အခန်း ၅၄၂

အခန်း(၅၄၂)

မိုက်ကယ်က ရိန်နာရဲ့ လခြမ်းဓားတစ်လက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံဖို့ ရိုးရှင်းတဲ့ မြေကမ္ဘာတံတိုင်း ကို သုံးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ဓားသွားတွေနဲ့ လျင်မြန်တဲ့ အရှိန်အဟုန်က အဲဒီတံတိုင်းကို အလွယ်တကူပဲ ဖြတ်တောက်သွားနိုင်ပေမဲ့ ဒါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းဆိတ်ဖို့ ပြေးဝင်လာတဲ့ ချိုးငှက်ငါးကောင်ဆီကနေ ရှောင်တိမ်းဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရသွားစေတယ်။

သူ့ရဲ့ လက်ဝါးရှေ့မှာ မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြယ်ငါးပွင့်မန္တန်အထိ အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ မီးလုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာတယ်။ စိတ်ကူးရုံမျှတင်ပဲ အဲဒီမီးလုံးက သူ့ဆီကို ထိုးဆင်းလာတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ဆီကို တရှိန်ထိုး ပြေးထွက်သွားတယ်။

မီးလုံးနဲ့ ငှက်က လေထဲမှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ မီးပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။

မီးလုံးက အဲဒီငှက်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ပြီး ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မှော်မန္တန်ရဲ့ ထိပ်တိုက်ထိမှန်မှုကို ခံရတာတောင် အဲဒီအနီရောင်ဖုန်မှုန့်တွေက ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ စက္ကန့်ပိုင်းအကြာမှာပဲ အဲဒီဖုန်မှုန့်တွေက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး နောက်ထပ် ချိုးငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည်ပုံပေါ်လာပြန်တယ်။

'ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ပုံမှန်မန္တန်တွေနဲ့တော့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးပဲ။ ဒါဆို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ မန္တန်မျိုးဆိုရင်ကော'

ရိန်နာက သူ့ဆီကို လခြမ်းဓားတွေ တရစပ် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်နေတုန်း မိုက်ကယ်က လေစီးကြောင်းအတိုင်း သူ့ကိုယ်သူ မျှောလိုက်ဖို့ ရိုးရှင်းတဲ့ လေထုမှော်စွမ်းအင်ကို သုံးလိုက်တယ်။ ဒါက သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ပိုပြီးလွယ်လွယ်ကူကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်စေတယ်။

ပြီးတော့ သူမကို အာရုံစိုက်နေရတဲ့အချိန်မှာပဲ ချိုးငှက်တစ်ကောင်က အောက်ကို ထိုးဆင်းလာပြီး သူ့ရဲ့ ပုခုံးကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တယ်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ ရှောင်မထွက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအနီရောင်ဖုန်မှုန့်ချိုးငှက်ကို သူ့အရေပြားနဲ့ အနီးကပ်ဆုံးအထိ ကပ်လာအောင် လွှတ်ထားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဒဏ်ရာမရခင်မှာပဲ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ မမြင်နိုင်တဲ့ ရောင်စုံအလင်းအကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုကနေ ကာကွယ်ပေးလိုက်တယ်။

အနီရောင်ဖုန်မှုန့်ချိုးငှက်က မိုက်ကယ်ရဲ့ သဟဇာတအကာအကွယ်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားတယ်။ ငှက်ရဲ့နှုတ်သီးက အနီရောင်ဖုန်မှုန့်တွေ အသိပ်သည်းဆုံးနေရာ ဖြစ်နေတာမို့ မိုက်ကယ်ရဲ့ သဟဇာတအကာအကွယ်ကို ခဏလောက် ကွေးညွတ်သွားစေတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီရောင်စုံအကာအကွယ်နဲ့ အချိန်အတော်ကြာ ထိတွေ့နေမိတဲ့အခါမှာတော့ နှုတ်သီးက စပြီး ကြေမွပျက်စီးကာ အရည်ပျော်သွားခဲ့တယ်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရတဲ့ အဲဒီငှက်ဟာ နှုတ်သီးတစ်ဝက်လုံးလုံး လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားရင်း သူ့ဆီကနေ အမြန်ဆုံး ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားတယ်။

ဒီနေရာမှာပဲ အဲဒီငှက်ရဲ့နှုတ်သီးကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ အနီရောင်ဖုန်မှုန့်တွေ ထပ်မံထွက်ပေါ်မလာတာကို မိုက်ကယ် သတိထားမိလိုက်တယ်။

သူမကိုယ်တိုင် အဲဒီငှက်ဆီကို ဖုန်မှုန့်တချို့ ပက်ကြဲပြီး ပျက်စီးသွားတဲ့နှုတ်သီးကို မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည်ကုသပေးလိုက်တဲ့အထိ အဲဒီငှက်က ဒဏ်ရာရတဲ့အခြေအနေအတိုင်း ရှိနေခဲ့တာပါ။

'ဒီလိုကိုး။ ဒါက သူမစွမ်းရည်ရဲ့ အားနည်းချက်ပဲပေါ့' လို့ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူမရဲ့ အနီရောင်ဖုန်မှုန့်တွေက အကန့်အသတ်ပဲ ရှိတာ ဖြစ်တယ်။ တစ်ကြိမ် ပျက်စီးသွားရင် ပြန်ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါကို သိလိုက်ရတာက ရိန်နာနဲ့ တိုက်ပွဲကို ပိုပြီးလွယ်ကူသွားစေတယ်။ သူမရဲ့ အနီရောင်ဖုန်မှုန့်တွေကိုသာ ဖျက်ဆီးနိုင်ရင် သူ့ရဲ့အောင်ပွဲက အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တာပါ။

"နင် ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" လို့ ရိန်နာက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က သူမရဲ့ အနီရောင်ဖုန်မှုန့်တွေကို ဒီလောက်မြန်မြန် ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ သံလိုက်စွမ်းအားကိုတောင် မသုံးရသေးဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ အကာအကွယ်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်တယ်။

သူမက ဒေါသတကြီးနဲ့ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကျန်တဲ့ငှက်တွေကို မိုက်ကယ်ဆီ ပြေးဝင်ပြီး ခြေသည်းတွေနဲ့ တရစပ်တိုက်ခိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမက သူ့ဆီကို ခုန်တက်လိုက်ပြီး လေထဲမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပတ်ကာ လခြမ်းဓားနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

ဒါက ငှက်တွေနဲ့အတူ နှစ်ဖက်ညှပ် တိုက်ခိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်။

ဒါကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ မိုက်ကယ်က မှော်စက်ဝိုင်းနှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း ဖန်တီးလိုက်တယ်။

အဲဒီထဲက တစ်ခုက စစ်မှန်တဲ့ လေထုမှော်စွမ်းအင်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လို နဂါးတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တာပါ။ ချိုးငှက်တွေက မိုက်ကယ်ဆီကို တိုးဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီနဂါးက ငှက်တွေကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ချိုးငှက်တချို့ကို လေပြင်းတွေထဲမှာ လွင့်ပါသွားစေခဲ့တယ်။

ဒုတိယမြောက် မှော်စက်ဝိုင်းကတော့ စလိုင်းမ်နဲ့တူတဲ့ သိပ်သည်းလွန်းတဲ့ ရေအမျိုးအစားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ရိန်နာရဲ့ လှည့်ပတ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ဆီကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီစလိုင်းမ်ရေတွေကို သူ့ရှေ့မှာ ပိတ်ဆို့ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

တစ်မိနစ်ကို အပတ်ရေတစ်ထောင်နီးပါး ရှိတဲ့ သူမရဲ့ လခြမ်းဓားအရှိန်က ထိမိသမျှ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိတာပါ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီသိပ်သည်းတဲ့ စလိုင်းမ်နဲ့ ထိတွေ့မိသွားတဲ့အခါမှာတော့ အရည်ရဲ့ ထူထပ်မှုကြောင့် ဓားရဲ့အရှိန်က စပြီး လျော့ကျသွားခဲ့တယ်။

ရိန်နာ့ရဲ့ အရှိန်အဟုန်က လုံးဝ သုညဖြစ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရတယ်။

သူမက မြေပြင်ပေါ် သက်ဆင်းပြီး ခြေကုပ်ယူလိုက်တယ်။ ချက်ချင်းပဲ သူမရဲ့ ဓားနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ပေကျံနေတဲ့ စလိုင်းမ်ရေတွေကို ကြေမွပျက်စီးသွားစေဖို့ သူမပတ်ပတ်လည်က အနီရောင်ဖုန်မှုန့်တွေကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ တုန်ခါဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ ချိုးငှက်တွေရဲ့ အနည်းဆုံး ထက်ဝက်လောက်က လေနဂါးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီကို နောက်ဆုံးမှာ ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။

အနီရောင်ဖုန်မှုန့်ငှက်တွေက သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ ဝဲပျံပြီးမှ နှုတ်သီးတွေကို ရှေ့တန်းတင်ကာ အောက်ကို ထိုးဆင်းလာခဲ့တယ်။ စုစုပေါင်း ထက်မြက်တဲ့ နှုတ်သီးတစ်ဆယ့်တစ်စင်းက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းကို ပစ်မှတ်ထားပြီး ရောင်စုံအကာအကွယ်ဆီကို တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တာပါ။

ကံကောင်းတဲ့ ချိုးငှက်တချို့ကတော့ ရောင်စုံအကာအကွယ်နဲ့ ချော်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို လျှောကျသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငှက်အများစုကတော့ ပြီးပြည့်စုံသောသဟဇာတအကာအကွယ်ထဲကို သူတို့ရဲ့ နှုတ်သီးတွေ စိုက်ဝင်ပြီး ပိတ်မိနေခဲ့ကာ သဟဇာတစွမ်းအားကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။

သူမရဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျက်စီးနေတာကို သတိထားမိလိုက်တဲ့ ရိန်နာ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားခဲ့တယ်။

သူမ ဘာလုပ်လုပ် လုံးဝ အရာမထင်သလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမက အဆင့်လေး ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေတာတောင် မိုက်ကယ်ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ခုခံမှုမန္တန်ကို မဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာ ဖြစ်ရမှာပါ။

ဒါကြောင့်ပဲ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာတယ်။

'အဖေပြောတာ မှန်နေတာလား။ ဒီကောင်လေးက ကြည့်ရတာထက် ပိုပြီး ထူးခြားနေတာလား။ သူက တကယ်ပဲ ငါထင်ထားတာထက် ပိုသန်မာနေတာလား။ သူက ငါ့ထက် ပိုသန်မာနေတာလား'

"မဖြစ်နိုင်တာ" လို့ သူမက ငြင်းဆန်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "ငါ အခုလိုမျိုး မရှုံးနိမ့်နိုင်ဘူး"

သူမက အိတ်ကပ်တစ်ခုထဲကို လက်နှိုက်ပြီး အထဲမှာရှိတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

သူမ လက်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ သူမပတ်ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ အနီရောင်ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အဝါရောင်ဖုန်မှုန့်စုစုလေးတစ်ခု ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ငါ ဒါကို မသုံးချင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ နိုင်မှဖြစ်မယ်"

လေစိမ်းတစ်ချက်ကို ဝအောင်ရှူသွင်းပြီးတဲ့နောက် သူမက အဝါရောင်ဖုန်မှုန့်တွေကို ပတ်ဝန်းကျင်ထဲကို အမြန် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အဲဒါတွေက လေထုထဲမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်တဲ့အရှိန်နဲ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။

* * * * * * * *

ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ အပေါ်ကနေ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြတဲ့ လူတွေက ရိန်နာ မှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ အဝါရောင်ဖုန်မှုန့်တွေကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြတယ်။

"သူမက ဒါကို ဒီလောက်စောစော သုံးလိုက်တာလား။ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးဖို့ ပြင်နေပြီပေါ့"

"ငါကတော့ အဲဒါကို ဘိုးအတွက် ချန်ထားလိမ့်မယ် ထင်နေတာ"

"ဒီအဝါရောင်ဖုန်မှုန့်က ဘာလုပ်လဲဆိုတာကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မသိတာလား"

ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က လေလံပွဲကို ကြည့်ခဲ့တဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့က ရိန်နာ့ရဲ့ အသန်မာဆုံးနဲ့ အန္တရာယ်အရှိဆုံး စွမ်းရည်ကို မှတ်မိနိုင်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်တယ်။

"အဲဒီအဝါရောင်ဖုန်မှုန့်က တကယ့်အဆိပ်ပဲ။ အဲဒါ မိသွားတဲ့သူက သတိလစ်မသွားခင်အထိ မိနစ်ပိုင်းပဲ အချိန်ရတော့မှာ"

"အသက်အောင့်ထားလိုက်ရုံနဲ့ မရဘူးလား"

"စွမ်းရည်တွေက အဲဒီလို အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ဒါကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီဆိုကတည်းက မိုက်ကယ်က ဘာပဲလုပ်လုပ် ချက်ချင်း အဆိပ်မိသွားပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

ဒါကို ကြားပြီးတဲ့နောက် လူအတော်များများက ဒါက မတရားလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးလွန်းတယ်လို့ ချက်ချင်း တွေးလိုက်ကြတယ်။

"ဒါက ဒီလောက်စွမ်းရင် တိုက်ပွဲအစကတည်းက ဘာလို့မသုံးတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဆိပ်မိတာက သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်လို့ပဲ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အဆိပ်သင့်မှာ။ ဒါက သူမစွမ်းရည်ရဲ့ အားနည်းချက်ပဲလေ"

* * * * * * * *

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ခေါင်းက စပြီး ကိုက်ခဲလာကာ မြင်ကွင်းတွေကလည်း ဝေဝါးမူးဝေလာခဲ့တယ်။

ဒါတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရသာမက မှော်စွမ်းအားအရပါ စပြီး အားနည်းလာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ မှော်သွေးကြောတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်ဆို့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လှည့်ပတ်နေတဲ့ မှော်စွမ်းအင် ပမာဏကို လျော့ကျစေသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

သူ့ရဲ့ ဒူးတွေက အားနည်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို လဲပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။

"ဒါက... အဆိပ်လား။ ဒါပေမဲ့... နင်လည်း အဆိပ်မိနေတာပဲကို..."

သူ အရှေ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့လိုပဲ အခြေအနေဖြစ်နေတဲ့ ရိန်နာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက မတ်တပ်ရပ်နိုင်ဖို့တောင် အတော်လေး ရုန်းကန်နေရပြီး ယိုင်နဲ့နေခဲ့တာပါ။

"မှန်တယ်... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး အဆိပ်မိနေတဲ့ အခြေအနေမှာ တိုက်ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ငါက... ဒါကို ကျင့်သားရနေပြီ။ ငါက နင့်ထက်... ပိုပြီး တိုက်နိုင်တယ်..."

သူမ အဲဒီလို ပြောနေတုန်းမှာပဲ မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ တစ်ခုခုကို တပ်ဆင်လိုက်တာကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပြီးနောက် တောအုပ်ထဲမှာ ကလစ်ဆိုတဲ့ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လို့သွားခဲ့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၄၆)