အခန်း (၁၁၅၅-၁၁၅၆)
Vol. 110 Ch. 1155-1156
အခန်း ၁၁၅၅ ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုး၏ နိယာမ
လုံချန်းသည် သတ္တမမြောက် မိုးကြိုးတန်းကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူသည် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
သူသည် ယခင်က အင်မော်တယ်ဘုရင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဆင့် ဆယ်အထိ တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။
လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အမှုန်တိုင်းသည် အလွန်အမင်း သန်မာသော စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် အရေးပါသော အဆင့်တက်လှမ်းမှုများကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူ သိထားသည်မှာ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် သူသည် အခြားသူများကဲ့သို့ အားနည်းနေမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူသည် အလွန်ပင် သန်မာနေမည်။ ယခု သူသည် နဂါးများကို စုပ်ယူရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
မိုးကြိုးခုနစ်ချက် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လျှပ်စီးနဂါးများ၏ အလှည့် ရောက်လာသည်။
လုံချန်းသည် ဤအရာသည် ယခင်ကနှင့် မတူကြောင်း သိသည်။ လျှပ်စီးနဂါးများသည် ဒုတိယအဆင့် ရောက်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများအတွက် သီးသန့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။ "ရွှင်း... တတိယအဆင့်က ဘာလဲ။ နောက်ထပ် စမ်းသပ်ခြင်းကို ခေါ်ယူဖို့ ငါ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်ဖို့ လိုသေးလဲ"
သူသည် အသက်ကယ်ဆေးကို နောက်ထပ် တစ်လုံး မျိုချလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဒဏ်ရာများအား ကုသပေးရုံသာမက သူ၏ စွမ်းအားနှင့် ခံနိုင်ရည်ကိုပါ ပိုမို တိုးပွားစေသည်။ သူသည် အဖိုးတန် အသက်ကယ်ဆေးများကို စားစရာကဲ့သို့ အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။
"နဂါးသုံးကောင်ကို စုပ်ယူရုံနဲ့ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး။ ပထမအဆင့် နှစ်ဆင့်နဲ့ မတူဘဲ အဲဒီအဆင့်က အတော်လေး နောက်ကျမှ ရောက်လာတာ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"ဒါဆို ဒီနဂါးသုံးကောင်ကိုပဲ စုပ်ယူရမှာပေါ့။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နောက်ထပ် စမ်းသပ်ခြင်း ဘယ်တော့ရောက်ရောက် ငါ စောင့်နေမှာပါ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ဧရာမနဂါးအား စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ မြွေလေးကတောင် မင်းထက် ကြောက်ဖို့ကောင်းသေးတယ်။ ကောင်လေးရာ" လုံချန်းက လျှပ်စီးနဂါးကို ပြန်အော်လိုက်သည်။
နဂါးသည် နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘဲ ဟိန်းဟောက်ရင်း လုံချန်းထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးဆင်းလာသည်။
...
"လာပြီ။ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ ကြည့်ရအောင်" ပထမ တမန်တော်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲဆိုတာ ငါ ခန့်မှန်းမိပြီ။ နဂါး ဘာလို့ ပေါ်လာတာလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီ"
"ဘာလို့လဲ" ဒုတိယ တမန်တော်က မေးသည်။
"သူ မြေပြင်သူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ စမ်းသပ်ခြင်းကို ခေါ်လိုက်မိတာ။ ဒါပေမဲ့ ကြားထဲမှာ အဆင့်တွေ အများကြီး တက်သွားတဲ့အတွက် ဒုတိယအဆင့် စမ်းသပ်ခြင်းကိုပါ ဆွဲခေါ်လိုက်မိတာပဲ" ပထမ တမန်တော်က ရှင်းပြသည်။
"သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အဆင့်တွေ တက်နိုင်တာလဲ။ သန့်စင်တဲ့ မူလပန်းတွေတောင် ဒီလောက်မြန်မြန် မကူညီနိုင်ဘူးလေ" တတိယ တမန်တော်က အံ့ဩတကြီး ပြောသည်။
"သူပဲ သိမှာပေါ့။ အဲဒီအဖြေတွေကို သိရဖို့အတွက် သူ့ကို အရှင်ဖမ်းရမယ်။ ဒါကြောင့် သူ အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်" ပထမ တမန်တော်က ကောင်းကင်မှ နဂါးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
...
နဂါးသည် လုံချန်းကို မျိုချရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံချန်းသည် ရင်းနှီးသော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်ဓားသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာသည်။
ဓားသည် လှုပ်ရှားလာသည်နှင့် အနက်ရောင် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လုံချန်းရှေ့တွင် ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော နဂါးထက်ပင် ကြီးမားသည့် အနက်ရောင် အကာအကွယ် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း၏ အကာအကွယ်သည် သူရပ်နေသော တောင်ကုန်းထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းသည်။
နဂါး၏ ပါးစပ်သည် မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ လုံချန်း၏ အကာအကွယ်နှင့် ယှဉ်လျှင် မပြောပလောက်ပေ။
နဂါးသည် အကာအကွယ်ကို တိုက်ခိုက်သော်လည်း ထိုးဖောက်၍ မရပေ။ အစား လျှပ်စီးနဂါးသည် နာကျင်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေပြီး သူ့စွမ်းအားများမှာ အနက်ရောင် တွင်းနက်ကြီး ကဲ့သို့သော အကာအကွယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
အကာအကွယ်သည် နဂါး၏ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပြီး လုံချန်းထံသို့ ပေးပို့နေသည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အချိန်ဓားသည်လည်း နဂါး၏ စွမ်းအားအချို့ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ စုပ်ယူလေလေ ဓား၏ သံချေးများ ပျောက်ကွယ်သွားလေလေ ဖြစ်ပြီး မူလ ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်မှာမူ အနည်းငယ် နှေးကွေးနေသည်။
အချိန်ဓားပေါ်မှ သံချေးများ ပိုမိုကွာကျသွားသည်နှင့်အမျှ ရှေးဟောင်း စာလုံးအချို့ ထင်ရှားပေါ်လာသည်။
...
"အဲဒီ အနက်ရောင် အကာအကွယ်က ဘာလဲ။ ဘယ်က ရလာတာလဲ။ အဲဒါ ရတနာလား ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အရာလား။ လျှပ်စီးနဂါးတောင် မဖောက်နိုင်တဲ့ အရာနဲ့ သူက အဆင့်တက်နေတာလား"
"ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ ပြောသလိုပဲ၊ ခန့်မှန်းနေလို့ အလကားပဲ။ သူ့ကို ဖမ်းမိတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်လိုက်"
လုံချန်းက လျှပ်စီးနဂါးကို စုပ်ယူနေချိန်တွင် အင်မော်တယ်ကမ္ဘာမှ တမန်တော်များမှာ အံ့ဩခြင်း ဖြစ်ရသည်။
...
နတ်ဘုရား ဘုရင် အဆင့် ပထမအဆင့်... ဒုတိယအဆင့်... တတိယအဆင့်... စတုတ္ထအဆင့်... ပဉ္စမအဆင့်... နဝမအဆင့်။
လုံချန်းသည် အဆင့်များကို ဆက်လက် ကျော်ဖြတ်ရင်း တိုးတက်သွားသည်။ နဂါး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူသည် နတ်ဘုရား ဘုရင် အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အကာအကွယ် ပေါ်လာချိန်တွင် လုံချန်းသည် သားရဲများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ပိုမို လွယ်ကူသွားသည်။ သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်း၌မူ နာကျင်မှုများဖြင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးခြားသည့် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။
လုံချန်း၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင် အတွင်းတွင် နိယာမ မျိုးစေ့ အသစ်တစ်စေ့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အဆိုပါ နိယာမ မျိုးစေ့အဆန်မှာ အခြားမဟုတ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုး၏ နိယာမ ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးများကို အများအပြား စုပ်ယူပြီးနောက်တွင် မိုးကြိုးနှင့် ပတ်သက်သည့် နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
သူ နားလည်သွားသည့် မိုးကြိုး နိယာမမှာ သာမန် မိုးကြိုး နိယာမ မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုသန်မာသော ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုး နိယာမ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ၎င်းကို နိယာမ ရတနာလုံးမှတဆင့် သင်ယူခဲ့ခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် အထူး ကျွမ်းကျင်မှုကို တိုက်ရိုက် မရရှိခဲ့ပေ။ ကျွမ်းကျင်မှုများ အတွက်မူ သူ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစား သင်ယူရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤအချက်မှာ လုံချန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးမှ ရှိမည့် အရာဖြစ်သည်။ သူသည် ယနေ့ရရှိလိုက်သော အကျိုးကျေးဇူးများအတွက် အလွန်ပင် ပီတိ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သူ့မွေးနေ့ရောက်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဘုရားသခင်က သူ့ကို လိုချင်သမျှ အကုန်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။
လုံချန်း လိုချင်သည်မှာ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားရန်သာ ဖြစ်ပြီး ယခု အချိန်အခါကောင်းတွင် ရရှိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် သူ၏ သွေးမျိုးဆက်နှင့် ယှဉ်လျှင် အသာစီး ရသွားပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ သွေးမျိုးဆက်အချိုးမှာ ရာနှုန်းပြည့်သို့ ရောက်ရှိရန် အလှမ်းဝေးသေးပြီး အဆိုပါအဆင့်သို့ ရောက်မှသာ တျန်းရှန် နိုးထလာမည် ဖြစ်သည်။ ယခု အောင်မြင်မှုများကြောင့် သူသည် အသာစီး ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အချိန်ဓားကို ကျေးဇူးတင်စကား မဆိုဘဲ မနေနိုင်ပေ။ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပြီး သူ့အား ပိုမို သန်မာစေသည့် အစွမ်းကြောင့် ဤလက်နက်သည် သူ့အတွက် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ရတနာဖြစ်သည်။
သူသည် ဤထက်ပိုကောင်းသော အရာကို မတောင်းဆိုနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ အခြား လက်နက်အားလုံး စွန့်ပစ်ပြီး ဤလက်နက်ကိုသာ သိမ်းဆည်းထားပါဟု ပြောလျှင် သူ ဒုတိယအကြိမ်ပင် တွေးနေမည် မဟုတ်ပေ။
အခန်း ၁၁၅၆ စမ်းသပ်ခြင်း၏ အဆုံးသတ်
လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုး နိယာမ မျိုးစေ့ကို ပုံဖော်ပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ကုစားခြင်းကို ခံယူနေရသကဲ့သို့ ပိုမိုသက်သာရာ ရလာသည်။
ကောင်းကင်ဘုံ လျှပ်စီးနဂါး၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကို အချိန်ဓားက လုံချန်း စုပ်ယူနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေအထိ သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအင်များထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသေးသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုး နိယာမ မျိုးစေ့ကို ပုံဖော်လိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကစဉ့်ကရား ဖြစ်နေမှုများမှာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
သူသည် အသက်ကယ်ဆေးကို နောက်ထပ် တစ်လုံး မျိုချလိုက်ပြီး ပတ်လည်တွင် ပေါ်ပေါက်နေသော အကာအကွယ် တံတိုင်းမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်တွင် နဂါးတစ်ကောင် ထပ်မံ ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်နေသည်။ ဤတစ်ခါ နဂါးတွင် မိုးကြိုးတန်းများကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသော ရှည်လျားသည့် ချိုနှစ်ချောင်း ပါရှိသည်။
အဝေးရှိ မြို့နေလူထုမှာပင် ကောင်းကင်မှ နဂါးကို မြင်နေရသည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရားများ ဆင်းသက်လာပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးကို ဖျက်ဆီးတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။
နဂါးသည် လုံချန်းထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သို့သော် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက် မတွေ့ဆုံဘဲ ဧရာမ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ကာ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးတန်း တစ်တန်းအား ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုမိုးကြိုးတန်း နောက်မှ လျှပ်စီးနဂါးကိုယ်တိုင် ထပ်မံ ပါလာသည်။
မိုးကြိုးတန်းသည် အနက်ရောင် အကာအကွယ်တံတိုင်းနှင့် ထိတွေ့မိသည်။ တံတိုင်းမှာ ယိုင်နဲ့ခြင်း မရှိပေ။ တံတိုင်းမှာ နံရံတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး မိုးကြိုးတန်းမှာမူ ကစားစရာ အရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်နေသည်။ တံတိုင်းကို ဖောက်ထွင်းမည့်အစား မိုးကြိုးတန်းမှာ အနက်ရောင် အကာအကွယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အကာအကွယ်မှာ လျှပ်စီးနဂါးနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားပြီး အသာစီး ရသွားပြန်သည်။
အချိန်ဓားမှာ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက် ဖြစ်သည်။ ဤနဂါးများသည် အချိန်ဓား၏ စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုကိုပင် မယှဉ်နိုင်ပေ။ အချိန်၏ စွမ်းအား၊ အချိန်ထက်ကျော်လွန်သော အမှောင်ထုတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရား ဘုရင်အဆင့် ၁၀... နတ်ဘုရား ဧကရာဇ်အဆင့် ပထမအဆင့်... ဒုတိယအဆင့်... တတိယအဆင့်... စတုတ္ထအဆင့်... သတ္တမအဆင့်။
နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်း၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုမှာ နတ်ဘုရား ဧကရာဇ်အဆင့် ၇ တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒုတိယနဂါးကိုလည်း လုံချန်း လုံးဝ စုပ်ယူလိုက်သည်။ ဤစမ်းသပ်ခြင်း တစ်လျှောက်လုံးတွင် ယခုအကြိမ်သည် သူ အသက်ရှူရ အချောင်ဆုံး ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုး နိယာမ မျိုးစေ့မှာ သူ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရာတွင် ပိုမို ကူညီပေးနေသည်။ လုံချန်း စုပ်ယူလိုက်သည့် မိုးကြိုးနဂါးများကြောင့် နိယာမ မျိုးစေ့မှာလည်း ပိုမို ကြီးထွားလာပြီး နိယာမ ပျိုးပင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုကို တစ်ဆင့် ပိုမို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။
"နောက်ဆုံး နဂါး... နောက်ဆုံး အဆင့်တက်လှမ်းမှု။ အစွမ်းကုန် လုပ်ပေးလိုက်စမ်း။ ငါ့ကို အဆင့်တွေ ပိုတက်ခွင့်ပေးပါ။ မင်းမှာ ရှိသမျှ အကုန်ပေး" လုံချန်းက အံကြိတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "မင်းက အားနည်းလွန်းတယ်။ မင်းရဲ့ လျှပ်စီးနဂါးတွေက အားနည်းလွန်းတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို စမ်းသပ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး။ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် လုပ်ဖို့တောင် မကောင်းဘူး"
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အစွမ်းက ဒါပဲလား။ အားလုံးကို အုပ်စိုးတယ်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စွမ်းအားက ဒါပဲလား"
လုံချန်း၏ လှောင်ပြောင်သံများကြားတွင် နောက်ထပ် လျှပ်စီးနဂါးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခင်ကထက် ပိုမို သန်မာသည်။ ၎င်းသည်လည်း လုံချန်းထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးဆင်းလာသည်။
စမ်းသပ်ခြင်း မပြီးဆုံးခင် နောက်ဆုံးအကြိမ် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် စမ်းသပ်ခြင်း ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်၍ ဝမ်းသာသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ဝမ်းနည်းမိသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးသော လျင်မြန်သည့် အဆင့်တက်လှမ်းမှု ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် မရောက်မချင်း ဤကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ အဆင့်တက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဓားနှင့် နဂါး နောက်ဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းတွင် ဓားကပင် အနိုင်ရသွားသည်။ လုံချန်းသည် နောက်ဆုံးစွမ်းအင် အမှုန်လေးကို စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုမှာ နတ်ဘုရား သူတော်စင် ဧကရာဇ် အဆင့် ၅ တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ" သူက ဒူးထောက်ကျသွားရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နဂါးတွေကို လွမ်းနေတော့မှာပဲ"
သူ သက်ပြင်းချနေချိန်၌ ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ပွင့်လာသည်။
"ဒီဝင်ပေါက်က..." လုံချန်း အံ့ဩသွားသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ နင်က ဒီကမ္ဘာအတွက် အရမ်းကို သန်မာလွန်းနေပြီမို့ ဒီဝင်ပေါက်က နင့်ကို အင်မော်တယ်ကမ္ဘာထဲက နေရာတစ်ခုခုကို ပို့ပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ဒီနေရာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။ လူတိုင်း ဒီလမ်းကပဲ သွားရတာ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"ကောင်းပြီ။ ခဏလောက်ပဲ နားခွင့်ပေးပါ" လုံချန်းက ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ အဆင့်များ တစ်ပြိုင်တည်း အများကြီး တက်သွားသည့် ဒဏ်ကို သူ ခံစားနေရသည်။ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေသလို ခံစားနေရသည်။
"အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်။ နင် သတိမထားမိလိုက်ပေမဲ့ စမ်းသပ်ခြင်း စကတည်းက လူလေးယောက်က နင့်ကို စောင့်ကြည့်နေတာ။ သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ကြည့်ရတာ သူတို့က နင့်ကို ဖမ်းဖို့ လာတဲ့ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာက တမန်တော်တွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ရွှင်းက သတိပေးလိုက်သည်။
"စမ်းသပ်ခြင်းရဲ့ မိုးကြိုးတွေကသာ သူတို့ကို ဟန့်တားထားနိုင်တာ။ အခု စမ်းသပ်ခြင်း ပြီးသွားပြီမို့ မိုးကြိုးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ်။ မြန်မြန် ထွက်သွားပါ။ နင်က သန်မာပေမဲ့ သူတို့ဘယ်လောက် သန်မာလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိနိုင်ဘူး။ အန္တရာယ် မယူတာ အကောင်းဆုံးပဲ"
လုံချန်းသည် မူးဝေနေသော်လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ရွှင်း ညွှန်ပြသည့် နေရာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လူလေးယောက် သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
...
တမန်တော်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိုးကြိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ လုံချန်း ဒူးထောက်ကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အခွင့်အရေး ရပြီဟု ထင်လိုက်ကြသည်။ လုံချန်း ထွက်မပြေးနိုင်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် လုံချန်း ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"သူ ငါတို့ကို သိသွားပြီ" ပထမ တမန်တော်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ ကံဆိုးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
လုံချန်းသည် သူတို့ကို ကြည့်ရုံပင်မကဘဲ လှောင်ပြုံး တစ်ခုပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူတို့မျက်စိရှေ့၌ပင် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ ဝင်ပေါက်ထဲ မဝင်ခင် သူတို့အား လက်ခလယ် ထောင်ပြလိုက်ပြီးမှ ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
လုံချန်း ဝင်ပေါက်ထဲ ဝင်သွားသည်နှင့် ဝင်ပေါက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တောင်ကုန်းကို ဝိုင်းရံထားသော မိုးကြိုးများမှာ ငါးမိနစ်ခန့် ကြာမှသာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မိုးကြိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း တမန်တော်များမှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။ လုံချန်း ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်၍ တောင်ကုန်းဆီ သွားသော်လည်း အကျိုးမရှိတော့ပေ။ လူလေးယောက်စလုံးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြတော့သည်။