အခန်း (၁၁၆၁-၁၁၆၂)
Vol. 110 Ch. 1161-1162
အခန်း ၁၁၆၁ ရတနာများ ပေးအပ်ခြင်း
'ဒီအရှိန်အဝါက ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ ခံစားမိတယ်။ သူက ငါ့အဖေထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာနေသလိုပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ'
'သူက အရမ်း ငယ်နေတာပဲ။ ငါတို့အရွယ်လောက်ပဲ ရှိမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်ပဲ ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်များလား' ကုလင်သည် လုံချန်းကို ကြည့်ရင်း တွေးနေသည်။ လုံချန်းသည် သူမ သူငယ်ချင်း ကုရန်ကို အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ထားရင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှိနေသည်။
ကုလင်သည် အမြန်ဆုံး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး... ကျွန်မသူငယ်ချင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ သူ ဘာလုပ်နေမှန်း မသိရှာပါဘူး။ သူက နည်းနည်း ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်လို့ပါ။ သူ့အစား ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်"
"ဒါပေါ့... ငါပြောခဲ့သလိုပဲ၊ လူကြီးလူကောင်းတွေလို ဆက်ဆံတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ လူမိုက်လို ဆက်ဆံလိုက်ရင် မင်းတို့ ကြိုက်မှာ မဟုတ်လို့။ မင်းသူငယ်ချင်းကိုလည်း အဲဒါ သင်ပေးလိုက်ဦး" လုံချန်းက အရှိန်အဝါကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွားမှ ကုရန်သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
"ဒီနေရာမှာ အချိန်ယူပြီး နေနိုင်ပါတယ်။ ဧည့်ခံခွင့်ရတာ ကျွန်မတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကုမျိုးနွယ်စုဆီကို လိုက်ခဲ့မလား။ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ ဧည့်ခံပါရစေ။ ဆရာကြီး သဘောကျမှာပါ"
ကုလင်သည် လုံချန်းကို နေခွင့်ပေးရုံသာမက သူမ၏ မျိုးနွယ်စုဆီသို့ပါ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ လုံချန်းလည်း ထိုအရာကိုပင် လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အင်မော်တယ်ကမ္ဘာသို့ အသစ်ရောက်လာသူဖြစ်၍ အခြေခံ အချက်အလက်များ သိရှိနိုင်ရန် မဟာမိတ် လိုအပ်နေသည်။ ထို့အပြင် မြေပုံနှင့် အခြား လိုအပ်ချက်များလည်း ရှိသေးသည်။
ထို့ပြင် လူငယ်များကပင် ဤမျှ အားနည်းနေလျှင် မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲများမှာလည်း အားနည်းမည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
"ကျိရှန်... ဘယ်လို သဘောရလဲ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးသည်။
"မင်း ရွေးချယ်တဲ့အတိုင်းပဲ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်" ကျိရှန်က ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ပြောဆိုနေသည့် ပုံစံကြောင့် ကုလင် အံ့ဩသွားသည်။ ကျိရှန်ကို စတွေ့ချိန်က သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်စဉ်ကို သူမ မြင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် လုံချန်း၏ ဘေးနားတွင် နေထိုင်ရန်ပင် မထိုက်တန်သော သူမျိုးဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းနှင့် သူငယ်ချင်းသဖွယ် ဆက်ဆံနေခြင်းမှာ သူမအတွက် နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံပါတယ်" လုံချန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ရေချိုးပြီးရင် ဟိုဘက်မှာ စောင့်နေပါ့မယ်" ကုလင်က လုံချန်းတို့အတွက် သီးသန့်ဖြစ်စေရန် အနည်းငယ် ခွာသွားလိုက်သည်။
၁၀ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် လုံချန်းနှင့် ကျိရှန်တို့ ရေကန်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။
"ငါတို့က ဒီနေရာမှာ အသစ်တွေပါ။ ခုနက ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ မျိုးနွယ်စုထဲကို သွားရမှာ အဆင်ပြေလို့လား" ကျိရှန်က မေးသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ့စိတ်ထဲက ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ အဆင်ပြေပါတယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် လူငယ်များရှိရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။
"မမေ့ပါနဲ့၊ ငါ့ကိုလည်း လေ့ကျင့်ပေးဖို့ လိုသေးတယ်။ ငါ ပိုသန်မာချင်တယ်" ကျိရှန်က သတိပေးသည်။
"အင်းပါ... ငါ မေ့ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းအတွက် သင်ယူသင့်တဲ့ ကျင့်စဉ်အချို့ ရွေးထားပြီးသား။ မင်းနဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်မှာပါ" လုံချန်းက စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို သင်ယူထားပါ။ ပြီးရင် ဒီလက်နက်ကို ကိုင်ထား" ထိုသို့ ပြောကာ လေးတစ်လက်ကို ပေးသည်။
"လေးလား... ဒါပေမဲ့ ငါက ဓားသမားလေ" ကျိရှန် အံ့ဩတကြီး ပြောသည်။
"ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း လေးကိုလည်း သုံးတတ်ဖို့ လိုတယ်။ ငါ သင်ပေးမယ့် ကျင့်စဉ်က လေးနဲ့မှ သုံးလို့ရတာ။ မင်းက ငါ့ထက် အင်မော်တယ်ကမ္ဘာမှာ အားနည်းသေးတာမို့လို့ အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်နည်းကို သင်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ယူထားလိုက်" လုံချန်းက အတင်းအကျပ် ပေးလိုက်သည်။
ကျိရှန် လေးကို လက်ခံလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ "အားနည်းတယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ ဒါတောင် အားနည်းသေးရင် ဘယ်လောက်ထိ တက်ရဦးမှာလဲ။ ဒါနဲ့ ဒီဓားက ဘယ်အဆင့်လဲ"
"သူတော်စင်အဆင့် လက်နက်ပါ။ အခုလောလောဆယ်အတွက် အဆင်ပြေပါတယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"သူတော်စင်အဆင့် ဟုတ်လား။ ဒီလောက်ထိ သန်မာတာလား။ ကိုယ့်အတွက် အကောင်းဆုံးတွေ မထားထားဘဲ ငါ့ကို ပေးနေတာလား" ကျိရှန် အံ့ဩသွားသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့မှာ ဓားနှစ်လက် ရှိပြီးသား၊ နောက်ထပ် ရတနာတွေ မလိုတော့ပါဘူး" လုံချန်းက ပြောသည်။ သူတွင် အချိန်ဓားနှင့် ဘုရင်ဓားတို့ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဘုရင်ဓားကိုမူ သူတော်စင်ဘုရင်ကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့သည့် အိတ်ထဲတွင် ထည့်သိမ်းထားသည်။
အခြားဓား နှစ်လက်မှလွဲ၍ သူ စိတ်ဝင်စားသည့် ရတနာ မရှိတော့ပေ။ သူတော်စင်ဘုရင်ထံမှ ရထားသည့် ရတနာများစွာကိုပင် သူ အသုံးမပြုရသေးပေ။ သူသည် နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းမှ ရခဲ့သော လက်အိတ်များကိုသာ ဆက်လက် ဝတ်ဆင်ထားသည်။
မကြာမီ လုံချန်းတို့သည် ကုမျိုးနွယ်စုမှ လူငယ်များထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"တကယ်ပဲ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုဆီကို ဖိတ်ခေါ်ချင်တာ သေချာရဲ့လား" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးသည်။
"သေချာပါတယ်၊ ကျွန်မတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ" ကုလင်က လေးစားစွာ ပြောသည်။
"ဒါဆို ရှေ့က ဦးဆောင်သွားပါ"
ကုလင်သည် လုံချန်းနှင့် ကျိရှန်တို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ တောအုပ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် အမှန်တကယ် အင်မော်တယ်ကမ္ဘာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝေးတွင် အဆောက်အဦးများ အလွန်မြင့်မားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို တွေ့နေရသည်။ ထို့ပြင် ကုမျိုးနွယ်စုမှ အသုံးပြုသော ဧရာမ သိမ်းငှက်ကြီးများလည်း စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"ဒီသိမ်းငှက်တွေက..." လုံချန်းက စူးစမ်းသည်။ ၎င်းတို့သည် မြွေဘုရင်ထက်ပင် သန်မာသော သူတော်စင်အဆင့် သားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။
"ဒါတွေက အမှောင်လွှမ်း သိမ်းငှက်တွေပါ။ ကျွန်မတို့ မျိုးနွယ်စုမှာ သွားလာဖို့ အသုံးပြုပါတယ်။ အားနည်းမှန်း သိပါတယ်၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။ ဆရာကြီးနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ကျွန်မနဲ့အတူ စီးသွားလို့ ရပါတယ်" ကုလင်က အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။
အခန်း ၁၁၆၂ ကုမျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့
"ဒီသိမ်းငှက်တွေက မဆိုးပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"နေပါဦး၊ အစ်မလင် ကျွန်တော်က အစ်မရဲ့ အနောက်မှာ ထိုင်နေတာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်က အစ်မနဲ့အတူ ထိုင်ရင် ကျွန်တော် ဘယ်မှာ ထိုင်ရမလဲ" ကုရန်က ကန့်ကွက်သည်။
"ဝမ်နဲ့အတူ ထိုင်လိုက်။ နင်တို့နှစ်ယောက် ဝေခွဲပြီး ထိုင်ကြ။ သူတို့ဧည့်သည်တွေကိုတော့ ငါပဲ တာဝန်ယူမယ်" ကုလင်က ပြတ်သားစွာ ပြောပြီး အမှောင်သိမ်းငှက်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
လုံချန်းနှင့် ကျိရှန်တို့သည် သူမ နောက်တွင် တက်ထိုင်ကြသည်။ သိမ်းငှက်မှာ အလွန်ကြီးမားသော်လည်း လူသုံးယောက်အတွက်သာ နေရာလောက်သဖြင့် သူတို့ သုံးဦး အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ထိုင်ကြရသည်။ လုံချန်းသည် ကုလင်၏ အနောက်တွင် ထိုင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ဒူးခေါင်းများက ကုလင်၏ နောက်ကျောနှင့် ထိကပ်နေသည်။
"နေရာကျဉ်းတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်မှာ နှစ်ယောက်ပဲ စီးတာပါ။ ရှင်တို့နဲ့ တွေ့မယ်မှန်း မသိလို့ပါ။ မဟုတ်ရင် သိမ်းငှက်တွေ ပိုခေါ်လာမှာ" ကုလင်က မြို့ဆီသို့ ပျံသန်းနေစဉ် အားနာစွာ ပြောသည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော် သူ့ခြေထောက်များက ကုလင်၏ တင်ပါးဆုံနှင့် ထိကပ်နေသည်ကို မတွေးမိအောင် သူ အာရုံလွှဲနေရသည်။ ကုလင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပျော့ပျောင်းမှုကို သူ ခံစားနေရသည်။
သိမ်းငှက်က တောင်ပံခတ်လိုက်တိုင်း သူ့ကျောပြင်မှာ လှုပ်ရှားနေပြီး လုံချန်း၏ ဒူးခေါင်းများက ကုလင်၏ တင်ပါးနှင့် ပွတ်တိုက်မိနေသည်။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူသည် အစွမ်းထက်သော စမ်းသပ်မှု တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး ယန်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူ့တဏှာစိတ်များ နိုးထလာခြင်း ဖြစ်သည်။
'ငါ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလောက်နဲ့တင် ငါ့ကို ထိခိုက်စေတာလား' ထိုသို့ တွေးရင်း သူ မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အခြားအရာများအား တွေးတောရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် မျက်လုံးမှိတ်လေလေ ထိတွေ့မှုက ပိုသိသာလေလေ ဖြစ်နေသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကုလင်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းသော အတွေးများပင် ဝင်လာသည်။
သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ကုလင်မှာ လှပသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ အလွန်လှပသော မိန်းမများကို အများကြီး မြင်ဖူးသည်။ သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့် ယခုမှ ဖြစ်နေရသနည်း။ 'ငါ စုပ်ယူခဲ့တဲ့ စွမ်းအင်တွေကြောင့်လား' သူ တွေးမိသည်။
သိမ်းငှက်သည် မြို့ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ကုမျိုးနွယ်စုထဲသို့ ဆင်းသက်သည်။ မျိုးနွယ်စု၏ ဧရိယာမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ ကျိရှန်နှင့် လုံချန်းတို့ သိမ်းငှက်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။
ကုလင်က လုံချန်းကို သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ကုမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ကုဝမ်ထံသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူမသည် အခန်းတံခါးကို ခေါက်ပြီးမှ ဝင်သွားသည်။ လုံချန်းက ကုလင်၏ အနောက်မှ လိုက်ဝင်သွားရာ စာအုပ်ကိုင်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"လင်... သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" ကုဝမ်က မေးသည်။
"အဖေ... သူတို့က လူငယ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာကြီးတွေပါ။ ကျွန်မတို့ တောအုပ်ကို ဖြတ်သွားတုန်းက ဓားပြတွေလို့ ထင်ပြီး မှားယွင်း ဆက်ဆံမိခဲ့တာပါ။ ကံကောင်းလို့ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို သနားပြီး ဘာမှ မလုပ်ခဲ့တာပါ။ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်လာတာပါ" ကုလင်က ရှင်းပြသည်။
သူမ၏ လေသံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်ကြောင်း ကုဝမ် ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူတို့သာ အားနည်းလျှင် သူမက အပြစ်တင်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ အစွမ်းထက်မှသာ သူမက ဤမျှ လေးစားစွာ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် လုံချန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်နိုင်ပေ။ ကျိရှန်၏ အဆင့်မှာမူ အားနည်းလှသည်။
"ဆရာကြီး... ဆရာကြီးရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား" ကုဝမ်က မေးသည်။
"ကျွန်တော့် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သိစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့် အတွေး တစ်ချက် တစ်နာရီအတွင်း ဒီမြို့ကြီးတစ်မြို့လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာပဲ သိထားပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
သူ့စကားမှာ သတင်းပေးသလို ရှိသော်လည်း ခြိမ်းခြောက်သံလည်း ပါနေသည်။ ကုဝမ်သည် သူတို့ထက် ပိုမိုမြင့်မားသူများ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိပြီး သတိထား ဆက်ဆံရန် ဆုံးဖြတ်သည်။
"ကျွန်တော်က ကုမျိုးနွယ်စုရဲ့ လက်ရှိခေါင်းဆောင် ကုဝမ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ကလေးတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီညတော့ ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ခံပါရစေ" ကုဝမ်က လေးစားစွာ ပြောသည်။
လုံချန်းကို သံသယဖြစ်နေသော်လည်း သူ မစွန့်စားရဲပေ။ သူတို့သာ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်လျှင် ဘေးဒုက္ခ ရောက်မည် ဖြစ်သည်။ တစ်ညလောက် ဧည့်ခံရုံမျှဖြင့် အန္တရာယ် မရှိနိုင်ပေ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် ကုဝမ်၏ အတွေးများကို ဖတ်နိုင်သည်။
"လင်... သူတို့ကို ဧည့်ခန်းကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ ခရီးပန်းလာမှာပေါ့" ကုဝမ်က ပြောပြီးနောက် ကုလင်က သူတို့ကို ခေါ်သွားသည်။ သူမသည် ဖခင်ထံ ပြန်ရောက်သောအခါ...
"လင်... သူတို့က လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား" ကုဝမ်က မေးသည်။
"သေချာပါတယ် အဖေ။ ကုရန်က သူတို့ကို စော်ကားတုန်းက အဲဒီလူက သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တာ။ ကုရန်က ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ အဲဒီ အရှိန်အဝါက အဖေ့ရဲ့ အရှိန်အဝါထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသန်မာတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အသေအချာ ပြောနိုင်ပါတယ်။ သူတို့က ဒီဒေသက မဟုတ်တာ သေချာတယ်" ကုလင်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူတို့ကို ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံမှ ဖြစ်မယ်" ကုဝမ်က ပြောသည်။
"အဖေ... ကျွန်မ တစ်ခု စဉ်းစားထားတယ်။ မနက်ဖြန် ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားရင်ရော။ သူတို့သာ ကူညီမယ်ဆိုရင် ဒီနှစ်အတွက် အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ရနိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် သူတို့ကို ခေါ်လာတာပါ" ကုလင်က အကြံပေးသည်။
"ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘာလို့ ကူညီမှာလဲ"
"ကျွန်မတို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရတာပဲ။ သူတို့ လိုချင်တဲ့အရာကို ပေးလိုက်ပေါ့။ ဘာမှ ဆုံးရှုံးစရာ မရှိပါဘူး။ သူတို့သာ ကူညီရင် တော်ဝင်မိသားစုကလည်း ကျွန်မတို့ကို အထင်ကြီးသွားပြီး ကုရန်နဲ့ မင်းသမီးကို လက်ထပ်ခွင့် ပေးမှာပါ" သူမက ဆက်ပြောသည်။