အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အပိုင်း 165

သရဲနှစ်ကောင် အကြီးတစ်ယောက်၊ အသေးတစ်ယောက် ထျန်ကျင်းနှင့် ညိုညိုတို့ပဲ ဖြစ်သည်။

ထျန်ကျင်းက ထိုခေတ်ကာလက ထူးခြားသည့် အနီရောင်ကြာခင်နှင့် ဘောင်းဘီ၊ ထိုခေတ်ကာလအတွက် အင်္ကျီဖြစ်သည့် အနီရောင်ကြာခင်နှင့် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားပြီး အနည်းငယ် ဆုတ်ပြဲနေသည်။ ၎င်းတို့သည် သူမသေဆုံးစဉ်က ဝတ်ထားခဲ့သည့် အဝတ်အစားများ ဖြစ်၏။ အရာအားလုံး သွေးနီရောင်စွမ်းနေကာ သူမမျက်လုံးများတောင် နီရဲနေပြီး မိစ္ဆာသရဲတစ်ကောင်၏ အသွင်အပြင်မျိုး ရှိသည်။ ညိုညိုကား အရုပ်မလေး သရဲလေးတစ်ကောင်နှင့်ပင်တူပြီး မျက်နှာဖွေးကာ မျက်ဆံနက်နေပြီး နှစ်ယောက်လုံးကား မြေပြင်ကို မထိနိုင်ကြပေ။

ထျန်ကျင်းက ညိုညိုကိုခေါ်၊ ညိုညိုကိုခေါ်လာလျက် ရွှင်ရွှီကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ဆရာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဤခြောက်ကပ်နေသော ရေတွင်းထဲ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူသည် အဆင့်မြင့် အကျင့်အကြံအစည် မြင့်သည့် ဆရာသခင်တစ်ပါးကို နောက်ဆုံး၌ အာရုံခံနိုင်ခဲ့၏။ သူမကို ထပ်တူမျှဝေခံစားခိုင်းပြီး သူမကို ထုတ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်၊ ထုတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။

ထိုဆရာကလည်း အလွန်ထက်မြက်သည်။ မျှဝေခံစားပြီးနောက် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ခန့်မှန်းပြီးကာ သူမကို ချိတ်ဖွင့်ပေးရန် ရောက်လာတော့သည်။ ဤနှစ်များအတွင်း သူမသည် ရွာသူရွာသားများစွာကို သင်ရိုးကျင့်စောင့်တိုက်ခဲ့၏။ ယခင်က အကျဉ်းတန်တရား၊ အကျဉ်းနာတိုက်ခဲ့သော်ငြား သူမဘာများပြန်ရခဲ့သနည်း။ သိစရာကောင်းမှု တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရင်းမှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံစဉ်ကား အလွန်မြင့်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူမကို မကြောက်ရွံ့ပေ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သရဲတစ်ကောင်ဖြစ်နေနှင့်ပြီးသား သူမကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

“ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်ဖို့မလိုဘူး”

ရွှင်ရွှီက ခေါင်းမော့လျက် ညိုညိုကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

ညိုညိုက ထျန်ကျင်းနောက်တွင် ပုန်းနေလျှက်၊ ထျန်ကျင်း၏ သွေးနီရောင် မျက်လုံးများက သိမ်မွေ့နူးညံ့မှု တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်လာ၏။ သူက ညိုညိုကို ခေါင်းပွတ်ပေးကာ ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“မကြောက်နဲ့။ ဆရာက လူကောင်းတစ်ယောက်၊ အမေတို့ကို လွှတ်ပေးတာ ဒီဆရာပဲ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ညိုညိုက ယွင်ယွီကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

သေဆုံးချိန်၌ အသက်က နှစ်ခြောက်နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးသည့် ကလေးတစ်ယောက် ဆိုသော်ငြား စိတ်ကမူ ရင့်ကျက်နေပြီးဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းကြားထဲတွင် ဖြတ်သွားခဲ့လျှင် သူတို့က သုံးဘုံနေသော၊ သုံးဘုံနေသည့် ခြောက်ကပ်ကပ်ရေတွင်းဘေး၌ မိန်းမချောလေးတစ်ယောက် ရပ်ပြီး လေထဲစကားပြောနေတာကို တွေ့ရလိမ့်မည်။

ဤအခြေအနေက လူတို့ကို တကယ်အေးစက်သွားစေနိုင်သည်။

ယွင်ယွီသည် ရပ်နေရတာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာ၏။ ထို့ကြောင့် သူမ ရေတွင်းဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်လျက် ထျန်ကျင်းကို မေးလိုက်၏။

“ဒါနဲ့ မေးပါရစေအုံး။ ရွာထဲမှာ တစ်ချိန်လုံးနေနေတာ၊ ရွာသားတွေက မိန်းကလေးတွေကို လူကုန်ကူးနေတာ သိလား”

ထျန်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“တကယ်ပဲ တစ်ရွာလုံး အဲ့လိုအပြုအမူမျိုး ရှိကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်လောက်၊ လေးလလောက်က စလာခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတစ်ခေါက်တုန်းက အသက် ၅၀ အရွယ် လူတစ်ယောက်ရောက်လာပြီး အဲ့ဒီမိန်းကလေးတွေကို ခေါ်သွားတယ်လေ။ အဲ့ဒီလူကလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်”

ခမ်းနေသော ရေတွင်းထဲ၌ ချိတ်ပိတ်ခံထားရပြီး သူမထွက်မလာနိုင်သော်ငြား နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ သရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ဖို့ ကျင့်ကြံ၊ သရဲတစ်ကောင်အနေဖြင့် ကျင့်ကြံရတာ အင်မတန်ခက်ခဲသည်။ ကျင့်ကြံမှု တချို့ရလာပြီးနောက် သူမသည် ရွာထဲရှိ အခြေအနေကို မြင်တွေ့နိုင်ကာ ရွာသားများသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်က စပြီး လူကုန်ကူးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

165 02

လူမဟုတ်တော့သော်ငြား ထိုလူကောင်း၊ လူကောင်းမဟုတ်မှန်း ရှေးရှေးလင်းလင်း သူမသိနေလေ၏။

ယွင်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားလေ၏။ သူတို့ မူလအစီအစဉ်အတိုင်း လှုပ်ရှားရမည် ဟု ပေါ်ပေါ်သည်။ ထျန်ကျင်းကား သရဲကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူမမြင်နိုင်၏။ ထိုလမ်းစဉ်ကား လျှောက်လှမ်းရန် ခက်ခဲပေ၏။ သရဲကျင့်ကြံမှုသည် ခက်ခဲကာ မိစ္ဆာ၊ မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံမှုထက်တောင် ပိုခက်ခဲသည်။ ထျန်ကျင်းကား အနိမ့်ကျင်း စတင်လေ့ကျင့်ပြီးကာစသာ ဖြစ်သောကြောင့် သူမကို များများစားစား မကူညီနိုင်ပေ။ သူတော်စင်သားတော်၌ ပိုမြင့်မားသော ကျင့်ကြံစဉ် ရှိနေခဲ့လျှင် သူက သူမကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မည်။

ယွင်ယွီက မေးလိုက်လေ၏။

“နောက်ဆက်ရှင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ပြောရရင် အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ပြီးခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီလေ။ ရှင့်ရဲ့ရန်သူတွေက သေသွားတာကြာပြီ။ အခုဒီရွာက သူတို့ရဲ့မျိုးဆက်တွေပဲ ရှိတာ။ ရှင်က သရဲကျင့်ကြံမှုကို စတင်လေ့ကျင့်နေပြီဆိုတော့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ဖို့ စတင်ဖို့က မသင့်တော်ဘူး။ ရှင်မလှုပ်ရှားရင်တောင် ဒီရွာသားတွေက ရှင့်ရဲ့ကျိန်စာကြောင့် သေ၍အထီးကျန်ခြင်း၊ ညှင်းပန်းခံရမှာပဲ။ ဒီရွာက လူကုန်ကူးသူတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ။ ရှင်သူတို့ကို သတ်ချင်တာ အဆင်ပြေပေမဲ့ မသတ်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါက ရှင့်ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို ပိုခက်ခဲစေတာပဲ ရှိမှာ”

အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်နှင့် ဤရွာထဲရှိ ရွာသူရွာသားများကား မရွှေ့ပြောင်းနိုင်သေးပေ။ မဟုတ်လျှင် အကြီးအကဲက ရွှေ့ပြောင်း၍မရသေးပေ၊ မဟုတ်လျှင် အကြီးအကဲက မနက်ဖြန် လူလာခေါ်ပြီး ရွာထဲရှိ လူအားလုံးသေနေတာကို သိသွားလျှင် ဖြစ်ရပ်နောက်ကွယ်ရှိ သူတော်စင်သားတော်ကို ခြေရာခံရန် ငါးစာအဖြစ် သူမမည်သို့ ဆောင်ရွက်နိုင်တော့မည်နည်း။

ထျန်ကျင်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ကျွန်မ သရဲလမ်းစဉ်ကို ဝင်ခဲ့ပြီး စကျင့်ကြံခဲ့ကတည်းက အရင်တုန်းက လူတွေအများကြီး သတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါ့ကြောင့် တမလွန်လောကကို သွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ညိုညိုနဲ့အတူ ရွာထဲမှာ ဆက်နေဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ရွာသားတွေက အပြစ်ပေးခံရမှာဆိုတော့ သူတို့ကို ထိမှာမဟုတ်ဘူး။ အခု ကျွန်မ ညိုညိုနဲ့ပဲ နေချင်တယ်”

ယွင်ယွီသည် ယင်းကား အကြံဉာဏ်ကောင်းဟု တွေးမိသွား၏။ ရွာသူရွာသားများက သေသင့်သည်။ လူကုန်ကူးသူများက သူတို့သည် အသက်ရှင်ရန်အတွက် လူကုန်ကူးခဲ့၏။ ထျန်ကျင်းကား မလှုပ်ရှားလျှင်နောက် ဤကိစ္စပြီးသွားလျှင် လုံခြုံရေးရဲတပ်က ရွာသားများကို ဖမ်းရန်နှင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် သူတို့ကို ခေါ်သွားမှာပဲဖြစ်သည်။ သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်ကား တရားဥပဒေ၏ ကြီးလေးသော ပြစ်ဒဏ်ပဲ ဖြစ်သည်။

ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏။

“ဘာမှမှားတာမရှိဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက်ကျ ဖြစ်လာမယ့်အရာကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်။ အဲ့ဒီလူကုန်ကူးခံရတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ကယ်ဖို့ ရှင့်တို့ရွာကို ကျွန်မလာတာ။ ရှင်ညိုညိုကိုခေါ်ပြီး ထွက်သွားလို့ရတယ်”

တစ်ဖက်လူကလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် သူမသာ သူတို့နောက်လိုက်လာလျှင်၊ သူတို့သာ သူမနောက်လိုက်လာလျှင် ရန်သူကို သတိပေးရာ ရောက်သွားမှာ စိုးရိမ်မိ၏။

ထျန်ကျင်းက ယွင်ယွီသည် ထိုမိန်းကလေးများကို ကယ်ဆယ်ရန် ကြိုးပမ်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ရွာသို့ လူခေါ်ရန် အကြီးအကဲတစ်ယောက် ရောက်လာမည်မှန်း ထျန်ကျင်းသိနေလေ၏။ သူမ၏လက်ရှိ ကျင့်ကြံစဉ်ဖြင့် မကူညီပေးနိုင်မဲ့ ရန်သူကို သတိပေးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ သူမက ညိုညိုကိုခေါ်လျက် ယွင်ယွီကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

“နောက်ကျ အကူအညီလိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပေးပါ။ ညိုညိုနဲ့ ကျွန်မ အရင်ပြန်နှင့်ပါမယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဒီလောက်နှစ်တွေကြာပြီးမှ ကျွန်မ နောက်ဆုံးတော့ ညိုညိုနဲ့အတူ အိမ်ပြန်နိုင်ပြီလေ”

ထိုစကားလုံးများထဲတွင် စိတ်ခံစားချက်များ၊ စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းအောင် ၎င်းသည် ရန်သူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီး၊ သေဆုံးသွားတာကို ကြည့်နေခဲ့ရကာ သူ့ရဲ့အတွင်းရှိ အမုန်းတရားများကို လွှတ်ချနိုင်လို့နေပါ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သေလွန်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်မပြိုကွဲသွားပဲ ညိုညိုနှင့်၊ ညိုညိုနှင့်အတူ သူတို့သားအမိအတူ ရှိနေနိုင်၏ဟူလျှင်ကား အကြီးမားဆုံး လက်ဆောင်မွန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးထားရမှာပဲ ဖြစ်သည်။ ဆရာသခင်ကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အချိန်နှင့် ရွာသူရွာသားများကို ခြောက်လှန့်မှာပဲ ဖြစ်သည်။ ထိုလူများသည် သူတို့ကျိန်စာတိုက်ခံရသည့် အကြောင်းအရင်းကို သိသွားလိမ့်မည်။

165 03

ယွင်ယွီသည် သရဲနှစ်ကောင် အကြီးနှင့်အသေး အဝေးသို့ မြောလွင့်သွားတာကို ကြည့်နေမိ၏။ သူမက တစ်ဖက်သို့ လှည့်လာလျက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အိတ်အဟောင်းမှ ကျောက်တုံးကို ကောက်ကာ မူလနေရာတွင် ပြန်ထားပြီး ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ စည်းတစ်စိတ်ကို ဖယ်ရှားလျက် ရွာသားများ၏ အိမ်သို့ ပြန်လာတော့သည်။

ယခုအချိန်ထိတိုင် သူမက ထိုမိသားစု၏ နာမည်ကိုတောင် မသိရသေးပေ။ သို့သော် ကိစ္စမရှိတော့ချေ။

ယွင်ယွီပြန်လာပြီးနောက် သူမက တံခါးသော့ခတ်ကာ အတွင်းခန်းထဲသို့ဝင်ပြီး လဲချလိုက်၏။ သူမက မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။

မနက် ၅ နာရီဝန်းကျင်၌ သူမဘေး၌ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရ၏။ ယွင်ယွီသည် သူမဘေးရှိ အမျိုးသမီးက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရ၏။

“ကောင်းကောင်းအိပ်။ ဒါနင့်ရဲ့ဘဝမှာ နောက်ဆုံးအိပ်ရခြင်းပဲ။ ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးထလာမှာမဟုတ်ဘူး”

ထိုအမျိုးသမီးက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အပြင်ထွက်ရန် ဝတ်စားပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်၌ အသံများစုနေပြီး အသက်ပိုကြီးသော အမျိုးသမီးက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။

“နင့်အခန်းထဲက တစ်ယောက်နိုးပြီလား”

အသက်ပိုငယ်သော အမျိုးသမီးက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

“အမေ ကျွန်မမနေ့တုန်းက အဲ့ဒီခေါက်ဆွဲပန်းကန်ထဲမှာ ဆေးတွေ အများကြီးထည့်ထားတာ။ သူ အနည်းဆုံး နေ့လယ်အထိ နိုးမှာမဟုတ်ဘူး”

“ကျန်တဲ့မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ရော နိုးပြီလား”

“အမေ စိတ်မပူနဲ့။ သူတို့နိုးမလာနိုင်ဘူး။ မြန်မြန်နံနက်စာလုပ်ရအောင်။ အကြီးအကဲတွေက သူတို့ကိုခေါ်ဖို့ မကြာခင်ရောက်လာတော့မှာ”

ယွင်ယွီကား မျက်လုံးဆက်မှိတ်ထားလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် သူမသည် အပြင်ဘက်၌ လူများ လမ်းလျှောက်နေသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ စားသောက်ပြီးနောက် ယွင်ယွီသည် သူမအိပ်နေရာ၊ အိပ်နေတဲ့ အခန်းဆီသို့ လျှောက်လာသည့် ခြေသံတစ်စုံကို ခံစားမိသွား၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အထဲသို့ ဝင်လာပြီး ယွင်ယွီသည် ထိုလူ၏ ပြင်းထန်သော သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ယွင်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားကာ သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်၏။

“အား မဟုတ်ဘူး”

ဤလူသာ သူမကို ထိရဲ့လျှင် သူမချက်ချင်းထရိုက်ပစ်မှာပဲ ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ နူးညံ့သောကိုယ်ကို လောဘကြီးစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူမကို ထိရန် လက်လှမ်းတော့မည့်အချိန်တွင် တံခါးက ဗြန်းခနဲ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး လူငယ်ရွယ်သည့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ ဒေါသသံက ပေါ်ထွက်လာ၏။

“ဟွမ်တာဝေး၊ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ ဒီမိန်းကလေးက အရမ်းလှတာကြောင့် သူ့ကို အခွင့်အရေးယူချင်နေတာလား”

ဟွမ်တာဝေးက ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်တော့သည်။

“မိန်းမရယ် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူနိုးနေပြီလား သိရအောင် ကြည့်ဖို့ဝင်လာရုံပါ”

ထိုအမျိုးသမီးငယ်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

“ဟွမ်တာဝေး၊ ဒါမျိုးထပ်လုပ်ရဲတယ်ဆိုရင် ရှင့်ကိုဘယ်တော့မှခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး”

165 04

ဟွမ်တာဝေးကလည်း သူမထိုသို့စကားပြောတာကို ကြားပြီး စိတ်မပျော်ဖြစ်သွားတော့သည်။

“တစ်ချိန်လုံး ညည်းညူနေတာ ဘာလုပ်တာလဲ။ ငါလုပ်ချင်တဲ့အရာ လုပ်တာကို တားနိုင်လို့လား။ နင့်ရဲ့သုံ့ပန်းပုံစံကို ကြည့်လေ။ ကြည့်တာနဲ့ ယုန်လာတယ်”

“ဟွမ်တာဝေး၊ ခွေးကောင်”

ထိုအမျိုးသမီးက ခေါ်ဝေါ်လာလျက် မျက်နှာကို နှစ်ချက်ရိုက်လိုက်၏။

“ခွေးမ၊ ငါ့ကိုရိုက်ရဲတယ်ပေါ့”

ဟွမ်တာဝေးက မျက်လုံးပြူးလာကာ သူမကို ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ဟွမ်တာဝေးနှင့် ရန်ဖြစ်ကြတော့သည်။ မကြာမီ၌ ဟွမ်တာဝေး၏အမေနှင့် ညီက ရောက်လာတော့သည်။

ဟွမ်တာဝေး၏အမေက သူ့သားအရိုက်ခံထားရတာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ချွေးမကို ဆူငေါက်တော့၏။

“ကိုယ့်ယောက်ျားကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ်ရိုက်နိုင်ရတာလဲ။ နင့်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ သိက္ခာရှိသေးလား။ တာဝေးကို ချက်ချင်းတောင်းပန်လိုက် ကောင်မ”

ဟွမ်တာဝေး၏ ညီငယ်က အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသော ယွင်ယွီ့ကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားတော့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“အမေ၊ ဒီမိန်းကလေးက မနေ့ညတုန်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့နေခဲ့တဲ့သူလား။ အမေအမေ၊ သူ့ကို ကျွန်တော့်မိန်းမအဖြစ် ထားပေးနိုင်မလား။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုအကြီးဆုံးက လက်ထပ်၊ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးက လက်ထပ်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လက်မထပ်ရသေးဘူး။ အမေ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ထားပေးပါ”

“ညီနှစ်၊ မင်းရူးနေတာပဲ။ ဒီမိန်းကလေးက ငါတို့ရွာကမှမဟုတ်တာ။ ငါတို့သူ့ကိုခေါ်ထားပြီး သူထွက်ပြေးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါတို့ရွာရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်းသူ့ရဲ့အလှကို တပ်မက်တယ်ဆိုရင် ခံစားလိုက်ရုံပဲလေ။ ငါတို့အသက်ရှင်ဖို့ လဘယ်လောက်ကျန်လို့လဲ။ သူတော်စင်သားတော်က ငါတို့သက်တမ်းကို စွဲဆန့်ပေးထားတာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါတို့အစောတည်းက သေတာကြာပြီ။ ငါတို့ဘဝကို အရင်ဆုံး ဂရုစိုက်သင့်တယ်။ သူက ကပ်ဘေးတစ်ခုပဲ။ ငါတို့သူ့ကို မနေ့တုန်းက မလာခိုင်းခဲ့သင့်ဘူး။ မြန်မြန်ထွက်သွား။ အကြီးအကဲတွေ ဒီကိုမကြာခင်ရောက်လာတော့မယ်။ တာဝေးလည်း ထွက်သွားသင့်ပြီ။ သူ့ကိုမထိနဲ့”

ထိုလူများက ရိုးရိုးသေသေလုပ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေ၏။ ယွင်ယွီက သက်ပြင်းချလိုက်သော်ငြား အံ့ဩခြင်း ရှိနေသေးသည်။

တစ်နာရီခန့်ကြာပြီးနောက် အခန်းအပြင်ဘက်၌ ဆူညံနေသော ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ယွင်ယွီသည် အသက်ပိုကြီးသည့် အမျိုးသားအသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

“ဒီတစ်ခါ မင်းတို့မိသားစု ဘယ်လောက်ရခဲ့လဲ”

ဟွမ်တာဝေးက ပြုံးပြီးပြောလိုက်လေ၏။

“အကြီးအကဲ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့မိသားစုက သုံးယောက် ရခဲ့တယ်။ အငယ်လေးနှစ်ယောက်နဲ့ အသက် ၂၀ အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူက အင်မတန်လှတယ်။ ပစ္စည်းကို တစ်ချက်ကြည့်ချင်လား”

“ငါ့ကို အထဲဝင်ကြည့်ခွင့်ပေး”

ယွင်ယွီသည် ဘေးအခန်းဆီသို့ သွားနေသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

“မဆိုးဘူး။ မဆိုးဘူးပဲ။ ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်က တော်တော်လေးအဆင်ပြေတယ်။ နောက်ထပ်ပစ္စည်းကို သွားကြည့်ကြရအောင်”

ခြေသံများက ယွင်ယွီ၏ အခန်းဆီရောက်လာ၏။ ယွင်ယွီကား မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူမရှေ့၌ ခြေလှမ်းများ ရပ်သွားတာကို ခံစားမိ၏။ ထိုလူက ပြောလိုက်တော့သည်။

“သူတို့က တကယ်လှတာပဲ။ ပစ္စည်းတွေက မဆိုးဘူး။ ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့သူတော်စင်သားတော်ဆီ သတင်းပို့ပေးမယ်။ ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ကို အချိန်လေးလပေးမယ်။ သူတို့ကို ကားထဲထည့်ပေး။ အခုခေါ်သွားမယ်”

ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ယောက်ျားက ယွင်ယွီကို အခွင့်ကောင်းယူမှာ စိုးရိမ်နေဟန်တူသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ယွင်ယွီကို အပြင်သို့ တွဲသွားပေး၏။ ယွင်ယွီ၏ ကိုယ်ကာ ပျော့ခွေနေပြီး ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို ပွေ့သယ်လျက် ကားထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

သူမသည် နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ပေးကျသွားတာ ခံစားမိ၏။ ရွာသူရွာသားများ ပြန်ပေးဆွဲတာ ခံထားရသည့် ကြက်ထားသော မိန်းကလေးများ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ရှားရှားနှင့် ကောင်းရီတုတို့က ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ရွာသားများက ကားတဖြည်းဖြည်းထွက်သွားတာကို ကြည့်နေမိ၏။ ကားထွက်သည်နှင့် ယွင်ယွီက မျက်လုံးတစ်ဝက်ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယင်းကား ကုန်တင်ကားထဲတွင် ဖြစ်လောက်ပေ၏။ မည်းနေရာ၌ လှဲနေသည့် မိန်းကလေးဆယ်ယောက်ရှိသည်။ အငယ်ဆုံးကား ရှားရွှမ်ဖြစ်ပြီး အကြီးဆုံးက အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ဖြစ်လောက်သည်။

******

166 01

အပိုင်း 166

ယာဉ်က အတော်ကြီးပြီး မိန်းကလေး ၁၂ ယောက်ကျော် လဲနေနိုင်သည့် နေရာရှိသည်။ ထိုမိန်းကလေးများအားလုံးက မျက်လုံးတင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ရွာသားများ သူတို့ကို တိုက်ထားသည့်ဆေးက အတော်လေး ပြင်းထန်ကြောင်း ပြသရာရောက်နေ၏။ ယာဉ်မောင်းနှင့် အကြီးအကဲသည် ရှေ့၌ မောင်းနေတာဖြစ်ဟန်တူ၏။ ယွင်ယွီသည် အကြီးအကဲက ကားထဲ၌ မိန်းကလေးများ နိုးလာမှာကို စိုးရိမ်ပူပန်စိတ် မရှိတာကို ပြောနိုင်ပေ၏။ သူဒီနည်းလမ်းများ သုံးနေကြ ဖြစ်လောက်သည်။

ယွင်ယွီက အကြောဆန့်လိုက်၏။ တစ်ကိုယ်လုံး အလုံပိတ်ဖြစ်နေသောကြောင့် အတွင်းခန်းကို မမြင်ရပေ။

သူမသည် အကြီးအကဲ၏ အသွင်အပြင်ကို မမြင်နိုင်သောကြောင့် စောင့်ရုံသာရှိသည်။

ယွင်ယွီသည် ရှားရွှမ်းနှင့် ကောင်းရီတုကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က သတိလစ်နေပြီး အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဘာမှထိခိုက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ပေ။

ကားက ရှေ့သို့ ဆက်မောင်းနေသည်။ ယွင်ယွီက ကားများအကြားကနေ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူတို့က အဝေးပြေးလမ်းပေါ် ရောက်နေတာဖြစ်ရမည်။ ဤလူများက သူတို့ကို မည်သည့်နေရာသို့ ခေါ်သွားမှန်းမသိ။

ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးသည် ၁၂ နာရီနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့်ဧရိယာ၌ နာရီဝက်ခန့်သာ အနားယူခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကားထဲရှိ မိန်းကလေးများက နိုးလာမည့်အရိပ်အယောင် မပြပေ။ ထိုရွာသားများ မိန်းကလေးများကို မည်ကဲ့သို့သော ဆေးမျိုးတိုက်ခဲ့ကြောင်း ယွင်ယွီမသိပေ။ သူတို့က နာရီ ၂၀ နီးပါး သတိလစ်နေ၏။

လမ်း၌ ယွင်ယွီက ကားပေါ်တွင် တရေးတမောတောင် အိပ်ခဲ့သေးသည်။ မနေ့ညတုန်းက မတော်တဆမှုဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ပြီး တစ်ညလုံး အနားမယူနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု သူမ ကားလမ်းပေါ်တွင် ဖြစ်သောကြောင့် ဆူညံသံကြားသည်နှင့် ထလာနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် သူမလမ်းပေါ်၌ တရေးတမော အိပ်လိုက်သည်။ နိုးလာပြီးနောက် နားနေသည့်နေရာ၌ ရပ်လိုက်၏။ ဤအကြီးအကဲသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ကားပေါ် စစ်ဆေးမှာ မစိုးရိမ်ဘဲ ထို့ကြောင့် အဝေးပြေးလမ်းပေါ်၌ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မောင်းခဲ့တာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူများ၌ အရည်အချင်းတချို့တော့ ရှိပေ၏။ ကျန်သည့်သူများကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားအောင်လုပ်ဖို့က သူတို့အတွက် လွယ်ကူသည်။ သူတို့က လမ်းပေါ်၌ ပစ္စည်းစစ်ဆေးရေးဂိတ်များကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိပေ။

ကားက ည ၇ နာရီ ၈ နာရီဝန်းကျင်အထိ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ယွင်ယွီကား ကားထဲတွင် နေနေပြီး မည်သည့်နေရာသို့ရောက်နေမှန်း သေချာမသိပေ။ သူမသည် ကားရပ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့ခန်းထဲမှ ထွက်လာတာကို ခံစားမိလိုက်၏။ ယွင်ယွီက ချက်ချင်းပင် ကားထဲ၌ လဲချကာ သတိလစ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်လာပြီးနောက် မှိန်ပြပြအလင်း ဝင်လာလေ၏။

ယွင်ယွီက အမျိုးသားတစ်ယောက်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အကြီးအကဲတု၊ အရင်ကနဲ့အတူတူပဲလား”

အသံက အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ရှိပုံပေါ်သည်။

အကြီးအကဲတုက ပြောလိုက်လေ၏။

“သူတို့အားလုံးကို ရွှေ့လိုက်တော့။ သူတို့ကို ပြီးမှ လာခေါ်မယ်။ ကျန်တာတွေတော့ ပုံမှန်ပဲ လုပ်လိုက်။ အချိန်ကျလာရင် သူတို့ကို သဂြိုလ်ဖို့ ပို့လိုက်ကြ”

ယွင်ယွီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားသော်ငြား ရင်ထဲရှိဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။ အတိတ်တုန်းက ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရသည့် မိန်းကလေးများအားလုံး၌ တူညီသောကံကြမ္မာ ရှိကောင်းသည်ဟု သူမတွေးမိသွားသည်။ သူတို့၏ဝိညာဉ်များ အနုတ်ခံရပြီးနောက် သူတို့သဂြိုလ်စက်ထဲ ပစ်ထည့်ခံရသည်။

ယွင်ယွီ နားမလည်နိုင်သည်ကား ဆရာတစ်ပါးသည် လူတစ်ယောက်၏ဝိညာဉ်ကို ယူချင်သည်ဆိုပါက ပိုစွမ်းထက်သည့်ဆရာသခင်သည် တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်ယောက်သာ ယူနိုင်လိမ့်မည်။ အပြင်ဘက်ကနေဆို ထိုလူက ချန်ရှီအန်းနည်းတူ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားပုံ ပေါ်လိမ့်မည်။ သူ၏ဝိညာဉ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ယူဆောင်သွားပြီးနောက် မကောင်းဆိုးဝါးကျင့်ကြံသူသည် လေ့ကျင့်ရန် သူ၏ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုလိမ့်မည်။ သို့သော် ယွင်ယွီက ထိုလူကို ကယ်ဆယ်ခဲ့၏။(ချန်ရှီအန်းက သူ့ဝိညာဉ် အထုတ်ခံလိုက်ရချိန်တုန်းက ဘေးလူတွေရဲ့အမြင်မှာ သူက ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားပုံ ပေါက်နေတာပါ)

166 02

အကြီးအကဲတုသည် ထိုနည်းလမ်းကို အဘယ်ကြောင့် အသုံးမပြုရသနည်း။ ထိုအစား သူက စွန့်စားခဲ့၏။

ယွင်ယွီ စဉ်းစားနေစဉ် အချိန်မရှိပေ။ အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသည့် အမျိုးသားက မိန်းကလေးများကို ကားထဲမှ ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ပုခုံးပေါ်တွင် အသေးလေး၊ သူ၏ပုခုံးပေါ်၌ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ထမ်းသွား၏။ ထိုမိန်းကလေးများက သူ့အတွက် သေလူနှင့် တူနေလောက်သည်။ သူက သူတို့ကို ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ အားလုံးကို အခန်းတစ်ခုထဲ အမြန်သယ်သွားလေ၏။

ယွင်ယွီက သူ၏ပုခုံးပေါ် အသယ်ခံရချိန်၌ သူမသည် သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အနံ့ကို သည်းခံရန် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ထိုလူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် လူသေများကို ဖြေရှင်းခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၌ မသတီဖွယ် အလောင်းနံ့များ ပြည့်နေတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ယွင်ယွီသည် ထိုလူက သူမကို ဓာတ်လှေကားထဲ သယ်သွားတာ ခံစားမိ၏။ ဓာတ်လှေကားက လမ်းတလျှောက် ဆင်းသွားပြီး အလွန်ကြီးမားသည့် မြေအောက်ခန်းထဲ ရောက်သွား၏။ သူတို့က ယွင်ယွီကို ထိုနေရာသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ အထဲ၌ မှုန်မှိုင်းလွန်းတာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေရဲပေ။ ထို့ကြောင့် သူက လူပစ်ချပြီး အမြန်ထွက်သွားတော့သည်။ ဒီတော့မှ ယွင်ယွီသည် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယင်းကား ကြီးမားသည့်မြေအောက်ခန်းတစ်ခုဖြစ်ကာ ရှင်းလင်းနေပြီး လက်မောင်းလုံးလောက်ထူသည့် ဖယောင်းတိုင်အဖြူနှစ်ချောင်းဖြင့် ရစ်ပတ်လင်းတစ်ခုသာ ရှိ၏။ ကျန်သည့်ပစ္စည်းကိရိယာများ မရှိပေ။

အဖြူရောင်ဖယောင်းတိုင်နှစ်ချောင်းသည် မြေအောက်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အလင်းရောင် မပေးနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယွင်ယွီက အကြမ်းဖျင်းသာ ကြည့်နိုင်၏။

မြေအောက်ခန်းကား ရှည်လျားနေပြီး ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းကာ ပူလောင်ပြင်းပြသည့် ဩဂုတ်လတွင်တောင် အနည်းငယ် အေးနေပုံပေါ်ပြီး ကြက်သီးထစေ၏။

မြေအောက်ခန်းကို ပြန်လည်မွန်းမံခြင်း မပြုလုပ်ထားပေ။ မြေအောက်ဂူတစ်ခုဟုတောင် ဆိုနိုင်သည်။ မြေပြင်ကား ရွှံ့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး နံရံများကိုလည်း ရွှံ့ဖြင့်ပြုလုပ်ထား၏။ ယွင်ယွီကို ပိုတောင်ထိတ်လန့်စေသည်က မြေအောက်ခန်းအလယ်ရှိ အရာမှာ အစီအရင်ပဲဖြစ်၏။ ၎င်းကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်တိုက်ရိုင်းဖြင့် ဆွဲထားသော်ငြား သွေးနံ့ပြင်းပြင်း ရှိနေသည်။

အဖြူရောင်အလင်းမှ အလင်းအနည်းငယ်ဖြင့် ယွင်ယွီသည် အစီအရင်အလယ်၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသည့် အစီအရင်အလယ်က မည်းနက်နေတာကို ဝေဝါးဝါးတွေ့ရ၏။ ၎င်းက သွေးများ နစ်နေသည့်အရောင်ပဲဖြစ်သည်။ ယွင်ယွီသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဤနေရာသို့ လူများ ပြန်ပေးဆွဲရသည့်အကြောင်းအရင်းကို နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားသည်။ အစီအရင်အတွက်ဆိုတာ သိသာပြီ။ ၎င်းက သူတို့ဝိညာဉ်နှင့်သွေးကို လိုအပ်သည်။

ယွင်ယွီက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။

ဤနေရာ၌ ကင်မရာ တပ်ထားမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမမျက်လုံးဖွင့်ရုံသာ ဖွင့်ပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ မလှုပ်ရှားရဲချေ။

အပြင်ဘက်၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ယွင်ယွီက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲရုံသာလဲနေ၏။

ဤနေရာသည် သွေးများစွာ စုပ်ယူထားပြီး အနံ့က သည်းမခံနိုင်စရာပင်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မိန်းကလေးများက လဲနေပြီး နိုးလာမည့်အရိပ်အယောင်မပြ။

နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ယွင်ယွီသည် ဓာတ်လှေကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပြီးနောက် သူမ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်ချိန် တစ်စုံတစ်ယောက် အထဲသို့ လျှောက်လာတာကို ခံစားမိ၏။ ထိုလူက လူတစ်ယောက်ကို စကားပြောနေတာဖြစ်လောက်သည်။ ယင်းက အကြီးအကဲတု၏အသံပဲဖြစ်သည်။

“ဆရာ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီတစ်သုတ်က မကြာခင်ရတော့မှာပါ။ အစီအရင်လည်း အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မယ်”

သူတို့မည်သည့်အကြောင်းကို ပြောနေသည်မသိ။ အကြီးအကဲတုက မြေအောက်ခန်းထဲ ဝင်လာကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ဒီတစ်ခါ စုစုပေါင်း ပူဇော်မဲ့သူ ၁၉ ယောက်ရှိတယ်”

166 03

ယွင်ယွီသည် အကြီးအကဲတု၏ အံ့ဩနေသောအသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

“ဘာ။ ဆရာ မတော်တဆ ဖြစ်လို့လား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဂရုတစိုက် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အကြီးအကဲတုက ဖုန်းချလိုက်လျက် မြေအောက်ခန်းထဲ ဝင်လာကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပူဇော်ခံများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေလေ၏။ အကြီးအကဲများပြောသည်က ယခုအကြိမ်၌ ပြဿနာတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုလူများက အလွန်အရည်အချင်း ရှိ၏။ သို့သော် ယခုအကြိမ်၌ ပြဿနာရှိသည်ဟု ဆိုသောကြောင့် သူ သတိထား ဆောင်ရွက်ရလိမ့်မည်။

ယွင်ယွီသည် အကြီးအကဲတုက သူမကို ဖြတ်ကျော်သွားလျက် ရစ်ပလ္လင်ဆီ လျှောက်သွားတာကို ခံစားမိသည်။ သူက အမွှေးတိုင်သုံးတိုင်ကို ပူဇော်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ အမွှေးတိုင်အိုးထဲတွင် စိုက်ထားလိုက်၏။

ယွင်ယွီသည် အကြီးအကဲတု၏ ခြေသံများ ပြင်းလာတာကို ခံစားမိပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို တွေးမိသွား၏။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ မှိန်ဖြဖြ အလင်းအောက်၌ အကြီးအကဲတုက အသက် ၈ နှစ်ကိုးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အစီအရင်အလယ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွင်ယွီက အံကြိတ်ထားလျက် အကြီးအကဲတုက လက်ထဲရှိ ကတ်ကြေးကို မြှောက်ကာ မိန်းကလေးရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်ချင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရပ်လိုက်”

ယွင်ယွီသည် သူမရှေ့၌ အပြစ်ကင်းသည့်မိန်းကလေးတစ်ယောက် အသတ်ခံရမှာကို ကြည့်မနေနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ သူတော်စင်သားတော်ကို မယှဉ်နိုင်လျှင်တောင် ဖြေရှင်းမှာပဲ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လက်ရှိအခြေအနေအရ သူတော်စင်သားတော်က ဤနေရာတွင် မရှိပေ။ ဤနေရာသည် အစီအရင်တစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။

သူမသည် အပြစ်ကင်းသောမိန်းကလေး အသတ်ခံရမှာကို ကြည့်မနေနိုင်သောကြောင့် ထရပ်ပြီး တားလိုက်၏။

အကြီးအကဲတုသည် ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ ယွင်ယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်၌ ယွင်ယွီသည် အကြီးအကဲတုက အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး သာမန်ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ဖြင့် မျက်နှာပေါ်၌ ရင့်ရော်မှုများရှိနေကာ ဆံပင်ဖြူများ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ယွင်ယွီကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒီတစ်ခါ ဆရာသခင်ပြောတဲ့ အနှောင့်အယှက်ဆိုတာ ဒါများလား။ တစ်ယောက်ယောက်က ခိုးဝင်လာတယ်လား။ မင်းက အထူးဌာနက လာတာနဲ့တူတယ်။ သေလမ်းရှာဖို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာရဲတယ်ပေါ့”

ယွင်ယွီက သူ့ကို မေးလိုက်တော့သည်။

“ရှင်ပြောနေတဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲ။ သူတော်စင်သားတော်က ဘယ်သူလဲ”

အကြီးအကဲတုက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ယွင်ယွီ၏အမေးကို မဖြေခဲ့ပေ။ အစီအရင်အလယ်ရှိ မိန်းကလေးကို ပစ်ချပြီး ယွင်ယွီဆီ ကမန်းကတန်း ရောက်လာလေ၏။ အကြီးအကဲတု၏ကျင့်ကြံမှုက အတော်လေး ကောင်းသည်။ ယွင်ယွီ ငယ်ရွယ်နေသေးတာကို မြင်ပြီး သူက သူမကို လျှော့တွက်မရှုခဲ့သော်ငြား အလေးမထားခဲ့တာ သေချာ၏။ သူက သူမကို အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းချင်သည်။

သူ့အနားမကပ်ရသေးခင် ယွင်ယွီက မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်ကို ယူထုတ်လျက် သူ့ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။ အကြီးအကဲတုက မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ရှောင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်က သူ၏လက်မောင်းကို ထိကပ်တွယ်ပြီး သူ၏လက်ကို တစ်ဝက်ကို ထိခိုက်သွား၊ သူ၏လက်တစ်ဝက်ကို ပေါက်ကွဲသွားစေ၏။ သွေးသံရဲရဲလက်က မြေပြင်မှ ပြုတ်ကျသွားကာ အင်မတန် စုတ်ပျက်သတ်သွားတော့သည်။ အကြီးအကဲတု၏မျက်နှာက နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ရှုံ့သွားလေ၏။ သူက ယွင်ယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းမှာ မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်တစ်ခု တကယ်ရှိနေတယ်ပေါ့။ အထူးဌာနက တကယ်ရက်ရောတာပဲ”

ယွင်ယွီသည် အစက သူ့ကို အသက်ရှင်လျက်ထားဖို့ ပြင်ဆင်ထားသေး၏။ ထို့ကြောင့်၊ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်ကို သူ့လက်မောင်းဆီ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ခေါင်းကို ပစ်ပေါက်လိုက်မှာပဲဖြစ်၏။

166 04

လက်ရှိတွင် အကြီးအကဲတုတစ်ယောက်တည်းသာလျှင် သူတော်စင်သားတော်နှင့် အဆက်အသွယ်ရှိသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ကိုအသက်ရှင်လျက် ထိန်းထားရမည်။ အကြီးအကဲတုက ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“မင်းဒီနေ့ဒီကိုရောက်လာပြီဆိုမှတော့ အသက်ရှင်လျက်ထွက်သွားဖို့ စိတ်တောင် မစဉ်းစားနဲ့”

သူက ရုတ်တရက် နံရံဆီ တဟုန်ထိုးသွားကာ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာ၌ လျှို့ဝှက်ခံတစ်ခုရှိ၏။ လျှို့ဝှက်ခံတံခါး ပွင့်လာချိန်၊ ပွင့်လာပြီး အနက်ရောင်ဥမင်တစ်ခု ပေါ်လာချိန်၌ ယွင်ယွီသည် အထဲမှ အငြိုးကြီးသည့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များစွာ ပေါ်ထွက်လာတာကို ချက်ချင်းသတိပြုမိသွားသည်။ ထိုနေရာ၌ မိစ္ဆာဝိညာဉ်၊ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ကို အကျဉ်းချထားသည့် အစီအရင်တစ်ခုရှိလောက်သည်။

ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါသည် မည်းမှောင်နေသော ဥမင်ထဲမှထွက်လာပြီး ယွင်ယွီကို ခုန်အုပ်လိုက်၏။ ယွင်ယွီက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအရာက အငြိုးကြီး ဝိညာဉ်များစွာ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အားလုံးက မိန်းကလေးများဖြစ်သော်ငြား သူတို့၏အသွင်အပြင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လျှင် အရွယ်ရောက်ပြီး ဖြစ်လောက်၏။ မိန်းမငယ်လေး မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ယခင်က ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသည့် မိန်းကလေးများ ဖြစ်လောက်၏။ သို့သော် သူတော်စင်သားတော်က သူတို့ကို အစီအရင်ထဲတွင် အသုံးမပြုချင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့် သူတို့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ ဖြစ်လာသနည်း။ သူတို့သာ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များကို သူတို့အတွက် အသက်စွန့်ချင်သည်ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့၊ ဤမျှအတိုင်းအတာအထိ လှုပ်ရှားနေစရာအကြောင်း မရှိပေ။

ယွင်ယွီသည် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းပြီး လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုအရာက အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သည့်အထိ အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

အကြီးအကဲတု၏မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

“မင်းဘယ်သူလဲ”

ဒီလောက် အသက်ငယ်ငယ်လေးနှင့် သူက မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေကို တိုက်ရိုက်ချေမှုန်းနိုင်ပြီး လက်တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်နိုင်တယ်လား။ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံစဉ်က အင်မတန်မြင့်မားပဲ။ မြို့တော်ထဲက ရွှမ်းမင်ဂိုဏ်းထဲမှာရှိတဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲက ထူးချွန်တဲ့သူတွေတောင် ဒီလိုအဆင့်ကျင့်ကြံမှုမျိုး မရနိုင်ဘူး။

မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်ကို ဖြေရှင်းနေစဉ် ယွင်ယွီက မေးလိုက်သည်။

“ဒီမိန်းကလေးတွေကို ရှင် ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်အဖြစ် ဒုက္ခခံပြီးပြောင်းလဲတယ်ပေါ့”

အကြီးအကဲတုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

“မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို က မသန့်ရှင်းယုံပဲ။ သူတို့ကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကလည်း မသန့်ရှင်းဘူးလေ။ သူတို့ ဒီမှာ ကြာကြာနေလို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ အသုံးချဖို့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်အဖြစ် သူတို့ကို သန့်စင်လိုက်တာ။ ဒီလောက် အရေအတွက်များတာ။ မင်း သူတို့တစ်ယောက်၊နှစ်ယောက် သတ်နိုင်ကောင်း သတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ တိုက်ခိုက်နိုင်မလဲ ကြည့်ချင်သေးတယ်”

ယွင်ယွီသည် အကြံအမြင် သိသွားလေ၏။

သူတော်စင်သားတော်သည် အစီအရင်တည်ဆောက်ရန်အတွက် သန့်စင်သောမိန်းကလေးများ၏ သွေးနှင့်ဝိညာဉ်ကို လိုအပ်၏။ သို့သော် သူတို့ ပြန်ပေးဆွဲချိန်၌ မည်သည့်မိန်းကလေးက အပြစ်ကင်းစင်မှုရှိမရှိ ခွဲခြားနိုင်ရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အားလုံးကို လွှတ်လိုက်၏။ အစီအရင်ထဲသို့ သန့်ရှင်းသည့်သွေးနှင့်ဝိညာဉ်ကို ပစ်ထည့်မှာ၊ ပစ်ထည့်ပြီး ကျန်သည့်သူများက သူ ထိန်းချုပ်ခန်း မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်အဖြစ် သန့်စင်ခံလိုက်ရ၏။

ယွင်ယွီထိုအရာများကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။ သို့သော် အရေအတွက် များလွန်းပြီး သူမကို အကောင်းဆုံးရာချည် ဝိုင်းထားလေ၏။ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း ဤလူများသည် မိန်းကလေးမည်မျှ ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ကြောင်း မသိပေ။ တကယ်ကို ယုံချင်စရာ၊ မုန်းတီးဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။

******