်ကိုခွဲမည့် မိုးကြိုး

ရှန်းယန်၏ နွေနှောင်းပိုင်းတွင် အပူရှိန်သည် အပြာရောင်ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း နံနက်ခင်းနှင့် ညနေခင်း လေပြေများထဲတွင် အေးမြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု စိမ့်ဝင်လာခဲ့လေပြီ။

ပုစဉ်းရင်ကွဲများ၏ အော်မြည်သံသည် နွေရာသီအလယ်ကဲ့သို့ နှလုံးကွဲမတတ် မဟုတ်တော့ဘဲ သေခြင်းတရားကို အံတုသော ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်သံတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

အာဖန်းနန်းတော်ရှိ တော်ဝင် ကျန်းမာရေးပြန်လည်ထူထောင်ရေးစင်တာ အတွင်းမှ လေထုမှာ မှုန်မှိုင်းပြီး ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေ၏။

လုပ်ကြံသူများလည်း မရှိသလို အရေးပေါ် စစ်ရေးအစီရင်ခံစာများလည်း မရှိပေ။ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ပထမဆုံးဧကရာဇ်သာ ရှိသည်။ ချင်ရှီဟွမ်သည် နာကျင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် အထူးပြုလုပ်ထားသော အခင်းပျော့တစ်ခုပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေသည်။

မှန်ပေသည်... ခုန်ပေါက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားကာ ခြေထောက်များကို စုပြီး ဒူးများကို အနည်းငယ် ကွေးထားလျက် စည်းချက်ကျကျ အထက်သို့ ခုန်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာတိုင်း သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး တိုးညှင်းသော ညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မမြင်ရသော ရန်သူတစ်ဦးနှင့် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ပိုမြင့်မြင့်ခုန်ပါ... စည်းချက် မှားလို့ မရဘူး..."

ဟူဟိုက်သည် သဲနာရီတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် အော်ပြောနေ၏။

"ဆရာရှောင်ဂျီက ဒီအရာကို တုန်ခါမှုဖြင့် ကျောက်ဖယ်ရှားခြင်းနည်းလမ်းလို့ ခေါ်တယ်... ကျောက်ကပ်ထဲက ကျောက်ခဲကို အောက်ရောက်သွားအောင် လှုပ်ခါပစ်ရမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရာ သူ၏ နားထင်များမှ ချွေးအေးများ စီးကျနေသည်။

ဘုံပိုင်ရေသို့ ပြောင်းလဲအသုံးပြုပြီးကတည်းက ချင်ရှီဟွမ်သည် ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောခြင်း မဖြစ်တော့သော်လည်း ရေကြမ်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သောက်သုံးခဲ့ခြင်းနှင့် မကြာသေးမီက ကယ်လ်ဆီယမ် အလွန်အကျွံ ဖြည့်စွက်ခဲ့ခြင်းတို့၏ ရေရှည်ဆိုးကျိုးများက နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယမန်နေ့ညက ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သေတော့မည်ဟုပင် ထင်မှတ်ခဲ့လေသည်။

ရှောင်ဂျီ၏ အရေးပေါ် စစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် ရောဂါရှာဖွေတွေ့ရှိမှုမှာ ကျောက်ကပ်ကျောက်တည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်ခဲများသည် ဆီးပြွန်အဝတွင် တစ်ဆို့နေပြီး မကြီးလွန်း၊ မသေးလွန်းဘဲ အလွန်ဒုက္ခပေးသော အမျိုးအစား ဖြစ်နေ၏။

အာထရာဆောင်းဖြင့် ကျောက်ခြေခြင်း နည်းပညာ မပေါ်ပေါက်မီ ခေတ်ကာလတွင် ရှောင်ဂျီ၏ တစ်ခုတည်းသော ရှေးရိုးဆန်သည့် ကုသမှုအစီအစဉ်မှာ ရေများများသောက်ပြီး ကြိုးများများခုန်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

"ဟူး... ဟူး..."

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ရှီဟွမ်သည် ဆက်၍ မခုန်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကျောက်ကောင်း ကမ်းပေးလာသော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပျော့အိသော ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။

"ဒီကျောက်ခဲက... ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို ဖျက်ဆီးရတာထက် ပိုခက်ခဲနေတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကမ္ဘာကြီးကို ငြိမ်းချမ်းအောင်လုပ်ဖို့ ငါ့အတွက် ဆယ်နှစ်အချိန်ယူခဲ့ရတယ်... ဒီကျောက်ခဲလေးကို ဖြေရှင်းဖို့ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ် အချိန်ယူရဦးမယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်နေတာလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် နန်းတွင်းသမားတော်က ဆေးကျမ်းများကို ရှာဖွေပြီးနောက် တွေ့ရှိခဲ့သော ကျောက်ကျစေသည့် ဆေးညွှန်းဖြစ်သည့် နွေးထွေးသော ငွေကြွေပင် ရေနွေးကြမ်း ခွက်ကြီးတစ်ခွက်ကို အမြန်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေးက အလွန်အဖိုးတန်လှပါတယ်... ဒီကျောက်ခဲက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အင်ပါယာအာဏာစက်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲတာ ဖြစ်ရမယ်... အနှေးနဲ့အမြန် သူဟာ... အင်း... အလိုလို ထွက်သွားပါလိမ့်မယ်..."

ကျောက်ကောင်းက သတိတကြီးဖြင့် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဆေးကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ရာ ခါးသက်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့... ငါ မင်းကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းထားတဲ့ကိစ္စ ဘယ်လိုနေပြီလဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ မြှောက်ပင့်နေသော အပြုံးကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ခါးသီးကာ နာကြည်းနေသော အမူအရာဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်များပေကျံနေပြီး ယမ်းမှုန့်အနံ့ ထွက်နေသော အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အလွန်ခက်ခဲပါတယ်... အလွန့်အလွန်ကို ခက်ခဲလှပါတယ်..."

"ဒါက လင်းနန် ရှေ့တန်းမှာ လင်းချွီတူးမြောင်း တူးဖော်ရေးကို တာဝန်ယူထားတဲ့ သခင်ရှီလုဆီက အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အစီရင်ခံစာကို ယူ၍ ဖွင့်ဖတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်များ ပိုမိုကြုတ်သွားသည်။

လင်းချွီတူးမြောင်းသည် ရှန်းကျန်းမြစ်နှင့် လီကျန်းမြစ်တို့ကို ဆက်သွယ်ပေးမည့် အဓိက ရေထိန်းသိမ်းမှု စီမံကိန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤကီလိုမီတာ ၃၀ ရှည်လျားသော ရေလမ်းကြောင်း ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မဟာချင်၏ စစ်သင်္ဘောများသည် ယန်ဇီမြစ်မှနေ၍ ပုလဲမြစ်စနစ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ရှေ့တန်းရှိ ဟန်ရှင်းနှင့် လျူပန်တို့ထံသို့ စပါး ရှီသိန်းပေါင်းများစွာကို စဉ်ဆက်မပြတ် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း စီမံကိန်းမှာ ရပ်တန့်နေခဲ့၏။

မြစ်နှစ်စင်းကြားရှိ ရေဝေကုန်းတန်းတွင် ငါးမိုင်ခန့် ရှည်လျားသော ကျောက်မာကြောများ ရှိနေလေသည်။

သူ၏ စာထဲတွင် ရှီလုက ညည်းတွားထားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲါနေရာက ကျောက်ခဲတွေက သံထက်တောင် ပိုမာကြောပါတယ်... လက်မှုပညာရှင်တွေက တူနဲ့ထုတယ်... မီးနဲ့အပူပေးတယ်... ပြီးတော့ ရေလောင်းချတယ်... ဒါတောင် တစ်ရက်ကို ခြေအနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှေ့ဆက်နိုင်တယ်... ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် လင်းချွီတူးမြောင်း ပြီးစီးဖို့ အနှစ်ငါးဆယ်လောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်... အဲသည်အချိန်ရောက်ရင် ရှေ့တန်းက စစ်သည်တွေလည်း လူရိုင်းတွေ ဖြစ်သွားလောက်ပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က အစီရင်ခံစာကို စားပွဲပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်၏။

"အနှစ်ငါးဆယ် ဟုတ်လား... ငါ ငါးနှစ်တောင် မစောင့်နိုင်ဘူး..."

"ကျောက်ခဲက မာကြောတယ် ဟုတ်လား... ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒထက် ပိုပြီးမာကြောနိုင်လို့မလား..."

သူသည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အလင်းရောင်ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ... ငါ ကြိုးဆက်မခုန်ချင်တော့ဘူး... ငါ တစ်ခုခုကို ဖောက်ခွဲပစ်ချင်တယ်..."

"မင်း အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ ယမ်းမှုန့် ဆိုတာက ဟူဟိုက် နားထောင်ဖို့ ဗြောက်အိုးဖောက်တာအပြင် တောင်တွေကို ဖောက်ခွဲဖို့ရော သုံးလို့ရနိုင်မလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ယမ်းမှုန့်က တောင်တွေကို ရှင်းလင်းဖို့အတွက် အစွမ်းထက်တဲ့ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်...]

[သို့သော်လည်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်ရှိ ယမ်းမှုန့်ဖော်စပ်နည်းက ရှေးကျတဲ့ ဗားရှင်းဖြစ်ပြီး လောင်ကျွမ်းမှု နှေးကွေးကာ တွန်းကန်အား နည်းပါးတဲ့အပြင် အလွန်ကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပါတယ်... သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကာလအတွင်း အနည်းငယ် တိုက်မိရုံနဲ့တင် သယ်ဆောင်လာတဲ့သူတွေကို လွင့်စင်သွားစေနိုင်ပါတယ်...]

[ကျောက်တုံးတွေကို ဖောက်ခွဲနိုင်ဖို့အတွက် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နည်းပညာကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်...]

[စီမံကိန်းအမည် - အနက်ရောင် ယမ်းမှုန့်ကို အစေ့ပြုလုပ်ခြင်း]

"အစေ့ပြုလုပ်ခြင်း..."

[မှန်ပါတယ်... ကန့်၊ မီးသွေးနဲ့ ယမ်းစိမ်းတို့ကို အလွန်သေးငယ်တဲ့ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ချေပြီးနောက် အရက်နဲ့ ရေကို ထည့်ကာ မုန့်ညက်လို နယ်ရပါမယ်... အဲသည်မုန့်ညက်ကို ဆန်ခါထဲကနေ ဖြတ်ပြီး ပြောင်းဆန် အရွယ်အစားရှိတဲ့ အစေ့ငယ်လေးတွေ ဖြစ်အောင် ဖိချရပါမယ်... နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒါတွေကို ခြောက်သွေ့အောင် ထားရပါမယ်...]

[သည်နည်းလမ်းနဲ့ ပြုပြင်ထားတဲ့ ယမ်းမှုန့်ဟာ ဆယ်ဆပိုမို မြန်ဆန်စွာ လောင်ကျွမ်းနိုင်ပြီး ၎င်းရဲ့ ပေါက်ကွဲနိုင်စွမ်းဟာလည်း အဆမတန် တိုးလာပါလိမ့်မယ်...]

[သည်အရာကမှ စစ်မှန်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာသုံး ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်း ဖြစ်ပါတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ် နားထောင်နေစဉ် သူ၏ ခါးမှ နာကျင်မှုသည် အနည်းငယ် သက်သာသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သူသည် ကျောက်ကောင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အားပေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"ကျောက်ကောင်း... မင်းရဲ့ ဓာတုဗေဒအကယ်ဒမီက မကြာသေးမီက သိပ်ကို အားလပ်နေသလား... မင်းတို့ တစ်နေ့လုံး လုပ်နေတာက ဆပ်ပြာကျိုတာနဲ့ မုန့်ပေါင်းတာပဲလား..."

ကျောက်ကောင်းက တုန်ရီသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အားမနေပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုး အခု တောင်ပင်စိမ်းအရည်ကနေ သကြားဆေးလုံးတွေ ဘယ်လိုဖော်စပ်ရမလဲဆိုတာကို သုတေသန လုပ်နေပါတယ်..."

"အဲ့ကိစ္စကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က တောင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ရှီလုက ဟိုးမှာ ကျောက်ခဲကို ဝါးစားနေရတယ်... သွားပြီး သူ့အတွက် မာကြောတဲ့ အစားအစာတချို့ ယူသွားပေးလိုက်..."

"တောင်တွေကို ဖောက်ခွဲနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ဆရာရှောင်ဂျီ ပေးထားတဲ့ အစေ့ပြုလုပ်ခြင်း ဖော်စပ်နည်းအတိုင်း ခုနစ်ရက်အတွင်း မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ ဒေါသတစ်သုတ်ကို ထုတ်လုပ်ဖို့ မင်းကို ငါကိုယ်တော် အမိန့်ပေးတယ်..."

"မင်း မလုပ်နိုင်ရင်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် ကျောက်ကပ်ထဲက ကျောက်ခဲကိုထုတ်ပြီး မင်းကို မျိုချခိုင်းမယ်..."

ကျောက်ကောင်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် စိမ်းသွားလေတော့သည်။

ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ကျောက်မိုင်းတစ်ခု။

ဤဒေသကို စစ်ရေးကန့်သတ်ဇုန်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ငါးမိုင်ပတ်လည်အတွင်း ငှက်တစ်ကောင်မျှပင် ဝင်ရောက်ပျံသန်းခွင့် မရှိပေ။

ကျောက်ကောင်းသည် ရေစိမ်ထားသော ဝါဂွမ်းစောင် အထပ်ထပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လေးလံသော အကာအကွယ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရယ်စရာကောင်းသော လေကာမျက်မှန်များကို တပ်ဆင်ကာ ဧရာမ ထုံးကျောက်နံရံကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် တုန်ယင်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော မိုဟစ်ဂိုဏ်းမှ လက်မှုပညာရှင်များ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေသည်။ သူတို့သည် အသစ်တီထွင်ထားသော အစေ့ပုံစံ ယမ်းမှုန့်များ ပါဝင်သည့် မြေအိုးများကို သယ်ဆောင်လာကြ၏။

ယခင်က မီးခိုးရောင် အမှုန့်များနှင့် မတူဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယမ်းမှုန့်များသည် အရက်နှင့် ကန့်တို့၏ အသက်ရှူကြပ်ဖွယ် အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော တောက်ပသည့် အနက်ရောင် အစေ့ငယ်လေးများ ပါဝင်နေသည်။

"အမတ်ကြီးကျောက်... ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ဒါကို အသုံးပြုချင်တာ သေချာရဲ့လား..."

မိုဟစ်ဂိုဏ်းမှ လူငယ်လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးက သူ၏ လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်လျက် မေးလိုက်၏။

"ဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ငါတို့ စမ်းသပ်တုန်းက ဧရာမသံအိုးကြီးတစ်လုံးကို ကောင်းကင်ပေါ် လွင့်စင်သွားစေခဲ့ပြီး အောက်ပြန်ကျလာဖို့ အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရတယ်..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ... ငါ မလုပ်ရင် ကျောက်ခဲတွေကို မျိုချရလိမ့်မယ်ကွ မင်းမျိုးမလားပြော..."

ကျောက်ကောင်းသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

"ပုံစံကြမ်းအတိုင်းလုပ်... အပေါက်ဖောက်... ဆေးထည့်... စနက်ကြိုးထည့်... ရွှံ့နဲ့ ပိတ်လိုက်..."

လက်မှုပညာရှင်များသည် ကျောက်နံရံတွင် နက်ရှိုင်းသော အပေါက်တစ်ပေါက်ကို တူးကာ အနက်ရောင် အစေ့များကို ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဆီစိမ်ထားသော လျှော်ကြိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် စနက်ကြိုးရှည်ကြီးကို ထည့်သွင်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအပေါက်ကို ရွှံ့ဝါများဖြင့် ချိပ်ပိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဆုတ်ခွာ... အားလုံး ဆုတ်ခွာကြ... အနည်းဆုံး မိုင်ဝက်လောက် အကွာအဝေးအထိ ဆုတ်ခွာကြ..."

ကျောက်ကောင်း အော်ပြောလိုက်သည်နှင့် သူသည် အရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ အလိုလိုက်ခံထားရသော သံရထားထိန်းမှူး တစ်ဦးထက် လန့်ဖျပ်နေသော ယုန်တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူသည့် အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားလေတော့သည်။

ထိုအဖွဲ့သည် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု၏ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ထိတ်လန့်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ချောင်းကြည့်နေကြ၏။

အဝေးတစ်နေရာတွင် မီးတုတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော အသေခံစစ်သည်တစ်ဦးက စနက်ကြိုးကို မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ ပြေးလေသည်။

ရှဲ... ရှဲ…

လောင်ကျွမ်းနေသော စနက်ကြိုးမှ မီးပွားများသည် တောင်၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်နေသော ကွေ့ကောက်သည့် မီးမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေသည်။

အသက်တစ်ရှိုက်... အသက်နှစ်ရှိုက်... အသက်သုံးရှိုက်…

ကျောက်ကောင်းက မီးငြိမ်းသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ စစ်ဆေးရန် အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင်ပင်…

"ဝုန်း..."

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး မိုးကြိုးနတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင်က သူတို့၏ နားထဲတွင် စစ်ဗုံများကို တီးခတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွား၏။ ကျောက်ကောင်းသည် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ နားများ အူနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြားရတော့ပေ။

ရုတ်တရက် အဝေးမှ ကျောက်နံရံကြီးသည် ဖောင်းကားလာပြီး ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးငွေ့များနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်တုံးအပိုင်းအစများသည် နေရောင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားစေလျက် ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။ ကြိတ်ဆုံကျောက် အရွယ်အစားရှိသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးသည် သူတို့ ပုန်းအောင်းနေရာသို့ လွင့်စင်လာပြီး ကျောက်ကောင်းနှင့် သုံးပေပင် မကွာဝေးသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ဧရာမတွင်းကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မီးခိုးနှင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် မြေပြင်မှ ထလာကာ ရွှံ့နှင့် သဲများကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

တစ်ချိန်က အကောင်းပကတိ ရှိနေခဲ့သော ကျောက်နံရံကြီးမှာ ပေါက်ကွဲပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဧရာမ ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခုနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ကျောက်စရစ်ခဲများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့လေသည်။ ၎င်းမှာ အလုပ်သမား ရာပေါင်းများစွာက တစ်လကြာအောင် ကျောက်တုံးများကို ခွဲရမည့် အလုပ်ပမာဏနှင့် ညီမျှလေသည်။

"ဘုရားရေ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏ နှလုံးသားကို ထိကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဘေးဒုက္ခမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခြင်း၏ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

"အောင်မြင်ပြီ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ ကျောက်ခဲတွေကို မျိုချစရာ မလိုတော့ဘူး..."

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ ဒေါသကို အောင်မြင်စွာ တီထွင်နိုင်ခဲ့သည့် သတင်းသည် တောင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ကွမ်ရှီးပြည်နယ်၊ ရှင်းအန်းရှိ လင်းချွီတူးမြောင်း ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်။

ရှီလုသည် သူ၏ ရှေ့တွင် သွယ်တန်းနေသော တောင်တန်းကြီးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ဤနေရာရှိ ကျောက်တုံးများကို ထုံးကျောက်ဟု ခေါ်ပြီး ၎င်းတို့မှာ အလွန်မာကြောလှသည်။ ထို့အပြင် ရက်ပေါင်းများစွာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် လုပ်ငန်းခွင်မှာ ရွှံ့ဗွက်များထကာ သွားလာ၍ မရနိုင်ဖြစ်နေပြီး အလုပ်သမားများ၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဖျားနာမှုတို့ကြောင့် အလွန်အမင်း ကျဆင်းနေသည်။

"အရှင်... ငါတို့ ဆုတ်ခွာကြရအောင်..."

တပ်မှူးက အကြံပြုလိုက်၏။

"ဒီတောင်ကိုဖောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲ..."

ရှီလုသည် သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ တုံးနေသော ဆောက်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"ဆုတ်ခွာမယ် ဟုတ်လား... အရှင်မင်းကြီးက ဒီတူးမြောင်းအတွက် ရှန်းယန်က နန်းတော်လုပ်ငန်း တစ်ဝက်ကိုတောင် ရပ်နားထားခဲ့တာ... ငါသာ ဆုတ်ခွာခဲ့ရင် မဟာချင်ရဲ့ စစ်သည် သိန်းပေါင်းများစွာက ဘာကိုစားရမလဲ... သူတို့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေရတော့မလား..."

"ဆက်ထုကြ... သွားနဲ့ ကိုက်ရမယ်ဆိုရင်တောင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုရအောင်လုပ်ကြ..."

ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချင်စစ်တပ်မှ တပ်စုတစ်စုသည် သေချာစွာ ချိပ်ပိတ်ထားသော လှည်းများစွာကို လုပ်ငန်းခွင်အတွင်းသို့ ခြံရံ၍ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ဦးဆောင်လာသော အရာရှိသည် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ကျောက်ကောင်း၏ ကိုယ်တိုင်ရေးစာတစ်စောင်နှင့် အနက်ရောင် အစေ့များ ပါဝင်သော ဘူးအချို့ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

"သခင်ရှီလု... အရှင်မင်းကြီးက မိုးကြိုးနတ်ဘုရားကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ..."

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်။

ပထမဆုံး ပေါက်ကွဲသံကြီးက တောင်တန်းများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ဟု ထင်ရသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် ယမ်းမှုန့်၏ စွမ်းအားကြောင့် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောအခါ လုပ်ငန်းခွင်ရှိ အလုပ်သမားအားလုံး ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသည် (သို့မဟုတ်) နဂါးမင်းကြီး ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

ရှီလုသည် မီးခိုးများနှင့် မီးတောက်များကြားတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပွင့်ထွက်သွားသော ဧရာမ အပေါက်ကြီးကိုကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။

"ဒါက နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး..."

ရှီလုသည် ပူလောင်နေဆဲဖြစ်သော ကျောက်စရစ်ခဲများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ဒါက မဟာချင်ရဲ့ အရာဝတ္ထုများကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းပဲ... ဒါက လူသားတွေရဲ့ စွမ်းအားပဲ..."

"မြန်မြန်... ကျောက်စရစ်ခဲတွေကို ရှင်းလင်းလိုက်... ဆက်ပြီး အပေါက်ဖောက်ကြ... ငါတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖောက်ခွဲကြ..."

ပေါက်ကွဲသံများ နေရာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်နေခြင်းနှင့်အတူ လင်းချွီတူးမြောင်း၏ တူးဖော်မှုအရှိန်မှာ အဆတစ်ရာ တိုးလာခဲ့သည်။ မူလက အနှစ်ငါးဆယ် ကြာမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော စီမံကိန်းသည် ယခုအခါ အင်ဂျင်နီယာသုံး ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်းများ အသုံးပြုမှုကြောင့် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယန်တွင် ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးသော ချင်ရှီဟွမ်သည် ယခုအခါ ပြဿနာအသစ်တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ဘိလပ်မြေ အကျပ်အတည်း ဖြစ်သည်။

မဟာချင် အခြေခံအဆောက်အအုံအဖွဲ့၏ ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ တိုးချဲ့မှုနှင့်အတူ မှူးမတ်များသည်လည်း ဘိလပ်မြေအိမ်များ တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ဘိလပ်မြေလမ်းများ ခင်းခြင်းတို့ကို လိုက်လံလုပ်ဆောင်လာကြသောကြောင့် မဟာချင်၏ ဘိလပ်မြေ ထုတ်လုပ်မှုမှာ အကြီးအကျယ် မလုံလောက်ဖြစ်လာသည်။

ရောင်းလိုအားက ဝယ်လိုအားထက် နည်းပါးသွားသောအခါ အချို့လူများက ရိုးသားမှုမရှိသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုလာကြခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဈေးတွင် စစ်မှန်သော တော်ဝင်ဘိလပ်မြေဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်ရှိသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်စုက ဆန္ဒပြရန် စုရုံးနေကြသည်။

"ငါ့ပိုက်ဆံတွေပြန်ပေး... ဒါက လိမ်လည်မှုပဲ..."

ဝဖြိုးသော ကုန်သည်တစ်ဦးက အနည်းငယ် ချိုးလိုက်ရုံဖြင့် ကျိုးကြေသွားသော ဘိလပ်မြေ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ဝက်ခြံကို ပြုပြင်ဖို့ ဒီဘိလပ်မြေကို ဝယ်ခဲ့တာ... ဝက်တွေက တွန်းလိုက်တော့ နံရံက ပြိုကျသွားတယ်... ငါ့ရဲ့ မျိုးပွားဝက်ကိုတောင် ပိသေမလို့ပဲ..."

"ငါလည်း အတူတူပဲ... ဒီဘိလပ်မြေက မခြောက်ခင်မှာတင် အက်ကွဲနေပြီ... ပြီးတော့ အထဲမှာလည်း ရွှံ့တွေချည်းပဲ..."

ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ ကောင်တာအနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

သူသည် ယခင်က ထုံးများကို ရောင်းချခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ဘိလပ်မြေက အမြတ်အစွန်းရကြောင်း တွေ့ရှိရသောအခါ သူ၏ ထုံးများထဲသို့ မြေဝါများနှင့် မီးဖိုပြာ အမြောက်အမြားကို လျှို့ဝှက်စွာ ရောနှောကာ ဘိလပ်မြေအဖြစ် ဈေးကြီးပေး၍ ရောင်းချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခြောက်သွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားလုံးက ပုံစံတူပင်ဖြစ်နေရာ အထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ပါဝင်နေကြောင်း မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

"မငြင်းကြပါနဲ့တော့... ဒါက... ဒါက မင်းတို့ ရေတွေအများကြီး ထည့်လိုက်လို့ ဖြစ်ရတာ... ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ သေချာဂရုမစိုက်လို့ပဲ..."

သူဌေးဖြစ်သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ... ငါ လမ်းညွှန်ချက်တွေအတိုင်း ရေထည့်ခဲ့တာ..."

ဒေါသထွက်နေသော လူအုပ်ကြီးက ဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးတော့မည့် အချိန်တွင်ပင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနီရောင် လက်ပတ်များ ပတ်ထားသော လူတစ်စုက တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန် နှင့် မဟာချင်စက်မှုနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဗျူရို၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သူ လျူပန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် တောင်ဘက်တွင် ရှိနေသော်လည်း အရာရာကို ကြီးကြပ်ရန် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝသော လက်ထောက်ဖြစ်သူ ရှောင်ဟဲကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဤအဖွဲ့မှာလည်း ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ရှောင်ဟဲက ရာထူးတိုးပေးထားသော စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝသည့် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချောင်းစန်ဟု အမည်ရ၏။

"ဖယ်ကြစမ်း... ဒါက စက်မှုနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဗျူရိုက အရေးယူတာပဲ..."

ချောင်းစန်သည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တူငယ်တစ်လက်နှင့် မဟာချင် အဆောက်အအုံသုံးပစ္စည်း စံသတ်မှတ်ချက်လက်စွဲ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"စစ်မှန်တဲ့ ဘိလပ်မြေ ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် စံနှုန်းတွေအတိုင်း စမ်းသပ်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ချောင်းစန်သည် ဆိုင်ထဲမှ ဘိလပ်မြေအုတ်တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားပြီး တူဖြင့် စတင်ထုနှက်လိုက်သည်။

"ဖောက်..."

အုတ်ခဲများသည် အမှုန့်များအဖြစ်သို့ ကျိုးကြေသွားလေတော့သည်။

"ကြံ့ခိုင်မှုက စံနှုန်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူး..."

ချောင်းစန်က သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် မှတ်သားလိုက်၏။

သူသည် ကုန်ကြမ်းအမှုန့် တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူ၍ နမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဘိလပ်မြေ၏ ထူးခြားသော အယ်လ်ကာလိုင်း အနံ့မဟုတ်ဘဲ မြေကြီး၏ အနံ့ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို လိမ်လည်ထားတယ်... မြေကြီး ပါဝင်မှုက ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် ကျော်လွန်နေတယ်..."

ချောင်းစန်သည် သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်ကာ သူဌေးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ချင် အရည်အသွေးဥပဒေ ပုဒ်မ ၁ အရ... အတုအပနဲ့ အရည်အသွေးညံ့တဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကို ထုတ်လုပ်ရောင်းချပြီး ပြည်သူတွေကို ထိခိုက်နစ်နာစေတဲ့သူတွေကို သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သိမ်းဆည်းရမယ်... ပြီးတော့ အဓိက တရားခံကို သုံးနှစ်ကြာ အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် မိုင်းတွင်းတစ်ခုဆီ ပို့ဆောင်ရမယ်..."

"အစောင့်တွေ... ဆိုင်ကို ချိပ်ပိတ်လိုက်... သူ့ကို ဖမ်းဆီးစမ်း... သည်လက်မှတ်တုတွေ အားလုံးကို သိမ်းယူသွားပြီး သူ့အိမ်ရှေ့မှာ ဖြန့်ခင်းထားလိုက်... ဒါမှ သူ နေ့တိုင်း အဲ့ရွှံ့တွေပေါ်ကို နင်းပြီး သူ့လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်မှာ..."

ပြည်သူများက ကြွေးကြော်အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။

"ဘုရားရေ... နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က မသမာတဲ့ ကုန်သည်တွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီ..."

.

အာဖန်းနန်းတော်အတွင်း၌။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ချောင်းစန်၏ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီစက်မှုနဲ့ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဗျူရိုက အောင်မြင်စွာ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ထင်ရတယ်..."

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး…]

"စက်မှုထွန်းကားလာလေလေ လိမ်လည်သူတွေ ပိုများလာလေလေပဲဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်... အရင်တုန်းက လူတွေကို လိမ်လည်တယ်ဆိုတာ အများဆုံးက အချိန်အတွယ် လိမ်တာလောက်ပဲ... ဒါပေမယ့် အခုကျတော့ နည်းပညာနဲ့ ရက်စက်တဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို အသုံးပြုပြီး လူတွေကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားလာကြပြီ..."

[မှန်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... ဒါကြောင့် ဈေးကွက်စီးပွားရေးစနစ်မှာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ လိုအပ်တာပါ...]

[အရည်အသွေး စံသတ်မှတ်ချက်များနှင့် တင်းကျပ်သော အရေးယူဆောင်ရွက်မှုများ မရှိပါက ဆိုးရွားသော ငွေကြေးများက ကောင်းမွန်သော ငွေကြေးများကို မောင်းထုတ်ပစ်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းက အတုအပပြုလုပ်ခြင်းများကို မှီခိုအားထားလာကြကာ မဟာချင်၏ စီမံကိန်းများကို အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းသော ဆောက်လုပ်ရေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ကြမည် ဖြစ်သည်]

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ကြိုးခုန်ခြင်းက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပုံရသည်။ ကျောက်ကပ်မှ ကျောက်ခဲသည် သူ၏ ဆီးနှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုအပြီးတွင် သူသည် များစွာ သက်သာသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါကိုယ်တော် မဟာချင်ကို တို့ဟူးအကြွင်းအကျန်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားဖို့ လုံးဝ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အမိန့်တော် ချမှတ်လိုက်..."

"အတုအပ ဘိလပ်မြေ ဖမ်းဆီးရမိတဲ့အမှုကို မဟာချင်နေ့စဉ်သတင်းစာမှာ ဖော်ပြလိုက်... အဲသည် မသမာတဲ့ကုန်သည်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ပုံတူကိုပါ ရိုက်နှိပ်လိုက်..."

"အမည်ပျက်စာရင်း စနစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်လိုက်... လိမ်လည်မှုနဲ့ ဖမ်းဆီးခံရသူ မည်သူမဆို သုံးဆက်တိုင်တိုင် စီးပွားရေးလုပ်ခွင့်၊ ရာထူးတာဝန် ထမ်းဆောင်ခွင့် သို့မဟုတ် အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းအပ်ခွင့်တွေကို တားမြစ်ပိတ်ပင်ခံရမယ်..."

"ယုံကြည်စိတ်ချရမှုက ရွှေထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာကို သူတို့ကို ငါကိုယ်တော် သိစေချင်တယ်..."

ထိုအချိန်တွင် အေးမြသော ဆောင်းဦးလေပြေတစ်ခုက နန်းဆောင်အတွင်းသို့ တိုက်ခတ်လာသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အဝေးရှိ ချင်လင်တောင်တန်းများကို ကြည့်လိုက်၏။

"လင်းချွီတူးမြောင်းက ပွင့်ဖို့ နီးစပ်နေပြီ..."

"ဘိလပ်မြေ စံသတ်မှတ်ချက်ကိုလည်း ချမှတ်ပြီးပြီ..."

"အဲ့ရေလမ်းကြောင်း ပွင့်သွားတာနဲ့ တောင်ဘက်က စပါးတွေ၊ သစ်တောထွက်ပစ္စည်းတွေအပြင် လျူပန် လိမ်လည်ရယူထားတဲ့ ရှားပါးရတနာတွေကို ရှန်းယန်ဆီ စဉ်ဆက်မပြတ် သယ်ဆောင်လာနိုင်ပြီ..."

"အဲသည်အချိန်ကျရင်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"ငါကိုယ်တော်လည်း ရွှီဖူဆီသွားပြီး ကြည့်သင့်တယ်..."

"သူက အဲ့ကျွန်းမှာနေပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဂျင်မူးဧကရာဇ်လို့ ခေါ်နေတယ်ဆို... သူက သက်သောင့်သက်သာ ဘဝမျိုးကို ဖြတ်သန်းနေပုံရတယ်..."

"မဟာချင်ရဲ့ ရေနွေးငွေ့သုံး စစ်သင်္ဘောတွေ သူ့အိမ်တံခါးဝကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူ အခုလို မောက်မာနိုင်သေးလားဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်တယ်..."