အခန်း (၁၁၆၅-၁၁၆၆)
Vol. 110 Ch. 1165-1166
အခန်း ၁၁၆၅ ရုန်းကန်ခြင်း
"ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မပတ်သက်ချင်ပါဘူး။ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။ မပြောချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်" ကုလင်က လုံချန်းကို တောင်းပန်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သဖြင့် သူမ၏ ရင်သားအလှကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။
'ဘုရားရေ... ဒီကောင်မလေး တကယ်ကို ယုတ်မာတာပဲ' လုံချန်း တွေးလိုက်မိပြီး အခြားတစ်နေရာသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူသည် သူမနှင့် စကားမပြောတော့ပေ။
ဤမျှ များပြားလွန်းသည့် ယန်စွမ်းအင်များ မည်သည့်အချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ တွေးတောနေသည်။ ဖြေရှင်းနည်းမှာ လိင်ဆက်ဆံခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ မလုပ်နိုင်ပေ။ ရွှင်းက ကျင့်စဉ်အဆင့် တည်ငြိမ်မှုမရခင် လိင်ဆက်ဆံပါက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းနှင့် တူလိမ့်မည်ဟု သတိပေးထားသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ သူ စုပ်ယူထားသည့် ယန်စွမ်းအင်များက အချိန်တိုအတွင်း အလွန်အမင်း သန်မာလာခြင်းကြောင့် ထိခိုက်နေသော သူ၏ အမြူတေကို ပျက်စီးစေနိုင်၍ ဖြစ်သည်။
'ဒီလိုနဲ့ပဲ လအတော်ကြာ သည်းခံရတော့မှာလား။ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ငါ ရူးသွားလိမ့်မယ်' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။
ကုလင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ လုံချန်း အဘယ်ကြောင့် သူမ၏ အဆိုပြုချက်များကို ပယ်ချနေသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသူ ဖြစ်သလို မြင်းစီးတုန်းကလည်း သူ စိတ်ဝင်စားကြောင်း သေချာခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူက လူကြီးလူကောင်းပုံစံ လုပ်နေပြန်သည်။
'စိတ်မပူပါနဲ့၊ မကြာခင် နင့်ကို ငါရအောင် ယူမယ်' ထိုသို့ တွေးရင်း သူမ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် စာကြည့်တိုက်မှူး ပြန်ရောက်လာပြီး မြေပုံနှစ်စောင်ကို လုံချန်းထံ ပေးအပ်သည်။ လုံချန်းလည်း ထိုမြေပုံများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
...
"မနက်ဖြန်အတွက် ကံကောင်းပါစေ" စာကြည့်တိုက်မှူးက နောက်မှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်က ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်းက မေးသည်။ သူ အကြောင်းစုံ သိသော်လည်း မသိဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်မှာ ပွဲတစ်ပွဲ ရှိတယ်။ အဖေက အသေးစိတ် ပြောပြလိမ့်မယ်။ အရမ်း ပျော်ဖို့ကောင်းတဲ့ ပွဲပါ။ ရှင် သဘောကျမှာပါ" ကုလင်က ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့ မြင်းပေါ် ပြန်တက်ကြသည်။ လုံချန်းသည် အရှေ့မှ ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကုလင်က သူ့ကို နောက်မှ တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ မြင်းမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးနေပြီး ကုလင်က လုံချန်း၏ နောက်ကျောနှင့် သူမ၏ ရင်သားများကို တမင် ပွတ်တိုက်နေသည်။ လုံချန်းသည် ကုလင်၏ လက်များက သူ့ခါးပတ်အောက်သို့ လျှောကျလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။
ကုလင်သည် မသိသယောင်နှင့် ဆက်လက် စကားပြောနေသည်။ "အဖေက ပိုပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလိမ့်မယ်"
ကုမျိုးနွယ်စု အိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါ လုံချန်း မြင်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
"ညစာစားချိန်ကျရင် ကျွန်မ လာခေါ်မယ်" ကုလင်က လှမ်းပြောသည်။ သူမသည် လုံချန်းကို ကြည့်ရင်း တွေးမိသည်။ 'သူလည်း ခံစားရမှာ သေချာပါတယ်။ သူလည်း လွှတ်ချချင်နေတာပဲလေ။ ဘာကြောင့် သူ ဒီလောက်တောင် ထိန်းချုပ်နေရတာလဲ'
...
လုံချန်း အခန်းပြန်ရောက်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ 'ဒီကောင်မလေး တကယ် ရူးနေတာပဲ' သူ တွေးလိုက်သည်။
"နင် မကြိုက်သလို မလုပ်ပါနဲ့။ သက်သေက နင့်မျက်စိရှေ့မှာပဲ ရှိနေတာ" ရွှင်းက ပေါ်လာပြီး စနောက်သည်။
"ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာနဲ့ တူတယ်။ အရင်တုန်းကသာဆိုရင် ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အမြူတေ အတွက်ဆိုရင်တော့ သည်းခံရဦးမှာပဲ" လုံချန်းက ညည်းတွားရင်း ကျင့်ကြံရန် ထိုင်လိုက်သည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
"ပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်း ညစာစားဖို့ လာခေါ်တာပါ" ကုလင် အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။
"ကောင်းပြီ၊ လာခဲ့မယ်"
"မြန်မြန်လုပ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ" ကုလင်က အဓိပ္ပာယ်ပါသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
လုံချန်း သူမ၏ စကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျိရှန်ကိုရော အကြောင်းကြားပြီးပြီလား"
"မကြားရသေးဘူး" ကုလင်က ပြန်ဖြေသည်။ လုံချန်းသည် နောက်အခန်းသို့ သွားပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ကျိရှန်၊ ညစာစားချိန်ရောက်ပြီ။ လာခဲ့တော့"
အခန်း ၁၁၆၆ အထူးပွဲတော်
ကျိရှန်သည် အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်မလာဘဲ အတွင်းမှပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ စာဖတ်နေတယ်။ မင်းပဲ သွားစားလိုက်။ ငါ သစ်သီးတွေ စားပြီးပြီ။ ဒီနေ့တော့ အပြင်ကို ထွက်မလာတော့ဘူး"
"ဒါဆိုလည်း ကံကောင်းပါစေ" လုံချန်းက ကုလင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူတို့သည် ကုမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်၏ ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"လာပါ၊ ထိုင်ကြပါ"
လုံချန်း ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ညစာစားပွဲဝိုင်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကုဝမ်က ကြိုဆိုလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ကုဝမ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကုလင်က လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရတာ သိပ်လိုက်ဖက်တာပဲ။ နတ်ဘုရားစုံတွဲလိုပဲ" ကုဝမ်က ရယ်မောရင်း အရိပ်အမြွက် ပြောသည်။
"သမီးက လှတော့ ဘယ်သူနဲ့မဆို လိုက်ဖက်မှာပါ" လုံချန်းက သိမ်မွေ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဟားဟား၊ ဟုတ်ပါပြီ။ သူကတော့ ဘယ်ယောကျ်ားမဆို သဘောကျမယ့် မိန်းကလေးမျိုးပါ။ သူ့အတွက် သင့်တော်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာပေးနေတာ။ ဘယ်သူနဲ့များ လက်ထပ်ရမလဲမသိဘူး" ကုဝမ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မကြာခင် တွေ့မှာပါ" လုံချန်းက ပြောပြီး ညစာ စတင်သုံးဆောင်သည်။
ကုလင်လည်း ဇွန်းကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း တမင်သက်သက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်" ထိုသို့ ပြောပြီး လုံချန်းဘက်သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဇွန်းကို ကောက်ယူရင်း လုံချန်း၏ ပေါင်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
ယင်းက မတော်တဆလော သို့မဟုတ် သူမ အကြံအစည်လော လုံချန်း မသေချာပေ။ သူ အေးဆေးပင် စားနေသည်။ ကုလင် ပြန်ထိုင်လာသောအခါ သူမ လက်ကို လုံချန်း၏ ပေါင်ပေါ်မှ မဖယ်ရှားတော့ပေ။ လုံချန်းလည်း သူမကို မဆူပူတော့ဘဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
သူမ၏ အပြုအမူများ ရပ်မသွားသဖြင့် လုံချန်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်။ သူမက ကစားနေသည်ဆိုလျှင် သူကလည်း ပြန်ကစားပေးမှ တော်ကာကျပေမည်။ သူသည် ကုလင်၏ ပေါင်ပျော့ပျော့ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
"အိ..."
လုံချန်း ရုတ်တရက် ထိလိုက်သဖြင့် ကုလင် အံ့ဩသွားပြီး အသံထွက်သွားသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ကုဝမ်က မေးသည်။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" ကုလင်က ဖြေသည်။ လုံချန်းက သူမ၏ လက်ကို အနည်းငယ် ဖိညှစ်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်မှ နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ထွက်လာပြန်သည်။
"မင်း ရှုံးမှာကို မခံနိုင်တဲ့ ကစားပွဲမျိုးကို မကစားပါနဲ့" လုံချန်း သူမ အနား ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး စားသောက်ပြန်သည်။ ကုလင်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတွတ်နေသည်။
"မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ကု၊ မနက်ဖြန်မှာ ပွဲတစ်ပွဲ ရှိတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ဟုတ်လား" လုံချန်းက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ မနက်ဖြန်က တကယ်ကို အထူးခြားဆုံးနေ့ပဲ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အဓိက အင်အားစုတွေ အကုန်ရောက်လာမှာမို့လို့ မင်းတို့လည်း ပါဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားမလား" ကုဝမ်က မေးသည်။ "ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။ ၅ နှစ်မှ တစ်ခါပဲ ကျင်းပတဲ့ပွဲပါ"
"ဒီပွဲက ဘာတွေလုပ်တာလဲ။ ဘယ်လို ပျော်စရာကောင်းတာလဲဆိုတာ ပြောပြဦး"
"အို... ဟုတ်သားပဲ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ၅ နှစ်တစ်ကြိမ် ပြိုင်ပွဲလုပ်ပြီး ခွဲဝေတာပါ။ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုက ငါ့သမီး မင်းနဲ့ တွေ့တဲ့ တောအုပ်ကို အရင် ၅ နှစ်က ပွဲမှာ ရှုံးခဲ့လို့ ရခဲ့တာ။ ဒီနှစ်တော့ ပိုကောင်းတာတွေ ရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"ဒီပွဲမှာ ဘာတွေ ပြိုင်ရတာလဲ။ အရည်အချင်းလား။ အသိပညာလား"
"ပြိုင်ပွဲက အမျိုးမျိုးပဲ။ တော်ဝင်မိသားစုက ဆုံးဖြတ်တာပါ။ လူကြီးတွေအတွက် တစ်မျိုး။ လူငယ်တွေအတွက် တစ်မျိုး ရှိပါတယ်" ကုဝမ်က ရှင်းပြသည်။
"စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်တော် လိုက်မယ်" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ အားလုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ မိတ်ဆွေကိုလည်း ခေါ်ခဲ့ပါ"
ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ကုလင်သည် လုံချန်းကို အခန်းအရောက် ပို့ပေးပြီး ထွက်သွားသည်။ သူမသည် လုံချန်း သူမအား ထိလိုက်သည့် အချိန်ကို ပြန်တွေးရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ပိုလုပ်နိုင်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်အား သူမ သဘောကျမိသည်။ 'သူက အေးဆေးပဲ၊ သူက ငါ့လူ ဖြစ်လာအောင် ငါ ကြိုးစားရမယ်' သူမ တွေးမိသည်။
...
လုံချန်း အခန်းထဲတွင် ကျင့်ကြံနေသည်။ အစာစားထားသဖြင့် အနည်းငယ် ထိုင်ရခက်ပြီး အိပ်ငိုက်နေသည်။
"တော်ပြီ၊ လှဲပြီးပဲ ကျင့်ကြံတော့မယ်" ထိုသို့ တွေးကာ သူ အိပ်ရာပေါ် လှဲလိုက်သည်။
သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် ကျိရှန်၏ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး အဝတ်အစား နည်းပါးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံမိန်းကလေး ၃ ဦး ဝင်လာသည်။
"ဘယ်သူတွေလဲ၊ အခန်းအပြင် ထွက်သွားကြစမ်း။ ငါ အရေးကြီးတာ လုပ်နေတယ်" ကျိရှန်က စာအုပ်ကို ကိုင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"သခင်လေး၊ ကျွန်မတို့က ညဘက်မှာ ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ လာတာပါ" ထိုသို့ ပြောရင်း သူတို့သည် အဝတ်အစားများ ချွတ်ချလိုက်ကြသည်။