အခန်း (၁၁၆၃-၁၁၆၄)

​အခန်း ၁၁၆၃ သွေးဆောင်ခြင်း

"မှန်တယ်။ သူက ငါတို့ကို မကူညီရင်တောင် ငါတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးတာမျိုးကတင် ဂုဏ်ရှိနေပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်ကြည့်မယ်။ သူ သဘောတူမယ်လို့ မျှော်လင့်တာပဲ။ အဲဒီအချိန်ထိ သူတို့ကို ပျော်ရွှင်အောင်ထားပါ" ကုဝမ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောသည်။

​"ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်တည်းပဲလေ။ သူတို့ကို ဖျော်ဖြေဖို့ အမျိုးသမီးအချို့ သူတို့အခန်းဆီ ပို့လိုက်ပါ" သူ ဆက်ပြောသည်။

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ။ ညစာစားပြီးရင် သူတို့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ အစေခံတွေကို ပို့ပေးပါ့မယ်" ကုလင်က သဘောတူသည်။

​"မဟုတ်ဘူး၊ အစေခံတွေကို မပို့နဲ့။ သူတို့က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုရင် သူတို့က မင်းဆက်မြင့်မားတဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုခုက ဖြစ်မှာ။ အစေခံတွေ ပို့လိုက်ရင် သူတို့ကို စော်ကားရာရောက်တယ်လို့ ထင်သွားနိုင်တယ်" ကုဝမ်က တည့်တည့်ငြင်းလိုက်သည်။

​"ဒါဆို ဘယ်သူ့ကို ပို့ရမှာလဲ အဖေ" ကုလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။ "အဖေ ပြောတာက..."

​"ဟုတ်တယ်။ ဒီည သူတို့ကို ဖျော်ဖြေဖို့ ကုမျိုးနွယ်စုထဲက လူငယ် အမျိုးသမီးတွေကို ပို့ပါ။ ဒါကို သမီး တာဝန်ယူရမယ်" ကုဝမ်က ဆိုသည်။

​"ဒါပေမဲ့ အဖေ..."

​"ဘာမှ ဆက်မပြောနဲ့။ ဒါက နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ဘယ်သူမှ ငြင်းမရတဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးအချို့ကို ရွေးပါ။ တစ်ခါတည်း ပြောထားမယ်။ သူက ငါတို့မျိုးနွယ်စုက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သဘောကျရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပေးလိုက်ရုံပဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့ သမက် ဖြစ်လာရင်..." ကုဝမ်က စကားကို ရပ်လိုက်သည်။

​"ခဏလေး၊ ငါ ဘာလို့ ဒါကို အရင်က မတွေးမိတာလဲ။ သူက သမီးကို သဘောကျပြီး လက်ထပ်လိုက်ရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ သူက ငါတို့မျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်လာမှာ။ သူက ငါတို့သမက် ဖြစ်လာရင် ဘယ်သူကမှ ငါတို့ကို အထင်သေးရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဒေသမှာ သူထက် အစွမ်းထက်တဲ့သူ မရှိဘူး။ သမီးအတွက် သူ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့သူ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ကုဝမ်က စိတ်ကူးသစ် တစ်ခု ပေါ်လာသလို ပြောသည်။

​သူသည် သမီးဖြစ်သူကို လုံချန်းနှင့် လက်ထပ်စေချင်နေသည်။

​"ဒါပေမဲ့ အဖေ၊ ဘယ်လိုလုပ်..."

​"ငါ ပြောပြီးသားပဲ၊ အကြောင်းပြချက် မလိုဘူး။ သူ့ထက် အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူကို သမီး တကယ် ရှာတွေ့မယ် ထင်လို့လား"

​"ဒါပေမဲ့ သူက အသက်ကြီးတဲ့သူလေ အဖေ၊ သူ့လိုလူကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ထပ်ရမှာလဲ။ သွေးဆောင်ဖို့ဆိုတာ ဝေးရော" ကုလင်က ကန့်ကွက်သည်။ "ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်မအတွက် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့ရာ ရောက်ပါတယ်။ အဖေပြီးရင် ကျွန်မက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ့်သူ။ မျိုးနွယ်စုက ကျွန်မကို လိုအပ်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လက်မထပ်နိုင်ဘူး"

​"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ သူက အသက်ကြီးတဲ့သူလို့ သမီးကို ဘယ်သူပြောလဲ။ သူက အသက် ၂၅ နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး" ကုဝမ်က အော်ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာ... သူက ၂၅ နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလား" ကုလင် အံ့ဩသွားသည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ သမီးတို့ ဘယ်လိုပဲ အသွင်ပြောင်းပြောင်း လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ငါ့စွမ်းရည်ကို မေ့နေတာလား။ ဒါကြောင့်လည်း သမီးတို့ ပြောတဲ့အတိုင်း သူက အစွမ်းထက်လွန်းလို့ ငါ အံ့ဩနေတာ" ကုဝမ်က ဖြေသည်။

​"သူက ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေတယ်ဆိုတာ အရည်အချင်းရှိလွန်းလို့ပဲ။ ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သူက အနောက်ဘက် ဧကရာဇ်ရဲ့ တပ်မတော်မှာ ဗိုလ်ချုပ်တောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီလို ဘုရင်ငယ်လေးတွေက သူ့ရှေ့မှာ ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး"

​"ဒါဆို အဖေက သူက တကယ် အစွမ်းထက်တာကို သေချာတာပေါ့နော်။ အထင်မှားတာ မဟုတ်ဘူးမလား"

​"ကျွန်မ သေချာတယ်။ သူက တကယ် အစွမ်းထက်တာ။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မက သူက အသက်ကြီးပေမဲ့ ငယ်သယောင် ဟန်ဆောင်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက တကယ်ငယ်နေတာပဲ။ တကယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်" ကုလင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောသည်။

​"ဒါကြောင့် သမီး သူ့ကို လက်ထပ်ရမယ်။ သူက ချောမောတယ်၊ အစွမ်းထက်တယ်၊ အနာဂတ်ကလည်း တောက်ပတယ်။ သမီး လင်ယောက်ျားဆီက မျှော်လင့်ထားတဲ့ အရည်အချင်းတွေ အကုန်ရှိတယ်။ ဒါမျိုးက တစ်ခါပဲ ကြုံရမှာ။ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံနဲ့" ကုဝမ်က ပြောသည်။

​"ဒါပေမဲ့ သမီး တကယ် မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ မဖိအားပေးပါဘူး။ သူက ထူးခြားလွန်းလို့ သမီးနဲ့ပဲ သင့်တော်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ သမီး လက်မခံရင်တော့ ငါ အကြီးအကဲကြီးနဲ့ သွားဆွေးနွေးရတော့မှာပဲ။ သူ့သမီးလည်း ငယ်သေးတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထား။ သူက ဧကရာဇ်ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကတော် ဖြစ်လာတဲ့အခါ သမီး အမြဲတမ်း မနာလို ဖြစ်နေရလိမ့်မယ်။ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်မိလို့ နောင်တရနေလိမ့်မယ်။ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲ"

​ကုလင်သည် ဖခင်၏ စကားများကို ပြန်စဉ်းစားသည်။ လက်ထပ်ရမည်မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်ရာ လုံချန်းထက် ပိုကောင်းသူ မည်သူရှိနိုင်မည်နည်း။

​"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်။ သူ့ကို သွေးဆောင်ပြီး ကျွန်မကို ချစ်လာအောင် လုပ်ပါ့မယ်" ကုလင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ဒါမှ ငါ့သမီးလိမ္မာလေး" ကုဝမ်က သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "သွားတော့၊ ပြင်ဆင်လိုက်ဦး"

​"အဖေ... အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်က လူကို ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူက အလွန် အားနည်းပေမဲ့ လုံချန်းက သူ့ကို လေးစားနေပုံရတယ်။ သူတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ သူ့ကိုလည်း ဒီည လူပို့ပေးရမလား"

​"သူက အဲဒီလောက် မထိုက်တန်ပါဘူး။ သူ့အတွက်တော့ အစေခံပဲ ပို့လိုက်ပါ။ အဓိက ပန်းတိုင်ကိုပဲ အာရုံစိုက်" ကုဝမ်က ဖြေသည်။

​...

​"အခန်း နှစ်ခန်း ပေးတယ်၊ မဆိုးဘူး" ကျိရှန်က လုံချန်း၏ အခန်းထဲ ဝင်လာရင်း ပြောသည်။

​"သူတို့က ငါတို့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံချင်လို့ ပေးတာပေါ့။ ဒါက ဒီကမ္ဘာမှာ အစွမ်းရှိခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးပဲ" လုံချန်းက အိပ်ရာနားသို့ သွားရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် အချိန်ရတုန်း အဆင့်တည်ငြိမ်စေရန် ကျင့်ကြံဖို့ ပြင်သည်။

​"မင်းလည်း ငါပေးတဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်လိုက်တော့။ အချိန်မဖြုန်းနဲ့"

​"ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ မေ့နေတာ"

​ကျိရှန် ထွက်သွားပြီးနောက် လုံချန်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

​ဒေါက်... ဒေါက်

​တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

​"ကျိရှန်... ငါ ပြောပြီးပြီလေ။ သွားပြီး စာဖတ်တော့" လုံချန်း အော်ပြောလိုက်သည်။

​"အာ... ဒါ ကျိရှန် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မပါ" အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသမီးအသံ ထွက်လာသည်။

​"ဪ... ကုလင်လား၊ ဝင်လာခဲ့လေ။ တံခါးဖွင့်ထားတယ်"

​တံခါးပွင့်သွားပြီး ကုလင် ဝင်လာသည်။ သူမသည် နံနက်က ဝတ်စုံနှင့် မတူဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပေါ်လွင်စေမည့် အလွန်ကျပ်သော ဝတ်စုံအား ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ဂါဝန်မှာလည်း အလွန်တိုသဖြင့် ပေါင်တံသွယ်သွယ်များကို ထင်ရှားစွာ မြင်နေရသည်။

​လုံချန်းသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမအား မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြန်လည် နိုးထလာတော့သည်။

​အခန်း ၁၁၆၄ မြို့တော်သို့ ခရီး

"ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ" ကုလင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခြေတံသွယ်သွယ်များကို ငေးကြည့်မိရာမှ အာရုံလွှဲရင်း လုံချန်း မေးလိုက်သည်။

​"ရှင်နဲ့ အတူရှိနေချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို လိုက်ပြချင်လို့ပါ။ ဒီမှာ ကြည့်စရာ စိတ်ဝင်စားစရာ နေရာတွေ အများကြီးရှိတယ်" ကုလင်က ပြောရင်း လုံချန်းထံသို့ တိုးကပ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် အိပ်ရာစွန်း၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

​လုံချန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ငါလည်း ဒီနေရာနဲ့ ရင်းနှီးအောင် ကြည့်ချင်နေတာပဲ" ထို့နောက် အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။

​"တော်လိုက်တာ။ လာပါ၊ ကျွန်မ လိုက်ပြမယ်" ကုလင်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ "ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

​သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုံချန်း အောက်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်မိသည်။

​"တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒါတွေက ဘာလဲ။ ဒီလောက်နဲ့တင် ငါ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး" မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်ရင်း ပခုံးကို ဖိညှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

​...

​မျိုးနွယ်စု ပတ်ပတ်လည် လိုက်ပြပြီးနောက် ကုလင်က လုံချန်းကို နောက်ထပ် နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။

​"ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ သားရဲတွေကို ထားတဲ့နေရာပါ"

​လုံချန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော သားရဲများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​"မဆိုးဘူး" သားရဲများကို ကြည့်ရင်း လုံချန်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

​"ယူနီကွန်းလား" ခေါင်းတွင် ဦးချိုပါသည့် မြင်းဖြူတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ နီးကပ်သွားမှသာ ၎င်းမှာ တောင်ပံမပါသည့် သာမန်မြင်းတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် အလွန်လှပကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

​"ဒီမြင်းကို သဘောကျလို့လား" လုံချန်း ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုလင်က မေးသည်။

​"အင်း၊ တော်တော်လှတဲ့ မြင်းပဲ" လုံချန်း ခေါင်းညိတ်သည်။

​"ဒါဆိုရင် မြင်းစီးပြီး လည်ကြမလား။ ရှင် မြေပုံ လိုချင်တယ် ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ မရှိလို့ အပြင်မှာ ဝယ်ကြမယ်လေ။ ဘယ်လိုလဲ" ကုလင်က လုံချန်း၏ လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အကြံပေးသည်။

​"မှန်တယ်၊ မြေပုံတော့ လိုတယ်။ ကောင်းပြီ၊ သွားကြမယ်" လုံချန်း သဘောတူလိုက်သည်။

​ကုလင်သည် ဦးချိုပါသည့် မြင်းပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မနောက်မှာ ထိုင်ပါ။ လမ်းကြောင်းကို ကျွန်မပဲ သိတာမို့လို့ ကျွန်မပဲ မောင်းမယ်။ ပြန်လမ်းကျရင် ရှင် မောင်းပေါ့"

​"ကောင်းပြီ" လုံချန်း ပြောပြီး သူမနောက်တွင် တက်ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ တက်ထိုင်လိုက်သည့်အခါမှ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်နီးကပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိကပ်နေကြသည်။ မြင်းမှာ ပြေးထွက်သွားပြီဖြစ်၍ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​"ကျွန်မကို တင်းတင်းဖက်ထားပါ။ ဒီမြင်းက အရမ်းမြန်တယ်၊ ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မယ်" ကုလင်က သတိပေးသည်။

​လုံချန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးသွယ်သွယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ ကုလင် ပြောသည့်အတိုင်းပင် မြင်းမှာ အလွန်မြန်သည်။ မုဆိုးကြယ်ထက်ပင် ပိုမြန်နေသည်။ သူသာ ဖက်မထားပါက ပြုတ်ကျသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

​သူမကို ဖက်ထားခြင်းက သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု တက်လာသည်။ ကုလင်၏ တင်ပါးဆုံက သူ့ဆီသို့ ပွတ်တိုက်မိနေသဖြင့် လုံချန်း တဏှာစိတ်များ နိုးထလာတော့သည်။ ကုလင်သည် လုံချန်း စိတ်လှုပ်ရှားလာစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပိုမိုလှုပ်ရှားနေသည်။

​မကြာမီ သူမ၏ နောက်ကျောကို တစ်စုံတစ်ခုက ထောက်ထားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အစီအစဉ် အောင်မြင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း၏ အင်္ဂါရပ်မှာ တောင့်တင်းနေပြီး သူမကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကုလင် မသိသေးပုံရသည်။ သို့မဟုတ် သူမက လုံချန်းကို မစော်ကားလိုသည့်အတွက် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

​လုံချန်း သူမ၏ စိတ်ကို ဖတ်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူတို့က သူ့ကို ငါးစာမျှားသလို မျှားနေကြသည်။

​'သူ့စိတ်ကို အစောပိုင်းက ဖတ်တုန်းက သူတို့ မျိုးနွယ်စုမှာ အစွမ်းထက်တဲ့သူကို သိကျွမ်းကြောင်း ကြွားဝါဖို့ ငါ့ကို အသုံးချချင်နေတာကို သိခဲ့တယ်။ အဲဒါကလည်း ဆိုးတဲ့ အပေးအယူ မဟုတ်လို့ လက်ခံခဲ့တာ။ သူတို့က ငါ့ကို ကြွားဝါပါစေ ငါ လိုချင်တာ ရရင်ပြီးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်က ဒီလောက်ထိ ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး'

​မြင်းမှာ အဆောက်အဦးကြီး တစ်လုံး အနီးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

​"ဒီနေရာက ဘာလဲ" မြင်းပေါ်မှ ဆင်းရင်း လုံချန်း မေးလိုက်သည်။

​"ဒါက ကျွန်မတို့မြို့တော်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ပါ။ မြေပုံတွေ ဝယ်လို့ရတယ်။ ကျွန်မတို့ တိုင်းပြည်တင်မကဘူး။ အနောက်ဘက် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးရဲ့ မြေပုံကိုပါ ဝယ်လို့ရတယ်" ကုလင်က ဖြေသည်။

​'အနောက်ဘက် အင်ပါယာ ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် အနောက်ဘက် ဧကရာဇ်ရဲ့ နယ်မြေထဲ ရောက်နေတာပေါ့။ ဧကရာဇ် လေးပါး ရှိပြီး သူတို့အားလုံးက သူတော်စင်ဘုရင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတာ။ တစ်နေ့နေ့တော့ ဒီအနောက်ဘက် အင်ပါယာက သူတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ ငါက အင်မော်တယ်ကမ္ဘာရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်လား'

​'ငါ ဧကရာဇ် မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ တခြားသူတွေကိုပဲ အုပ်ချုပ်ခိုင်းလိုက်မှာပါ။ ကုမျိုးနွယ်စုက ငါ့ကို မပုန်ကန်ရင် ဒီအင်ပါယာကို သူတို့ကို ပေးလိုက်မှာ။ သူတို့က ငါ့ကို ကူညီနေတာပဲ။ အနာဂတ် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့'

​တွေးတောနေရင်း လုံချန်း စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

​"မိန်းကလေးကု၊ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ"

​"အင်ပါယာရဲ့ မြေပုံတွေ လိုချင်တယ်"

​"ဟုတ်ကဲ့၊ ချက်ချင်း ယူပေးပါ့မယ်။ တခြား ဘာများ လိုဦးမလဲ"

​"ကျွန်မတို့ တိုင်းပြည်ရဲ့ မြေပုံပါ တွဲယူလာခဲ့ပေးပါ"

​"ဟုတ်ကဲ့၊ ချက်ချင်း ယူလာပါ့မယ်"

​စာကြည့်တိုက်မှူး ထွက်သွားပြီးနောက် လုံချန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဒီစာကြည့်တိုက်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုကြီးတယ်"

​"ရှင်က ကျွန်မတို့ကို အားမနာအောင် ပြောပေးတာ မဟုတ်လား။ ရှင်တို့ဆီက စာကြည့်တိုက်တွေက ဒါထက် ပိုကြီးမှာ သေချာတယ်" ကုလင်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။

​"အဲဒီလိုပဲ ထားပါတော့" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။

​ကုလင်က မရပ်တန့်ဘဲ ဆက်မေးသည်။ "ဒါဆိုရင် မေးပါရစေ၊ ရှင် ဘယ်က လာတာလဲ။ အနောက်ဘက် မြို့တော်ကလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြား အင်ပါယာတွေကလား"

​"ငါ ဘယ်က လာတာလဲဆိုတာ သိဖို့ မလိုလောက်ပါဘူး" လုံချန်း မရေမရာ ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာမှ မဟုတ်ဘဲ မနေ့ကမှ ရောက်လာသူဖြစ်ကြောင်း ပြောပြ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။