အခန်း ၄၀

အခန်း(၄၀)အိုးတွင်း၌ ငရဲကို ချက်ပြုတ်၍ ညတာအတွက် မီးအိမ်ထွန်းညှိခြင်း

ရှန်းယန်မြို့၏ အနောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးရှိ အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်၏ ပြိုကျရာနေရာသည် ကြီးမားသော အမာရွတ်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှပြီး ထိုနေရာမှ ပုပ်စော်နံလှသော ပျစ်ချွဲချွဲ အနက်ရောင်သွေးများ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မီးတောက်များကို သဲအမြောက်အမြားဖြင့် ယာယီငြှိမ်းသတ်ထားသော်လည်း အော့နှလုံးနာဖွယ် ကောင်းလှသော အနံ့ဆိုးသည် လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးကာ ရှန်းယန်မြို့၏ လမ်းကြားတိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ထိုအနံ့သည် အိမ်သာကျင်းဟောင်းများ၏ အနံ့ဆိုး သို့မဟုတ် ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းကောင်များ၏ အနံ့မျိုးနှင့် မတူဘဲ လောင်ကျွမ်းနေသော ကတ္တရာ၊ ပုပ်စော်နံသော ကြက်ဥများနှင့် နှစ်ချို့ရှာလကာရည်တို့ ရောနှောထားသည့် ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးမျိုးဖြစ်၏။ ထိုအနံ့ကို တစ်ချက်မျှ ရှူရှိုက်ရုံဖြင့် နံနက်စာအဖြစ် စားသုံးထားသော ချင်မန်များပင် ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ပြန်လည်အန်ထွက်မတတ် ခံစားရစေသည်။

မီးငြိမ်းသွားသော်လည်း ကောလာဟလများမှာ ငြိမ်သက်မသွားဘဲ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ လမ်းမများထက်၌ ပထမချင်ဧကရာဇ်သည် ငရဲမင်း၏ အသက်သွေးကြောကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီဟူသော ကောလာဟလများအထိ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ထိုအနက်ရောင်ရေများသည် ငရဲပြည်၏ နာကျည်းချက်များ ပုံပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းရေတစ်စက်သည် အသားအရေကို ပုပ်ဆိုးစေကာ တစ်ချက်မျှ ရှူရှိုက်မိရုံဖြင့် အသက်တိုစေနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်စုံဝတ် စစ်သည်များသည် ထိုနေရာကို သံစည်ပိုင်းကဲ့သို့ ဝန်းရံထားကြသော်လည်း လူများကိုသာ တားဆီးနိုင်ပြီး အနံ့ဆိုးကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ ပြည်သူများ၏ ထိတ်လန့်မှုကိုမူ သာ၍ပင် တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အာဖန်းနန်းတော်ရှိ ယာယီလေကာတဲအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ထူထဲသော ပိုးထည်နှာခေါင်းစည်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်း၏ အတွင်း၌ ကာကွယ်ရန်နှင့် စိတ်ကြည်လင်စေရန်အတွက် ကြက်သွန်ဖြူနှစ်တက်ကို ထည့်ထားသည်။

အဝေးတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု၌ ရပ်နေကြသော အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သူသည် အနက်ရောင်အရည်များ ပွက်ပွက်ဆူနေဆဲဖြစ်သော ရွှံ့ဗွက်အိုင်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဝါးလုံးရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ထိုအနက်ရောင်အရည်များကို မွှေနှောက်နေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... သိပ်ပြီး စေးကပ်တာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဝါးလုံးကို မြှောက်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဆီများ စီးကျနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများတွင် လောဘဇောတိုက်သော အရောင်အဝါများ လင်းလက်လာခဲ့သည်။ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် လီစစ်နှင့် ကျောက်ကောင်းတို့သည် ပျာယာခတ်နေပြီး စူးရှသောအနံ့ကြောင့်သာမက ဤအတိအကျမသိရသော အရာအပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူလျော်နေကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက တကယ်ပဲ ရတနာတစ်ပါး ဟုတ်ပါသလား... ကျွန်တော်မျိုး အမြင်အရတော့ ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတစ်ခုလိုပါပဲ... ဒါတွေက မြစ်ထဲကို စီးဝင်သွားရင် ငါးနဲ့ ပုစွန်တွေ အကုန်သေဆုံးကုန်ပါလိမ့်မယ်... လယ်ကွင်းတွေထဲ စီးဝင်ရင်လည်း ကောက်ပဲသီးနှံတွေ အကုန်ညှိုးနွမ်းကုန်မှာပါ... မီးရှို့လို့ရတာကလွဲရင်ကျန်တာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး ထင်ပါတယ်..."

လီစစ်သည် သူ၏အင်္ကျီလက်ဖြင့် နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားရင်း ဗလုံးဗထွေးအသံဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"၎င်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အသုံးဝင်မှုက မီးရှို့လို့ရတာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဝါးလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အစေခံက ကမ်းပေးသော အဝတ်စိုကို ယူ၍ လက်သုတ်လိုက်သည်။

“လီစစ်... မင်းက ၎င်းရဲ့ ညစ်ပတ်မှုကိုပဲမြင်ပြီး ၎င်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မမြင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်... ငါတို့ အခု ကျောက်မီးသွေးကို သုံးနေတာက ကျောက်တုံးတွေ ဖြစ်တယ်... ဒါကတော့ စီးဆင်းနိုင်တဲ့ အရည်ဖြစ်တယ်... စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ကျောက်မီးသွေးကို အပေါ်ထပ်သယ်ဖို့ဆိုရင် ကျောပိုးပြီး သယ်ရတယ်... ဒါပေမယ့် ဒါကတော့...”

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ဘေးရှိ ရေပိုက်လိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သူ့ကို ပိုက်လိုင်းတစ်ခု ပေးလိုက်ရင် သူ့အလိုလို စီးဆင်းသွားလိမ့်မယ်... ရေစုပ်စက်တစ်ခု ပေးလိုက်ရင် မီးဖိုထဲကို ပန်းထွက်သွားလိမ့်မယ်... ဒါ့အပြင် ဒါကို သန့်စင်ပြီးရင် ၎င်းက ထွက်လာတဲ့ အပူရှိန်က အကောင်းဆုံး ကျောက်မီးသွေးထက်တောင် ပိုမြင့်တယ်လို့ ရှောင်ဂျီက ပြောတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် လှည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားနေသော ကျောက်ကောင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ကျောက်ကောင်းရေ...”

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

ကျောက်ကောင်းသည် ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီးက မိမိနာမည်ကို ခေါ်လိုက်တိုင်း အသည်းခိုက်မတတ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မိသော်လည်း ပျာယာခတ်လျက် ပြန်လည်လျှောက်တင်လိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ ဓာတုဗေဒအကယ်ဒမီက အခု အရက်ကို သန့်စင်ဖို့ နည်းလမ်းကို သုတေသနလုပ်နေတာ မဟုတ်လား... အဲဒါကို ဘာခေါ်လဲ... ပေါင်းခံခြင်းလား..."

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး... ၎င်းက ပေါင်းခံခြင်း ဖြစ်ပါတယ်... အရက်ကို ဆူပွက်အောင် ချက်ပြီး အငွေ့ကို ထုတ်ယူကာ ပြင်းထန်တဲ့ အရက်အဖြစ် ပြန်လည်အအေးခံတာ ဖြစ်ပါတယ်..."

“ကောင်းပြီ...”

ချင်ရှီဟွမ်သည် အနက်ရောင်ဆီများ ပြည့်နေသော ကျင်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“အဲ့နည်းပညာကို ဒီအနက်ရောင်ရေနံအပေါ်မှာ အသုံးချစမ်း...”

ကျောက်ကောင်းမှာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး ဗွက်ထဲသို့ ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါကို ချက်ပြုတ်လို့ ရပါ့မလား... ဒါက မီးပြင်းဆီဖြစ်လို့ ချက်ချင်း မီးလောင်နိုင်ပါတယ်... အကယ်၍ ပေါက်ကွဲသွားရင် ကျွန်တော်မျိုး တကယ်ပဲ ငရဲမင်းဆီ ရောက်သွားပါလိမ့်မယ်..."

"ဘာလဲ... မင်းက သေမှာ ကြောက်နေတာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါကိုယ်တိုင်သွားချက်ရမှာလား..."

"ကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ဝံ့ပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ သွားပြီး အိုးတည်လိုက်ပါ့မယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် ငိုမဲ့မဲ့ဖြင့် လျှောက်တင်ရင်း မမြင်ကွယ်ရာရှိ ဆရာရှောင်ဂျီ၏ ဘိုးဘေးများကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။

နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ "ဆီချက်ရန်" သီးသန့်ဖယ်ထားသော တိတ်ဆိတ်သည့် ဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် အာဖန်းနန်းတော်၏ ပင်မအဆောက်အအုံနှင့် သုံးမိုင်ခန့် ဝေးကွာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးဘေးကာကွယ်ရေး မြောင်းများ တူးထားပြီး သဲအိုးအလုံးပေါင်းများစွာကို ပြင်ဆင်ထား၏။

ကျောက်ကောင်းသည် နွားသားရေအစိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သီးသန့်ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် မုန့်ထုပ်ကဲ့သို့ ထုပ်ပိုးထားရာ မျက်လုံးများသာ ပေါ်နေတော့သည်။ သူသည် လက်နက်အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်မှုပညာရှင်များကို ညွှန်ကြားကာ ရန်သူကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကြေးနီပေါင်းခံအိုးကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး ကိုင်တွယ်နေကြ၏။

ဤပေါင်းခံအိုးသည် မူလက မန်တောင်လွီကို ချက်လုပ်ရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ထိုအနက်ရောင် ပျစ်ချွဲလှသော ရေနံစိမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မီးကို လျှော့လိုက်... လျှော့လိုက်... အိုးဖင်ကို မလောင်စေနဲ့..."

ကျောက်ကောင်းက သံဖြူအသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မီးဖိုထဲမှ မီးအရှိန် ပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပေါင်းခံအိုးအတွင်းမှ ထူးဆန်းသော ပွက်ပွက်ဆူသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ပိတ်လှောင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။ ဓာတ်ငွေ့ပိုက်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အအေးခံကန် အနည်းငယ်ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ရှောင်ဂျီ၏ "အပိုင်းလိုက်ပေါင်းခံခြင်း" နိယာမအရ မတူညီသော အပူချိန်များတွင် ထွက်ပေါ်လာသော ထုတ်ကုန်များသည်လည်း ကွဲပြားကြသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်... အမတ်မင်းကျောက်... ပထမဆုံး အိုးထဲကနေ အရည်တွေ ထွက်လာပါပြီ..."

လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးက လှမ်းအော်လိုက်ရာ ကျောက်ကောင်းသည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ ခွက်အနည်းငယ်ဖြင့် ခံယူလိုက်၏။ ၎င်းသည် အရောင်အဆင်းမရှိ၊ ကြည်လင်ပြီး အလွန်အငွေ့ပျံလွယ်သော အရည်ဖြစ်ကာ စူးရှသောအနံ့ဆိုး ရှိသည်။

"ဒီဟာက... ဓာတ်ဆီလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် အရှင်မင်းကြီး ပေးထားသော မှတ်စုစာအုပ်ငယ်ထဲ၌ ရေးထားသည်ကို သတိရမိသည်။ သူသည် စမ်းသပ်ရန် မီးရှို့ခြင်းကို မဝံ့ရဲသဖြင့် ၎င်းကို အမြန်ဆုံး ချိပ်ပိတ်စေပြီး အလွန်အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု စာတန်းကပ်စေလိုက်၏။

အပူချိန် ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ဒုတိယအိုးထဲမှ အဝါနုရောင်ရှိပြီး အနည်းငယ် ပျစ်ချွဲသော အရည်များ စီးထွက်လာကာ ၎င်းတွင် ရေနံဆီ၏ သီးသန့်အနံ့ ရှိနေသည်။

"ဒါက ရေနံဆီပဲ..."

နောက်ဆုံးတွင် ပေါင်းခံအိုးထဲ၌ ကျန်ရစ်သည်ကား ကော်ကဲ့သို့ ပျစ်ချွဲနေသော အနက်ရောင် အနည်အနှစ်များသာဖြစ်၏။

"ဒီဟာက ကတ္တရာပဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ထိုအရာသုံးမျိုးကိုကြည့်ရင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ ဤအနက်ရောင် စွပ်ပြုတ်အိုးကြီးကို ခွဲထုတ်ချက်ပြုတ်ခြင်းက တကယ်ပဲ အမှိုက်မှ ရတနာ ဖြစ်လာစေနိုင်ပါသလော။

ထိုစဉ်တွင် အရှုပ်အထွေးများကို နှစ်သက်ပုံရသော ဟူဟိုက်သည် ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ မွမ်းမံထားသော အရွက်ပုံစံ စပရိန်များ ပါဝင်သည့် စက်ဘီးကို စီးနင်းကာ ဝင်းအတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာ၏။

"ဆရာကျောက်... ဆရာတို့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ဆီတစ်မျိုးကို ဖော်စပ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်... ငါ့ကို ပြပါဦး... အဲ့တာကို သောက်လို့ရလား..."

ဟူဟိုက်သည် သူ၏ဘီးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ရေနံဆီခွက်ဆီသို့ တိုးကပ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘုရားဘုရား..."

ကျောက်ကောင်းသည် ခွက်ကို အမြန်လုယူလိုက်သည်။

“ဒါကို သောက်လို့မရပါဘူး... အူတွေကို ပုပ်ဆိုးသွားစေလိမ့်မယ်...ဒါက မီးအိမ်အတွက် သုံးတာပါ..."

"မီးအိမ်လား..."

ချင်ဒုတိယဧကရာဇ်ဖြစ်သူ ဟူဟိုက်က မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်၏။

ကျောက်ကောင်းသည် ကြေးနီမီးအိမ်တစ်ခုကို ရှာဖွေကာအတွင်းရှိ ဝက်ဆီများကို သွန်ပစ်လိုက်ပြီး ဤအဝါနုရောင် ရေနံဆီများကို အစားထိုးထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂွမ်းစာမီးစာကို ကျစ်ပြီး မီးညှိလိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ တောက်ပပြီး ငြိမ်သက်သော မီးတောက်တစ်ခုသည် မည်သည့်အနက်ရောင်မီးခိုးမျှ မပါဘဲ လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။ ဤမီးရောင်သည် ဝက်ဆီမီးအိမ်ထက် သုံးဆမျှ ပိုမိုလင်းထိန်ပြီး ဝက်ဆီလောင်ကျွမ်းသည့် ညှော်နံ့မျိုးလည်း မရှိချေ။

ဟူဟိုက်၏ မျက်လုံးများက မီးလင်းဖျတ်ဖျတ်အောက်တွင် တောက်ပသွားခဲ့၏။

"အံ့ဩစရာပဲ... သိပ်လင်းတာပဲ... အကယ်၍ ညဘက်မှာ အာဖန်းနန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဒီမီးအိမ်တွေနဲ့ ထွန်းညှိထားရင် နေ့ခင်းဘက်လို ဖြစ်မသွားဘူးလား..."

ကျောက်ကောင်းသည်လည်း ထိုမီးတောက်ကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် တကယ်ပဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးမိလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ ရှည်လျားလှသော ညတာများကို မီးအိမ်မှိန်မှိန်လေးများဖြင့်သာ ဖြတ်သန်းရသည့် ဤခေတ်ကာလတွင် အလင်းရောင်ဟူသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းယန်မြို့၏ မထင်မရှားသော လူနေအိမ်တစ်အိမ်၏ မြေအောက်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျန်သည် မှိန်ပျပျ မီးအိမ်ငယ်ကို မျက်နှာမူကာ မိမိထံသို့ ယခုလေးတင် ပေးပို့လာသော လျှို့ဝှက်သတင်းများကို ကြည့်ရှုနေ၏။

"အနက်ရောင်ရေ... သန့်စင်ခြင်း... ဆန်းကြယ်တဲ့ မီးအိမ်..."

ကျန်းလျန်သည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"အဲ့ချင်ရှီဟွမ်က တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ခံရသူလား... ဘာလို့သူ့လက်ထဲရောက်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တိုင်းက ကံကောင်းခြင်းတွေ ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

သူသည် မြေအောက်မီးလျှံကို တူးဖော်မိသော်လည်း လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မသေစေဘဲ အလင်းပေးနိုင်သော ဆီအဖြစ် ပြောင်းလဲသန့်စင်ပစ်လိုက်သည်။ ကျန်းလျန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းတွင်း၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေမိ၏။

“သူ့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ဆက်သွားခွင့်ပြုလို့ မဖြစ်ဘူး... အကယ်၍ မဟာချင်က မအိပ်စက်သောည အတတ်ပညာကို တကယ်ပဲ တတ်မြောက်သွားရင် ပြည်သူတွေရဲ့ သူ့အပေါ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာလိမ့်မယ်... အဲ့အလုပ်ရုံကို အပြတ်ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်...”

ကျန်းလျန်၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

"အနက်ရောင်အရည်တွေကို ထုတ်ယူတဲ့ နေရာက မီးလောင်လွယ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်နေမှာပဲ... မီးပွားတစ်စတင်ရင်..."

သူသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အနက်ရောင် မြေအိုးငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်း၏အတွင်း၌ ကြားညှပ်သိရှိခဲ့သော နည်းလမ်းဖြင့် တိတ်တဆိတ် ဖော်စပ်ထားသည့် အနက်ရောင် ယမ်းမှုန့်များ ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ သန့်စင်မှုမှာ နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ ယမ်းမှုန့်ကဲ့သို့ မမြင့်မားသော်လည်း မီးရှို့ရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှပေသည်။

"ဒီညမှာတော့... အဲဒီ ဆန်းကြယ်တဲ့ဆီကို စစ်မှန်တဲ့ ငရဲမီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရမယ်..."

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အာဖန်းနန်းတော်၏ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကင်းလှည့်စစ်သည်များသာ လှုပ်ရှားနေကြတော့သည်။ ထိုဝေးလံသော ဆီချက်စက်ရုံငယ်အတွင်း၌ လက်မှုပညာရှင်များသည် အလုပ်သိမ်း၍ အနားယူနေကြပြီဖြစ်ရာ ငိုက်မြည်းနေသော ကင်းစောင့်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

ကြောင်ကဲ့သို့ ဖျတ်လတ်သော အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဆီအိုးများ သိုလှောင်ထားသော ဂိုဒေါင်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ကျန်းလျန်သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထောင်ချောက်ကြိုးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်ကွင်းကာ အလွန်အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု စာတန်းကပ်ထားသော မြေအိုးတန်းများ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"ဒီလောက်တောင် များတာပဲ..."

ဓာတ်ဆီနှင့် ရေနံဆီ အိုးပေါင်း ရာနှင့်ချီကိုကြည့်ရင်း ကျန်းလျန်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသွားသည်။ အကယ်၍ ဤအရာများ ပေါက်ကွဲသွားပါက အာဖန်းနန်းတော်၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ပြာအတိ ဖြစ်သွားနိုင်ချေရှိ၏။ သို့သော် သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပါ။ မိမိ၏ တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ချင်မင်းဆက်ကို ဖြုတ်ချရန်အတွက် ဤမျှသော ပေးဆပ်မှုသည် ထိုက်တန်လှပေသည်။

သူသည် မီးခြစ်ကျောက်ကို ထုတ်ယူကာ စနက်တံကို မီးရှို့ရန် ပြင်လိုက်၏။ ထိုစဉ်တွင် သူ၏နောက်ကွယ်မှ အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး လှောင်ပြောင်သံစွက်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် ဒီနေရာမှာ မီးရှို့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းလျန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို မှောင်မိုက်နေသော အရပ်မှ မီးတုတ်အမြောက်အမြား လင်းထိန်လာပြီး ဝင်းတစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေခဲ့၏။ သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ် စစ်သည်တော် ရာပေါင်းများစွာသည် ပြင်းထန်သော ဒူးလေးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ထံသို့ အသင့်ချိန်ရွယ်ထားကြသည်။

စစ်သည်များ၏ အလယ်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူတစ်ယောက်သည် ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ အမှတ်သညာဖြစ်သော ရေနွေးအိုးကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ သူကား ချင်ရှီဟွမ် ပေတည်း။

“မင်း...”

ကျန်းလျန်သည် မီးခြစ်ကျောက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ငါလာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေတာလား...”

ချင်ရှီဟွမ်သည် လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေရန် ရေကို ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်၏။

“မင်း လာမယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါမသိဘူး... ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက် လာလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါသိတယ်... ဒီလောက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာမျိုးကို ငိုက်မြည်းနေတဲ့ ကင်းစောင့် အနည်းငယ်နဲ့ပဲ ငါ ပစ်ထားပါ့မလား... ဒါကိုသားကောင်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းလို့ ခေါ်တယ်...”

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျန်းလျန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဟန်ပြည်နယ်က မျိုးရိုးအမည် ဂျီဖြစ်တဲ့ ကျန်းလျန်... ငါတို့ ပေါ်လန်ရှားမှာ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ကြတာ အတော်ကြာသွားပြီ မဟုတ်လား..."

ကျန်းလျန်သည် မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားသော်လည်း ပိုမိုတည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရာ ခန့်ညားပြီး ပြတ်သားသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

"မင်းစိုး ရက်စက်သူ... မင်း ငါ့ကို ဖမ်းမိနိုင်ပေမယ့် ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ ဖမ်းဆုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလောကမှာ မတရားမှုတွေ ရှိနေသရွေ့ ကျန်းလျန်တွေ အမြောက်အမြား ရှိနေဦးမှာပဲ..."

"မတရားဘူး ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"မင်းပြောတဲ့ ပြည်သူတွေအတွက်ဆိုတာက ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို ပြန်လည်ထူထောင်ပြီး အဲ့မျိုးနွယ်စုတွေက သာမန်ပြည်သူတွေကို ဆက်လက် ဖိနှိပ်ဖို့လား... အခု ရှန်းယန်မြို့ကိုကြည့်စမ်း... ပြည်သူတွေမှာ ဝတ်စရာအဝတ်အစား ရှိတယ်... စားစရာအသားရှိတယ်... ညဘက်မှာတောင် တောက်ပတဲ့ ရေနံဆီမီးအိမ်တွေကို ထွန်းညှိနိုင်နေပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ဘေး၌ ယခုလေးတင် ညှိထွန်းလိုက်သော ရေနံဆီလမ်းမီးတိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ငါ သူတို့ကို ပေးခဲ့တာက အလင်းရောင်ဖြစ်တယ်... မင်းကော သူတို့ကို ဘာပေးချင်တာလဲ... ဒီအလင်းရောင်ကို ဖောက်ခွဲပစ်ပြီး သူတို့ကို မှောင်မိုက်ထဲမှာပဲ ဆက်ပြီး လျှောက်သွားစေချင်တာလား..."

ကျန်းလျန်သည် ထိုစူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏမျှ စကားဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

"စကားတွေ အများကြီး ပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး..."

ကျန်းလျန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ မီးခြစ်ကျောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့မှာတော့ ငါ့ရဲ့ လမ်းစဉ်အတွက် ငါ အသက်စွန့်မယ်..."

သူသည် ဆီအိုးများရှိရာဆီသို့ အပြေးဝင်ရန် ပြင်လိုက်၏။

ဖျတ်ခနဲ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဆွဲလိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေစေနိုင်သော ဒူးလေးမြှားများအစား ကြီးမားသော ငါးဖမ်းပိုက်ကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာပြီး ကျန်းလျန်ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တော့သည်။

"သေချင်တာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက် မလွယ်ကူပါဘူး... ငါပြောခဲ့ပြီးပြီ... မဟာချင်က အသုံးမဝင်တဲ့လူတွေကို အလကား မကျွေးမွေးသလို အသုံးဝင်တဲ့လူတွေကိုလည်း မသတ်ဘူးလို့... မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို ဖျက်ဆီးရေးမှာ သုံးတာက နှမြောစရာကောင်းတယ်... မင်းက ယမ်းမှုန့်တွေနဲ့ ကစားရတာ ဝါသနာပါလှမှတော့ ငါ့အတွက် ဖောက်ခွဲရေးပညာရှင်သွားလုပ်ချေ... စစ်သည်တော်တို့... သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး တော်ဝင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီက မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်ဆီကို ပို့လိုက်စမ်း... ငါ့အိမ်ကို ဖောက်ခွဲမယ့်အစား ယမ်းမှုန့်ကို သုံးပြီး ကျောက်မီးသွေးတွင်းတွေ ဘယ်လိုတူးရမလဲဆိုတာ သုတေသနလုပ်ခိုင်းလိုက်..."

ကျန်းလျန်သည် ပိုက်ကွန်ထဲ၌ ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပညာရှိတစ်ယောက်ကို သတ်လို့ရပေမယ့် စော်ကားလို့မရဘူး... ငါကတော့ ဒီရက်စက်တဲ့ ချင်မင်းဆက်အတွက် ဘယ်တော့မှ အမှုထမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"မင်း အမှုထမ်းရလိမ့်မယ်... ငါ ဒီကမ္ဘာအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အနာဂတ်ကို မင်းမြင်ရတဲ့အခါ... အဲဒီမီးရထားတွေ၊ ဧရာမသင်္ဘောကြီးတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ... မင်းကို ပါဝင်ခွင့်ပေးဖို့ မင်းငါ့ကို တောင်းပန်လာလိမ့်မယ်...ပျော်ဖို့သွားစမ်း..."

ကြီးမားလှသော ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်သည့် ကျန်းလျန်ကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်တွင်လည်း ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သက်သာမသွားခဲ့ချေ။ ထိုအနက်ရောင် ဗွက်အိုင်ကြောင့် အခြားပြဿနာတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပွားခဲ့ပြန်သည်။ ၎င်းသည် မကောင်းသောအရာ မဟုတ်သော်လည်း ကောင်းသောအရာက ဒုက္ခတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်၏။

ရေစုပ်စက်များသည် နေ့ညမပြတ် အလုပ်လုပ်နေသောကြောင့် မြေအောက်ဖိအားမှာ မညီမမျှ ဖြစ်လာပြီး မူလက စီးဆင်းနေရုံသာရှိသော အနက်ရောင်ဆီများသည် ရုတ်တရက် ရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ဝုန်းခနဲ အနက်ရောင် ဆီတိုင်ကြီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားရာ အမြင့်သုံးကျန်းအထိ ရောက်ရှိသွားပြီး ကမ္ဘာမြေကြီး၏ အသက်သွေးကြောကို အပ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ရေနံစိမ်းအမြောက်အမြားမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ပန်းထွက်လာသဖြင့် သိမ်းဆည်းရန်ပင် အချိန်မရတော့ချေ။ ၎င်းသည် မီးဘေးကာကွယ်ရေးမြောင်းကို လျှံကျကာ ဝေမြစ်အတွင်းသို့ စီးဝင်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... မရပ်တော့ဘူး... လုံးဝတားလို့ မရတော့ဘူး..."

ကျောက်ကောင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး ဆီများ ပေကျံလျက် ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

"ဆီတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းလို့ အိုးအဖုံးကိုတောင် လွင့်ထွက်သွားစေပါတယ်..."

ထိုမျှခမ်းနားစွာ ပန်းထွက်နေသော ဆီရေပန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ချင်ရှီဟွမ်သည် ဝမ်းသာဝမ်းနည်း ခံစားချက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရ၏။ ကောင်းသောသတင်းမှာ ဤရေနံတွင်း၌ အံ့ဩစရာကောင်းသော သိုလှောင်မှုပမာဏ ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး မကောင်းသောသတင်းမှာ လက်ရှိနည်းပညာဖြင့် ဤမျှပြင်းထန်သော ဖိအားမြင့် ရေနံပန်းထွက်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ရှောင်ဂျီ...”

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်ကား ရေနံပန်းထွက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်... အကယ်၍ အထိန်းအကွပ်မရှိ ပစ်ထားပါက သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပြီး အချိန်မရွေး ပြင်းထန်တဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကို ဖြစ်ပွားစေနိုင်ပါတယ်… အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ ရေနံပန်းထွက်မှု ကာကွယ်ရေးကိရိယာ တစ်ခု လိုအပ်ပါတယ်… ပြင်းအားမြင့် သံမဏိဖြင့် သွန်းလုပ်ထားတဲ့ ဗားစနစ်တစ်ခုကို ရေနံတွင်းဝမှာ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားပြီး တံခါးကို လှည့်ပိတ်ခြင်းဖြင့် ပိတ်ဆို့ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်…]

ဤအရာသည် အလွန်အဆင့်မြင့်သော သွန်းလုပ်မှုအတတ်နှင့် အလုံပိတ်နည်းပညာများ လိုအပ်လှသည်။ ချင်ရှီဟွမ်သည် ကျောက်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

“ကျောက်ကောင်း... ဆီချက်တာကို ခေတ္တရပ်လိုက်ဦး... နန်းတွင်းရေးရာဌာနက အကောင်းဆုံး ပန်းပဲဆရာတွေကို သွားခေါ်ချေ... ပြီးတော့ အခုလေးတင် ဖမ်းမိထားတဲ့ ကျန်းလျန်ကိုလည်း ဒီနေရာကို ခေါ်လာခဲ့... ဒါက သူ့အတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလို့ ပြောလိုက်... သူက တစ်ခုခုကို ဖောက်ခွဲချင်နေတာ မဟုတ်လား... အခု ဖောက်ခွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ဒီတွင်းပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ဖို့ နည်းလမ်း ရှာခိုင်းလိုက်စမ်း... အကယ်၍ မပိတ်နိုင်ရင် သူ့ကို ဆီတွင်းထဲ ပစ်ချပြီး တွင်းပိတ်ခိုင်းလိုက်မယ်...”

သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင်...

အာဖန်းနန်းတော်၏ ဤထောင့်စွန်းအရပ်သည် မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေခဲ့သည်။

ကျန်းလျန်သည် ပုံစံထုတ်ဒီဇိုင်းများ၏ ရှေ့တွင် အတင်းအကျပ် ထိုင်ခိုင်းခြင်း ခံထားရပြီး သူ၏ဘေးတွင် မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ကျောက်ကောင်းတို့ ရှိနေကြသည်။ တစ်ဦးက မဟာချင်ကို ဖြုတ်ချချင်သောသစ္စာဖောက်၊ တစ်ဦးက မိုဟစ်ဂိုဏ်း၏ ဆက်ခံသူ၊ အခြားတစ်ဦးကမူ အကျင့်ပျက်အမတ် ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ထိုသုံးဦးစလုံးသည် "တွင်းပေါက်ပိတ်ဆို့ရန်ဟူသော တူညီသည့် ရည်မှန်းချက်အတွက် ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် မွှေနှောက်နေကြရရှာသည်။

"အပိုင်းကို ပိုပြီး ထူရမယ်... ဖိအားက အရမ်းများလွန်းလို့ သံရိုင်းတွေက ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သံမဏိကို သုံးရမယ်..."

ကျန်းလျန်က ဒီဇိုင်းပုံစံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ နည်းပညာနယ်ပယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ပါရမီမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ်လွင်လာခဲ့၏။

“အလုံပိတ်ကွင်းတွေကို နှစ်ထပ်လုပ်ရမယ်... တူကျုံ့ရာဘာက မမာကျောဘူး... ကြေးနီပြားတွေကို ထပ်ထည့်ရမယ်...”

ကျောက်ကောင်းက ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြောကြားသည်။

"ဝက်အူတွေကို တိကျစွာ စက်နဲ့ ဖြတ်ရမယ်... ငါကိုယ်တိုင်သွားပြီး စက်ပစ္စည်းတွေကို မောင်းနှင်လိုက်မယ်..."

မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်က သူ၏အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ရင်းပြောလိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် ကီလိုဂရမ် တစ်ထောင်ကျော် အလေးချိန်ရှိပြီး ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် ဧရာမ သံမဏိဗားကြီး... မဟာချင်ဗားရှင်း ရေနံပန်းထွက်မှု ကာကွယ်ရေးကိရိယာကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။ သန်မာသော အလုပ်သမား ရာပေါင်းများစွာသည် ကြွေးကြော်သံများ ဟစ်ကြွေးရင်း အနက်ရောင် ဆီမိုးများကြားမှ ထိုဧရာမ သံတုံးကြီးကို ရေနံတွင်းဝအထက်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ကြ၏။

"ချလိုက်..."

"ဝုန်း..."

ရေနံပန်းထွက်မှု ကာကွယ်ရေးကိရိယာသည် ရေနံတွင်းဝ၏ အနားကွပ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"ဝက်အူတွေကို တပ်လိုက်... အမြန်လုပ်..."

သန်မာသော လူအနည်းငယ်သည် သီးသန့်ပြုလုပ်ထားသော ဂလန်များကို အသုံးပြု၍ ဧရာမ ဝက်အူများကို အသည်းအသန် ကျပ်လိုက်ကြ၏။

"ဗားကို ပိတ်လိုက်..."

ကျန်းလျန်ကိုယ်တိုင် ဧရာမကိရိယာကို လှည့်၍ တံခါးကြီးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကျိန်း... ကျိန်း…

တံခါးကြီး တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားသည်နှင့်အမျှ ဟိန်းဟောက်ကာ ပန်းထွက်နေသော ဆီတိုင်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြတ်တောက်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး စီးကျရုံမျှသာ ရှိတော့ရာမှ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့သည်။ လူအုပ်ကြီးထံမှ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်အောင်ပွဲခံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ကျန်းလျန်သည် ဆီများပေကျံနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲလိုက်ပြီး မိမိထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သော အနက်ရောင်နဂါးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော အောင်မြင်မှု ခခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မောဟိုက်နေသော ကျောက်ကောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စာနာစိတ်များ ပေါ်ပေါက်သွားကြ၏။

"ဟေ့... သစ္စာဖောက်.. မဆိုးပါဘူး..."

ကျောက်ကောင်းက သူ့ကို ပေါက်စီတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းလျန်သည် ပေါက်စီကို ယူ၍ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလိုက်မိ၏။

"ငါ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... လူဆိုးတွေကို ကူညီနေတာလား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံသည် အထက်စီးမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကင်းမျှော်စင်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေခြင်း ဖြစ်၏။

"ဒါကို... မဟာချင်ကို တည်ဆောက်ခြင်းလို့ ခေါ်တယ်... ကျန်းလျန်... ကမ္ဘာသစ်မှ ကြိုဆိုပါတယ်..."

အနီးနားရှိ ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း၌ ရေနံဆီမီးအိမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အလင်းရောင်သည် ညတာကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မဟာချင်၏ မှောင်မိုက်သော ကာလများ မကြာမီ ကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အယောင် ပြသနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

သို့သော် ချင်ရှီဟွမ်သည် စိန်ခေါ်မှုအသစ်များ ယခုမှသာ စတင်ဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသည်။ ရေနံ ရှိပြီ၊ ကျောက်မီးသွေး ရှိပြီ၊ သံမဏိလည်း ရှိပြီ။ စက္ကူပေါ်တွင်သာ ပုံစံထုတ်ထားရသေးသော ထို ကောင်ကြီးကို နောက်ဆုံးတွင် စတင်လှုပ်ရှားစေရတော့မည်။

“ဟူဟိုက်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

“မိုဟစ်ဂိုဏ်းကို သွားပြောလိုက်စမ်း... ငါ လမ်းတစ်ခု ဖောက်ချင်တယ်... ဘိလပ်မြေလမ်း မဟုတ်ဘူး... ၎င်းက သံလမ်းနှစ်ခုနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ရထားလမ်း ဖြစ်တယ်... ငါ ရထားလုံးက သူ့အလိုလို ရွေ့လျားသွားစေချင်တယ်...”