အခန်း ၅၅၆

အခန်း(၅၅၆)

ရက်ပ်တာနဲ့ အာလော့စ်ဟာ သဟဇာတသေနတ်ကို မြင်လိုက်ရပြီးတဲ့နောက် တစ်ကိုယ်လုံးက အမွှေးအမျှင်တွေ ထောင်ထလာသလို ခံစားလိုက်ရတာမို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် သက်ဆိုင်ရာ စွမ်းရည်တွေကို ချက်ချင်း ထုတ်သုံးလိုက်ကြတော့တယ်။

အာလော့စ်က သူ့ရှေ့က ဟင်းလင်းပြင်ကို ကွေးညွတ်သွားစေပြီး သူ့ဆီ တည့်တည့်ဦးတည်လာမယ့် အလင်းတန်းကို လမ်းကြောင်းလွှဲပစ်လိုက်သလို၊ တစ်ဖက်မှာတော့ ရက်ပ်တာက မိုက်ကယ် သဟဇာတသေနတ် ပစ်လွှတ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ဝင်တိုက်နိုင်ဖို့ သူ့နောက်တည့်တည့်ဆီကို တယ်လီပို့တ် လုပ်ပြီး ရောက်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း သဟဇာတသေနတ်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကြီးက သူတို့ကို ရိုးရှင်းတဲ့ အချက်တစ်ချက်ကို မေ့လျော့သွားစေခဲ့တယ်။ အဲဒါက မိုက်ကယ်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားတင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။

ဒရုန်းဟာ အာလော့စ်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်မှာ နေရာယူထားပြီးသား ဖြစ်နေတာမို့၊ ဒရုန်းပေါ်ကနေ သံတုံးအသေးစားလေးတစ်ခု ပြုတ်ကျလာပြီး သူ့လက်မောင်းပေါ် တည့်တည့် လာကျတာကိုပဲ မြင်လိုက်ရတော့တယ်။

ကလစ်…

မိုက်ကယ်ရဲ့ ခလုတ်က အာလော့စ်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တာမို့၊ မိုက်ကယ်ရဲ့ လက်ထဲက သဟဇာတသေနတ် ပွင့်ထွက်သွားပြီး အာလော့စ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်ကြီး လာမှန်ပါတော့တယ်။

"အာ့..." သူက ညည်းညူရင်း ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ရရှာတယ်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ရက်ပ်တာက မိုက်ကယ်ရဲ့ နောက်ကျောဘက်မှာ ပြန်ပေါ်လာပြီး၊ မိုက်ကယ်ရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ထိုးချလိုက်တယ်။ သူ့လက်အိတ်တွေထဲက မိကျောင်းဟာ သေမင်းလက်သည်းကို ထုတ်သုံးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

မိုက်ကယ်ကို တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းနိုင်ပြီလို့ သူ ထင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ မျက်စိနဲ့မမြင်နိုင်တဲ့ သုံးမြှောင့်ပုံဆောင်ခဲ အကာအကွယ်ဒိုင်း တစ်ခုက မိုက်ကယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဝုန်းခနဲ ပေါ်လာပြီး ရက်ပ်တာရဲ့ တိုက်ကွက်ကို အမိအရ ခုခံတိုက်ခိုက်လိုက်တော့တယ်။ လက်အိတ်တွေက ဒိုင်းနဲ့ ထိခတ်မိပြီး မှော်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ မီးပွားတွေ ဖြာထွက်သွားခဲ့ရတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ရက်ပ်တာရဲ့ စွမ်းအားက သဟဇာတအကာအကွယ်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဖောက်ထွက်ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ မိုက်ကယ်က သဟဇာတသေနတ် ပစ်ခတ်မှုကနေ နောက်ဆုံးတော့ သက်သာရာရသွားပြီဖြစ်ကာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရိပ်ငွေ့အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့တော့တယ်။

ရက်ပ်တာကတော့ လွဲချော်သွားတဲ့ အရှိန်ကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ရှေ့ကို ယိုင်ထွက်သွားတယ်။ သူ မှင်တက်နေတုန်းမှာပဲ မိုက်ကယ်က သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ မှော်ကွင်းပြင်တစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်ပြန်တယ်။

ချော်ရည်တွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဧရာမ လက်သီးကြီး တစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရက်ပ်တာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပင့်ထိုးလိုက်တာကြောင့် သူ လေထဲကို မြောက်တက်သွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီမန္တန်က မီးဒြပ်စင်နဲ့ မြေဒြပ်စင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ပြီးတော့ သူ လေထဲမှာ အမြင့်ဆုံး ရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ်က နောက်ထပ် ဧရာမ လက်သီးကြီး ကို ဖန်တီးလိုက်ပြန်တယ်၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လေဒြပ်စင်နဲ့ ရေဒြပ်စင်တွေနဲ့ပေါ့။

ဒုတိယ လက်သီးကြီးက ရက်ပ်တာကို မြေပြင်ပေါ် ပြန်ရိုက်ချလိုက်ပြီး လေဒြပ်စင်နဲ့ ရေဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်တွေကိုပါ စီးဝင်စေပြန်တယ်။ အဲဒီ ဒြပ်စင်လေးခုစလုံးရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုက ပေါက်ကွဲမှုအသေးစားလေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ရက်ပ်တာကို ဧရာမ စွမ်းအားတွေနဲ့ မြေပြင်ပေါ် ပြန်လည် လွင့်စင်ကျသွားစေခဲ့တော့တာပဲ။

ရက်ပ်တာ မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး အရှိန်နဲ့ လျှောတိုက် ဖြတ်သန်းသွားပြီးတဲ့နောက် နောက်ဆုံးမှာ အာလော့စ်နဲ့ ပြင်းထန်စွာ သွားတိုက်မိပါတော့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဧရာမ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကို ဝင်ဆောင့်မိတာကြောင့် ကျောက်ဆောင်ကြီးက နှစ်ခြမ်း ကွဲအက်သွားခဲ့ရတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မိုက်ကယ်က လေထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာပြီး သူ့နောက်ကျောက လေညှင်းကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ရက်ပ်တာက နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကို မဆိုစလောက် ခြစ်မိသွားသေးတာမို့ သူ့ရဲ့ ပခုံးရိုးနားမှာ ဧရာမ ဒဏ်ရာအနာအဆာကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေမဲ့လည်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ အရေပြားရုံတင် ရှရှကလေး ဖြစ်ပါတယ်။

ဒဏ်ရာရသွားပေမဲ့လည်း မိုက်ကယ်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တော်လေး ကျေနပ်နေမိတယ်။ ဒီနှစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ထိရောက်စွာ အသုံးချနိုင်စေခဲ့သလို၊ သူ ပိုပြီးတော့တောင် အားကောင်းမောင်းသန် တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

"..."

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထွက်လာတယ်။

သူက ဘယ်ကနေ လာတာလဲဆိုတာကို သိချင်တာကြောင့် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။

"..."

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အဲဒီအသံက တခြားနေရာကလာတာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ခေါင်းထဲကတင် ထွက်လာတာကို သူ သေချာသွားခဲ့ပြီ။

ဘာကြီးလဲ။ ငါ ထပ်ပြီး နားကြားလွဲနေတာလား။

သူက ဒါကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို့ ထင်မိမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါက ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်နေပြီလေ။

နိုဗာ... မင်းလား။

[မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်လို အသံဆူညံမှုကိုမှ ကျွန်ုပ် ရှာမတွေ့ပါဘူး။]

မိုက်ကယ်က သူ ဆက်တိုက် ကြားနေရတဲ့ ဒီဆန်းကြယ်တဲ့ အသံကြောင့် အာရုံများနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ရက်ပ်တာနဲ့ အာလော့စ်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကနေ ပြန်လည် နာလန်ထူဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။

"ဟူး... ငါ သိပ်ပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး" ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မနည်း မတ်တတ်ရပ်နေရတဲ့ အာလော့စ်က ပြောလိုက်တယ်။ သူ ကြိုးစားလိုက်တိုင်း နာကျင်မှုကြောင့် အောက်ကို ပြန်ပြန်လဲကျနေရတာ။

"ငါလည်း ဝန်ခံရမှာ မုန်းပေမဲ့ ငါလည်းပဲ ငါ့အတိုင်းအတာကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ မိကျောင်းက အလုပ်လုပ်ဖို့ စွမ်းအားတွေ အများကြီး လိုအပ်တာ၊ အခုတော့ လေထဲကိုပဲ အလကား ကိုက်လိုက်ရတာနဲ့တင် အကုန်လုံးနီးပါး ကုန်ဆုံးသွားပြီ"

ရက်ပ်တာက မိုက်ကယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကောင်လေးက အားအင်တွေ အပြည့် ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာ မြင်လိုက်ရတယ်။

"ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် သူ နိုင်သွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့ တစ်ခုခု ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်မှရတော့မယ်"

အာလော့စ်က ရက်ပ်တာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ သူ သိတာပေါ့။ "မင်း သေချာရဲ့လား။ ငါတို့ ဒါကို တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတာလေ"

"ဒီမှာ... ဒါကို ဘိုးပေါ်မှာ သုံးဖို့ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု မိုက်ကယ်ကို မနိုင်ရင် ငါတို့ သူမကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို လုပ်မလား၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ပြိုင်ပွဲက ထွက်မလားပဲ" ရက်ပ်တာက ငြင်းခုံလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒါက သေမလား၊ ရှင်မလား ဆိုတာကိုပဲ အဆုံးအဖြတ်ပေးရမယ့် ကံကြမ္မာတိုက်ပွဲ ဖြစ်နေမှန်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဗီဇအသိနဲ့တင် သဘောတူလက်ခံလိုက်ကြတော့တယ်။

သူတို့မှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ နောက်ဆုံး အားအင်အကြွင်းအကျန်လေးတွေကို အတင်းအကြပ် စုစည်းကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ မတ်မတ်ကြီး ပြန်လည်ရပ်တည်လိုက်ပြီး မိုက်ကယ်ကို အတူတူခံရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်လိုက်ကြတာပေါ့။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သွားကိုကြိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်ရင်း ပိတ်မိနေတဲ့ ဒီဗာစွမ်းအားတွေကို အပြင်ဘက်ဆီ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက် ထုတ်ဖော်လိုက်ကြတော့တယ်။

အာလော့စ်ရဲ့ ဗဟိုချက်ကနေ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှတဲ့ နှာတံရှည် အရိုးစုမိကျောင်းခေါင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရပြီး၊ ရန်သူ့အသက်ရှူသံတွေကို အပိုင်းပိုင်း ကိုက်ဖြတ်ခြေမွှပစ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ချွန်ထက်လှတဲ့ သွားတွေက အံကိုက် ပုံသွင်းထားသလိုမျိုး ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာ ကမ္ဘာမြေကို ဆီးကြိုလိုက်တာပေါ့။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ရက်ပ်တာရဲ့ အနောက်ကနေလည်း အရာရာကို ဝါးမြိုပစ်တော့မယ့် ဧရာမ မိကျောင်းခေါင်းကြီး က သွေးရောင်ခြယ် လေထုထဲမှာ ဝုန်းခနဲ ထပ်မံရုပ်လုံးပေါ်လာခဲ့ပြန်တယ်။ ၎င်းက ပါးစပ်ကြီးကို အစွမ်းကုန် ဟထားရင်း ရှေ့မှာရှိသမျှ အရာအားလုံးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်ဖို့ အသင့်ပြင်ဆင်ထားတာကိုး။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်လိုက်ကြပြီး၊ ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပုံဖော်နိုင်ဖို့အတွက် နှလုံးသားထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစ တွေထဲက တားဆီးမရနိုင်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေကို တရစပ် စုစည်းလိုက်ကြတော့တာပဲ။

စက္ကန့်ပိုင်းမျှအတွင်းမှာတင် သူတို့ရဲ့ ဒီဗာပုံရိပ်တွေက တောင်တစ်လုံးလိုမျိုး ပိုမိုကြီးမားထွားကြိုင်းလာခဲ့ရသလို၊ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်လာခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကလည်း သွေးသားအစစ်အမှန်အတိုင်း ပိုပြီးတော့ကို လက်တွေ့ဆန်လာပါတော့တယ်။

ပြီးတော့ အဲဒီ အဆုံးအဖြတ်စက္ကန့်မှာတင်... လုံးဝ ဆန်းကြယ်လွန်းလှတဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားမှုတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရတယ်။

သူတို့ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ဒီဗာသားရဲကြီးနှစ်ခုစလုံးက သဘာဝတရားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေဆီကို စတင်ပြီး ကွေးညွတ်သွားခဲ့ကြပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာကြတာကိုး။ သိပ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှတဲ့ အချက်ကတော့၊ အဲဒီဒီဗာကြီးနှစ်ခုစလုံးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု လုံးဝ ထပ်တူကျနေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့တင် လေထုထဲမှာ ကွေးလိမ်ယှက်နွှယ်နေကြတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို မျက်စိနဲ့ အတိုင်းသား မြင်တွေ့နိုင်တဲ့ မီးခိုးရောင်သန်းနေတဲ့ အဖြူရောင် အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုက အာလော့စ်နဲ့ ရက်ပ်တာရဲ့ ပတ်ပတ်လည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့တယ်။ အဲဒီစွမ်းအင်လှိုင်းကြီးက လေထုထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ဧရာမဒီဗာကြီးနှစ်ခုစလုံးကိုပါ တစ်ပြိုင်တည်း လွှမ်းခြုံဝါးမြိုသွားခဲ့ရတာပေါ့။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သေရေးရှင်ရေးအတွက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ အာရုံစိုက်လိုက်တဲ့ အခါမှာပဲ၊ ဒီဆန်းကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါကြီးက ပိုမိုကြီးမားထုထည်ထည် ဖြစ်လာခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု လုံးဝကို ထပ်တူကျသွားတဲ့အထိ အားကောင်းလာခဲ့တော့တယ်။

ပြီးတော့ အဲဒီအရှိန်အဝါတွေ ထပ်တူကျပေါင်းစပ်သွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက်၊ အရာရာကို ငုံ့လျှိုးအုပ်မိုးထားတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုတည်း အဖြစ်ကို တစ်သားတည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့တာပဲ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့ရဲ့ ဒီဗာကြီးနှစ်ခုစလုံးက သက်ဆိုင်ရာ အရပ်မျက်နှာတွေကနေ လျှပ်စီးပမာ ပျံထွက်သွားခဲ့ကြပြီး၊ မကြုံစဖူး အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှတဲ့ အရှိန်အဟုန်၊ တိကျသေချာမှုတွေနဲ့အတူ တစ်ခုနဲ့တစ်ခုဆီကို မဆုတ်မနစ် ဒုန်းခနဲ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်သွားကြတော့တယ်။

ပြီးတော့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်ခါသွားစေတဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်း ကြီးတစ်ခုက အပြင်ဘက်ဆီကို ဒုန်းခနဲ ပဲ့တင်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ခဏတာ တန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့တော့တာပဲ။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၄၇)