အခန်း ၃၉

အခန်း (၃၉) တုန်ခါနေသော သံရေနွေးကရားအိုးအိုးနှင့် ယူကွန်းမီယား(တူကျုံ့)သစ်ပင်၏ ကပ်ဘေး

ရှန်းယန်မြို့၏ ဆောင်းတွင်းအကျပ်ကာလ၌ မြောက်လေညင်းသည် တစ်ဦးတည်းသော ဧည့်သည်တော်မဟုတ်တော့ချေ။

ထိုဆောင်းရာသီတွင် ရှန်းယန်မြို့တော်ကြီးထက်၌ မီးခိုးရောင် မြူနှင်းလွှာပါးပါးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းကား ဝေမြစ်အထက်ပိုင်းရှိ အလုပ်ရုံများမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိုထိုင်းဆများနှင့် အရေအတွက် သောင်းနှင့်ချီသော လူနေအိမ်ခြေများမှ ပျားလပို့ ကျောက်မီးသွေးတုံးများကို မီးရှို့ရာမှ ထွက်လာသော မီးခိုးငွေ့များဖြစ်ပြီး လေငြိမ်သောရက်များတွင် မြို့တော်ကြီးကို လွှမ်းခြုံထားလေ့ရှိသည်။

လေထု၏ အရည်အသွေးမှာ သိသာစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ညည်းညူခြင်း မရှိကြချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များက အေးခဲ၍ သေဆုံးခဲ့ကြရသော စိတ်မကောင်းဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုနှစ်တွင် လူတိုင်းသည် သံမီးဖိုလေးများကို အမှီပြုကာ နွေးထွေးသော ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက် အလုပ်ရုံတစ်ခုအတွင်းရှိ လေထုကား ပြင်ပမှ ခပ်စိမ်းစိမ်း တိုက်ခတ်နေသော ဆောင်းလေထက်ပင် ပိုမို၍ အေးစက်နေခဲ့သည်။

"ရှူး..."

စူးရှပြီး နားကွဲမတတ် အသံနက်ကြီးတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အထိန်းအကွပ်မဲ့နေသော သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပူချိန်မြင့်မားလှသည့် အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ပန်းထွက်လာလေသည်။

"အား... ငါ့မျက်နှာ... ငါ့မျက်နှာ..."

ကျောက်ကောင်းသည် အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အနက်ရောင်ပြာများမှာ ရေနွေးငွေ့များကြောင့် ဆေးကြောသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အဖြူရောင် အစင်းကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်ကာ ဇာတ်ခုံပေါ်မှ မိတ်ကပ်ဖျက်လိုက်ရသော ကပြသရုပ်ဆောင်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

အလုပ်ရုံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်များစွာ ထားရှိခဲ့ရသော ဧရာမစက်ပစ္စည်းကြီးဖြစ်သည့် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ပထမဆုံးသော ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင် စမ်းသပ်ပုံစံငယ်ကြီးသည် အက်ကြောင်းတိုင်းမှ လေများ ယိုစိမ့်နေသည့် ပေါက်ပြဲနေသော ရေနွေးကရားအိုးကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ပစ္စတင်သည် နှစ်ကြိမ်မျှသာ တုန်ခါပြီးနောက် ပျော့ခွေစွာဖြင့် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ရပ်လိုက်ကြ... အင်ဂျင်ကို ပိတ်လိုက်တော့... ပေါက်ကွဲတော့မယ်..."

မျက်နှာတွင် ကာကွယ်ရေး မှန်ပြောင်းအမည်းကို တပ်ဆင်ထားပြီး မီးငြှိမ်းသတ်ရန် သဲပုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဟူဟိုက်သည် မီးငြှိမ်းသတ်ရန်ထက် ပိုမိုကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးကို မြင်တွေ့လိုဟန်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် စီမံကိန်းကြောင့် အပူငွေ့များ ကျန်ရှိနေသေးသော သံတုံးကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် လီစစ်စံသတ်မှတ်ရေးဗျူရိုမှ ပြုလုပ်ထားသော တိကျသည့် ဗာနီယာကယ်လီပါကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထား၏။

သူ၏ ခြေရင်းတွင်မူ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ညစ်ပေနေသော ကျောက်ကောင်းနှင့် မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်တို့ ဒူးထောက်နေကြသည်။

"ဒါက မင်းတို့ ငါ့အတွက် ဖန်တီးပေးထားတဲ့... ခွန်အားဗလကြီးမားသူလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် လေးလံသော သွန်းသံဆလင်ဒါတုံးကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။

"အသံပဲ ကျယ်ပြီး ဘာမှဖြစ်မလာဘူး... ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး ကျောက်မီးသွေး ပိဿာငါးရာကို အသံတစ်ချက် ကြားရုံသက်သက်နဲ့ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာလား..."

မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး...ဒါက စက်မှုဒီဇိုင်းရဲ့ အမှားကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး... ကောင်းကင်ဘုံကပေးတဲ့ စွမ်းအင်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းမထားနိုင်လို့ပါ..."

"ဒီဆလင်ဒါကို စက်ခုံပေါ်မှာ ပွတ်တိုက်ထားတယ်ဆိုပေမယ့် သံထည်အစိတ်အပိုင်းတွေကြားမှာ အက်ကြောင်းတွေ ရှိနေပါသေးတယ်... ရေနွေးငွေ့တွေ ဝင်လာတဲ့အခါ အဲဒီအက်ကြောင်းတွေကနေ ပြန်ထွက်သွားကြပါတယ်... လေဖိအားကို မမြှင့်တင်နိုင်ရင် ပစ္စတင်က အထက်ကို တွန်းတင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ လျှော်တေတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့ကြည့်ပါတယ်... သားရေပြားတွေကိုလည်း သုံးကြည့်ပါတယ်... နောက်ဆုံး... ဂျုံမှုန့်နဲ့ ဝက်ဆီကို ရောစပ်ပြီး ကော်အဖြစ် လုပ်ကြည့်ပါသေးတယ်... ဒါပေမယ့် ရေနွေးငွေ့က အရမ်းပူလွန်းလို့ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် အရည်ပျော်သွားခဲ့ရပါတယ်..."

ဤသည်ကား စက်မှုတော်လှန်ရေး အစဦးပိုင်းကာလ၏ အကြီးမားဆုံးသော အတားအဆီးဖြစ်သည့် အလုံပိတ်ခြင်း ပြဿနာပင် ဖြစ်၏။

ရော်ဘာမရှိဘဲ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်သည် ယိုစိမ့်နေသော ဇကာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲရှိ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ... မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... သံလည်း မရဘူး၊ အဝတ်လည်း မရဘူး၊ ဂျုံမှုန့်လည်း မရဘူး... ပြီးတော့ မင်းပြောတဲ့ ရော်ဘာဆိုတာကို ငါက အခုဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ... ဟိုး တောင်အမေရိကဆိုတဲ့ နေရာမှာလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဝေးကွာသော ရေသည် အနီးရှိ ရေငတ်ခြင်းကို မပြေစေနိုင်ပါ...]

[သို့သော်လည်း သဘာဝတရားသည် အလွန်အံ့ဩဖို့ ကောင်းလှပါသည်... အရှင်မင်းကြီး၏ တိုင်းပြည်အတွင်းမှာတင် ရော်ဘာပင်၏ နေရာတွင် အစားထိုးနိုင်သောအရာတစ်ခု အမှန်တကယ် ပေါက်ရောက်နေပါသည်...]

[၎င်းက တူကျုံ့လို့ခေါ်တဲ့ ယူကွန်းမီယားသစ်ပင်ဖြစ်ပါသည်...]

[ယူကွန်းမီယားသစ်ပင်၏ အခေါက်၊ အရွက်နှင့် အသီးများတွင် ယူကွန်မီးယားအစေးဟု ခေါ်သော အဖြူရောင် အမျှင်ဓာတ်များ ပါရှိပါသည်... ၎င်းသည် မာကျောသော ရော်ဘာအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး သဘာဝရော်ဘာထက် ရုန်းကန်အား နည်းပါးသော်လည်း အပူဒဏ်ခံနိုင်စွမ်းနှင့် ပုံသွင်းရလွယ်ကူမှု အပိုင်းတွင် အလွန်ထူးခြားလှပါသည်...]

[၎င်းကို ကန့်မှုန့်များနှင့် ရောစပ်၍ 'ဗာလ်ကနိုက်ဇေးရှင်း' နည်းပညာဖြင့် အနည်းငယ် ပြုပြင်လိုက်ပါက အပူချိန်မြင့်မားမှုနှင့် ဖိအားဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော အလုံပိတ်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပါသည်...]

"ယူကွန်မီးယားလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဤအရာကို အလွန်ရင်းနှီးလှ၏။ နန်းတွင်းသမားတော်များသည် ကျောက်ကပ်အားကောင်းစေရန်နှင့် အရိုးအဆစ်များ သန်မာစေရန်အတွက် သူသောက်ရသော ဆေးညွှန်းများတွင် ယူကွန်းမီယားကို ဆယ်ကြိမ်လျှင် ရှစ်ကြိမ်ခန့် ထည့်သွင်းလေ့ရှိသည်။

"မင်းပြောချင်တာက... ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ သောက်လာခဲ့တဲ့ ဆေးရည်တွေထဲမှာ... စက်ဘီးဘီးတွေနဲ့ အလုံပိတ်ကွင်းတွေ ပါဝင်နေတာပေါ့..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး ကျောက်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကျောက်ကောင်း... အော်မနေနဲ့တော့... မင်းမျက်နှာက အကောင်းအတိုင်း ရှိပါသေးတယ်... အသုံးတည့်ပါသေးတယ်..."

"ရှန်လင်းဥယျာဉ်ထဲမှာ ယူကွန်းမီယားသစ်ပင်တွေ အများကြီး စိုက်ထားတာ ငါမှတ်မိတယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ ဖောင်းပွနေသော မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အများကြီး ရှိပါတယ်... အဲဒါတွေက နန်းတွင်းဆေးကုသရေးဌာနအတွက် သီးသန့်ချန်ထားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေပါ..."

"ငါ့ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"သွား... ရှန်လင်းဥယျာဉ်ထဲက ယူကွန်းမီယားသစ်ပင်အားလုံးရဲ့ အခေါက်တွေကို ခွာပစ်လိုက်..."

"ပြီးတော့ ယူကွန်းမီယားအခေါက်တွေကို သိမ်းဆည်းဖို့အတွက် ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်လိုက်... အခေါက်တစ်ကျင်းကို ကျောက်မီးသွေးတစ်ကျင်းနဲ့ လဲလှယ်ပေးမယ်..."

"မင်းတို့ အဲဒါကို ပြုတ်မလား၊ ပေါင်းမလား၊ ကင်မလား ငါစိတ်မဝင်စားဘူး... အဲဒီအခေါက်အောက်က အဖြူရောင်အမျှင်တွေထွက်လာဖို့ပဲ လိုတယ်..."

"တကယ်လို့ မင်းတို့ အမျှင်တွေကို ထုတ်မပေးနိုင်ရင်... မင်းတို့ရဲ့ အကြောတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ထုတ်ပစ်မယ်..."

ထို့ကြောင့် ရှန်းယန်မြို့တော်ကြီး တစ်ဝိုက်တွင် ယူကွန်းမီယားသစ်ပင်များကို ဦးတည်သော ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

တစ်ချိန်က အဖိုးတန်ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသော ယူကွန်းမီယားသစ်ပင်များသည် တစ်ညအတွင်းမှာပင် ဒုက္ခဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ဓားများနှင့် ပုဆိန်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော သစ်ပင်ကြီးများကို ကြက်သွန်နီခွာသကဲ့သို့ ပြောင်စင်အောင် ခွာပစ်ကြလေသည်။

ထူးဆန်းသော အနံ့အသက်တစ်ခုသည် နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ စမ်းသပ်ခန်းအတွင်း၌ တစ်ဖန် ထပ်မံလွှမ်းမိုးလာခဲ့ပြန်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယမ်းမှုန့် သို့မဟုတ် ကြက်သွန်ဖြူနံ့ မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်သော သစ်ပင်အခေါက်ဖုတ်နံ့များနှင့် ကန့်၏ စူးရှသောအနံ့များ ရောစပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထူထဲသော ဝါဂွမ်းနှာခေါင်းစည်းကို တပ်ဆင်ထားသည့် ကျောက်ကောင်းသည် အိုးကြီးတစ်လုံးကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။

အိုးထဲတွင် ယူကွန်းမီယားအခေါက် တန်ချိန်များစွာကို ပြုတ်နေကြခြင်းဖြစ်၏။ ရှောင်ဂျီ၏ ဝေဝါးသော လမ်းညွှန်ချက်များအရ ၎င်းတို့သည် အခေါက်များ ပျော့ဖတ်သွားသည်အထိ အရင်ပြုတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အဖြူရောင် ကော်ကဲ့သို့ အရာများကို ထုတ်ယူကာ ပူနေစဉ်မှာပင် ကန့်မှုန့်များ ထည့်သွင်းမွှေနှောက်၍ ပုံစံခွက်ထဲသို့ ထည့်ရမည်ဖြစ်သည်။

"ဒီအရာက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် သံယောင်ခြည်ကြီးဖြင့် အိုးထဲမှ မည်းနက်ပြီး စေးကပ်လှသော နှပ်ချေးကဲ့သို့ အရာတစ်ခုကို မွှေလိုက်သည်။

"ကန့်မှုန့်ထည့်... မြန်မြန်..."

လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် ဝါဂွမ်းရောင် ကန့်မှုန့်ပန်းကန်လုံးကို သွန်းထည့်လိုက်၏။

"ရှူး..."

အိုးထဲမှ ဝါဂွမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးကာ ရူးသွပ်စွာ မွှေနှောက်လိုက်ရာ အစေးတုံးကြီးသည် စတင်မာကျောလာပြီး အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင်... ရုန်းကန်အား သိပ်မရှိသော်လည်း အလွန်ခိုင်ခံ့လှသော အနက်ရောင်ကွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ကောင်းသည် ၎င်းကို ကောက်ယူကာ သွားဖြင့် ကိုက်ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းသည် ခိုင်မာပြီး အနည်းငယ် ခါးသက်လှသည်။ သို့သော် ကိုက်ဖြတ်၍လည်းမရ၊ ဆွဲဖြဲ၍လည်း မရချေ။

"အောင်မြင်သွားပြီလား..."

ကျောက်ကောင်းက မယုံနိုင်စရာဖြစ်ရပ်ကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"ဒီဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ပြုတ်လိုက်တာနဲ့ ပတ်တီးကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတာလား..."

ကျောက်ကောင်းတစ်ယောက် သစ်ပင်အခေါက်များနှင့် လုံးပန်းနေသည့် အချိန်မှာပင် ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဈေး၌ မျက်နှာဖုံးပြဿနာတစ်ခု ပေါက်ကွဲနေခဲ့သည်။

လျူပန်သည် မဟာချင် ဓာတ်ငွေ့ကုမ္ပဏီ၏ တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးကြီးအချို့ကို ကြည့်ကာ အကျပ်ရိုက်နေ၏။

ဤအမျိုးသမီးများကား သာမန်လူများ မဟုတ်ကြဘဲ အချို့မှာ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ ဇနီးများဖြစ်ကြပြီးအချို့မှာ မြို့စားမင်းများ၏ သမီးပျိုများ ဖြစ်ကြသည်။

"မြို့တော်အရာရှိလျူ... ကြည့်စမ်းဦး... ကြည့်စမ်းဦး..."

ဝတုတ်တုတ် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် တစ်ချိန်က နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မီးခိုးရောင် သန်းနေသော သူမ၏ မြေခွေးမွေးအင်္ကျီ ကော်လာကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။

"မင်းတို့ အဲဒီပျားလပို့ ကျောက်မီးသွေးတွေကို စပြီး မီးရှို့ကတည်းက ရှန်းယန်မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ပြာအမည်းတွေချည်းပဲ... ငါမနေ့ကမှ လျှော်ထားတဲ့ အဝတ်တွေက အပြင်မှာ နာရီဝက်လောက် လှန်းရုံနဲ့ အကုန်မည်းကုန်ပြီ..."

"ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ပါရှန်းကြောင်လေး... အရင်ကဖြူဖွေးနေတာ... အခုတော့ ကျောက်မီးသွေးတုံးလေး ဖြစ်သွားပြီ..."

"မင်းတို့ ငါတို့ကို လျော်ကြေးပေးရမယ်... ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာအတွက် လျော်ကြေးပေး..."

လျူပန်သည် ခါးသက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဤအမျိုးသမီးများ၏ ဂျီကျမှုကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ နွေးထွေးမှုကို ရရှိနေစဉ်မှာပင် ညစ်ပတ်သည်ဟု ညည်းညူနေကြခြင်းလော။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

"အမျိုးသမီးတို့ခင်ဗျာ... စိတ်လျှော့ကြပါ... စိတ်လျှော့ကြပါ..."

"ဒီကျောက်မီးသွေးမှာ ပြာအနည်းငယ် ရှိတာကတော့ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ဒါက သူဌေးပြာပါ ခင်ဗျားတို့ အရင်တုန်းက ဆင်းရဲသားတွေဆိုရင် ထင်းတောင် ဝယ်မသောက်နိုင်ကြဘူး... ဒီလိုကျောက်မီးသွေးပြာကို ရှူရှိုက်ဖို့ ဘယ်မှာ အရည်အချင်းရှိပါ့မလဲ..."

"ထွီ... စကားမနာနဲ့..."

ဝတုတ်တုတ် အမျိုးသမီးကြီးက လက်မခံချေ။

"အကျဉ်းချုပ်ပြောရရင်... မင်းဒါကို မဖြေရှင်းပေးရင်... ငါတို့ အာဖန်းနန်းတော်တံခါးဝမှာ ထိုင်သပိတ်မှောက်မယ်... အရှင်မင်းကြီးကို တရားစီရင်ခိုင်းမယ်..."

လျူပန်၏ မျက်လုံးများ အပြေးအလွှား လည်ပတ်သွားခဲ့သည်။

အရင်းအမြစ် ပေါင်းစပ်ရေးမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ပြဿနာများကို ဘယ်သောအခါမျှ တိုက်ရိုက်မဖြေရှင်းဘဲ ၎င်းတို့ကို အသွင်ပြောင်းလဲပစ်လေ့ရှိသည်။

"ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်... အပြီးအပိုင် ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်..."

လျူပန်သည် ကောင်တာအောက်မှ လက်ရာမြောက်သော သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

"တကယ်တော့... ကျွန်တော်မျိုးက အမျိုးသမီးတို့အတွက် ဖုန်မှုန့်ကာကွယ်ရေး အဆင်တန်ဆာတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ..."

သူသည် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်း၌ ပုရစ်တောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာလှသော အဖြူရောင် ပိတ်ပါးစလွှာလေးများ ရှိနေသည်။

သို့သော် ဤပိတ်ပါးစသည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ လက်ရာမြောက်သော နှာခေါင်းစည်းပုံစံ ချုပ်လုပ်ထားပြီး မိုးမခပန်း၊ သစ်ခွပန်း၊ ဝါးပင်နှင့် ဂန္ဓာမာပန်းပုံစံများကို ပန်းထိုးထားကာ အမွှေးနံ့သာများပင် ဆွတ်ဖျန်းထားသေးသည်။

"ဒါက အလှမျက်နှာဖုံးလွှာဖြစ်ပါတယ်..."

လျူပန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို ခေတ်မီဪက်ကန်းနည်းပညာနဲ့ လုပ်ထားပြီး ဆေးရည် ထည့်သွင်းထားတာမို့လို့... ဝတ်ဆင်ထားရင် ဖုန်မှုန့်တွေကို ကာကွယ်ပေးရုံတင်မကဘဲ အေးတဲ့လေကိုလည်း စစ်ထုတ်ပေးပြီး အရေပြားကို စိုထိုင်းစေပါတယ်..."

"အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့..."

လျူပန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး

"ဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အလှတရားတစ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်... ဒါကို ဝတ်ဆင်ပြီး လမ်းပေါ်ထွက်ရင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြင်တွေ့ရတဲ့အတွက် လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက... ဝါး... ဝါး... ဝါး..."

အမျိုးသမီးများသည် ထိုလက်ရာမြောက်သော မျက်နှာဖုံးကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်ကြသည်။

"ဒါက... ဘယ်လောက်လဲ..."

"မစျေးပါဘူးခင်ဗျာ... တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ လျှော့စျေးပေးပါ့မယ်... ဒင်္ဂါးကိုးရာ့ကိုးဆယ့်ရှစ်ပြားပဲ..."

"ငါလိုချင်တယ်... ငါ အဲဒီမိုးမခပန်းပုံစံကို လိုချင်တယ်..."

"ငါ သစ်ခွပန်းပုံစံလိုချင်တယ်... ငါ့ကို ဆယ်ခုပေး... ငါ အလှည့်ကျ ဝတ်မလို့..."

ပတ်ဝန်းကျင် ညစ်ညမ်းမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပွားလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သော အစုအဖွဲ့ ဆန္ဒပြမှုကြီးသည် လျူပန်၏ ခေတ်မီ အဆင်တန်ဆာနည်းဗျူဟာကြောင့် ဤသို့ဖြင့် ပြေလည်သွားခဲ့ရတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှန်းယန်မြို့၏ လမ်းမများထက်၌ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးတိုင်းသည် ပန်းထိုးနှာခေါင်းစည်းများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ၎င်းကို အလှအပဆိုင်ရာ အမှတ်အသားတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လာကြ၏။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ထိုသို့သော အလှမျက်နှာဖုံးကို ဝယ်ယူရန် မတတ်နိုင်သော သာမန်အမျိုးသမီးများသည်လည်း အဝတ်စများဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လာကြသည်။

ဤမျက်နှာဖုံး ခေတ်ရေစီးကြောင်းသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော် စော၍ မဟာချင်မင်းဆက်တွင် ခေတ်စားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ လေးလံသော ငွေအိတ်ကိုကြည့်ရင်း လျူပန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီလောကမှာ ရောင်းလို့မရတဲ့ ပစ္စည်းဆိုတာ မရှိဘူး... စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်တဲ့လူပဲရှိတာ..."

သို့သော်လည်း ရှောင်ဟဲက ဘေးမှ ရေအေးဖြင့် လောင်းထည့်လိုက်၏။

"လျူဇီ... ဒါက ယာယီလှည့်ကွက်ပဲ... ကျောက်မီးသွေးပြာတွေက ပိုပိုပြီး များလာတာက တကယ့်အန္တရာယ်ပဲ... အရှင်မင်းကြီးက မနေ့ကတင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်က မီးခိုးတွေကို လျှော့ချနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းခဲ့တယ်..."

လျူပန်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... ကျောက်ကောင်းကို မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှာ နှာခေါင်းစည်း သွားတပ်ခိုင်းရမလား..."

နန်းတွင်းရေးရာဌာန၊ စွမ်းအင်ဓာတ်ခွဲခန်း။

မီးခွဲစမ်းသပ်မှုများစွာ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ရှန်လင်းဥယျာဉ်ရှိ ယူကွန်းမီယားသစ်ပင် ထက်ဝက်ခန့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည့် အချိန်တွင် ပထမဆုံးသော ယူကွန်းမီယားအစေး အလုံပိတ်ကွင်းများကို ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်တွင် တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် ချင်ရှီဟွမ်က တစ်ဖန် ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အနီးကပ် မတ်တတ်ရပ်မနေတော့ဘဲ ပေတစ်ဆယ်ခန့် ကွာဝေးသော ဘေးကင်းရာဇုန်တစ်ခုတွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် မှန်ပြောင်းတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"စတင်ကြစို့..."

ကျောက်ကောင်းသည် ဗုံးဖောက်ခွဲတော့မည့် စစ်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူလိုက်သည်။

"မီးရှို့..."

ဟိန်းဟောက်နေသော မီးလျှံများသည် ဘွိုင်လာအိုး၏ အောက်ခြေကို ရက်စက်စွာ လျှာဖြင့် ရက်နေကြသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ရေ၏ အပူချိန် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ဖိအားတိုင်းကိရိယာ (ရိုးရှင်းသော စပရိန်စကေးကို ပြုပြင်ထားခြင်း) ၏ လက်တံက စတင်တုန်ခါလာခဲ့သည်။

"ရှူး..."

အနည်းငယ်သော လေထွက်သံများ ရှိနေသေးသော်လည်း ၎င်းကား သာမန်ဖိအားလျှော့ချခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသော အနားသတ်နေရာတွင်မူ အနက်ရောင် ယူကွန်းမီယားအစေးကွင်းသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားပြီး အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့ တစ်စက်မျှ ယိုစိမ့်မလာခဲ့ချေ။

ဖိအားများ မြင့်တက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင်။

"ကလစ်..."

ဧရာမ သွန်းသံချိတ်ဆက်တံကြီး လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"ဟူး... ဟူး..."

ရေနွေးငွေ့က ပစ္စတင်ကို တွန်းကန်လိုက်ပြီး ပစ္စတင်က ကန့်လန့်ဖြတ်တန်းကို တွန်းကာ ၎င်းမှတစ်ဆင့် စက်ဝိုင်းဘီးကြီးကို လည်ပတ်စေသည်။

လေးလံသော သံမဏိဘီးကြီးသည် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် သို့သော် တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တစ်ပတ်... နှစ်ပတ်... သုံးပတ်... အရှိန်မှာ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

"လှုပ်ပြီ... လှုပ်ပြီ..."

ဟူဟိုက်သည် တော်ဝင်စည်းကမ်းများကိုပင် မေ့လျော့ကာ ခုန်ပေါက်ရင်း ထိုသံတုံးကြီးကို ကြည့်၍ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

"ဒါက အသက်ဝင်လာပြီ... အသက်ဝင်လာပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်၏။

သူသည် အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ကာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေပြီး အမောမပြေနိုင်သော စက်ပစ္စည်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

၎င်းကား စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် နွား သို့မဟုတ် မြင်းတို့၏ အသားနှင့် သွေးတို့ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်သကဲ့သို့ လူသားတို့၏ ပုခုံးထက်မှ လုပ်အားဖြင့် လုပ်ဆောင်ခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။ ၎င်းကို မီးဖြင့်၊ ရေဖြင့်၊ ဤအနက်ရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီအသံက... အလွန်သာယာတာပဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်ကား ပထမဆုံး စက်မှုတော်လှန်ရေး၏ နှလုံးခုန်သံ ဖြစ်ပါသည်...]

[၎င်းသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်ရုပ်ဆိုးနေသေးပြီး စွမ်းဆောင်ရည်မှာ တစ် ရာခိုင်နှုန်းမျှသာရှိကာ အခြေခံအားဖြင့် ရေစုပ်ထုတ်ရုံသာ တတ်နိုင်သေးသော်လည်း... အချိန်အနည်းငယ် ပေးလိုက်ပါက ၎င်းသည် ကျင်းသန်းပေါင်းများစွာရှိသော ကုန်စည်များကို တစ်ရက်လျှင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ သယ်ယူနိုင်ပြီး ဧရာမ သံမဏိသင်္ဘောကြီးများကို သမုဒ္ဒရာများထက်၌ တွန်းကန်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မည်...]

"ရေစုပ်ထုတ်တာ ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အရေးကြီးသော စကားလုံးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"အခု ရေစုပ်လို့ရပြီလား..."

[ရပါသည်... ဤစမ်းသပ်ပုံစံငယ်၏ စွမ်းအားသည် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် သန်မာသော အမျိုးသားငါးဆယ် ခေါင်းရွက်ရေတင်ခြင်းနှင့် ညီမျှပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် ဧရာမ လူလုပ်ရေကန်ကြီးတစ်ခုကို တူးဖော်နေကြပြီး မြေအောက်ရေများ အပြင်းအထန် ယိုစိမ့်နေခဲ့သည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လုပ်သားများသည် နေ့ညမပြတ် ပုံးများဖြင့် ရေများကို ခပ်ထုတ်နေကြသော်လည်း ရေထွက်နှုန်းကို မမှီနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

"အဲဒီနေရာကို ရွှေ့လိုက်..."

"ငါ့အတွက် အဲဒီကျင်းထဲက ရေတွေကို စုပ်ထုတ်ခိုင်းလိုက်..."

"ဒီကျောက်မီးသွေးစားတဲ့ သတ္တဝါကြီးက လူတစ်ရာစာ အလုပ်ကို တကယ်လုပ်နိုင်မလုပ်နိုင်ဆိုတာ လောကကြီးကို ငါမြင်စေချင်တယ်..."

သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌၊ အာဖန်းနန်းတော် လူလုပ်ရေကန် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်။

"ချင်ရှီဟွမ် အမှတ် (၁)" ဟု အမည်ပေးထားသော ရေနွေးငွေ့ရေစုပ်စက်ကြီးကို ကမ်းပါးထက်တွင် စိုက်ထူထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်မီးသွေးများ သွန်းလောင်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ စက်ပစ္စည်းကြီးသည် ဟိန်းဟောက်လာခဲ့၏။ ထူထဲသော ရေပိုက်ကြီးများထဲမှ ညစ်ပတ်လှသော မြေအောက်ရေများသည် ရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာရာ ၎င်း၏ ရေထွက်နှုန်းကြီးမားမှုကြောင့် ရောက်ရှိနေကြသော လက်မှုပညာရှင်အားလုံး စကားဆွံ့အသွားခဲ့ကြရသည်။

ယခင်က လူနှစ်ထောင်ခန့် အလှည့်ကျ လုပ်ကိုင်မှသာ သီသီလေး ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သော ရေမျက်နှာပြင်သည် ဤစက်ကြီး၏ ဟိန်းဟောက်မှုအောက်တွင် မျက်စိရှေ့မှောက်၌တင် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ကြည့်ရှုနေကြသူများ၏ အစဦးပိုင်း ကြောက်ရွံ့မှုများသည် နက်ရှိုင်းသော ရိုသေခန့်ညားမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရ၏။

"အမလေး ဘုရားရေ... ဒီသံတုံးကြီးက ရွာတစ်ရွာလုံး ပေါင်းထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ခွန်အားကြီးသေးတယ်..."

အာကူတာသည် သူ၏ အလုပ်အကိုင် ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေမိသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ပိန်လှီသော မျက်နှာထားရှိပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိုစက်ပစ္စည်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူကား ကျန်းလျန်ပင်ဖြစ်၏။

သူသည် ရုပ်ဖျက်ကာ ရှန်းယန်မြို့သို့ ခိုးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် "အဆိပ်ငွေ့ စီမံကိန်း" ၏ ရလဒ်များကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဤမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုမှော်အတတ်မျိုးလဲ..."

ကျန်းလျန်၏ လက်သည်းများက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေခဲ့သည်။

"လူအင်အားလည်း မလို၊ တိရစ္ဆာန်အင်အားလည်း မလိုဘဲ မီးတစ်ချက်နဲ့တင် တောင်တွေကို ရွှေ့ပြီး မြစ်တွေကို သွေ့ခြောက်စေနိုင်တာလား..."

"ချင်ရှီဟွမ်... မင်းက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ဒီလိုစွမ်းအားတွေကို ဘယ်သူ့ဆီက ချေးငှားလာခဲ့တာလဲ..."

ကျန်းလျန်သည် မကြုံစဖူးသော ခွန်အားမဲ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် စစ်ရေးဗျူဟာများကို ကျွမ်းကျင်ပြီး အကြံအစည်များကို ထုတ်နိုင်ကာ ထိတ်လန့်မှုများကိုပင် ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ အကြံအစည်များသည် ဤမျှစစ်မှန်ပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော စက်မှုစွမ်းအားကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် အလွန်ပင် ဖျော့တော့လွန်းနေခဲ့သည်။

"မရဘူး... သူတို့ကို ဒီလိုအရာမျိုး နောက်ထပ် မလုပ်စေရဘူး..."

"တကယ်လို့ ချင်စစ်တပ်က ဒီလိုအရာတွေကို သုံးပြီး ရိက္ခာတွေ၊ စစ်သည်တွေကို သယ်ယူမယ်... ဒါမှမဟုတ်... မြို့တွေကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင်..."

ကျန်းလျန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားခဲ့သည်။

သူက လှည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

"နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားရမယ်... ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်... ဒါမှမဟုတ်... ဒါက ကပ်ဘေးရဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တယ်လို့ ပြည်သူတွေကို ထင်မြင်စေရမယ်..."

"ချင်ဟွမ် အမှတ် (၁)" သည် နေ့ညမပြတ် ဟိန်းဟောက်ရင်း ကန်ရေများကို စုပ်ထုတ်ကာ အောက်ခြေသို့ ထပ်မံတူးဖော်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် အချိန်မှာပင်။

မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ရေစုပ်နှုန်း မြန်ဆန်လွန်းသောကြောင့် မြေအောက်ရေမျက်နှာပြင်မှာ သိသာစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး အချို့နေရာများတွင် မြေပြိုကျမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဝုန်း..."

အသံနက်ကြီးတစ်သံ။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်၏ ထောင့်တစ်ခုတွင် ဧရာမ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

မည်သည့် သရဲတစ္ဆေမျှ ပျံထွက်မလာခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း ထိုတွင်းနက်ကြီးထဲမှ စူးရှပြီး ထူးဆန်းသောအနံ့ရှိသည့် အနက်ရောင် စေးကပ်လှသော အရည်များ ဝုန်းခနဲ ပန်းထွက်လာလေသည်။

ထိုအရည်များသည် မြောင်းများအတိုင်း စီးဆင်းသွားခဲ့ရာ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် သွေ့ခြောက်သော မြေရိုင်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ရေနက်... ငရဲပြည်က ရေနက်တွေ စီးဆင်းလာပြီ..."

အချို့သော အယူသည်းသည့် လုပ်သားများသက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြလေသည်။

သတင်းကို ကြားရလျှင်ပင် ထိုနေရာသို့ စစ်ဆေးရန် ရောက်ရှိနေသော လီစစ်သည် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အနက်ရောင် အရည်များကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒီအနံ့က... ကတ္တရာအနံ့နဲ့ တူနေတယ်..."

လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးသည် မီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပိုမိုမြင်သာစေရန် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မီးတုတ်သည် အနက်ရောင်ရေများနှင့် နီးကပ်သွားသည့် အချိန်မှာပင်။

"ဝုန်း..."

ထိုအနက်ရောင်ရေများက မီးစွဲလောင်သွားခဲ့သည်။

မီးလျှံများသည် အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ရေမျက်နှာပြင်ထက်၌ ခဏချင်းအတွင်း ကူးစက်သွားခဲ့ရာ မြောင်းအတွင်း၌ လူးလွန့်နေသော မီးနဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနက်ရောင် မီးခိုးလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ရေက မီးလောင်နေပြီ... ရေက မီးလောင်နေပြီ..."

လီစစ်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ ရေနှင့်မီးသည် အတူမနေနိုင်ခြင်းမှာ သုံးနှစ်သားကလေးပင် သိသော နိယာမဖြစ်၏။ ဤအနက်ရောင်ရေများသည် ရေပြင်ထက်၌ မည်သို့ မီးလောင်နိုင်ရသနည်း။

*ဒါက တကယ့်ကို သတ္တဝါဆန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်*

ထိုသတင်းသည် ရှန်းယန်မြို့တစ်ခုလုံးသို့ တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

"အာဖန်းနန်းတော်မှာ ငရဲမီးတွေ ထွက်လာပြီ..."

"ဒါက ချင်ရှီဟွမ်က ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ပြီး နဂါးအကြောကို ဖြတ်တောက်လိုက်လို့ မြေငလျင်မီးတွေ တက်လာတာပဲ..."

ကျန်းလျန်သည် ပုန်းကွယ်ရာနေရာမှ ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ကူညီနေတာပဲ”

“ဒါက အကောင်းဆုံး ဆင်ခြေပဲ”

သို့သော်လည်း ချီလင်ခန်းမအတွင်း၌။

ချင်ရှီဟွမ်သည် အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ရှုရင်း လီစစ်၏ လျှောက်တင်ချက် ဖြစ်သော အနက်ရောင်အရည်များသည် စေးကပ်ပြီး၊ စူးရှကာ၊ မီးလောင်လွယ်သည်ဟူသော အချက်များကို နားထောင်နေခဲ့သည်။

သူ၏ လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့၏။

၎င်းကား ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ချေ။

ထို့ထက်မက အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံက တုန်ရင်နေခဲ့သည်။

"ငါ့ကိုပြောစမ်း... ဒီအနက်ရောင်ရေက မင်းပြောတဲ့..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဂုဏ်ယူပါသည်...]

[အရှင်မင်းကြီးသည် အုတ်မြစ်တူးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထီပေါက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်...]

[၎င်းကား ရေနံ ဖြစ်ပါသည်... ၎င်းသည် မြောက်ပိုင်းစုန့်မင်းဆက်ခေတ်က ရှန်ခို၏ အိပ်မက်စမ်းချောင်းမှတ်တမ်းထဲတွင် ဖော်ပြထားသော မီးပြင်းဆီပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[၎င်းသည် ကျောက်မီးသွေးထက် ပိုမိုအဆင့်မြင့်ပြီး၊ ပိုမိုပေါက်ကွဲလွယ်ကာ၊ ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသော သွေးကြောသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်...]

[ဤအရာရှိလျှင် အရှင်မင်းကြီး၏ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်သည် ကျောက်မီးသွေးစားသော အရုပ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပါဘူး... ဤအရာရှိလျှင် အနာဂတ်၏ အတွင်းမီးလောင်အင်ဂျင်... ပြီးတော့... အင်း... ဒါက အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်...]

[အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ၎င်းသည် အရည်အသွေးရှိသော ရွှေစင်ပင် ဖြစ်၏။]

ချင်ရှီဟွမ်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟား ဟား ဟား..."

"ကျန်းလျန်... မင်းက ဒါကို ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်လို့ ထင်နေတာမလား..."

"နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကွ..."

"ငါ့ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်..."

"အဲဒီမြေကွက်ကို ချက်ချင်း ခြံစည်းရိုးခတ်ပစ်လိုက်... အဲဒါက တော်ဝင် တားမြစ်မြေဖြစ်တယ်..."

"ကျောက်ကောင်း... သစ်ပင်အခေါက်တွေ ပြုတ်မနေနဲ့တော့... မင်းရဲ့ ဓာတ်ကုမ္ပဏီကိုခေါ်ပြီး ဒီအနက်ရောင်ရေတွေကို သွားပြီး သုတေသနလုပ်..."

"ငါက ဒီ ငရဲမီးကို မဟာချင်စစ်ရထားကြီးရဲ့ အပူပြင်းဆုံး သွေးကြောအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်..."