အခန်း (၁၁၅၇-၁၁၅၈)
Vol. 110 Ch. 1157-1158
အခန်း ၁၁၅၇ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာထဲတွင်
လုံချန်းသည် နတ်ဘုရား သူတော်စင် ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် အင်မော်တယ်ကမ္ဘာတွင်ပင် ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဟု ဆိုရမည်။
သူသည် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံစရာ မလိုဘဲ အင်အားကြီးမားသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ အခု အသက်သုံးဆယ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် တမန်တော် လေးဦးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာမှသာ သူတို့ တောင်ကုန်းဆီသို့ လှုပ်ရှားလာကြသည်။
"ငါတို့ ဧကရာဇ်ကို ဘာပြန်ဖြေကြမလဲ။ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မိတယ်ဆိုတာ သိရင် သူ ငါတို့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်" ဒုတိယ တမန်တော်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောသည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောပြရုံပဲ ရှိတော့မှာပေါ့။ သူ့ကို လျှို့ဝှက်ချက် အနေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားဖို့မှ မဖြစ်နိုင်တာ" တတိယ တမန်တော်က ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် လုံချန်း၏ စွမ်းအင်ကို ထောက်လှမ်းသည့် ကိရိယာအား ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် သူက အဆင့်မြင့်တဲ့ နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတော့ သူက အရင်က စွမ်းအင်မျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ သူ့ကို လိုက်လို့ မရတော့ဘူး"
"ငါလည်း သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရင် ဧကရာဇ်က ငါတို့ကို သတ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအစား ငါတို့က ဒီရောက်တော့ သူ ထွက်ပြေးသွားပြီလို့ပဲ ပြောလိုက်ကြမလား" ဒုတိယ တမန်တော်က အကြံပေးသည်။
"မင်းပြောတာက လိမ်ပြောခိုင်းတာလား" ပထမ တမန်တော်က မေးသည်။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရင် သေမှာပဲ။ ဧကရာဇ်က မင်းတို့ ကိုယ်တိုင်က လက်နက်ကို ခိုးယူခံလိုက်ရလို့ နောက်ကျခဲ့တာဆိုတာ သိရင် မင်းတို့လည်း အရင်သေမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖန်တီးတာက ပိုကောင်းတယ်"
...
အင်မော်တယ်ကမ္ဘာ၏ တောအုပ်တစ်အုပ် အလယ်တွင် ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ပွင့်လာသည်။ လူတစ်ယောက် ဝင်ပေါက်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ သူ အန်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖျော့တော့နေသည်။
"ဒီလောက် အလျင်စလို လုပ်ခဲ့ရတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေကို အခုမှ ခံစားရတော့တာပဲ" လုံချန်းက ပြောရင်း ထပ်အန်လိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီထက် ပိုဆိုးနိုင်သေးတယ်။ အသက်ကယ်ဆေး သောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အနားပေးလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ကျင့်ကြံပါ" ရွှင်းက နောက်တွင် ပေါ်လာရင်း ပြောသည်။ "နင့် နေမကောင်းတာက ထောင်စုနှစ်ချီပြီးမှ ရနိုင်မယ့် စွမ်းအင်တွေကို တစ်ခါတည်း စုပ်ယူလိုက်မိလို့ပဲ။ နင်က အဆင့်တွေကို ကျော်ဖြတ်လိုက်တာမို့လို့ ဖျားနေတာ။ ခဏနေရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်"
လုံချန်းသည် အသက်ကယ်ဆေး ထပ်သောက်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်အန်ထုတ်လိုက်သည်။ "ငါ ဘာမှ မျိုလို့ မရတော့ဘူး။ သဘာဝအတိုင်းပဲ ကုစားလိုက်တော့မယ်"
မိနစ် ၃၀ ကြာမှသာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ တည်ငြိမ်လာတော့သည်။ သူသည် အန်ထားသည့် နေရာမှ ခွာကာ သစ်ပင် တစ်ပင်ကို အမှီပြု၍ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသည်။
"သက်သာရဲ့လား" ရွှင်းက အနားတွင် ထိုင်ရင်း မေးသည်။
"ဟား... ဟုတ်တယ်။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံရမယ့် အရာအတွက် မိနစ် ၃၀ လောက် ဒုက္ခခံရတာ တန်ပါတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်သည်။
"မသေချာသေးဘူး။ နင့်ရဲ့ အမြူတေကို ကြည့်လိုက်ဦး" ရွှင်းက ပြောသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ အနီရောင် အမြူတေကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အဆမတန် ကြီးထွားနေပြီး အက်ကြောင်းများ ဖြစ်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒါ ဘာလဲ" သူ မေးလိုက်သည်။
"အဆင့်တွေ အများကြီး ခုန်ကျော်လိုက်တာမို့လို့ နင့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မတည်ငြိမ်ဘူး။ ကံကောင်းလို့ နင့်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က ထိန်းထားပေးလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် အမြူတေ ပျက်စီးသွားမှာ ကြာပြီ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။ "ကျင့်ကြံပြီး တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပါ။ လနည်းနည်း ကြာရင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"
"ဒါဆို နင်က ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ"
"မိုးကြိုးတွေ စုပ်ယူတုန်းက နင် ဒုတိယ စမ်းသပ်ခြင်းကို ခေါ်ယူမိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ဒုတိယစမ်းသပ်ခြင်းက ပိုဆိုးတယ်။ အဲဒီအချိန်က အချိန်ဓား မရှိရင် နင် သေမှာပဲ။ သိနေရင်လည်း ဘာမှ လုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"
"အဲဒါကြောင့် ကျင့်ကြံပြီး တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် ဒီအက်ကြောင်းတွေက အမြဲတမ်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
လုံချန်းသည် အချိန်မဆိုင်းဘဲ ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် အက်ကြောင်းများ ရှိနေသည့် အမြူတေကို အမြဲတမ်း ဖြစ်မသွားစေချင်ပေ။
သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ သူ ရောက်နေသည့် တောအုပ်မှာ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာမှ မျိုးနွယ်စု တစ်ခု၏ ပုဂ္ဂလိက အမဲလိုက်ကွင်း ဖြစ်နေပြီး လူအချို့ကလည်း ထိုတောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်း ၁၁၅၈ စိမ်းပြာရောင် ယုန်
လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ကျင့်ကြံနေသည်။ သူ့လုံခြုံရေး အတွက်မူ ရွှင်းတစ်ယောက်သာ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြည့်ပေးနေသည်။ သူ ရောက်ရှိနေသည့် နေရာမှာ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာ ထဲရှိ မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ ပုဂ္ဂလိကပိုင် တောအုပ်ဖြစ်ကြောင်း သူ လုံးဝ မသိရှိပေ။ ထိုမျိုးနွယ်စုမှ လူများမှာလည်း ထိုတောအုပ်ထဲသို့ ယခုပင် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
လူငယ် ခုနစ်ဦး ပါဝင်သော အုပ်စုတစ်စုသည် တောအုပ်အတွင်း အတူတူ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးမှာ အမဲလိုက်ရန် လေးနှင့် မြားများကို သယ်ဆောင်လာပြီး ကျန်ငါးဦးမှာ ဓားနှင့် လှံများအား ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ဆံပင်အနက်ရောင်ရှိပြီး အသက် ၁၉၊ ၂၀ အရွယ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမနောက်တွင် အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လိုက်ပါလာပြီး သူမကို စိတ်ဝင်တစား အခါအားလျော်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သူမအပေါ် စွဲလမ်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားနေသည်။
"အစ်မလင်... အစ်မက နောက်ထပ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာဖို့ တရားဝင် သတ်မှတ်ခံရတော့မယ်ဆိုတာ ကြားမိတယ်။ တကယ်ပဲလား" ထိုလူငယ်က မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောလာဟလတွေတော့ ရှိနေတာပဲ။ ငါ မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါက ရာထူးတစ်ခုပဲလေ" ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် မိန်းကလေးက ပြန်ဖြေသည်။ "နင်ကော ကုရန်... မင်းသမီး လီယာနဲ့ လက်ထပ်ရမယ်ဆိုတာ ကြားမိတယ်နော်"
"ဘာ.. ဘယ်က ကြားတာလဲ။ ကျွန်တော် မင်းသမီး လီယာနဲ့ မလက်ထပ်ချင်ဘူး။ ဘယ်သူမေးမေး ကျွန်တော် မလုပ်ဘူးလို့ တည့်တည့်ပဲ ပြောမှာ" ကုရန်က ပြန်ဖြေသည်။
သူ့နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော လူငယ်ငါးဦးမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ မိန်းကလေးတစ်ဦးက ရယ်သံကို ထိန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို ကုရန်... တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ သဘောကျနေတာလား။ ကျွန်မတို့ကို ပြောပြလို့ ရပါတယ်။ ရှက်စရာ မလိုပါဘူး"
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ယင်။ ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျရင် ငါဘာသာ ငါ ဖြေရှင်းမယ်။ မင်းတို့ကို ပြောပြစရာ မလိုဘူး" ကငရန်က မျက်လုံးလှန်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် လင်ကို သဘောကျနေကြောင်း လူတိုင်း သိကြသော်လည်း လင်ကိုယ်တိုင်ကမူ မသိရှိသေးပေ။
"အဖေ ပြောတာ ကြားမိသလိုပဲ။ အကြီးအကဲတွေက တော်ဝင်မိသားစုနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ချင်နေတာ" လင်က ပြောသည်။ "သူတို့က ငါ့ကို ကုမျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်စေချင်တာမို့လို့ တော်ဝင်မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို နင်ပဲ ကျန်တော့တယ် ကုရန်။ ဒါကလည်း ကောလာဟလပဲ၊ တကယ် ဖြစ်လာမလားတော့ မသိဘူး"
"ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးပါ။ ဒီကိစ္စ မဖြစ်အောင် ကျွန်တော် လုပ်မယ်" ကုရန်က ပြောသည်။ "ပြီးတော့ မနက်ဖြန် ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ သဘာဝဥယျာဉ်ကို လိုက်ခဲ့မလား"
"အဲဒီနေရာလား၊ ဘာလို့ သွားချင်တာလဲ။ ဒါက ချစ်သူစုံတွဲတွေပဲ သွားတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလား" လင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။
"အာ... မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီနေရာက လှလို့ပါ။ ချစ်သူစုံတွဲတွေပဲ သွားရတာဆိုတာ လိမ်ပြောတာပါ။ ဘယ်သူမဆို သွားလို့ရပါတယ်" ကုရန်က ထပ်မံ ဖျောင်းဖျသည်။
"ငါ..." လင် ပြန်ဖြေခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ "ရှူး... သားရဲတစ်ကောင် အနီးအနားမှာ ရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ အမဲလိုက်ပစ်မှတ်ပဲ။ ဘာမှ မလုပ်ကြနဲ့"
သူမသည် ရှားပါး သစ်ပင်တစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လေးကို ထောင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး အသံလာရာသို့ သေချာ နားစွင့်သည်။ "ဟိုဘက်မှာ" ထိုသို့ သူမ ပြောရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချုံပုတ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူမသည် ယုန်နှင့်တူသော သားရဲတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီးမှ အသံကျယ်ကြီး တစ်သံကြောင့် သူမ အာရုံစူးစိုက်မှု ပျက်သွားသည်။
"စိမ်းပြာရောင် ယုန်လား" ကုရန်က အော်လိုက်သဖြင့် ယုန်မှာ လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။ ကုရန်က မြားတစ်စင်း ပစ်လိုက်သော်လည်း လွဲသွားသည်။
"နင်ကတော့ လူမိုက်ပဲ။ သူ ထွက်ပြေးသွားပြီ" လင်က ဒေါသတကြီး အော်ရင်း ယုန်နောက်သို့ လိုက်ပြေးသည်။
"အစ်မလင်... တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီလောက် ရှားပါးတဲ့ သားရဲကို တွေ့တော့ ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်လို့ပါ။ ကျွန်တော် ကူပေးမယ်" ပြောရင်း ကုရန်နှင့် အခြားသူများ လိုက်ပြေးကြသည်။
...
လုံချန်း ကျင့်ကြံနေသည်မှာ သုံးနာရီ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုဆိုလျှင် သက်သာရာ ရလာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဆက်ပြီး မကျင့်ကြံနိုင်တော့ပေ။ သူ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ရွှင်းက မေးသည်။
"ငါ အရမ်း ဗိုက်ဆာလာတယ်။ အကြာကြီး မစားရသလိုပဲ။ မကျင့်ကြံခင် တစ်ခုခု စားလိုက်ဦးမယ်" လုံချန်းက ပြောရင်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရွှေရောင် ပန်းသီးတစ်လုံး ထုတ်လိုက်သည်။
သူ စားသောက်နေရင်း ပျင်းလာသဖြင့် ကျိရှန်နှင့် မိသားစုဝင်များကို ထုတ်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာက..." အားလုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩစွာ မေးကြသည်။
"ဒါက အင်မော်တယ်ကမ္ဘာလေ" လုံချန်းက ပန်းသီးများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပေးရင်း ပြောသည်။ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြသည်။ အဖိုး၊ ဖခင်၊ မိခင်နှင့် ဇနီးသည်များ အားလုံး။
"ထိုင်ကြပါဦး။ ဒီနေ့မှ ရောက်တာမို့လို့ ပျော်ပွဲစားစားကြရအောင်။ ပြီးရင် ပြန်သွားလို့ ရတယ်" လုံချန်းက ပန်းသီးကို ကိုက်စားရင်း ပြောသည်။
"ဒါက အင်မော်တယ်ကမ္ဘာ ဟုတ်လား" ကျိရှန်က မေးသည်။ "လေကတော့ ပိုသန့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကွာခြားချက်ကတော့ ငါထင်သလောက် မဟုတ်ပါလား"
"သာမန်ပါပဲ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "တကယ်တော့ ဒါက အစွမ်းထက်ဆုံး သတ္တဝါတွေ နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပါပဲ"
"ဒီကမ္ဘာရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေက အားလုံးကို အုပ်စိုးထားတယ်။ တကယ်တမ်း ပြောရရင် ဒါက အခွင့်အရေးတွေ ရှိတဲ့မြေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကမ္ဘာနဲ့ သိပ်ပြီး မကွာခြားဘူး" သူက ဆက်ပြောသည်။ "ဒီကမ္ဘာနဲ့ ငါတို့ကမ္ဘာ မတူတာက လေထုကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ ရှိတဲ့ ချီစွမ်းအင်ထဲမှာ မူလစွမ်းအင် နည်းနည်း ပါဝင်နေတာမို့လို့ ပိုပြီး ထူးခြားတာပါ။ အဲဒီအချက်ကပဲ တကယ် အကူအညီ ဖြစ်စေတာ"