အခန်း (၁၁၅၉-၁၁၆၀)
Vol. 110 Ch. 1159-1160
အခန်း ၁၁၅၉ အားလုံး ထွက်ခဲ့ကြ
"မူလစွမ်းအင် ဟုတ်လား။ အဲဒီ နာမည်ကျော် စွမ်းအင်က လူသားတွေ စုပ်ယူလို့ မရဘူးလို့ ပြောကြတာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်း အနားတွင် ထိုင်နေသော ကျိရှန်က မေးလိုက်သည်။
သူသည် လုံချန်းအနားသို့ တိုးကပ်သွားချိန်တွင် အနံ့အသက်ကြောင့် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်မိသည်။ "မင်းဆီက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေရတာလဲ"
"အာ... လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီပိုင်းက အန်ထားလို့ ဖြစ်မယ်။ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းရင်း ချီတွေ အများကြီး စုပ်ယူလိုက်မိတော့ နေမကောင်းဖြစ်သွားတာပါ။ အခုတော့ သက်သာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရေမချိုးရသေးဘူး။ အရင်ဆုံး အစာစားပြီးမှ ရေချိုးမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလို စိတ်ကူးထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်က အနံ့ဆိုးနေတာကို မသိလိုက်တာလား" ကျိရှန်က ရယ်မောရင်း မေးသည်။
"အဲဒီအချက်လည်း နည်းနည်း ပါတာပေါ့"
ကျိရှန်နှင့် လုံချန်းတို့ စကားပြောနေစဉ် လုံချန်း၏ မိခင်သည် သူတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမသည် အနံ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုံချန်းအနားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"အခု တကယ်ပဲ သက်သာရဲ့လား" သူမသည် လုံချန်း၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးသည်။
"သက်သာပါတယ် အမေ" လုံချန်းက ပန်းသီးကို ကိုက်စားရင်း ပြန်ဖြေသည်။ ပန်းသီးကုန်သွားသည်နှင့် နောက်တစ်လုံး ထပ်ထုတ်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခုနက ပြောသလိုပဲ ဒီကမ္ဘာမှာ မူလစွမ်းအင်ဆိုတာ ရှိတယ်။ တကယ်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက မြေပြင် သူတော်စင် အဆင့်ထိ မရောက်သေးတာမို့လို့ အဲဒါကို ခံစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး" သူက စကားအကြောင်းကို ပြန်ဆက်သည်။ "လူသားတွေ အနေနဲ့ မူလစွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူလို့ မရတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ မူလစွမ်းအင်နဲ့ မြှင့်တင်ထားတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကိုတော့ စုပ်ယူလို့ ရတယ်။ အဲဒါက ပိုပြီး အကျိုးရှိတယ်"
"ဒါကြောင့် ဒီကမ္ဘာမှာ ကျင့်ကြံတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာလား" အဘိုး လုံရန်က မေးသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အခု ကျွန်တော် ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီကမ္ဘာရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ထဲကို ပို့ပေးသွားမယ်။ အဲဒီမှာ အဘိုးတို့ ကျင့်ကြံရင်လည်း ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံသလိုပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေရမယ်" လုံချန်းက အာမခံသည်။
ပွဲတော်လိုလို ပျော်ပွဲစားပွဲသည် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် လုံချန်းသည် ဇနီးသည်များနှင့် မိသားစုဝင်အားလုံးကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းအနားတွင် ကျိရှန်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဇနီးသည်များကိုမူ ရေချိုးရန် ရေကန် ရှာဖွေရမည်ဖြစ်၍ ပြန်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်မှ ပြန်ခေါ်ပေးမည်ဟုလည်း ကတိပေးလိုက်သည်။
လုံချန်းနှင့် ကျိရှန်တို့သည် ရေအရင်းအမြစ် ရှာရန် တောအုပ်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ လုံချန်းသည် ကျင့်စဉ်အဆင့် တည်ငြိမ်စေရန် တစ်လကြာမြင့်မည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ခဏ ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်သည်။ သူသည် တစ်လလုံး ထိုင်မနေချင်ဘဲ ဦးစွာ ရေ ချိုးချင်နေသည်။
အန္တရာယ်ရှိသည် ဆိုသော်လည်း သူ့စွမ်းအားများကို သုံး၍ မရသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကျင့်စဉ်အဆင့် တည်ငြိမ်မှု မရမချင်း အဆင့်တက်၍ မရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဆင့်မတက်ခင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရမည်ဖြစ်၍ အချိန်များစွာ ရှိသေးသည်။
"ဟိုမှာ ကြည့်၊ ရေကန် တစ်ကန်" ကျိရှန်က အဝေးရှိ ရေကန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ တစ်ကန်တော့ တွေ့ပြီပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ရေရွတ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ရေကန်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ဘယ်သူမှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အဝတ်အစားများ ချွတ်ကာ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ကြသည်။
"ရေက တကယ် အေးတာပဲ" ကျိရှန်က ရေထဲ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်နှင့် လန်းဆန်းသွားသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ သားရဲတွေလည်း ဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး ရသင့်တယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းသည် သားရဲနယ်မြေထဲမှ သားရဲများကို ထုတ်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး ထွက်လာသူမှာ နှလုံးစား ပိုးကောင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် အတောင်ပံသေးသေးလေး နှစ်ဖက် ပေါက်လာပြီး လုံချန်း ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းနေသည်။ "လာခဲ့ပါ ကောင်လေး၊ ရေထဲမှာ နားလိုက်ဦး" လုံချန်းက ပြောသောအခါ ပိုးကောင်သည် ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေသည်။
ထို့နောက် အနက်ရောင် ဦးချို သံချပ်ကာ ကြံ့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ "သူငယ်ချင်းကြီးရေ၊ မင်း ရေကူးတတ်တယ်မလား၊ ရေထဲ ဆင်းလိုက်" လုံချန်းက ပြောသော်လည်း ကြံ့က ခေါင်းခါပြသည်။
"အလေးချိန်ကြောင့် ရေမကူးနိုင်တာလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။ ကြံ့က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကိုယ်အလေးချိန် လျော့သွားရင် ရေကူးနိုင်မလား" လုံချန်း မေးမြန်းမှုကို ကြံ့က ထပ်မံ ခေါင်းညိတ်သည်။
လုံချန်းသည် သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အလေးချိန် လျှော့ချသည့် သရဖူကို ထုတ်ကာ ကြံ့၏ ဦးခေါင်းပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ "အခုဆို မင်း ခန္ဓာကိုယ် ပေါ့သွားပြီ၊ ရေထဲ ဆင်းနိုင်ပြီ" ထိုသို့ ပြောပြီး ရေထဲ ပြန်ဆင်းသွားသည်။ ကြံ့လည်း ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရပြီး ရေထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်းသွားသည်။
ထို့နောက် နေဝါးမျိုးလင်းယုန်နှင့် မုဆိုးကြယ်တို့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ မုဆိုးကြယ်သည် တိုက်ပွဲ မရှိဘဲ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်လိုက်သနည်း တွေးတောနေသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရန်သူ မရှိပါဘူး။ အားလုံးရဲ့ ကြိုးစားမှု အတွက် ဆုချတာပါ" လုံချန်းက ရှင်းပြပြီး ရေထဲ ဆင်းခိုင်းသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မြွေဘုရင်ကို ထုတ်သည်။ "မြွေဘုရင်၊ ရေထဲ ဆင်းခဲ့ပါ။ ပြီးတော့ အရင်ဆုံး ကိုယ်ကို သေးအောင် လုပ်ဦး၊ ရေကန်တစ်ကန်လုံး မင်းနဲ့ပဲ ပြည့်နေမှာ" လုံချန်းက လှမ်းပြောသည်။
"ရေကူးပြိုင်မလား။ ငါ့အဘိုးက စကြဝဠာ ရေကူးချန်ပီယံနော်။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မနိုင်ဘူး" မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း ကိုယ်ကို သေးငယ်သွားအောင် လုပ်ကာ ရေထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
"အခုတော့ နှင်းခဲလေး အလှည့်ပဲ။ သူ့ကို မတွေ့တာ တော်တော်ကြာပြီ" လုံချန်းက နှင်းခဲလေးကို ခေါ်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
အခန်း ၁၁၆၀ စွမ်းအင် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ခြင်း
"သူ့ကို ခေါ်ထုတ်ရင် သတိထားပါ။ သူက ထူးခြားမှန်း ငါတို့ သိထားပြီးသား။ သူ့ကို အကြာကြီး ခေါ်ထားရင် အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတွေကို ဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် လုံခြုံဖို့အတွက် ၁၀ မိနစ်ထက် ပိုမကြာပါစေနဲ့" ရွှင်းက လုံချန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိပြီး သတိပေးလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီလောက်တော့ ငါ သိပါတယ်။ သူက ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စု သားရဲလို့ ခေါ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲတစ်ကောင်ပဲလေ။ ငါ မေ့မသွားပါဘူး။ ခဏပဲ ခေါ်ထားမှာပါ" လုံချန်းက ပြောပြီးနှင်းခဲလေးကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။
နှင်းခဲလေးသည် မည်သည့် သားရဲပုံစံကိုမဆို၊ နဂါးပုံစံကိုပင် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း ယခုတိုင် လမင်းကြောင် ပုံစံဖြင့်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ချစ်စရာ ကြောင်လေးပုံစံဖြင့်သာ နေရသည်ကို ပိုနှစ်သက်သည်။
နှင်းခဲလေး ထွက်လာသည်နှင့် လုံချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တန်းဝင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ လုံချန်းနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူမ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။
"နှင်းခဲလေး... နေကောင်းလား။ ချစ်စရာ ကောင်မလေးရေ၊ မင်းကို အရမ်းလွမ်းတယ်" လုံချန်းက သူမကို ပွေ့ဖက်ရင်း ပြောသည်။ နှင်းခဲလေးကို အမြဲတမ်း သူ့အနား မထားနိုင်သည့်အတွက် ဝမ်းနည်းရသော်လည်း သူမ ကြီးထွားလာသည်ကို မြင်ရ၍ ပျော်ရွှင်မိသည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ သူမ၏ တိုးတက်မှုသည် အခြားသားရဲများထက် ပိုမြန်သည်။ အခြားသားရဲများမှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသော်လည်း နှင်းခဲလေးမှာမူ သူတော်စင် အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မြေပြင် သူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"ခဏလောက်တော့ ရေကန်ထဲမှာ ပျော်လိုက်ဦး။ မင်းတို့ အားလုံးအတွက် ကမ်းခြေပါတီပဲ" လုံချန်းက ပြောပြီး နှင်းခဲလေးကို ရေထဲသို့ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သားရဲအားလုံးမှာ ရေကန်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေကြသည်။
...
လုံချန်း နှင်းခဲလေးကို ခေါ်ထုတ်ပြီး ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် စိတ်စွမ်းအင်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ယုန်တစ်ကောင်အား တွေ့လိုက်ရသည်။
"ရှားပါးတဲ့ ယုန်ပဲ။ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါမျိုးက အင်မော်တယ်ကမ္ဘာမှာပဲ ရှိတဲ့ မျိုးစိတ် ဖြစ်မယ်"
ထိုယုန်မှာ ရေကန်နားသို့ ရောက်လာပြီး ရေထဲရှိသူများကို ငေးကြည့်နေသည်။
"ဒီယုန်လေးက တကယ်ကို လှတာပဲ။ မင်း သူ့ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ချင်လား" ကျိရှန်က မေးသည်။
"မလိုပါဘူး။ သူ့မှာ အလှတရားပဲ ရှိတာပါ။ တခြား ဘာမှ မထူးခြားဘူး။ ငါ့မှာ ယဉ်ပါးတဲ့ သားရဲတွေ အများကြီး ရှိပြီးသား။ နောက်ထပ် တစ်ကောင် လိုချင်ရင် တကယ် ထူးခြားတဲ့ သားရဲမျိုး ဖြစ်မှပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။
ယုန်မှာ မရပ်တန့်ဘဲ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြေးသွားသည်။ ထိုစဉ် ချုံပုတ်ထဲမှ လူငါးဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သူ ဒီဘက်ကို လာတာ" ခေါင်းဆောင် မိန်းကလေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ မကြာခင်မှာပင် ရေထဲတွင် ရှိနေသော လုံချန်းတို့ကို သူမ မြင်သွားသည်။
"နင်တို့ ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါတို့ပိုင်နက်ထဲမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ" ကုလင်က သူတို့ကို လေးနှင့် ချိန်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"မြေပြင် သူတော်စင် အဆင့်လား။ အိမ်မှာတုန်းက သူတော်စင် အဆင့် အပြီး အဆင့်တက်တာ တစ်ခုမှ မရှိခဲ့ရင်တောင် ငါ မကြောက်ဘူး။ အခုဆို ပိုတောင် မကြောက်သေးဘူး" လုံချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါကြောင့် ကောင်မလေးရေ၊ မင်းတို့ လက်နက်တွေကို ချထားလိုက်ပါ။ နောက်မှ နောင်တရမယ့် အလုပ်မျိုး မလုပ်ပါနဲ့"
သူ၏ စကားကြောင့် လုံချန်းမှာ သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ကုလင် ရိပ်မိသွားသည်။ သူမကိုယ်တိုင် မမြင်နိုင်သော သူ့ကျင့်စဉ် အဆင့်ကို သူက အလွယ်တကူ မြင်နိုင်နေသည်။ ထို့အပြင် လက်နက်နှင့် ချိန်ထားသော်လည်း သူ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် မိမိတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာကြောင်း သိသာသည်။
"အစ်မလင်ကို ဒီလို ပြောရဲတဲ့ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောစမ်း" ကုရန်က ဓားကို မြှောက်ကာ လုံချန်းအား ခြိမ်းခြောက်သည်။ "မဟုတ်ရင် မင်းပဲ နောင်တရလိမ့်မယ်"
"နောက်ထပ် လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ" လုံချန်းက မျက်လုံးလှန်ရင်း ရေရွတ်သည်။
"ကုရန်၊ ဘာမှ မပြောနဲ့။ ငါ ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းမယ်" ကုလင်က ကုရန်ကို တားလိုက်သည်။ အကြီးအကဲများ မရှိချိန်တွင် လုံချန်းက တကယ် အစွမ်းထက်နေလျှင် သူတို့ အသတ်ခံရနိုင်သည်ဟု သူမ တွက်ဆလိုက်သည်။
ကုရန်က ကုလင်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီတောအုပ်က ငါတို့ ကုမျိုးနွယ်စုပိုင် ဖြစ်တယ်။ နင်တို့ ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ" ကုလင်က လုံချန်းကို မေးသည်။
"ကြည့်၊ အဲဒီလို အသံမျိုးနဲ့ ပြောရမှာပေါ့။ ကျွန်တော်က လုံချန်းပါ။ ဒီတောအုပ်ကို ဖြတ်သွားရင်း ရေကန် တွေ့လို့ ရေချိုးလိုက်တာပါ။ ဒါက ပုဂ္ဂလိကပိုင်မှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ရေချိုးပြီးရင် ထွက်သွားပေးမှာပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ပြီးတော့ မင်းတို့ တောအုပ်ထဲက ဘာမှ ခိုးမယူပါဘူး။ စိတ်ချပါ"
ထိုစဉ် လုံချန်းသည် သူမ၏ အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ ၁၀ မိနစ် ပြည့်တော့မယ်။ ကမ်းခြေပါတီ ပြီးပြီ။ ပြန်ကြတော့မယ်။ အားလုံး ပျော်ခဲ့မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
လုံချန်းက အမြန်လှုပ်ရှားကာ နှင်းခဲလေးနှင့် အခြားသားရဲများကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။
"ကဲ... ပြီးပြီဆိုတော့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ" လုံချန်းက ကုလင်ကို ပြန်မေးသည်။
"နင်က သားရဲသခင်လား" ကုလင်က မေးသည်။
"အဲဒီလိုလည်း ခေါ်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က အစုံလုပ်တတ်သူပါ။ လက်မှုပညာရှင်၊ ဆေးပညာရှင်၊ သားရဲသခင်၊ ပြီးတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တယ်။ ပြောပြီးသားပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မခိုးပါဘူး။ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားမှာပါ"
"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းပြောတာ အကုန်လိမ်တာ။ ဒီမှာ ကုမျိုးနွယ်စု အစောင့်တွေ ရှိတာ မင်းမသိဘူးလား။ အဲဒါကို မသိဘူးဆိုတာ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ လိမ်ညာချက်ပဲ" ကုရန်က ဓားကို မြှောက်ရင်း အော်ဟစ်သည်။
"ဟေး... ဒီလူမိုက်က မသင်မချင်း မရတော့ဘူး။ မင်းတို့ အဲဒီလို လိုချင်ရင်လည်း ဖြစ်ရတာပေါ့"
လုံချန်းသည် အကြိမ်ကြိမ် စွပ်စွဲခံရသဖြင့် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူသည် လက်ျာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား အရှိန်အဝါအား ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
"ဒူးထောက်လိုက်" သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအား အရှိန်အဝါမှာ လှိုင်းတစ်လှိုင်းကဲ့သို့ ကုရန်ဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ကုရန်သည် လုံချန်း၏ စွမ်းအား ဖိအားကြောင့် တောင်ကြီး တစ်လုံး ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိဆန္ဒမပါဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။