အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)

အပိုင်း 177

သရဲသတင်းပို့ဆောင်သူက ချက်ချင်းပင် ခန်းမထဲမှ ထွက်လာကာ ဦးညွှတ်လျက် မေးလိုက်၏။ “ဆရာ ဒီကို ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ”

သူက ပြောလိုက်သည်။ “ ငါ တရားသူကြီးကို တွေ့ချင်တယ်”

သူ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀၀ ကျော်ကြာ လေ့ကျင့်ခဲ့သောကြောင့် တမလွန်လောက၌ သူ့ကို တားနိုင်သူ မရှိပေ။ သရဲက သူ့ကို ပင်မခန်းမထဲ ဦးဆောင်သွားပြီး တရားသူကြီးကို ရှာပေးလိုက်၏။ သူ၏ကောင်းမှုကုသိုလ်များကြောင့်သာ ဤဘဝအမည် ရထားတာဖြစ်သော်ငြား သူ၏ကျင့်ကြံမှုသည် သူ့ထိုလောက် မမြင့်ပေ။

တရားသူကြီးက အမြန်ထွက်လာပြီး မေးလိုက်တော့သည်။ “ဆရာ၊ ဒီနေ့ ဒီကို ဘာကြောင့်များ ရောက်လာလဲ”

သူက ပြောလိုက်၏။ “မင်းကို အရင်တုန်းက စစ်ဆေးခိုင်းတဲ့ ကိစ္စလေ။ အဲ့ဒီလူ လူပြန်ဝင်စားပြီလား စစ်ပေး”

တရားသူကြီးသည် သူ၏လက်ထဲရှိ သေခြင်းရှင်ခြင်း စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ မင်းသမီးဖုယွီက လူပြန်ဝင်စားတာ မရှိသေးပါဘူး။ တမလွန်လောကကတောင် သူ့ပုံကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး”

“လူမဝင်စားဖူးလား” သူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားလေ၏။

ရလဒ်က ဘာလို့ အရင်တုန်းကနဲ့ တူနေတာလဲ။ ဒါဆိုရင် ယွင်ယွီက ဖုယွီမဟုတ်ဘူးလား။ ယွင်ယွီနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူနေတာ ဘာလို့လဲ။

သူသည် နောက်ထပ် ယွင်ယွီ၏ မွေးနေ့မွေးရက်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူသော မွေးရက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။ “ ဒါကို စစ်ဆေးပေးပါ။ သူ့ဝိညာဉ် ရှိသေးလား”

သူသည် သရဲကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲအစီအရင်၌ အဆင့်အလွန်မြင့်မား၏။ လူတို့ကို ရှေးဖြစ်ဟောခြင်းကမူ သူနားမလည်ပေ။

တရားသူကြီးက ၎င်းကို အမြန်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ၊ ဒီလူရဲ့ဝိညာဉ်က အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်။ သူ့မှာ ဘဝကောင်းရှိပြီး အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်မှာပါ”

ယွင်ယွီ၏ ဝိညာဉ်က သူမအပိုင်ဖြစ်ပြီး ဖုယွီအပိုင်မဟုတ်လျှင် ပူးကပ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်လျှင် မူလကိုယ်၏ ဝိညာဉ်က အစောတည်းက မရှိသင့်တော့ပေ။ ဥပမာအနေဖြင့် ချင်နန်ချီ၏ ဝိညာဉ်သည် သူ့လောက၌ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကာ ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပျက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဒါဆို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ရပ်ပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးက မင်းသမီးနဲ့ တစ်ထပ်တည်းတူတဲ့ မျက်နှာ ရှိနေပြီး ရုပ်လွန်ပညာမှာ တော်နေတာလား။

သူက အမြန်ထွက်သွားပြီး သူလိုချင်သည့် အချက်အလက် မရလိုက်ပေ။

သရဲကျင့်ကြံသူ ထွက်သွားပြီးနောက် တရားသူကြီးသည် နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ့တမလွန်လောက၌ နှစ်ပေါင်းရာချီ အလုပ်လုပ်ခဲ့၏။ ထိုတစ္ဆေကျင့်ကြံသူ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက အလွန်အစွမ်းထက်ကာ တမလွန်လောက၌ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိပေ။ သူက ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူအား သေရင်းရှင်ခြင်း စာအုပ်ကို ဖတ်ပေးရန် မကူညီချင်သော်အခါ ပထမဆုံးအကြိမ်က မကူညီချင်သည့်အခါ သေလုနီးပါး ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရ၏။ နောက်ပိုင်း၌ ဤလူ မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး မခုခံရဲတော့ချေ။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်း နှစ်ရာချီအတွင်း ဖုယွီ၏ကိစ္စကို နာရီပေါင်းများစွာ မေးမြန်းခဲ့၏။

သို့သော် မင်းသမီးဖုယွီသည် တစ်ခါမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိပေ။

ယွင်ယွီအမည်ရသော မိန်းကလေး၏ သေခြင်းရှင်ခြင်း မှတ်တမ်းကမူ သူ လိမ်လိုက်တာပဲဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ယွင်ယွီ၏ မွေးဇာတာ၌ ယွင်ယွီ၏ သက်တမ်းသည် လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ကျော်ခန့်က အဆုံးသတ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြသထားသည်။ အစစ်အမှန် ယွင်ယွီက သေဆုံးပြီး လူပြန်ဝင်စားပြီဖြစ်သော်ငြား သေခြင်းရှင်ခြင်း စာအုပ်ကမူ သူမ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ပြသထား၏။ ထိုသို့သော ကိစ္စက ပုံမှန်ပဲဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူးကပ်ခြင်း သို့မဟုတ် မူလခန္ဓာကိုယ်က လိုလားစွာ ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်။

သူက ဤရလဒ်နှစ်ခုကို မခွဲခြားပေးနိုင်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူထားသည့်သူက အကောင်ကြီးဖြစ်မည်ဖြစ်ကာ စတေးမှုကို ရရှိသည့်သူကလည်း အကောင်ကြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ နှစ်ယောက်လုံးက အကောင်ကြီးဖြစ်နေသောကြောင့် သူ မျက်ကွယ်ပြုထားရုံသာ တတ်နိုင်သည်၊

စတေးခြင်းကမူ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါင်းစည်းသွားသည်နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနှင့် ကွာခြားမှု မရှိတော့ပေ။ ကံကြမ္မာသင့်နှင့် ဇာတာအသစ်က ပေါ်လာလိမ့်မည်။

177 02

ထို့ကြောင့် သူက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို လိမ်ညာခဲ့တာ မဟုတ်ပေ။ သူ့ဝိညာဉ်က ရှိနေသေးပြီး သက်တမ်းက ရှည်သည်။

စက်တင်ဘာလတွင် ရာသီဥတုက အေးမြလာ၏။ သို့သော် အပန်းဖြေစခန်းသို့ ခရီးသွားအရေအတွက်က မလျော့သွားပေ။ ယခုအချိန်တွင် တောင်ကုန်းပေါ်၌ စပါးလှိုင်လှိုင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ စပါးများ ရင့်မှည့်တော့မည်ဖြစ်သည်၊ အရောင်က အစိမ်းရောင်နှင့် အဝါရောင်သန်းပြီး လေပြေ တိုက်ခတ်ချိန်တိုက်ခတ်ချိန်တိုင်းတွင် မျက်စိဖြင့်မြင်ရသည့် လှိုင်းလုံးများပမာ အလှိုင်းလုံးကြီးများပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။ အပန်းဖြေစခန်း၏ အထပ်မြင့်တွင် နေထိုင်သူများက ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့နိုင်သည်

ယွင်ယွီသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အချိန်အများစုကို လေ့ကျင့်ရင်း ကုန်ဆုံးနေကာ ချင်ယွီစွေက သူမကို သိပ်မနှောင့်ယှက်ဘဲ မူမူကို ဂရုစိုက်ပေး၏။ နှစ်ရက်အကြာတွင် ဟယ်ကောက သူမကို ဆက်သွယ်လာသည်။

ဟယ်ကောသည် မျက်ခုံးတူတူ၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်၏။ သူက ယွင်ယွီကို ပစ္စည်းများရှာရန် ကူညီပေးသူဖြစ်ကာ ကြားခံအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးသည်။

ယွင်ယွီက ဖုန်းရွှေပညာရပ်နှင့် အမျိုးမျိုးသော ကိစ္စရပ်များကို လူတို့ထံ မိတ်ဆက်ပေးရန် ဝီချက်အဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့ထားသည်။ သူမက အလုပ်ကိစ္စတချို့ ရှိသော်ငြား သူမက လက်တလော၌ ပိုက်ဆံပြတ်လပ်နေတာ မဟုတ်။ ထို့အပြင် အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးရလာပြီး အလုပ်များလာခြင်းကြောင့် သူမသည် ဝီချက်အဖွဲ့ထဲတွင် ပေါ်လာလေ့ မရှိ။ မည်သည့်အလုပ်မှ လက်မခံခဲ့ပေ။

သူမက ဟယ်ကောကို သိထားတာ ကြာပြီဖြစ်၏။ သူက ယွင်ယွီကို အလုပ်တစ်ခု မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ထားဘဲ သူက ယခုအခေါက်တွင် ခေါ်လာပြန်၏။ “ဆရာသခင် လက်တလော အချိန်ရလား”

“အချိန်ရတယ်” သူမသည် ရှားရွှမ်းနှင့်ရီတုကို ကူရှာပေးပြီးနောက် အကူအညီ လာတောင်းသည့် ဖုန်းလောင်ရီကို ထောင်နှင့် ထည့်ပေးပြီးချိန်မှာစကာ သူမကို လက်တလော၌ မည်သူမှ အကူအညီ လာမတောင်းရဲချေ။

ဟယ်ကောက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော် ဆရာသခင်ကို အဆက်အသွယ် မရတာကြာပြီ။ အခု အလုပ်များနေတာ။ ဝင်မစွက်ပေးရတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော့်မိဘတွေရဲ့ မိတ်ဆွေက အိမ်မှာ ထူးဆန်းတာတွေ တွေ့တယ် ပြောပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ရှာခိုင်းထားတာ။ ဆရာသခင်ယွင်ကို တွေးမိလိုက်တာ။ ကျွန်တော် ဘာမှတော့ မပြောရသေးဘူး။ အချိန်မရမှာ စိုးလို့လေ”

ဟယ်ကောသည် ရုပ်လွန်ပညာကို အလွန်နှစ်သက်သော်ငြား ပါရမီ မရှိပေ။ သူက ယခင်က အဆင့်အတန်း အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ သို့သော်ငြား ထိုအတွက် ပါရမီ မရှိတာကို ရှာတွေ့ချိန်၌ လက်လျှော့ပြီး အလုပ်ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် သူ့မိဘများ သိနေသည့်သူ ဖြစ်သောကြောင့်သာ ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲဖြစ်သည်။ သူသိသည့် အင်အားအကြီးဆုံး ဆရာသခင်က ယွင်ယွီ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်တာပဲဖြစ်သည်။

ယွင်ယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်လေ၏။ “ဟုတ်ပြီ ကျွန်မကို လိပ်စာပြော။ မနက်ဖြန် သွားလိုက်မယ်”

ဤလူငယ်လေးသည် ကိုယ့်လမ်းကြောင်းကို ကိုယ်သိတာ ကောင်းပေ၏။ ဟယ်ကောသည် ချန်းရွှေမြို့တွင် နေပြီး သိပ်မဝေးပေ။ သူ့မိဘများ၏ မိတ်ဆွေကလည်း ချန်းရွှေမြို့မှဖြစ်သည်။

ညနေစာစားနေစဉ် ယွင်ယွီက ချင်ယွီစွေကို ပြောလိုက်၏။ “မနက်ဖြန် ရှင်နဲ့ အတူတူသွားမယ်”

“ကောင်းပြီ” ယွင်ယွီက သက်ပြင်းချလိုက်တော့၏။ တကယ်တော့ သူမ မည်သည်ကို လုပ်စေကာမူ သူ့အနားတွင် ရှိနေလျှင် စိတ်အေး၏။

နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ယွင်ယွီက အန်တီကျောက်အား မူမူကို ဂရုစိုက်ခိုင်းထားပြီးနောက် သူမနှင့် ချင်ယွီစွေတို့သည် ချန်းရွှေမြို့သို့ သွားလေ၏။

177 03

ရွာကနေ ချန်းရွှေမြို့သို့ တစ်နာရီခန့်သာ မောင်းရပြီး ၉ နာရီဝန်းကျင်၌ မြို့ရောက်သွားသည်။ ဟယ်ကောက သူတို့နှစ်ယောက်ကို လာကြိုပြီး လူနေထိုင်ရာ နေရာ လူနေအိမ်ရာများဝင်သို့ ခေါ်သွားသည်။

ဟယ်ကောက လမ်းတွင် ပြောပြလေ၏။

“ဒါ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ သူငယ်ချင်းလေ အိမ်နီးချင်းတွေပေါ့။ မာကျောက်ဆော့ရင်း ဆေးဝယ်ထွက်ရင်းနဲ့ သိတာ။ အဆင်ပြေကြတယ်လေ။ သူ့ယောက်ျား ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ပုံပေါ်တာပဲ။ သူက ညဆို အိပ်မက်မက်ပြီး အနားမယူနိုင်ဘူးတဲ့။ အိပ်ဆေးတောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ အတော် ပြင်းထန်တယ်။ ဆေးရုံက ဆရာဝန်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ ကျွန်တော့်မိဘတွေက ငယ်ရွယ်ငယ်ရွယ်တုန်းက ဒီအကြောင်းကို သိထားတော့ တစ်ခုခု သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေတာ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ရဲ့ဖုန်းရွှေမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ တွေးမိကြတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းအကျဥ်းပဲ သိတော့ သူတို့တတ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ကြားခံလူ ဖြစ်ခဲ့တာကို တွေးမိပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်ရှိမရှိ သိချင်နေတာ။ ဒါကြောင့် ဆရာသခင်ကို လာရှာတာပဲ”

ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “အိပ်မက်ဆိုး မက်ရုံပဲလား။ ဒါ အကြောင်းအရင်း အများကြီးရှိတယ်။ တစ်ချက် သွားကြည့်ရမယ်”

အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုတည်းက သူမအနားယူမှုကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ထို့ထက် အကြောင်းအရင်းများစွာ ရှိ၏။ ဟယ်ကောက သူတို့နှစ်ယောက်ကို သူ့အမေနှင့်တွေ့ပေးရန် ခေါ်သွား၏။ ဟယ်ကော၏မိခင်သည် ယွင်ယွီကို မြင်သောအခါ မအံ့ဩသွားပေ။ ကြိုတင်မိတ်ဆက်ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်။

“ဆရာ အခု ကျွန်မသူငယ်ချင်းအိမ်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်”

ဟယ်ကောကလည်း သူတို့နှင့် လိုက်သွား၏။ သူတို့သည် အိမ်ရာဝင်းအတွင်း နေထိုင်တာဖြစ်သောကြောင့် ၁၀ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် ရောက်သွားသည်။ သူတို့မိသားစုက ၁၆ ထပ်တွင် နေ၏။ ဟယ်ကော၏မိခင်သည် တံခါးခေါက်လိုက်ပြီးနောက် အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က တံခါးလာဖွင့်ပေးသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ကောင်းစွာထိန်းသိမ်းထားပြီး အသားအရေဖြူဖွေးသော်ငြား မျက်နှာက စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများ ပြည့်နေ၏။ ယွင်ယွီက တံခါးတွင် ရပ်နေစဥ် အိမ်တွင်း အပြင်အဆင်က ကောင်းမွန်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမနေထိုင်မှုအခြေအနေသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်လိမ့်မည်။ သို့သော် တံခါးတွင် ရပ်နေရုံဖြင့် အိမ်ထဲရှိ မှောင်မှိုင်းသောအငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိသည်။ ထိုလူက ယွင်ယွီကို ကြည့်ပြီးနောက် ချင်ယွီစွေကို တုန်လှုပ်စွာကြည့်လိုက်၏။

ဟယ်ကော၏မိခင်က အရှေ့သို့ တက်ကာ အမြန်ပြောလိုက်သည်။ “ အားဖုန်း ဒါ ဆရာသခင်ယွင်။ နှစ်ယောက်သားကို ကူညီခွင့်ပေးလိုက်”

အားဖုန်းဟု အမည်ရသော အမျိုးသမီးသည် ယွင်ယွီ ငယ်ရွယ်တာ မြင်သော်ငြား သူမကို လျစ်လျူမရှုထားရဲဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

******

178 01

အပိုင်း 178

ယွင်ယွီသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဖုန်းရွှေ ပြဿနာမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။ ယခင်က ပုံမှန်ဖုန်းရွှေဖြစ်သော်ငြား အိမ်ထဲ၌ သိပ်သည်းသော ယင်စွမ်းအင်များ ရှိနေပြီး မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ် ရှိနေတာ သိသာ၏။ သို့သော်ငြား ယင်စွမ်းအင်သာ ရှိပြီး ဝိညာဉ် မရှိပေ။ ၎င်းက မည်သူ့ကိုမှ တစ်ခါမှ ဒုက္ခမပေးဖူးချေ။ မည်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဖူးသောကြောင့် ယွင်ယွီသည် အဖြစ်အပျက်ကို မြင်ရန် စီစဥ်လိုက်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဥ် မဟုတ်သောကြောင့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိရပေမည်။

သူ့၏မိခင်နှင့် အားဖုန်းတို့က ယွင်ယွီနောက်လိုက်ကာ ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ အားဖုန်းက စိုးရိမ်ပူပန်စွာ မေးလိုက်၏။ “ဆရာ ကျွန်မအိမ်က ဖုန်းရွှေ တစ်ခုခု မှားနေတာ ရှိလား။ ကျွန်မအမျိုးသားက ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးမက်နေပြီး အနားယူဖို့ ခက်ခဲနေတာ။ သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တာနဲ့ နိုးလာတယ်။ အိပ်မပျော်ရဲဘူး”

“ရှင့်မိသားစုရဲ့ ဖုန်းရွှေတွေ မှားတာ ဘာမှမရှိဘူး” ယွင်ယွီက လှည့်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ “ ရှင့်အမျိုးသားက ဒီမှာလား။ ဘာအိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်လဲ”

အားဖုန်းက ပြန်တွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မအမျိုးသား ပြောတာတော့ သူက ညတိုင်း သရဲတစ်ကောင်ကို အိပ်မက်မက်တယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် သူ အနားမယူနိုင်ဘူး”

နေ့အချိန်မှာ အဲ့ဒါကို အိပ်မက်မမက်ဘူးဆိုတော့ သရဲသည်က ညဘက်မှာပဲ ပေါ်လာရဲတာ ဖြစ်လောက်တယ်။

အားဖုန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အခု ကျွန်မအမျိုးသား အိပ်ခန်းထဲမှာ အနားယူနေတယ်” ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ယွင်ယွီကို အိပ်ခန်းထဲ ခေါ်သွားကာ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် လူ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေသော လူက စိုးရိမ်သံကြားပြီးနောက် ချက်ချင်းထလာ၏။ သူက တံခါးကို ကြည့်လိုက်၏။ အားဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “လောင်ကျန်း၊ အခု ဆရာတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းထားတယ်။ ဆရာနဲ့ စကားထွက်ပြော အပြင်ထွက်စကားပြောချင်လား”

လောင်ကျန်းသည် တကယ်ကို အိပ်ရန် ခက်ခဲနေလေ၏။ သူ ညအချိန်၌ အိပ်မပျော်နိုင်။ နေ့ခင်း၌လည်း ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် အင်မတန် ဖိအားများနေ၏။ သူ အိပ်ပျော်အောင် သူ့ကိုယ်သူ ဖိအားပေးသည့်တိုင် အိပ်မက်ဆိုးများ ရှိနေသေးသည်။ သူ အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ သူက ထပြီး အကူအညီတောင်းရလိမ့်မည်။

လောင်ကျန်းက ဖြေလိုက်ပြီး ယွင်ယွီက တံခါးမှ ထွက်သွားကာ ဧည့်ခန်း၌ ထိုင်လိုက်၏။

အားဖုန်းက ဧည့်သည်များအတွက် လက်ဖက်ရည် သယ်လာပြီး လူတိုင်းက ဧည့်ခန်းထဲအတွင်း ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်လေ၏။ နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လောင်ကျန်းသည် အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ထွက်လာတော့သည်။ သူက အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိကာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းက ည အိပ်မက်ဆိုးများကြောင့် ပိုပြီး အိုစာလာသည်။ သူက ဆံပင်ဖြူတစ်ချို့ ထွက်နေပြီး အတော်လေး မျက်တွင်းကျနေ၏။

ယွင်ယွီက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် လောင်ကျန်း၏မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်မိသွားလျက် မေးလိုက်တော့သည်။ “ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ အသေးစိတ်ပြောပြနိုင်မလား”

လောင်ကျန်းက သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။ “ဆရာ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး။ အဲဒါက ဘာမှန်းမသိဘူး။ ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်နေရတာလဲ။ ညတိုင်း ကျွန်တော့်အိပ်မက်ထဲ ပေါ်လာတယ်။ သရဲတစ်ကောင်နဲ့ တူတယ်။ သူ ကျွန်တော့်အသက်ကို ယူချင်နေတာလား။ ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်နေမှန်း မသိဘူး။ ဆရာမှာ သရဲနှင်တိုင်တဲ့အဆောင် မရှိဘူးလား။ နှစ်ခုလောက် ရောင်းနိုင်မလား။ ဒါကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား”

၎င်းကို ဖယ်ရှားပေးရန် မပြောခဲ့ပေ။

ယွင်ယွီက မျက်ခုံးပင့်မိသွား၏။ “ ရှင့်ကို ဘာလို့ ခြောက်လှန့်နေလဲ တကယ်မသိဘူးလား”

အားဖုန်းက ထိတ်လန့်သွားကာ ပြောလိုက်တော့သည်။ “လောင်ကျန်း ရှင့်စက်ရုံက အဖြစ်အပျက်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာများလား။ ရှင့် ပုံမှန်ဆို အလုပ်မှာ ဂရုတစိုက် ပုံမှန်ဆိုရင် ရှင့်က အလုပ်မှာ ဂရုတစိုက်ရှိပြီး လူတွေကို ရန်မရှာတတ်ဘူးလေ။ ဒါ့အပြင် လတ်တလောဘယ်မှာမှ ဘယ်ကိုမှ မသွားဘူးထား။ ဒီလိုအရာတွေနဲ့ တွေ့ကြုံဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လတ်တလော စက်ရုံမှာ ဖြစ်ခဲ့တာနဲ့ တူတယ်”

178 02

“ငါလည်း အဲ့ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမသိသေးဘူး” လောင်ကျန်း၏မျက်လုံးက လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

ယွင်ယွီက မေးလိုက်သည်။ “ စက်ရုံမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

လောင်ကျန်းက တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။ အားဖုန်းက စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။ “လောင်ကျန်းက ဒီကိစ္စကို ကျွန်မကို တကယ်ပြန်မပြောစေချင်ဘူး။ စက်ရုံထဲက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် မတော်တဆဖြစ်ပြီး ခွဲစိတ်နေတုန်း သေသွားတယ်။ ဒါကြောင့် သေဆုံးသွားတဲ့ သူရဲ့မိသားစုက လျော်ကြေးတောင်းတယ်။ သူတို့က သိန်းချီတောင်းခဲ့တာ။ ဒီကိစ္စက ဖြစ်သွားတာမကြာသေးဘူး။ လောင်ကျန်းကလည်း ဖိအားတွေများနေတာ”

“ဒီအဖြစ်အပျက်က သူဌေးကျန်းပေါ် ဖိအားတွေ များလွန်းတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်” ယွင်ယွီက ရယ်မောပြီး ပျက်ရယ်ပြုလိုက်လေ၏။ “ပြောရရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စက်ရုံထဲမှာ သေသွားတာ။ သူဌေးက စိတ်ဖိစီးမှာပဲ။ ဒီတော့ သူ အိပ်မက်ဆိုးမက်ပြီး ညအိပ်မပျော်နိုင်ဘူးလေ။ ဆရာဝန်ပြဖို့ ဆေးရုံသွားသင့်တယ် ထင်တယ်”

အားဖုန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေ၏။ “ဟုတ်သားပဲ။ ဘာလို့ ဒါကို မတွေးမိတာပါလိမ့်။ လောင်ကျန်း ဆရာပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ရှင့်စက်ရုံမှာ တစ်ယောက်ယောက် သေသွားတာကြောင့် ရှင့်ဖိအားများပြီး ညဘက် အိပ်မက်ဆိုးမက်တာ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင်လည်း စိတ်ပညာကုထုံးဌာနကို သွားကြရအောင်။ အရင်တုန်းက မှန်ကန်တဲ့လက္ခဏာရပ်တွေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ရှင့်အိပ်မပျော်ဘူးလို့ပဲ ထင်နေတာ။ ပြောရရင် အလုပ်သမားက သေသွားပြီး ပြဿနာရှာမယ်ဆို အလုပ် သေသွားပြီးရင် ကျွန်မလည်း ဒီလိုခံစားရမှာပဲ” သူမ စကားပြောပြီးရင်း ပြောနေသော်လည်း သူမခင်ပွန်း၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး ကြောက်လန့်နေတာကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ယွင်ယွီက စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။

သူ၏မိခင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူမယောက်ျားကို ကြည့်ကာ ဤပညာရှင်က အနည်းငယ်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားနေမိသည်။ သူ့ အရည်အချင်းရှိရဲ့လား မရှိဘူးလား။ သူက ဖိအား ဒီလိုဟာကို အပြစ်တင်ဖို့ ဖိအားကြောင့် အိပ်မက်ဆိုးမက်တာဆိုပြီး ပြောနေတာလား။

ဟယ်ကောသည် ယွင်ယွီ၏စွမ်းရည်များကို ကောင်းစွာ သတိပြုမိ၏။ သူမက ပျက်ရယ်ပြုသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်တာပဲဖြစ်သည်၊ သူမ အဖြစ်အပျက်ကို သေချာပေါက်သိလိမ့်မည်။ လောင်ကျန်းကို တမင်တကာ ပျက်ရယ်ပြုနေတာပဲဖြစ်သည်၊

သူသိတယ်။ လောင်ကျန်း၏ စက်ရုံဝန်ထမ်းကိစ္စအကြောင်းလည်း သိထားသည်။

လောင်ကျန်းသည် ဝန်ထမ်းများ၏ ဝန်ထမ်းအကြောင်းကို မသင့်တော်သော ခွဲစိတ်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ကျန်သည့်သူများအား ရှင်းပြထားသည်။ စက်ရုံထဲ၌ မီးလောင်လွယ်သည့် ဓာတုပစ္စည်းတစ်ချို့ သိုလှောင်ထားသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဝန်ထမ်းက ဆေးလိပ်သောက်နေစဉ် သေသွားလေ၏။ စက်ရုံပေါက်ကွဲသွားပြီးနောက် မီးလောင်တော့သည်။ မီးလောင်ရာများဖြင့် ဝန်ထမ်းက ဆေးရုံသို့ ကယ်ဆယ်ရန် အပို့ခံလိုက်ရသော်ငြား သူ့ကို ကယ်တင်၍ မရပေ။ မိသားစုဝင်များက ပြဿနာလာရှာပြီး အလုပ်ခွင် လျော်ကြေးတောင်းလေ၏။ တောင်းသည့်ပမာဏက သိန်းချီဖြစ်သည်၊ လောင်ကျန်းက အလွန်ဝမ်းနည်းနေလေ၏။ သူသည် အလုပ်တွင် မတော်တဆဖြစ်ပါက လျော်ကြေးပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သော်ငြား သိန်းချီက များပြားလွန်းပေ၏။ စက်ရုံမီးလောင်သွားပြီးနောက် ဆုံးရှုံးမှုက ပြင်းထန်သဖြင့် သူ မတတ်နိုင်ချေ၊

လူတိုင်းကမူ သူ၏ဝန်ထမ်း သေဆုံးသွားခြင်းအပြင် သူက မနိုင်ဝန်ထမ်းနေရသောကြောင့် အတော်လေး သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

ဆရာသခင် ဤစကားနောက်ကွယ်၌ တစ်စုံတစ်ခုရှိနေတာကို ဟယ်ကော ရုတ်ချည်းမှာပဲ အဘယ်ကြောင့် ခံစားမိသနည်း။ လောင်ကျန်း လိမ်နေခြင်းဖြစ်နေမည်လော။

သို့သော်ငြား ထိုဌာနက ဌာနများက စစ်ဆေးပြီးဖြစ်ရာ ယင်းသည် ဝန်ထမ်းက ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် ဖော်ထုတ်ပေးထား၏။

လောင်ကျန်းက နဖူးပေါ်မှချွေးသုတ်ပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။ “ဆရာ ဒီအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ တကယ်ကို ကျုပ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကို ကယ်ပါဦး”

ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်း ကောင်းကောင်းသိနေတာပဲ။

ယွင်ယွီက မပြောပေ။

178 03

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ တဘန်းဘန်းအသံ ထွက်လာ၏။ လောင်ကျန်း၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အားဖုန်းကလည်း တုန်ယင်သွားကာ နီမြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက် နီမြန်းနေသော မျက်လုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီလူတွေ ဒီကို ရောက်လာပြန်ပြီလား”

သူမ တံခါးသွားမဖွင့်ရဲချေ။ သို့သော်ငြား တံခါးခေါက်သံက ပိုပိုပြီး ကျယ်လောင်လာသောကြောင့် ဧည့်သည်ရင်းတချို့က ထွက်လာကြည့်နေပြီဖြစ်သည်၊

အားဖုန်းသည် ဟယ်ကော၏ မိခင်ကို တောင်းပန်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူမ အားနည်းလွန်းသဖြင့် ၎င်းကို ရင်မဆိုင်ရဲချေ။ ထို့ကြောင့် ဟယ်ကော၏မိခင်အား အကူအညီပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ ဟယ်ကောက ဟယ်ကောမိခင်က သက်ပြင်းချလျက် ထရပ်ကာ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အသက် ၅၀ ၆၀ ခန့်အရွယ် ၆၀ ၅၀ ၆၀ ခန့်ရှိသည့် စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် အသက် ၃၀ အရွယ်ခန့်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး အပြင်ဘက်၌ ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ့ထက် အသက်ပိုကြီးပုံပေါ်သည့်စုံတွဲက ဟယ်ကော၏မိခင်ကို ကြည့်ကာ စတင်ငိုယိုတော့၏။ “သူဌေးကျန်း ဘယ်မှာလဲ။ သူဌေးကျန်းကို ထွက်လာတွေ့ခိုင်းလိုက်။ သူက ကျွန်မသားကို ကျွန်တော်တို့သားကို သတ်လိုက်တာ” လူရွယ်က ထိုအသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးကလည်း စတင်ငိုယိုတော့သည်။

လောင်ကျန်းက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တံခါးဆီသွားကာ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်၏။ “ဒီဝင်းထဲ ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာတာလဲ။ ဌာနတွေက စစ်ဆေးပြီးပြီ။ လျော်ကြေးဘယ်လောက်လိုအပ်တယ်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား။ ခင်ဗျားတို့ကို လျော်ပေးမယ်။ ကျုပ်ကို တစ်ချိန်လုံး နှောင့်ယှက်နေတာ ရပ်ပေးနိုင်မလား။ ခင်ဗျားရဲ့သားက ကျုပ်ရဲ့စက်ရုံကို ဆုံးရှုံးမှုတွေ အများကြီးဖြစ်စေခဲ့တာ။ ခင်ဗျားတို့ကို လျော်ကြေးမတောင်းသေးဘူး။ ခင်ဗျားတို့ သိပ်မလွန်နဲ့”

အားဖုန်းကလည်း ထွက်လာပြီး စတင်ငိုရှိုက်လေ၏။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို လွှတ်ပေးပြီး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေခွင့်ပေးပါ။ ကျွန်မအမျိုးသားက ဒီကိစ္စကြောင့် ဖိအားတွေများနေပြီး တစ်ညလုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတာ”

သူ၏မိခင်ကလည်း ပြောလိုက်၏။ “သိပ်မလွန်လာနဲ့။ ဒီကိစ္စကို သေချာစစ်ဆေးရမယ်။ မင်းတို့ ရှင်တို့တွေက ကျူးလွန်နေတာပဲ။ ရှင်တို့ကို ဖမ်းဖို့ ရဲခေါ်လိုက်မယ်။ “

ဟယ်ကောသည် သူ့မိခင်၏ အင်္ကျီစကို နောက်ကနေ လှမ်းဆွဲလိုက်၏။ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းသည်ဟု သူအမြဲတစ်စေ ခံစားနေမိသည်။ ဆရာသခင်ရွှင်၏ သဘောထားကြောင့် သူသည် ဆရာသခင်ရွှင်၏ အကြောင်းကို အနည်းငယ်သိထားပြီး သူမက လူကောင်းတစ်ယောက်မှန်း သိနေ၏။ မကောင်းဆိုးဝါးသရဲက မကောင်းတာလုပ်လျှင် လုပ်ပြီး သူဌေးကျန်းက မှန်ကန်နေပြီဆိုပါက သူမသည် ထိုကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်သည့်မှတ်ချက်များ ပေးမှာမဟုတ်ပေ။

ဟယ်ကော၏မိခင်က လှည့်လာလျက် သူ့သား၏အပြုအမူကြောင့် စိတ်ဝေဝါးသွားကာ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဟယ်ကောက သူ့၏မိခင်ကို အသာလေး ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

အပြင်ဘက်ရှိ လူရွယ်က မျက်ရည်များ ကျလာတော့သည်။

“သူဌေးကျန်း၊ ကျွန်မသားကို ဒီအတိုင်း စွပ်စွဲလို့မရဘူးလေ။ သူ့ကို ကောင်းကောင်း သိတဲ့သူက အလုပ်မှာ တာဝန်ယူတတ်တဲ့သူ။ စက်ရုံထဲမှာ ဆေးလိပ်သောက်တာကြောင့် မီးလောင်မှုဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ်ခုခု နားလည်မှုလွဲနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မသားကို ရှင်းလင်းတဲ့ နာမည်ပေး”

သူဌေးကျန်း၏မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီရဲလာလေ၏။ “ဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့သား ဆေးလိပ်သောက်တာက ကျုပ်ကို ဆုံးရှုံးမှုအများကြီး ကြုံစေခဲ့တာ”

အငြင်းပွားမှုက တံခါးဝ၌ ဆက်ဖြစ်ပွားနေ၏။ ယွင်ယွီက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ချင်ယွီစွေကိုကြည့်ပြီး ဒီသို့ပြောလိုက်တော့သည်။ “ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ စောစောပြန်ကြရအောင်။ မူမူကို လွမ်းတယ်”

မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ မည်သည့်နေရာသွားစေကာမူ သူ့ကလေးကို သတိရနေမှာပဲဖြစ်သည်။ ချင်ယွီစွေက ဒီသို့ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပြီ”

တံခါးဝ၌ အငြင်းပွားနေဆဲဖြစ်ကာ ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ ငြင်းနေတာ ရပ်လိုက်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်”

178 04

သူဌေးကျန်းက လှည့်ကြည့်လာ သူဌေးကျန်းက လှည့်လာပြီး ယွင်ယွီကို စိုးရိမ်စဖွယ် ကြည့်လိုက်လေ၏။ ယွင်ယွီက ပြောလိုက်တော့သည်။ “သူဌေးကျန်း၊ ကျွန်မ များများစားစား မပြောတော့ဘူး။ ရှင့်က ညတိုင်း တစ်စုံတစ်ခု လည်ပင်းညှစ်တာ ခံရတာပဲ။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင့်သိသင့်တယ်။ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ သိမှာပဲ။ သူဌေးကျန်း ရှင့်ကို အမှန်အတိုင်းပြောနေတာ။ သူက သေခါစဖြစ်ပြီး အင်အားမရှိတာကြောင့် အင်အားမရှိတာကြောင့်ပဲ သူရှင့်ကို အခုအချိန်မှာ မဖြေရှင်းနိုင်သေးတာ။ ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာပြီး ဆက်ပြီးကြီးထွားလာတဲ့အချိန်ကျ သူက မတရားမှုကို ခံစားရတဲ့အချိန် ရှင့်အသက်ကို နှုတ်သွားလိမ့်မယ်။ “

လောင်ကျန်း၏ မျက်နှာ မျက်လုံးထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုကို မြင်သောအခါ ယွင်ယွီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ရှင့်ကျွန်မကို မယုံဘဲ လောကကြီးကို ဆက်လိမ်နေလည်း ရတယ်။ ကျွန်မရှင့်ကို တားမှာမဟုတ်ဘူး”

လောင်ကျန်း၏အမူအရာက မှန်းဆရ မှန်းဆ၍မရပေ။ သူက ယွင်ယွီကို ကြည့်ပြီး သူမ သူ့ကို လိမ်ညာနေတာ ဟုတ်မဟုတ် မသိတော့ပေ။ သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို တကယ်မြင်နိုင်၏။ သို့သော် သူ့အိပ်မက်ဆိုးထဲရှိ အနက်ရောင်အရိပ်အကြောင်း ပြောသောအခါ ထိုအကြောင်းကို သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး မည်သူမှန်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတောင် သိနေ၏။

ယွင်ယွီက ဒီကိစ္စ၌ ဝင်မပတ်သက်ချင်သောကြောင့် ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။ “ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျွန်မ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး”

သူမသည် ဤရှုပ်ထွေး၌ တကယ်မပါချင်တော့ပေ။ သို့သော် ကလေးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပြီး သူ့ကို ကူညီချင်ခဲ့တာပဲဖြစ်၏။ သူမ လိမ်နေတာမဟုတ်။ ဤကိစ္စကို မဖြေရှင်းဘဲ ထားခဲ့လျှင် ထိုအရာက သူဌေးကျန်းကို တကယ်သတ်သွားလိမ့်မည်။

“ ဆရာ” သူဌေးကျန်းက ကြောက်လန့်နေလေ၏။ “ ဆရာ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ယုံပါတယ်”

ဆိုရလျှင် သူကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်၏။

ယွင်ယွီက ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆို အမှန်အတိုင်းပြော”

သူဌေးကျန်းက ထိတ်လန့်နေတော့သည်။ “အဲဒါ ကျွန်တော့်ကို လာရှာတာကို အိပ်မက် မက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လာရှာလဲ နားမလည်ဘူး။ သူက စက်ရုံပေါက်ကွဲမှုဖြစ်စေခဲ့ပြီး မီးလောင်ပြီး သေသွားတာ။ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ။ သူ့မိသားစုဆီ သိန်းချီပေးရအောင်လို့ ဖိအားပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဆရာသခင် အဲ့လိုမထင်ဘူးလား”

ယွင်ယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ ဤလူက သေလျှင်တောင် ဝင်မခံမှာမဟုတ်။

သူမက ပြောလိုက်တော့သည်။ “ကောင်းပြီ ရှင့်အမှန်အတိုင်း မပြောချင်သေးဘူး ဟုတ်လား” သူမသည် တံခါးဝ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော စုံတွဲဆီ သွားကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်တော့သည်။ “ ရှင့်တို့တွေ သေသူရဲ့ မွေးနေ့၊မွေးရက်ပေးနိုင်မလား”

ထိုစုံတွဲသည် ယွင်ယွီ ဘာလုပ်မည်မှန်း မသိသောကြောင့် တုန့်ဆိုင်းနေလေ၏။

အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ကျွန်မမောင်လေးကို ကူညီနိုင်တယ်မလား။ ကျွန်မမောင်လေးက ဒီလိုအမှားလုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ မှားယွင်းစွပ်စွဲခံရတာ”

ယွင်ယွီက ပြောလိုက်လေ၏။ “ ကျွန်မ စမ်းကြည့်မယ်။ သူဘာသာ ပြောပါစေ”

အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးသည် ထိုအရာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး တုန်လှုပ်နေပြီးနောက် သူမသည် သူမရှေ့ရှိ မိန်းမလှလေးအား သူမမောင်လေး၏ မွေးနေ့မွေးရက် ပြောပြလိုက်သည်။

မွေးနေ့မွေးရက်နှင့် ဇာတာခွင် ရရှိပြီးနောက် ယွင်ယွီသည် ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်သွားတော့သည်။

အားဖုန်းက ရေရွတ်ပြောလိုက်၏။ “သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”

ဧည့်ခန်းတွင်းတွင် ရပ်နေသော သူဌေးကျန်းက တုန်ယင်ပြီး ကြောက်လန့်နေ ကြောက်လန့်နေတော့သည်။ သူ စိတ်လွတ်နေပြီဖြစ်၏။

ဟယ်ကောသည် ယွင်ယွီလုပ်တော့မည့်အရာကို ဝိုးတဝါးဝါး ခန့်မှန်းမိသော်ငြား သူသည် နံပါတ်တစ် အလယ်တန်းကျောင်းရှိ အမှတ်တစ် အလယ်တန်းကျောင်းရှိ သရဲမအကြောင်း မမေ့သေးပေ။

******