အခန်း (၂၁၇-၂၁၈)

အပိုင်း 217

ယွင်ယွီသည် အိမ်ရှင်နှင့် စာချုပ် ချက်ချင်း ချုပ်ဆိုပြီးနောက် အိမ်ငှားခဲ့လေ၏။

ချင်နန်ချီ၏ အိမ်က သိပ်မဝေးပေ။ ထို့အပြင် သူမ၌ များများစားစား ထုပ်ပိုးစရာ မရှိမှန်း သိ၏။ ထို့ကြောင့် အဝတ်အစားနှစ်စုံ ခန့်ထုတ်ပိုးပြီး ချင်နန်ချီကို ပြောလိုက်သည်။ “ပရိဘောဂ အစုံအလင်နဲ့ အိမ်တစ်လုံး ကျွန်မ ငှားပြီးပြီ။ ရှင့်နေရာမှာ သိမ်းစရာ များများစားစား မရှိဘူး။ အဝတ်နှစ်စုံလောက်ပဲ။ ချေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ပြန်ပေးမယ်။ အခုကစပြီး ကျွန်မကို နာမည်ပဲခေါ်တော့။ မင်းသမီးလေးလို့ မခေါ်နဲ့တော့။ ပြောရရင် ဝေ့မင်းဆက်က မရှိတော့တာ ကြာလှပြီ။ ကျွန်မ လွတ်ချနိုင်ပြီလေ”

“လွတ်ချနိုင်တော့မှ”

ချင်နန်ချီက ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို အခုကစပြီး ယွီအာလို့ ခေါ်မယ်။ အိမ်ပြောင်းဖို့ ကူညီပေးမယ်။ အဝတ်အစား နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် နေ့စဉ်သုံးတွေ လိုအပ်သေးတာ။ ဈေးဝယ်ထွက်ပေးမယ်”

“မလိုဘူး”

ယွင်ယွီက တုံ့ဆိုင်းနေ၏။

ချင်နန်ချီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယွီအာ၊ အစ်ကိုရှန်က မင်းနဲ့ ကြီးပြင်းလာတာ။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့အစ်ကိုလို့ ပြောရင်လည်း မမှားဘူး။ အားကိုးနေကျပဲကို၊ အခုလည်း ဆက်အားကိုးနိုင်တယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကောင်းကောင်းသိကြတာ။ ဒီတော့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နေတာ ကောင်းတာပဲ အစ်ကိုလို့ သဘောထားပေါ့”

ယွင်ယွီသည် စကားပြော ရပ်လိုက်လေ၏။ သူပြောတာ အမှန်ပေတည်း။ ဆိုရလျှင် သူတို့က အသက်ထက်ဝက်ခန့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိကျွမ်းလာခဲ့၏။ သို့သော် အကြောင်းရင်းတချို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ကို သူမစိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် တွန့်ကန်နေမိသည်။ တကယ်တော့ ယခင်ဘဝ၌ သူ့ကို အလွန်အားကိုးခဲ့သော်ငြား ယခုဘဝတွင်မူ သူ့ကို ထိုအားထားမှုမျိုး မရှိပေ။

ချင်နန်ချီသည် ငှားထားသည့်အိမ်သို့ သူမပစ္စည်းများ ပို့ပေးပြီး လိုအပ်သည့် နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် မြို့သို့ ခေါ်သွားပေး၏။ အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ပြီး အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးချိန်၌ နေ့လယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဒီတော့မှ ချင်နန်ချီက ထွက်သွားလေ၏။ သူ သွားချိန်၌ သူမကို ပြောသည်။ “မနက်ဖြန် လာတွေ့မယ်”

ယွင်ယွီက ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကြည့်နေလေ၏။ သူ အနည်းငယ် စိတ်လွတ်နေသလို ခံစားရ၏။ သို့သော်ငြား သူမ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကို အမြဲတစေ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ယင်းသည် ချင်နန်ချီ ထွက်ခွာသွားမှုကြောင့် ခံစားရသည့် အရာမျိုးမဟုတ်၊ အကြောင်းရင်းကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

ထိုည ညစာစားချိန်၌ ယွင်ယွီ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် နေမိသည်။ သူမက မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး မည်ကဲ့သို့ ချက်ပြုတ်ရမည်မှန်း မသိကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ယခင်ဘဝ၌ တစ်ခါမှ မချက်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ယခု သူမ တစ်ယောက်တည်းသမား ဖြစ်သောကြောင့် ရွေးစရာ မရှိတော့ပေ။ ဖုန်းထုတ်ပြီးနောက် မီနူးကို ကြည့်ကာ ခရမ်းချဉ်သီး ခေါက်ဆွဲတချို့ ချက်လိုက်သည်။ အကြောင်းရင်း တချို့ကြောင့် သူမသည် ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ချိန်၌ အရသာကို သဘောမကျပေ။ သာမန် ခရမ်းချဉ်သီးကတောင် ပိုအရသာရှိမည်ဟု ခံစားမိသည်။

ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် သူမ အိပ်ရာဝင်လေ၏။

ဤရွာက မြို့နှင့် သိပ်မဝေးပေ။ လမ်းလျှောက်သွားရန် မိနစ် ၂၀ ခန့် အချိန်ယူရသည်။

ထိုကာလအတွင်း သူမ လမ်းလျှောက်ထွက်ကာ မြို့၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဝယ်ပြီး သူမဘာသာ ချက်ပြုတ်မည်။ သူမဖုန်းထဲရှိ ဟင်းချက်နည်းတချို့ကို ကြည့်ပြီး ချက်ပြုတ်နိုင်၏။

သူမ အလုပ်လည်း ရှာချင်သော်ငြား ဘာမှမသိပေ။ သူမ သိသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာက ရုပ်လွန်ပညာပင် ဖြစ်သည်။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ ယခင် အသက်မွေးကြောင်းဟောင်းကိုသာ ပြန်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဝေ့မင်းဆက်၌ သူမသည် ရှေ့ဖြစ်ဟောပေးခြင်းနှင့် ဖုန်းရွှေဖတ်ပေးခြင်းဖြင့် ပိုက်ဆံ မပြတ်လပ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု သူမ၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိ။ ရှင်သန်နေထိုင်ရန်အတွက် သူမ ပိုက်ဆံတချို့ ရှာရမည်။ သို့သော် တစ်ဝက် လှူတန်းမှာ ဖြစ်သည်။

217 02

သို့သော် သူမ နာမည်မကြီးပေ။ သူမ ကျွမ်းကျင်သူများကို ရှေ့ဖြစ်ဟောပေးပါက သူတို့ သူမကို အထင်သေးလောက်ပေ၏။

ယွင်ယွီက ထိုနေရာ၌ လဝက်ခန့် နေခဲ့ပြီ ဝင်ငွေမရှိပေ။ သူမ ချင်နန်ချီထံမှ ယွမ်တစ်သောင်း ချေးထားလေ၏။ တကယ်တော့ သူသည် သူမကို အစ၌ ပေးချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ပြန်မပေးနိုင်မှာ စိုးရိမ်သဖြင့် ငြင်းဆန်ခဲ့၏။

သို့သော် ကိစ္စရပ်များက ပိုကောင်းမွန်သည့် အလှည့်အပြောင်း ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ယွီနှင့် မီတာရာချီ ကွာဝေးသည့် နေရာ၌ အိမ်နီးချင်းအိမ် ရှိသည်။ ယွင်ယွီက မနက်ခင်း၌ မြို့တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ပြီး ပြန်လာချိန်၌ ရွာအဝင်ရှိ သစ်ပင်အောက်၌ အမျိုးသမီးကြီးတချို့ စကားပြောနေတာ ကြားခဲ့ရသည်။

“မာစီရဲ့ သားလေးက ၂ ရက် ၃ ရက်လောက် အဆက်မပြတ် ငိုနေတာ။ တစ်ညလုံး ငိုနေတယ်။ သူ့အဖျားလည်း ရှိတာ။ သူ့ကို ဆေးစစ်ဖို့ ဆေးရုံပို့ပေးတာကလည်း အသုံးမဝင်ဘူး”

“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ အပမှီတာလား”

“ပြောဖို့တော့ ခက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့အိမ်မှာ သေသွားတာမှ မကြာသေးတာ။ ဒီတော့ သရဲလားဆိုတာ မသိရဘူး”

ယွင်ယွီက ကြားလိုက်၏။

မာစီသည် သူမ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်သည်ဟုတော့ မှတ်မိသည်။ သို့သော် ရွာထဲတွင် နေသည့်လူများ သူက တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ ဖြစ်နေပြီး မာစီ၏အိမ်က သူမ ငှားထားသည့်အိမ်နှင့် မီတာရာ အနည်းငယ် ကွာဝေး၏။

မာစီသည် လူရွယ်တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ သူသည် မျက်နှာပေါ်၌ ကျောက်ပေါက်မာများ ရှိသောကြောင့် သူ့ကို မာစီဟုသာ ခေါ်သည်။

သူနှင့် သူ့ဇနီးသည် သမီးတစ်ယောက်နှင့် သားတစ်ယောက် ရှိ၏။ အငယ်ဆုံးသားလေးက ၆ လသားသာ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်လခန့်က သူတို့မိသားစုထဲရှိ အဘွားက ဆုံးပါးသွားပြီး ကလေးက လက်တလော၌ အငိုများလာသည်။

ဆေးရုံသည် ရောဂါဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့သောကြောင့် သေချာပေါက် ရောဂါမဖြစ်နိုင်ပေ။ အခြားသော အကြောင်းရင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်မှန်း သိလိုက်သည်။

သူမသည် မှောင်လာသည့်အထိ စောင့်ရန် ပြင်ဆင်ထား၏။

ယခုက နွေရာသီ ဖြစ်သည်။ မှောင်တာ နောက်ကျပေ၏။ ၈ နာရီထိုးတော့မှ အမှောင်အတိ ကြီးစိုးသွားသည်။ သူမက ညစာစားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းကာ လမ်းလျှောက်ထွက်လေသည်။

လဝက်ခန့် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ပြီးနောက် သူမ အသားကျလုနီးပါး ဖြစ်လာ၏။

မာစီ၏အိမ်က သိပ်မဝေးပေ။ မိနစ် အနည်းငယ် သွားရုံဖြင့် ရောက်နိုင်သည်။

သူ၏အိမ်သည် ယွင်ယွီ၏ အိမ်နှင့် ဆင်တူပြီး ခြံဝင်းငယ်လေးဖြင့် ဘန်ဂလိုလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယွင်ယွီက ထိုနေရာသို့ သွားချိန်၌ မှုန်မှိုင်းသည့် အငွေ့အသက် ဖျော့ဖျော့ကို ခံစားမိသွားသည်။

သရဲအများစုသည် ယင်စွမ်းအင်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

ယွင်ယွီသည် မာစီ၏ အိမ်တံခါးသို့ ရောက်သည့်အချိန်၌ ကလေးငိုသံနှင့် ကလေးကို ချော့မြူနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယွင်ယွီသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် တံခါးခေါက်လိုက်၏။ အလုပ်မဖြစ်လျှင် သူမ အလုပ်ပြောင်းရမည်ဟု ခံစားမိသွားသည်။

မကြာမီ၌ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာလေ၏။ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျောက်ပေါက်မာများ ရှိနေသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယွင်ယွီကို မြင်သောအခါ ကြက်သေသေသွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ဘာဖြစ်လို့လဲ”

မာစီသည် ယွင်ယွီကို သိသည်။ သူတို့ရွာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး အိမ်လာငှားသည့် မိန်းမလှလေး ဖြစ်သည်။ သူမ လှပလွန်းပြီး တီဗီပေါ်ရှိ နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်အမျိုးသမီးများထက် ပိုလှပပြီး နတ်သမီးလေးတစ်ပါး ကဲ့သို့ပင် လှပသည်။ ရွာထဲရှိ လူတိုင်းက သူမ ဤရွာ၌ အိမ်လာငှားနေရသည့် အကြောင်းရင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

217 03

ယွင်ယွီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မ လမ်းလျှောက်ထွက်တုန်း ကလေးငိုသံ ကြားလိုက်ရလို့။ ဒီအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး သိထားတယ်၊ တစ်ချက်လောက် ဝင်ကြည့်လို့ ရမလား”

မာစီက တုံ့ဆိုင်းသွားသော်ငြား သူမသည် အားနည်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်တာကို မြင်ပြီး သူမ ဘာမှမလုပ်နိုင်လောက်ဟု ထင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ဇနီးက ကလေးချီလျက် ထွက်လာသည်။

ယွင်ယွီ အခန်းထဲသို့ ဝင်လျှင်ဝင်ချင်း မာစီ၏ ဇနီးနောက်မှ လိုက်လာသည့် အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ချိတ်ထားသည့် ဓာတ်ပုံထဲမှ အဘွားအိုနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူနေတာ တွေ့လိုက်ရ၏။ တကယ် သူ့အဘွားပဲ။

အဘွားအိုက ကလေးကို ဇွတ်အတင်း ချော့မြူနေသောကြောင့် ကလေးက ငိုနေတာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

ထိုအမျိုးသမီးက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “ယောက်ျား၊ သူ.. ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”

ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မ ပညာနည်းနည်းတတ်တယ်။ ရှင့်ရဲ့ကလေးကို ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ကလေးရဲ့ အဘွားက သူ့ကို အမြဲတမ်း စနောက်နေတော့ ကလေးက နည်းနည်းလန့်နေတာ။ ဒါကြောင့် သူ ဇာတ်တိုက် ငိုနေတာ”

မာစီနှင့် သူ့၏ဇနီးက မှင်သက်သွားတော့သည်။

ယွင်ယွီက အဘွားအိုကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ “အဘွား၊ မပြည့်သေးတဲ့ ဆန္ဒတွေ ရှိလား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ အိမ်မှာနေပြီး ထွက်မသွားရတာလဲ။ အဘွားက သေနေပြီ၊ အဘွားနဲ့အတူ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေ ခေါ်လာမိတာ။ ညအချိန်ရောက်လာရင် ကလေးလန့်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကလေးက နေမကောင်းဖြစ်ပြီး သက်သာလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

မာစီနှင့် သူ၏ဇနီးက ကြောက်လန့်သွားတော့၏။ သူက မျောလွင့်သွားကာ... သူ၏ဇနီးက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။ “နင်... ရှင်... ကျွန်မတို့ကို မခြောက်နဲ့နော်။ ပိုက်ဆံလိမ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

ယွင်ယွီက ကူကယ်ရာမဲ့ သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အဘွားအိုက လေထဲ မျောလွင့်လျက် တအံ့တဩ မေးလိုက်သည်။ “မိန်းကလေး၊ အဘွားကို မြင်ရတာလား”

ယွင်ယွီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။ “အဘွားကို မြင်ရတယ်။ ဒီမှာ ဘာလို့ ရှိနေသေးတာလဲ”

အဘွားအိုက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ထွက်မသွားချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် လုပ်စရာ... ထွက်မသွားချင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မပြည့်သေးတဲ့ ဆန္ဒတွေ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားရဲမှာလဲ”

ယွင်ယွီက မေးလိုက်ပြန်၏။ “ဘာများလဲ။ ကျွန်မ သူတို့ကို ပြောပြပေးနိုင်တယ်”

မာစီနှင့် သူ့၏ဇနီးက ပိုတောင် ကြောက်လန့်လာသည်။

အဘွားအိုက ယွင်ယွီကို ပြောပြတော့သည်။ “အရေးကြီးကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဘွားက အသက်ဆုံးသွားတာ မြန်တော့ သားနဲ့ချွေးမကို မပြောပြရသေးတာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အဘွားသိမ်းထားတဲ့ ရွှေနည်းနည်း ရှိတယ်”

အဘွားအိုသည် စကားပြော ခဏရပ်ပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းသွားလေ၏။

“မိန်းကလေး၊ မိန်းကလေး ဒီလောက် အစွမ်းထက်ပြီး အဘွားကို တိုက်ရိုက်မြင်နိုင်တယ်ဆိုရင် သားနဲ့ချွေးမကိုရော အဘွားကို မြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား။ လူကိုယ်တိုင် ရှင်းပြချင်တယ်”

ဤအဘွားအိုသည် ရွှေ (ဒါမှမဟုတ်) တစ်ခုခုကို တစ်နေရာရာ၌ ဝှက်ထားပြီး သူမက ရွှေများကို ယူဆောင်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

“ရတယ်။ ပြဿနာ မရှိဘူး” ယွင်ယွီက ရယ်မောပြီးနောက် မာစီနှင့် သူ၏ဇနီးဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်တို့အမေက ရှင်းပြချင်တာ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူ မသွားရသေးတာ။ ရှင်တို့ရဲ့ ရင်မျက်လုံးကို ခဏဖွင့်ပေးမယ်။ ဒါဆို ကိုယ်တိုင် စကားပြောနိုင်ပြီ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ မာစီဆီ၊ မာစီနှင့် သူ့ဇနီး၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ တစ်ချက်ထိလိုက်ရာ သူတို့သည် ဘေး၌ ရပ်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုလူသည် မာစီ၏မွေးမိခင်ဖြစ်သောကြောင့် မာစီက မကြောက်ရွံ့ပေ။ ထိုအစား သူက မျက်ရည်များသုတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ “အမေ... သား မှားတာပါ။ အမေကို မလုပ်ကျွေးရသေးဘူး။ အမေ ဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်ခွာသွားပြီ”

217 04

သူ၏မိခင်သည် ဦးနှောက်သွေးကြောပေါက်ပြီး ဆုံးသွားတာ ဖြစ်၏။ ဆေးရုံပို့ချိန်၌ နောက်ကျလွန်းသွားပြီဖြစ်ကာ မကယ်နိုင်တော့ပေ။

အဘွားအိုကလည်း ဝမ်းနည်းနေ၏။ သို့သော် သူမှ တွေးတောတတ်သေးသည်။ “မငိုကြနဲ့တော့။ အိမ်လာတယ်ဆိုတာ မပြောရသေးတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိလို့။ ပြီးတော့ ရှောက်အာကို မြင်ပြီး မစဘဲ မနေနိုင်တော့ သူ့ကို နည်းနည်း ခြောက်လန့်မိသွားတယ်။ ကိစ္စအားလုံး မြန်မြန်ပြောပြမယ်။ ပြီးရင် လူဝင်စားဖို့ သွားတော့မယ်”

မာစီသည် ယွင်ယွီကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်း၌ မာစီ၏ဇနီးသည် မျက်နှာက စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည့် ယောက္ခမကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွား၏။ သို့သော် သူမ၏ ယောက္ခမသည် အသက်ရှင်စဉ်က လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူမကို ကူညီပေးခဲ့ကာ ကလေးများကို အကောင်းဆုံး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ကြောင်း တွေးမိသောအခါ မကြောက်လန့်တော့ပေ။

အဘွားအိုက ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဒီနှစ်တွေထဲ အမေ ပိုင်ဆိုင်မှုတချို့ စုဆောင်းထားတယ်။ ရွှေစလေးတွေလည်း ပါတယ်။ အစတုန်းကတော့ သားတို့ကို ပေးမလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် သေသွားတော့ မပြောလိုက်ရတာ။ မီးဖိုချောင် နံရံ အကွဲကြောင်းထဲမှာ အားလုံး ဝှက်ထားတယ်။ ပြီးတော့ အကြွေးစာချုပ်လည်း ရှိတယ်။ ငါတို့ရွာထဲက မိသားစုဆီကလေ၊ သူငါ့ဆီကနေ ယွမ်ငါးထောင် ချီးထားတာ။ အဲဒီတုန်းက မပြောခဲ့ဘူးဆိုတာ ဆူမှာစိုးလို့။ အားလုံးကို မီးဖိုချောင် နံရံထဲမှာ သိမ်းထားတယ်။ သွားကြည့်ရအောင် ခေါ်သွားပေးမယ်”

ကိစ္စ ဖြေရှင်းလုနီးပါး ဖြစ်တာကို မြင်သောအခါ ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “အားလုံး အဆင်ပြေလောက်ပြီ ဆိုတော့ အခုသွားလို့ရပြီ။ ပြီးတော့ အဘွား၊ အခု အဘွားရဲ့ဆန္ဒ ပြည့်သွားပြီ။ မျက်မှောက်လောကကို မြန်မြန်သွားဖို့ မှတ်ထား။ ယင်မျက်လုံးကတော့ မိနစ် ၂၀ အတွင်း ပျောက်သွားလိမ့်မယ်”

အဘွားအိုသည် ယွင်ယွီကို ကျေးဇူးတင်လိုက်၏။ “ကျေးဇူးပါပဲ သမီးလေးရယ်”

ယွင်ယွီသည် မာစီ၏အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမအိမ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လာသည်။ လမ်းမီးရောင်က သိပ်မလင်းပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အိမ်ထဲရှိမီးက သိပ်မလင်းတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အိပ်ရာ စောစောဝင်လိုက်သည်။ သို့သော် မီးပိတ်လိုက်ချိန်၌ သူမ အထီးကျန်လာ၏။

ယွင်ယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် မာစီ၏ မိသားစုထဲ၌ အဘွားအိုသည် သူမ သားနှင့် ချွေးမကို မီးဖိုချောင်ထဲ ခေါ်သွားပြီး နံရံအကြားထဲတွင် ဝှက်ထားသည့် ပစ္စည်းများ ထုတ်ပေးလာသည်။ အားလုံးက သူမ ငယ်ရွယ်စဉ်က စုဆောင်းထားခဲ့သည့် ရွှေငွေများ ဖြစ်၏။ ပြီးနောက် အကြွေးစာချုပ်လည်း ရှိနေသေးသည်။

အားလုံးကို မာစီအား ပေးပြီးနောက် ယွမ်ငါးထောင် ပြန်ယူခိုင်းလိုက်သည်။

******

218 01

အပိုင်း 218

မာစီ၏ အိမ်၌ အဖွားအိုသည် ပြောရန်လိုအပ်သည့် ကိစ္စအားလုံးကို ရှင်းပြပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရန် မှာပြီးနောက် ထွက်သွားတော့သည်။

မာစီနှင့် သူ၏ဇနီးသည် ရွှေများနှင့် အကြွေးစာချုပ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူများလဲ”

မာစီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခဏတဖြုတ်စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်တော့သည်။ “အဲဒီမိန်းကလေးက ရှေးဖြစ်ဟောတဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ့ကို ပညာကြေးတချို့ ပေးသင့်တယ် မလား”

သူ၏ဇနီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏ “ဟုတ်တယ်။ ဘေးရွာမှာ ရှေးဖြစ်ဟောတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ လူတွေက အဲဒီကိုသွားပြီး အမွှေးတိုင်ထွန်းတယ်။ ပြီးတော့ ရှေးဖြစ်ဟောခိုင်းကြတယ်။ တစ်ကြိမ်ကို ယွမ်ရာချီ ပေးရတာ”

မာစီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “တစ်ခေါက်မေးရင် ယွမ်ရာချီပေးရတယ်တဲ့”

ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး။ ခုနတုန်းက မိန်းကလေးက ဆရာအစစ်ဖြစ်တဲ့ပုံပဲ။ ရွာနီးစပ်က လူက လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲ။ ဘေးရွာက ရှေးဖြစ်ဟောတဲ့သူက လွန်သွားတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကို သူတို့မိသားစုနဲ့ တွေ့အောင် လုပ်ပေးနိုင်လို့လား၊ သေသူကို မြင်နိုင်လို့လား။ မမြင်ဘူးလေ။

“ငါတို့အိမ်မှာ သိမ်းထားတဲ့ ကြက်ဥတချို့ရှိတယ်မလား။ မနက်ဖြန်ကျရင် မိန်းကလေးကို ပေးလိုက်မယ်။ ပြီးရင် စာအိတ်နီလည်း ပေးလိုက်တာပေါ့။ စာအိတ်နီတော့ သေချာပေါက် ပေးရမယ်”

“ဘယ်လောက် ပေးသင့်လဲ”

မာစီက စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ထောင် ပေးကြတာပေါ့။ နည်းလွန်းရင် မကောင်းဘူး။ ဒါ့အပြင် သူက အရည်အချင်း တကယ်ရှိတာပဲကို”

မာစီ၏ ဇနီးက လက်ခံသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့က အိမ်၌ သိမ်းထားသည့် ကြက်ဥများကို ခြင်းအပြည့် ဖြည့်လိုက်ပြီး ယွမ်တစ်ထောင်ထည့်ထားသည့် စာအိတ်ပေးလိုက်၏။ ပြီးနောက် သူတို့စုံတွဲ စာအိတ်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ယွင်ယွီအား ပေးရန် ယွမ်တစ်ထောင်ထည့်ထားသည့် စာအိတ်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူတို့စုံတွဲသည် ကြက်ဥပို့ရန် ယွင်ယွီအိမ်သို့ သွားလေသည်။

ယွင်ယွီက မနက်ခင်း၌ လေ့ကျင့်ပြီးကာစ ခေါက်ဆွဲစားနေသည်။ သူမ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရ၏။ တံခါးထွက်ဖွင့်ပေးသောအခါ မာစီနှင့် သူ၏ဇနီး ဖြစ်နေသည်။ မာစီ၏ ဇနီးက ဝါးခြင်းကို ယွင်ယွီအား ပေးပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ ဆရာမ... မနေ့တုန်းက ကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ညီမကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို သိမှာမဟုတ်ဘူး”

မာစီကလည်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်၏။ “ကျေးဇူးပါဗျာ”

ယွင်ယွီက ရယ်မောလိုက်၏။ “ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ယွင်၊ နောက်ဆို ဆရာယွင်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် နာမည်လည်း ခေါ်လို့ရတယ်”

ဆရာမဟူသည့် ခေါ်သံက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ မာစီနှင့် သူ၏ဇနီးသည် အမြန်ပြောင်းပြောလိုက်၏။ “ဆရာယွင်... ဒါကျွန်မတို့ဆီက လက်ဆောင်လေးပါ၊ လက်ခံမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ယွင်ယွီက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ၎င်းကိုယူကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်၏။ “နောင်ကျ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလာရင် ကျွန်မဆီ လာလို့ရတယ်”

မာစီ၏ မိသားစု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် မာစီနှင့် သူ၏ဇနီးသည် ရွာထဲမှ ဤမိန်းကလေးက အလွန်အစွမ်းထက်သည့် ပညာရှင်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဘေးရွာမှ ဗေဒင်ဆရာထက်တောင် ပိုအစွမ်းထက်ကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူမက သေသူများကို မြင်ရအောင်လည်း လုပ်ပေးနိုင်သည်။ သူတို့မိသားစု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သူက ဆရာယွင် ဖြစ်သည်။

ရွာက သိပ်မကြီးမှပေ... အတင်းအဖျင်း အနည်းငယ်က တစ်ယောက်စနှစ်ယောက်စနှင့် တစ်ရွာလုံး အလွယ်တကူ ပျံ့သွားနိုင်လေရာ၊ ထိုကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော ဆရာ ရွာသို့ ရောက်လာသည့် ကိစ္စဆို ပြောရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

အစ၌ လူတို့သည် မာစီပြောတာ မယုံကြပေ။ ဆိုရလျှင် ဗေဒင်ဆရာ အများစုသည် ရှေးဖြစ်သာ ဟောနိုင်ပေ၏။ သေသူကို မြင်တွေ့ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်သည် ဆိုရလျှင် ဗေဒင်ဆရာ အများစုက မြေအောက်လောကသို့ သွားကာ သေသူအား သူတို့ကိုယ်ထဲ ပူးကပ်ခိုင်းပြီးနောက် မိသားစုကိုသာ စကားပြောခိုင်းခဲ့သည်။ ဤတစ်ယောက်မူ အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပေ၏။ မိသားစုအား သေသူကို တိုက်ရိုက် တွေ့ဆုံခွင့်ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် လူအနည်းငယ်သာ ယုံကြည်ကြသည်။

218 02

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရွာသားတချို့သည် သူတို့ကလေး၏ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် ယွင်ယွီကို လာရှာကြသည်။ လာရှာသည့်သူ၏ မျိုးရိုးက ကျန်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သား၏ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် လာမေးတာ ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မသားမှာ ချစ်သူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူတို့တွဲနေတာ တစ်နှစ်ကျော်သွားပြီ။ ဆရာ... သူတို့အတွက် မင်္ဂလာပွဲရက် ရွေးချင်လို့ပါ”

ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “သူတို့ရဲ့ မွေးနေ့မွေးရက် ပေးပါ”

သူတို့စုံတွဲသည် သူတို့သားနှင့် သား၏ချစ်သူ၏ မွေးနေ့ကို ပြလိုက်၏။ ယွင်ယွီက တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။ “ဒီမိန်းကလေးရဲ့ မွေးရက်က မှားနေတယ်။ တစ်ချက်ကြည့်ကြည့်ဦး”

ထိုစုံတွဲက ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။ သို့သော် ယွင်ယွီက မှားနေကြောင်း ပြောလေရာ ထိုစုံတွဲသည် သူတို့သားကို ဖုန်းဆက်ပြီး မေးလိုက်ရာ သူတို့သားက ပြောလာသည်။ “ဝမ်ဝမ်ရဲ့ မွေးလက ဇွန်လ၊ စက်တင်ဘာလ မဟုတ်ဘူး”

“ဪ... ကျွန်မ တကယ်မှားသွားတာပဲ ဆရာ။ ထပ်ကြည့်ပေးပါဦး”

ပြီးနောက် ယွင်ယွီသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ပြီးနောက် ထိုလင်မယားအား ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်သားက ဒီမိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်လို့ မရဘူး”

ထိုလင်မယားက အနည်းငယ် စွံ့အသွားလေ၏ “ဘာလို့လဲ... ဘယ်လိုလို့ လက်ထပ်လို့ မရတာလဲ ဆရာ။ ဒီကလေးနှစ်ယောက် လက်ထပ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးက ဘယ်နေ့လဲ ဆိုတာ ပြောပေးပါ”

ယွင်ယွီက ခေါင်းခါလိုက်၏။ “ရှင့်သားက အပြင်မှာ နောက်ထပ် ချစ်သူရှိနေတယ်။ သူတစ်ပတ်အတွင်း အိမ်ပြန်လာမှ... အခုလဆို ရှင်တို့နှစ်ယောက် အဘိုးအဘွား ဖြစ်တော့မှာ”

ထိုစုံတွဲသည် ယွင်ယွီပြောတာကို နားလည်ပေး၏။ သူတို့သားသည် အပြင်၌ ချစ်သူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် မကြာမီ၌ ပြန်လာပြီး ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားရတာတောင် ဖြစ်လောက်သည်။

“ဒါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့တွေ အခု ဒီမိန်းကလေးကိုပဲ သဘောကျတာ ဆရာ။ အကြံပေးလို့ရတာ ရှိသေးလား”

“မရှိဘူး။ ကံပါလာပြီးသား”

ယွင်ယွီသည် ဤစုံတွဲ၏ သား၏ လက်ရှိချစ်သူသည် ပြည့်စုံသော မိသားစုမှ ဖြစ်ကြောင်း မြင်ရသည်။ သို့သော် သူတို့သားက လူရှုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အချိန်မကြာမီ၌ အိမ်ပြန်လာတော့မည်။ ထိုစုံတွဲသည် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

အမျိုးသားကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ပြီ”

သူတို့သားလေး ချိန်းတွေ့နေသည့် ချစ်သူမိန်းကလေးသည် မြို့ထဲရှိ ကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ လာတာဖြစ်ပြီး သူမမိသားစုက ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် အိမ်နှစ်လုံး ပေးနိုင်သည်။ သူတို့ကလည်း ထိုမိန်းကလေးကို အလွန်သဘောကျပြီး သူတို့သားကလည်း သူ့၏ချစ်သူကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် လက်ထပ်ချင်နေ၏။ ထို့ကြောင့် ရက်ရွေးဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။

ပြီးနောက် သူတို့သည် ဘေးရွာရှိ ဆရာဆီသို့သွားကာ ရက်မေးခဲ့လေ၏။ အောက်တိုဘာလ ၁ ရက်နေ့သည် အိမ်ထောင်ပြုရန် အကောင်းဆုံးနေ့ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ အောက်တိုဘာလ ၁ ရက်နေ့က တစ်လကျော်တာ လိုတော့သည်ကို သိပြီး တွေးမိသောအခါ အဆင်ပြေသည်ဟု တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်ပြန်ပြီး မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လေ၏။

မထင်မှတ်ထားဘဲ တစ်ပတ်အကြာ၌ သူတို့သားသည် နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်သို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာ၏။ သူ့၏မျက်နှာက သုန်မှုန်နေတော့သည်။ ကျန်းလင်မယားက အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားလေ၏။ “ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

ထိုမိန်းကလေးသည် စကပ်မီနီစကပ် ဝတ်ထားလျက် အင်္ကျီခပ်တိုတို ဝတ်ထားကာ ဆံပင်ကို ရောင်စုံဆိုးထား၏။ သူမက သူတို့သားနောက်မှ လိုက်လာတာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝတ်ရှင်၏ မျက်နှာကလည်း သုန်မှုန်နေတော့သည်။ “အမေ... ဝမ်ဝမ်နဲ့ ကျွန်တော် လမ်းခွဲလိုက်ပြီ။ အခုကစပြီး ရှစ်ရှစ်က ကျွန်တော့်ချစ်သူပဲ။ သူ့ကို ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားရတယ်။ အောက်တိုဘာလ ၁ ရက်နေ့ကို သတ်မှတ်ထားပြီးပြီမလား။ ရက်က မပြောင်းလဲဘူး။ ကျွန်တော် ရှစ်ရှစ်ကို လက်ထပ်မယ်”

အမေကျန်း၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားလေ၏ ။“ဘာ... ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ”

သူမသည် ဤ ရှစ်ရှစ် ဆိုသည့် မိန်းကလေးကို သဘောမကျပေ။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ပေါ့တန်တန်နိုင်မှန်း သိသည်။ မည်သည့်ယောက္ခမကမျှ ဤသို့သော ချွေးမကို သဘောကျမည်နည်း။ ရွာထဲရှိ လူတို့က သူမသားအကြောင်း အတင်းအဖျင်း ပြောကြလိမ့်မည်။

218 03

“ကျွန်တော် စိတ်ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ အမေတို့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ပေး”

သူနဲ့ ရွေးစရာ မရှိပေ။ သူသည် ဝမ်ဝမ်ကို လက်ထပ်ချင်ပေ၏။ ဝမ်ဝမ်၏ မိသားစုက ချမ်းသာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို လက်ထပ်ချင်ပင်။ စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ပေ။ ဤရှစ်ရှစ်သည် သူ့၏အထက်လူကြီးသာ ဖြစ်ပြီး သူက သူမကို ပိုက်ဆံအတွက် သဘောကျခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

အမေကျန်းသည် ပိုတောင် စွံ့အသွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ရွာသူရွာသား တချို့သည် ယွင်ယွီက တကယ်အရေးအချင်းရှိသည်ဟု စယုံကြည်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ဗေဒင်လာမေးသည့်လူ ပိုများလာတော့သည်။

ရွာသူရွာသား အများစုက မချမ်းသာပေ။ ယွင်ယွီက တစ်ခါမှ များများစားစား မတောင်းပေ။ ရွာသားများက စာအိတ်နီထဲတွင် ပိုက်ဆံထည့်ပေး၏။ အလွန်ဆုံးမှ ယွမ်ရာဂဏန်းသာ ရှိသည်။ များပါက ယွမ်ထောင်ဂဏန်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က ယွင်ယွီ့အိမ်သို့ မဟုတ်ရင် အိမ်အတွက် မေးချင်သည် ဆိုပါက တန်ကြေးအနည်းငယ် ပိုမြင့်ပြီး ယွမ်နှစ်ထောင် သုံးထောင် ဖြစ်သည်။ လကုန်ခါနီး၌ သူမ ယွမ်နှစ်သောင်းကျော် ရလာ၏။ တစ်ဝက်ကို လှူကာ တချို့ကို သူမအတွက် သိမ်းထား၏။ ပြီးနောက် ချင်နန်ချီအား ယွမ်တစ်သောင်း လွှဲပေးလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို ဘာမှ အကြွေးမတင်ချင်ပေ။

သူမ၏ အစားအသောက်၊ အဝတ်အစားက ဈေးမများပေ။ သူမခြံထဲ၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းလေးတောင် လုပ်ထားသေး၏။ ထိုနေရာ၌ တရုတ်ဂေါ်ဖီ၊ ခရမ်းချဉ်သီး၊ ခရမ်းသီး၊ သခွားသီး စသည်ကို ဝိညာဉ်စမ်းရေလောင်းပြီးမှ ရေလောင်းပေးထားကာ စိုက်ထားတာ ဖြစ်သည်။ တစ်လမပြည့်မီ၌ ဂေါ်ဖီထုပ်များ စားလို့ရပြီ ဖြစ်သည်။ အရသာက ချိုမြ လန်းဆန်း၏။ အပြင်က ဝယ်သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များထက် အရသာ ပိုကောင်းသည်။

ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးများကလည်း သီးနေပြီဖြစ်၏။ လဝက်မပြည့်မီ၌ စားလို့ရတော့မှာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နေထိုင်စရိတ်က သိပ်မများပေ။

သူမ ရှေးဖြစ်ဟောသည်ဖြစ်စေ၊ ဖုန်းရွှေကြည့်ပေးသည်ဖြစ်စေ၊ ခန့်မှန်းချက်များက မှန်ကန်၏။ ရွာသူရွာသားများက သူမကို ယုံကြည်လာပြီး သူမကို ဗေဒင်ဆရာဟု အခေါ်ခံရတာ မနှစ်သက်မှန်း သိသောကြောင့် တလေးတစား 'ဆရာယွင်' ဟု ခေါ်ကြသည်။

ချင်နန်ချီအား ယွမ်တစ်သောင်း လွှဲပေးပြီးနောက် ချင်နန်ချီသည် စာရလိုက်သည်။ သို့သော် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူက အဝင်ပေါက်ရှေ့၌ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေ၏။

ညနေခင်း၌ သူသည် ယွင်ယွီ၏ ခြံဝင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူ အိမ်ပြောင်းပြီးနောက် သူ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်။ သူမ နေသားမကျသေးမှန်း သိသောကြောင့် လိုက်ရောညီထွေ ဖြစ်အောင် အချိန်တချို့ ပေးချင်ခဲ့၏။ သို့သော် သူလက်လွှတ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချင်နန်ချီ လာသည့်အချိန်၌ ယွင်ယွီက ခြံဝင်းထဲ၌ ဂေါ်ဖီထုပ်များ ခူးနေတာပဲ ဖြစ်သည်။ ဂေါ်ဖီများ ကိုရေဆေးနေစဉ် ဂေါ်ဖီများကို ခွဲပြီး ရေလောင်းနေ၏။ အားလုံး တပြိုင်နက်တည်း မှည့်လာပြီး စားမကုန်မှ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယွင်ယွီက မော့ကြည့်မိလိုက်ရာ သူဖြစ်နေတာ တွေ့ရသဖြင့် ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ “ဒီကို ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ”

“မင်းကို လာတွေ့တာလေ”

ချင်နန်ချီသည် ဟင်းရွက်စိုက်ခင်းထဲ၌ အလုပ်များနေသော သူမကို မြင်ကာ ဂေါ်ဖီထုပ်တချို့ ကူပေးသည်။

“ဒီညစာ ချက်မယ်။ မင်းနဲ့ မစားရတာ ကြာပြီ”

ယွင်ယွီက မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ ချင်နန်ချီသည် ညနေခင်း၌ ထမင်းချက်လိုက်၏။ ယွင်ယွီက နေ့လယ်တုန်းက ရွာသားများဆီမှ ဝယ်ထားသည့် ငါးနှစ်ကောင် ဝယ်ထားသည်။ တစ်ကောင်ကို ကင်လိုက်၏။ အရည်ခွံက ရွှေရောင်သန်းပြီး အသားက အလွန်နူးညံ့သည်။ နောက်တစ်ကောင်ကိုမူ တို့ဟူးဖြင့် ငါးဟင်းချို လုပ်လိုက်ပြီး အလွန်အရသာရှိ၏။ သူမ ဂေါ်ဖီကြော်လိုက်သေးသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ညစာဖြစ်သည်။

ယွင်ယွီက တစ်ကိုက်စားကြည့်ပြီး တအံ့တဩ ပြောလိုက်၏။ “အစ်ကိုရှန်... အစ်ကိုရဲ့ အချက်အပြုတ်လက်ရာက တော်တော် အရသာရှိတာပဲ”

ချင်နန်ချီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ “အခုအချိန်ထိ ကိုယ့်ဘာသာကို ချက်နေတာလေ”

218 04

ယွင်ယွီက ရယ်မောလျက် ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က စကားသိပ်မများချေ။ ချင်နန်ချီက ရံဖန်ရံခါ၌ အတိတ်ဘဝမှ ကိစ္စတချို့ ပြောခဲ့၏။ ယွင်ယွီက သူတို့ ကိုယ်ပြန်တွေ့ကာ သူနှင့် စကားတချို့သာ ပြောသည်။

ညစာ စားပြီးနောက် ချင်နန်ချီသည် သူနှင့် ခဏတဖြုတ်နေပြီးနောက် အိမ်ပြန်သွားသည်။ ယွင်ယွီကလည်း ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အိပ်ရာစောစော ဝင်သည်။

နောက်ပိုင်းနေ့ရက်များက အတော်လေး အဆင်ပြေနေ၏။ အကြောင်းမှာ သူမ ရွာထဲ၌ နာမည်ကြီးလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရွာနီးစပ်နှင့် မြို့ရှေ့လူများကလည်း သူမ ရှေးဖြစ်ဟောရာ၌ အလွန်တိကျကြောင်း သိပြီး သူမဆီ နေ့တိုင်းနီးပါး လူများ ရောက်လာကြသည်။ သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်သည့် အနေဖြင့် တစ်ရက်ကို နှစ်ယောက်သာ ဟောပေးသည်။ ထိုသို့တိုင်း နှစ်လအတွင်း သူမ နာမည်ပိုကြီးလာတော့သည်။ လူတိုင်းက ရွာ၌ အလွန်အစွမ်းထက်သည့် ဆရာတစ်ဆူ ရှိကြောင်း သိကြသည်။ သူမဆီမှ အကြံဉာဏ် တောင်းခံရန် ရောက်လာသည့်သူ များသထက် များလာပြီး အဝေးရှိ မြို့များမှ လူများတောင် အကြံဉာဏ် တောင်းခံရန် ရောက်လာ၏။

အောက်တိုဘာလ အစောပိုင်း ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ ရာသီဥတု အလွန်အေးလာ၏။ သူမဗိုက်ကလည်း လေးလခွဲ ရှိပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဝတ်ပါး ဝတ်ထားချိန်တွင်ပင် သိသာနေ၏။

ထိုနေ့နံနက် မနက်စာ စားပြီးချိန်တွင် ယွင်ယွီသည် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူမ အပြင်ထွက်လာချိန်၌ အသက် ၄၀ အရွယ်ခန့်ရှိသည့် လူရွယ်တစ်ယောက် ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက ကောင်းစွာ ဝတ်စားထားကာ အလွန် သားနားပြီး အလွန်သေသပ်ပုံ ပေါ်သည်။

ယွင်ယွီက မေးလိုက်တော့သည်။ “လူကြီးမင်း... ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ”

ထိုလူက အလျှင်စလို မေးလိုက်တော့သည်။ “ခင်ဗျားက ဆရာယွင်လား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်က ချန်းကျင်းဟောက်ပါ။ အန်းတုံမြို့ကနေ လာတာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား။ မိသားစုရဲ့ ဖုန်းရွှေက လတ်တလောမှာ ကောင်းတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။ ပြဿနာတက်နေတယ်”

ယွင်ယွီသည် ထိုလူရွယ်၏ နှဖူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို သတိပြုမိသွား၏။ ယင်းက ရထားတာ မကြာသေးသည့် ဒဏ်ရာပဲ ဖြစ်သည်။ သူမက မေးလိုက်၏။ “လတ်တလော မိသားစုဝင်တွေ တစ်ခုခု ကြုံရတာ ရှိသေးလား”

ချန်းကျင်းဟောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် ကံဆိုးနေတာ။ ချော်လဲကျတာက တော်သေးတယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးကလည်း အပြင်ထွက်တဲ့ အချိန် ကားတိုက်မိသေးတယ်။ ကံကောင်းပြီး မပြင်းထန်လို့။ ဒါ့ပြင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစု စီးပွားရေးကလည်း ထိခိုက်သွားတယ်။ အစပေါင်းများစွာ လျော့ကျသွားတာ။ အိမ်ရဲ့ ဖုန်းရွှေ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဆရာ့ကို တစ်ချက်လာရှာပြီး ကြည့်ခိုင်းချင်တာပါ။ အဆင်ပြေမလား”

ယွင်ယွီသည် ချန်းကျင်းဟောက်၏ မျက်နှာကို ဖတ်လိုက်၏။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သစ္စာရှိကာ ကျေးဇူးတရား သိတတ်သည်။ သူ့ဆီ၌ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက် မရှိ။ ထို့ကြောင့် ပူးကပ်ခံရတာ မဖြစ်လောက်ပေ။ ဤနည်းတိုင်းဆို မပြောနိုင်။

ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို လိုက်ခဲ့မယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”

ယွင်ယွီက အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီ တစ်ထပ်ဝတ်ကာ အိတ်တစ်လုံး ကောက်ယူပြီးနောက် ချန်းကျင်းဟောက်နှင့် အတူ ကားထဲဝင်ကာ ရွာမှ ထွက်သွား၏။ အိမ်၌ သူမ ရေဆွဲထားသည့် အဆောင်များနှင့် ဟင်္သာပြဒါးရိုင်း အဆောင်စာရွက်များ ရှိသည်။

အန်းတုံမြို့သည် ဤနေရာနှင့် တစ်နာရီကျော် ဝေးကွာပေ၏။ ချန်းကျင်းဟောက်က တစ်လျှောက်လုံး ကားမောင်းလာခဲ့ပြီး လမ်း၌ ယွင်ယွီနှင့် စကားပြောလာသည်။

ယွင်ယွီက မေးလိုက်၏။ “လတ်တလော ရှင်အိမ်ရဲ့ ဖုန်းရွှေကို ပြန်ပြင်ထားတာ ရှိလား။ ဒါမှမဟုတ် အိမ်သစ်လား”

ချန်းကျင်းဟောက်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “တစ်ခုမှ မဟုတ်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကမှ ဒီမြို့မှာ လာနေတာ။ အရင်တုန်းက ဘာမှ မဖြစ်ဖူးဘူး။ လတ်တလောကမှ စလာတာ”

ယွင်ယွီက ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထိုသို့ဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိသည်။ သူမက ချန်းကျင်းဟောက်၏ အိမ်ရှိ အဖြစ်အပျက်ကို ယခုအချိန်တိုင်း မဖော်ထုတ်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် သူ့၌ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက် မရှိ။ ထို့ကြောင့် အခြေအနေက မပြင်းထန်လောက်ပေ။

218 05

ချန်းကျင်းဟောက်က သူ့မိသားစု ကိစ္စအကြောင်း ဆက်ပြောပြသည်။

“သိပ်မကြာခင်တုန်းက မွေးရပ်မြေက ပြန်လာပြီးမှ ဖြစ်လာတာ”

ယွင်ယွီက မေးလိုက်၏။ “အိမ်ကို ဘာလို့ ပြန်တာလဲ။ အုတ်ဂူရွှေ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဘိုးဘေးအိမ်ရဲ့ ဖုန်းရွှေကို ပြောင်းတာလား”

ချန်းကျင်းဟောက်က ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော့် မွေးရပ်မြေက မြို့နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ အိမ်က ဟောင်းနေပြီ။ နှစ်တစ်ရာကျော် သက်တမ်းရှိတာ။ ဘိုးဘေးတွေဆီက လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အိမ်ဟောင်းလေ။ မိဘတွေက ကျေးလက်မှာ နေနေတုန်းပဲ။ သူတို့အသက်ကြီးပြီ။ ဒါကြောင့် မကြာခဏ အိမ်ပြန်ကြည့်ပြီး သူတို့ကို မြို့ကို ခေါ်လာချင်ကြောင်း ပြောတယ်။ အဖေတို့ အမေတို့က တွန့်ဆုတ်နေပြီး ဒေါသထွက်ကြတယ်လေ။ အဲဒီတုန်းက ဒေါသထွက်ပြီး စကားကြမ်းကြမ်း ပြောခဲ့မိတာ”

ယွင်ယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လိုရက်စက်တဲ့ စကားတွေ ပြောခဲ့လို့လဲ”

ချန်းကျင်းဟောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သူတို့အိမ် မပြောင်းဘူးဆိုရင် အိမ်ဟောင်းကို ဖြိုချမယ်လို့ ပြောလိုက်တာ။ ဒေါသထွက်လို့ ပြောရုံပါပဲ။ တကယ်မလုပ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အဖေက ဒေါသထွက်ပြီး ကိုင်ထုတ်တော့တာပဲ” သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ကျေးလက်ရှိ ဆေးပညာကုသမှုက သိပ်မကောင်းပေ။ လူကြီးနှစ်ယောက်က အသက်ပိုကြီးလာပြီ ဖြစ်၏။ ခေါင်းကိုက်၊ ခြေထောက်နာတာ မကြာခဏ ဖြစ်သည်။ သူ့အဖို့ မြို့ဆေးရုံသို့ နေ့တိုင်း ပြပေးရမည် ဆိုလျှင် ဒုက္ခများသည်။ ထို့အပြင် အဖိုးအိုသည် တိတ်မကျသေးခင်တုန်းက လယ်ကွင်းထဲ၌ ချော်လဲထားဖူး၏။ ကျေးလက်၌ နေရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ လူကြီးနှစ်ယောက်ကို မြို့သို့ ခေါ်ချင်သော်ငြား ခေါင်းမာပြီး မရွှေ့ပြောင်းချင်ပေ။ အိမ်ဟောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်မည် ဟူသည်က ဒေါသတကြီး ပြောသည့်စကားသာ ဖြစ်၏။

ယွင်ယွီက ထိုအကြောင်း စဉ်းစားပြီး များများစားစား မပြောတော့ပေ။ သူမ အိမ်သို့ သွားပြီးနောက် တစ်ချက်ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တစ်နာရီကျော် အကြာ၌ သူတို့နှစ်ယောက်သား မြို့ထဲရှိ ချန်းကျင်းဟောက်၏ အိမ်သို့ ရောက်လာ၏။ ခြံဝင်းကျယ်ရှိ ဖုန်းရွှေက အတော်လေး ကောင်းသည်။ ယွင်ယွီက အိမ်ထဲသို့သွားကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ဗီလာအတွင်းရှိ အားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းရွှေ မှားယွင်းနေတာ မရှိချေ။ ဗီလာ၌ ဆိုးရွားသည့် အစီအရင် တည်ဆောက်ထားတာ မရှိ။ ဗီလာတစ်ခုလုံး အမှားမရှိပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပြဿနာက ဤနေရာ၌ မဟုတ်။

ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချန်းကျင်းဟောက်က မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “ဆရာ... ဖုန်းရွှေ ပြဿနာရှိတာလား”

ယွင်ယွီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မစ္စတာချမ်း... ဗီလာရဲ့ ဖုန်းရွှေ ဘာမှမမှားဘူး။ စံနမူနာ အနေနဲ့ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။ ရှင်အတွက် ဘယ်သူမှ ပြဿနာလာရှာပုံ မပေါ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အကြောင်းရင်းကို မဖော်ထုတ်နိုင်သေးဘူး။ ရှင့်ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို တစ်ချက်သွားကြည့်ရမယ် ထင်တယ်”

တစ်မိသားစုလုံး ဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်နေတာ တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခု မဟုတ်တာ သေချာ၏။ အကြောင်းရင်း ရှိရပေမည်။

ချန်းကျင်းဟောက်က လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ဤဇာတ်တိုက် ကံဆိုးမှုကို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ့အသက် အန္တရာယ် မရှိသော်ငြား စိုးရိမ်ပူပန်မိလေ၏။ ထိုကဲ့သို့ အကြောက်တရားမျိုးက ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ချန်းကျင်းဟောက်၏ မွေးရပ်မြေသို့ သွားလိုက်သည်။ ကျေးလက်ဆိုသော်ငြား ပတ်ဝန်းကျင်က အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။ ရွာသူရွာသားများ အားလုံးက တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက် ချထားသည့် အိမ်လေးများ ရှိပြီး သူမ နေသည့် ယဲ့ဖင်းကျေးရွာနှင့် မတူညီပေ။

မကြာမီ၌ သူတို့သည် ချမ်းမိသားစု အိမ်ဟောင်းရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။ တကယ်အိမ်ဟောင်းတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းရာချီ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်က တည်ဆောက်ထားတာ သိသာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤအိမ်ကို ပိုင်ရှင်က ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသောကြောင့် အိမ်က အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။

ယွင်ယွီသည် အိမ်ကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်မိသွားပြီး ရယ်မောလိုက်၏။ အကြောင်းရင်းကို သိပြီး ဖြစ်သည်။

ချန်းကျင်းဟောက်က သူမကို ကြည့်ပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “ဆရာ တစ်ခုခု တွေ့လား”

ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏ “အထဲမှာ ပြောရအောင်။ ရှင်ကံဆိုးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိပြီထင်တယ်”

218 06

ချန်းကျင်းဟောက်သည် ယွင်ယွီကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်လာ၏။ အခန်းထဲ၌ လူကြီးနှစ်ယောက်က ထိုင်ပြီး နေပူစာလှုံနေသည်။ ထိုအဖိုးအိုသည် သူ့သား ပြန်လာတာကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။ မြို့မှာ မင်းနဲ့ မနေဘူးလို့ ပြောပြီးသားပဲ။ ငါတို့ ဒီမှာနေရတာ အဆင်ပြေတယ်။”

“အဖေ... အဲလို မဟုတ်ဘူး”

ချန်းကျင်းဟောက်က မချိပြုံးပြုံးလိုက်၏ ။“လတ်တလော ကျွန်တော် ကံဆိုးနေတာကြောင့် ဆရာတစ်ယောက် ခေါ်ပြီး လာကြည့်တာ။ အိမ်ဟောင်းရဲ့ ဖုန်းရွှေကို ကြည့်ရအောင်လို့”

ထိုအဖိုးအိုက ဒေါသတကြီး ပြောလေ၏။ “ထွက်သွားကြ။ ဒီအိမ်ရဲ့ ဖုန်းရွှေပါ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းအမေနဲ့ ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာတာ။ နေရာကောင်းမဲ။ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ပြဿနာတက်နေတာ”

ချန်းကျင်းဟောက်က အပြုံးက ပိုတောင်အသက်မပါ ဖြစ်လာသည်။ ယွင်ယွီက ဘာမှမပြောပေ။ နောက်ဆုံး၌ အဖိုးအိုသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စူငေါ့နေပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတာကို တွေ့ရ၏။

ချန်းကျင်းဟောက်က သူမကို ပင်မအခန်းထဲသို့ ခေါ်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည် တိုက်လိုက်သည်။ သူတို့ တံခါးတဝိုက် ထွက်တော့မည့် အချိန်၌ ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏။

“ဆရာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ တွေ့ရလား”

ယွင်ယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ အိမ်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက အိမ်စောင့်နတ် လုပ်တာပဲ။ ဒီလောကထဲမှာ သရဲတစ္ဆေတွေပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ အရာအားလုံးမှာ စောင့်ရှောက်တဲ့နတ်တွေ ရှိကြတယ်။ အရာဝတ္ထုတချို့ အိမ်ဟောင်းတချို့က အချိန်အတော်ကြာပြီးရင် အစောင့်တွေ ရှိလာတယ်။ အိမ်စောင့်နတ်တွေက ကောင်းပါတယ်။ သူတို့က အိမ်ကြောင့် မွေးလာတာလေ။ အိမ်စောင့်နတ်ရှိရင် အများစုက အိမ်ကို ကာကွယ်ပြီး အိမ်ထဲက လူတွေကို ကာကွယ်တယ်။ အိမ်စောင့်နတ် ရှိတဲ့ မိသားစုက လူတွေက ကောင်းမှုကုသိုလ်လုပ်ပြီး ကုသိုလ်တွေ စုဆောင်းထားတဲ့ လူကောင်းတွေပဲ။ ဒီတော့မှပဲ အိမ်စောင့်နတ် ပေါ်လာနိုင်တာ။ ပြောရမယ်ဆိုရင် အိမ်စောင့်နတ်က မိသားစုဝင်တွေကို ကာကွယ်ပေးတယ်။ ရှင်က အရင်တုန်းက အိမ်ကို ဖျက်ချင်တယ် ပြောလို့ သူစိတ်မပျော်ဖြစ်ပြီး နည်းနည်းလေး အပြစ်ပေးတာ”

ချန်းကျင်းဟောက်က ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ အရာကို ကြားပြီးနောက် သူက အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားလေ၏။

“အဲဒီတုန်းက ဒေါသထွက်လို့သာ ပြောခဲ့တာပါ။ သေချာပေါက် အိမ်ဟောင်းကို မဖျက်ပါဘူး။ ဆရာ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ကံမဆိုးဖို့ မျှော်လင့်တယ်”

ယွင်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ဆက်သွယ်ခိုင်းမယ်”

အိမ်စောင့်နတ် ဟူဆိုသော်ငြား တကယ်တော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အလုံးသာ ဖြစ်ပြီး အိမ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအိမ်စောင့်နတ်သည် ဆယ်စုနှင့် အနည်းအကျဉ်းသာ သက်တမ်းရှိသေးတာ ဖြစ်လောက်ပေ၏။ ၎င်းသည် မွေးကင်းစ ဖြစ်လောက်သေသည် မဟုတ်လျှင် ဒေါသထွက်ပြီး ချန်းကျင်းဟောက်ကို အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။

သူမက ပြောလိုက်လေ၏။ “မစ္စတာချမ်းက အမှားကို သဘောပေါက်သွားပြီ။ သူ ဒေါသထွက်ပြီး ပြောလိုက်တာ။ ပြောရရင် မိသားစုတွေပဲလေ။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မလား”

“မရဘူး... မရဘူး...”

ကလေးသံလေးက ယွင်ယွီ၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာ၏။ “သူ... သူက မကောင်းဘူး”

ဝိညာဉ်သိစိတ်ကို အသုံးပြုပြီး ယွင်ယွီနှင့်သာ ဆက်သွယ်နိုင်တာ ဖြစ်သည်။ စကားမပြောနိုင်ပေ။ ရုပ်သွင်ပေါ်နိုင်ရန် အတွက် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကျင့်ကြံရလိမ့်မည်။

ယွင်ယွီက ကလေးတစ်ယောက်ပမာ ရယ်မောပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို သူ့ကို ခွင့်လွှတ်အောင် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”

အိမ်စောင့်နတ်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူ၏အသံက ယွင်ယွီစိတ်ထဲ ပေါ်လာ၏။

“ရပါတယ်။ မင်းကို သဘောကျတယ်။ အနံ့လေး ကောင်းတယ်။ ဒီမှာနေရင် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်”

ယွင်ယွီ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ဝိညာဉ်စမ်းရေ ရှိသောကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝသည်။ ဝိညာဉ်အများစုက သူမကို သဘောကျ၏။

သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်အတွက် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါရှင်အတွက် အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ”

အိမ်စောင့်နတ်သည် ခဏတဖြုတ် စဉ်းစားပြီးနောက် ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အဆင်ပြေတယ်”

ယွင်ယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို မစ္စတာချမ်းနဲ့ သူ့မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်တာ ရပ်တော့။ ကျောက်စိမ်းတချို့ သွားရှာပြီး ခုနစ်ရက်အတွင်း အစီအရင်တည်ဆောက်ဖို့ ပြန်လာမယ်။ ဟုတ်ပြီလား”

အိမ်စောင့်နတ်ကလည်း သဘောတူလေ၏။

ယွင်ယွီက လှည့်လာကာ ချန်းကျင်းဟောက်ကို ပြောလိုက်၏ “စိတ်မပူနဲ့။ အခုကစပြီး အားလုံး အဆင်ပြေသွားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကတိပေးထားတာကို လုပ်ရမယ်။ ကျွန်မကို ကျောက်စိမ်းတချို့ ရှာပေး။ ကျောက်စိမ်းအဆောင် လုပ်ပေးမယ်။ ပြီးရင် အိမ်ဟောင်းမှာ ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင် တည်ဆောက်ပေးမယ်။ ဒါက ရှင့် မိဘတွေအတွက်လည်း ကောင်းတယ် ဆန္ဒရှိလား”

ချမ်ကျင်းဟောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဆန္ဒမရှိဘဲနေမှာလဲ။