အခန်း ၄၃

အခန်း ၄၃ ထောင်ချောက်

စူးကွေ့လန်နှင့် အဘွားစူးတို့၏ မျက်နှာထားများက အလွန် တင်းမာနေကြသည်။

စူးကွေ့လန်က ဖုန်းလောင်တာ့ကို မကြာခဏဆိုသလို လှမ်းကြည့်နေပြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု မေးချင်နေပုံရသည်။ ၎င်းက သူမတို့ သဘောတူထားသည့်အချက်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။

သူမက ဖုန်းလောင်တာ့ကို အစပိုင်းတွင် ငွေလျန်တစ်ရာ တောင်းရန်၊ ထို့နောက် သူမက အထူးတလည် သွားရောက်ညှိနှိုင်းပေးဟန်ပြုကာ ငွေလျန်နှစ်ဆယ်အထိ လျှော့ချပေးရန် တောင်းဆိုထားသည်။ ထို့နောက် ငွေရသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ သူမအတွက် ဆယ်လျန် ပြန်ပေးရန် ပြောထားခဲ့သည်။

‘အပြင်မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်မှတောင် ငွေဆယ်လျန် မရနိုင်ဘူးလေ၊ အခု ငါနဲ့ အတူ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လောက် ကပြလိုက်ရုံနဲ့ ငွေဆယ်လျန် ရနိုင်မယ်။ ဒါက အလုပ်လုပ်တာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းမနေဘူးလား’

ကျန်းကျောက်တိက အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ဖုန်းလောင်တာ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လားရှင်... နားလည်ပေးလို့ တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဖုန်းသခင်မကလည်း မီးဖွားပြီးခါစဆိုတော့ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါ၊ အရမ်း ဝမ်းနည်းမနေပါစေနဲ့။ ရှင်တို့လည်း ငယ်သေးတာပဲ၊ နောင်ကျရင် ကလေးတွေ ထပ်ရဦးမှာပါ"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ဇနီးကို အဲ့ဒီလိုပဲ တိုက်တွန်းနေတာပါ။ အခုတော့ အားလုံး ရှင်းသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ ဆက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပြန်ပါဦးမယ်"

ဖုန်းလောင်တာ့က အလျင်အမြန် ပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

‘ဒီမိသားစုက သမီးလေးက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာလွန်းတယ်။ သူတို့ညီအစ်ကိုတွေ အကုန်လုံး ဝိုင်းတိုင်ခိုက်တာတောင် သူမကို မနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ မနေ့က သူမ သူ့ဆီ ရောက်လာတုန်းက သူတို့က သူမ မကျေနပ်သေးလို့ သူတို့ဆီ ပြန်လာပြီး အကြွေးလာ ထပ်တောင်းတယ် ထင်နေခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှ သူမက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဝင်ကပေးဖို့ ပြောမှန်းသိရပြီး သူမ လှည့်စားချင်နေတာက စူးကွေ့လန်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဒီလို သန်မာတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို သူ မထိရဲမှတော့ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်’

ဖုန်းလောင်တာ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ရွာသူရွာသားများက ကျန်းကျောက်တိကို ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောနေကြသည်။

ကျန်းကျောက်တိက အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အဒေါ်လီ၊ အဒေါ်တုန်း နဲ့ ဦးလေးရန်ရေ... ရှင်တို့ ဆီက ချေးထားတဲ့ငွေတွေကို ကျွန်မ နောက်မှ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

"ဒီလို မမျှော်လင့်ဘဲ ကြုံလာရတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်က ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ နင်တို့မိသားစုရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေ ကုန်သွားပြီပေါ့။ ကံကောင်းခြင်းတွေပဲ ဆက်ရောက်လာတော့မှာပါ။ အခုတော့ လယ်မြေတွေ ရောင်းစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား"

"မရောင်းတော့ပါဘူး၊ မရောင်းတော့ပါဘူး။ ဒီလယ်မြေတွေရှိမှ ကျွန်မတို့ အသက်ဆက်နိုင်မှာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းကျောက်တိက အဘွားစူးဘက်သို့ လှည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ကျွန်မတို့ ဒီလယ်တွေကို မရောင်းတော့ဘူးနော်"

"မရဘူး"

အဘွားစူးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မရောင်းလို့ မရဘူး၊ နင် ဒီစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီ"

အဘွားစူးက သူမလက်ထဲရှိ စာချုပ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"အမေ... အဲ့ဒီအခြေအနေမှာ ကျွန်မ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု ငွေရှာဖို့ မလိုတော့ဘူးဆိုတော့ ဒီလယ်တွေကို မရောင်းတော့ဘူး"

ကျန်းကျောက်တိက မကျေမနပ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ယောင်းမ၊ နင် အဲ့ဒီလို ပြောလို့ မရဘူးလေ။ နင်တို့ ဒုက္ခရောက်တုန်းက ငါတို့မိသားစုကပဲ နည်းလမ်းရှာပေးခဲ့ကြတာ။ နင်က ဒီလယ်တွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ငါတို့ဆီ ရောင်းပေးရုံတင်မကဘဲ ယောင်ကွမ်းကိုလည်း ငါတို့ရဲ့ မုထုန်နဲ့ စေ့စပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့တာလေ"

သူမ၏ ချွေးမ ဖြစ်ခါနီး စူးယောင်ကွမ်း ပြန်လွတ်ထွက်သွားတော့မည်ကို နားလည်လိုက်သောကြောင့် စူးကွေ့လန်က ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမ၏ အကြံအစည်ကို ဖွင့်ချလိုက်သည်။

"နင်တို့ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ၊ ငါ ဘယ်တုန်းက ငါ့ယောင်ကွမ်းကို နင်တို့သားနဲ့ စေ့စပ်ပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်မိလို့လဲ၊ မဟုတ်တာတွေ မပြောနဲ့"

ကျန်းကျောက်တိက ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဒီစာချုပ်က အထောက်အထားပဲ။ ဒီစာချုပ်မှာ မြေတွေကို ငါတို့ဆီ ရောင်းမယ်လို့ ရေးထားရုံတင်မကဘူး၊ ယောင်ကွမ်းကို ငါ့သားနဲ့ လက်ထပ်ပေးရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်လည်း ပါတယ်"

စူးကွေ့လန်က စာချုပ်ကို ထပ်ဝှေ့ယမ်းပြနေပြန်သည်။

"ငါ နင့်ကို ဖုန်းမိသားစုဆီကနေ ကူညီဖြေရှင်းပေးမယ်၊ ပြီးရင် နင်က ယောင်ကွမ်းကိုရော၊ လယ်မြေတွေကိုပါ ငါတို့လက်ထဲ ထည့်ပေးရမယ်။ စာချုပ်ထဲမှာ အဖြူအမဲနဲ့ ကွဲပြားအောင် ရေးထားပြီးသား၊ နင် ငြင်းဦးမလို့လား၊ နင် လက်မှတ်တောင် ထိုးထားပြီးသားလေ"

ကျန်းကျောက်တိက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ့ ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ပုတ်ပြီး ဟစ်အော်ငိုယိုလိုက်သည်။

"အိုက်ယား... မိုးနတ်မင်းကြီးရေ၊ ဒါက ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မသမီးကို သေလမ်းပို့နေတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ ဘဝမှာ ဒီလို ကြေကွဲစရာတွေ ကြုံနေရချိန်မှာ ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ အရင်းနှီးဆုံးဆွေမျိုးတွေက ကျွန်မတို့ကို နောက်ကျောကနေ ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြတာလား။ ကျွန်မမှာ ယောင်ကွမ်းဆိုတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာကို၊ အဲ့ဒီအရူးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေးစားနိုင်ပါ့မလဲ၊ ဒါက ကျွန်မကို သတ်နေတာပဲ"

ကျန်းကျောက်တိက ချက်ချင်း ပြန်ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ ပြေးထွက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မနေချင်တော့ဘူး၊ ကျွန်မ သေပြီးတော့တောင် ရှင်တို့ကို တစ္ဆေအဖြစ်နဲ့ ခြောက်လှန့်နေဦးမှာ"

"ယောင်ကွမ်းအမေ၊ စိတ်ထိန်းပါဦး၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့..."

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆွေးနွေးလို့ ရနေသေးတာပဲကို"

"အဘွားစူး၊ ရှင်တို့ အတင်းအဓမ္မ လက်ထပ်ခိုင်းတာက ဘယ်ကောင်းမလဲ။ ယောင်ကွမ်းအမေက မလုပ်ချင်ဘူးဆိုမှတော့ ဘာလို့ အတင်းဖိအားပေးနေရတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်။ သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ။ ဒီစမ်းသပ်မှုတစ်ခုလုံးက ဆိုးရွားလွန်းတယ်၊ ဒီမိန်းမသားနှစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေတာကိုတောင် မကူညီတဲ့အပြင် သူတို့ လက်မှတ်ထိုးအောင် လှည့်စားပြီး စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းတယ်တဲ့လား"

စူးကွေ့လန်နှင့် အဘွားစူးတို့ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိုင်းပြောနေကြသည်များကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ပေ။ တခြားသူများ ဘာပြောပြော အရေးစိုက်နေလျှင် သူတို့အနေဖြင့် စူးယောင်ကွမ်းနှင့် ကျန်းကျောက်တိကို ဤသို့ လှည့်စားကြမည် မဟုတ်ပေ။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဧကရာဇ်မင်းကိုယ်တိုင် ရောက်လာလျှင်ပင် သူမတို့က သူမတို့ရထားသည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

သူမတို့ ကျန်းကျောက်တိကို အနိုင်ရအောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ငြင်းဆန်နေပါစေ၊ ရလာမည့် အကျိုးဆက်ကိုတော့ ခံယူရပေလိမ့်မည်။

"အားလုံးကို စာလုံး အမည်းနဲ့ စက္ကူဖြူပေါ်မှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားပြီးသားပဲ၊ ငြင်းလို့ မရတော့ဘူး"

ကျုံးလန်ဟွာက လူအုပ်ကြားထဲမှ ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အာဏာပိုင်တွေဆီ ရောက်သွားရင်တောင် အရာရှိတွေက အထောက်အထားကိုပဲ ကြည့်ပြီး တရားစီရင်မှာလေ။ လက်မှတ်မထိုးခင် ဘာရေးထားလဲဆိုတာကို မဖတ်ကြည့်ဘဲ လက်မှတ်ထိုးတဲ့ ဝက်လိုလူကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့။ အခုမှ နောင်တရနေလည်း အလကားပါပဲ၊ သူ့သမီးကိုပဲ ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းရမှာပေါ့"

"ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ"

ရွာသူကြီးက အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။

သူ့နောက်တွင် စူးယောင်ကွမ်းနှင့် ကျိုးဝမ်ရှူတို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

"အမေ... ဘာဖြစ်တာလဲ"

စူးယောင်ကွမ်းက ကျန်းကျောက်တိကို အမြန်ဆွဲထူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အမေ... သမီးကို မစိုးရိမ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့"

"သမီးလေး... အမေ မှားသွားပြီ၊ အမေ့ကို မမုန်းပါနဲ့ကွယ်"

ကျန်းကျောက်တိက ငိုရှိုက်ရင်း ရှင်းပြနေရှာသည်။

"သူတို့က အမေ့ကို လှည့်စားပြီးတော့ သမီးကို အရူးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းလိုက်တာ"

"အရူးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရမှာလား၊ ဘာလို့လဲ"

စူးယောင်ကွမ်းက စူးကွေ့လန်ကို နားမလည်နိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စူးကွေ့လန်က မောက်မာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ နင့်အမေ ကတိပေးထားလို့ပေါ့။ သူ ကတိပေးပြီးသားဆိုတော့ နင်ကို ငါ့သားနဲ့ မဖြစ်မနေ ပေးစားရမယ်"

"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ"

ရွာသူကြီးက စိတ်မသက်မသာဖြင့် ဝင်မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေ ဒီရက်ပိုင်း ဘာလို့ ဒီလောက် အေးအေးဆေးဆေး မနေနိုင်ကြတာလဲ"

"ရွာသူကြီး၊ ဒီလိုပါ..."

စပ်စုချင်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အကြောင်းစုံကို ဝင်ရောက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးသည့်အခါ ရွာသူကြီးက စူးကွေ့လန်နှင့် အဘွားစူးတို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်တာ နည်းနည်းတော့ မတရားဘူး မဟုတ်လား။ သူတို့က မင်းတို့ရဲ့ သွေးသားရင်းချာတွေလေ။ သူတို့ အခက်အခဲဆုံးအချိန်မှာ ငွေလျန်သုံး၊ လေးဆယ်လောက် တန်ဖိုးရှိမယ့် မြေတွေကို လျန်နှစ်ဆယ်နဲ့ လှည့်စားပြီး ဝယ်ယူတာတင် မကသေးဘူး၊ အခုဆိုရင် သမီးပျိုလေးတစ်ယောက်ကို အရူးတစ်ယောက်နဲ့ အတင်း အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းနေတာလား"

"ရွာသူကြီး၊ ကျွန်မတို့မှာလည်း တာဝန်ယူရတာတွေ ရှိတာပဲ၊ သူတို့အတွက် လက်ထပ်ပွဲ စီစဉ်ပေးဖို့ ကျွန်မတို့ တကူးတက ကြိုးစားပေးနေတာပါ။ ငွေလျန်တစ်ရာဆိုတာ သူတို့ တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်ရင်တောင် ပြန်ဆပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကြောင့်သာ ဖုန်းမိသားစုက အမှုမတိုင်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးထားတာ။ မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီလောက်နဲ့ ပြီးသွားပါ့မလား၊ ကျွန်မတို့ ဒီလောက်တောင် လုပ်ပေးထားတာ၊ စူးယောင်ကွမ်းကို ကျွန်မသားနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းတာက မတရားဘူး ထင်နေတာလား"

"မင်းတို့ကတော့ တကယ်ကို ယုတ္တိမရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတာပဲ။ ဒီစာချုပ်က မင်းတို့ လှည့်စားပြီး လက်မှတ်ထိုးခိုင်းထားတာလေ၊ ဒါက ပျက်ပြယ်နေပြီးသားပဲ"

ရွာသူကြီးက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

စူးကွေ့လန်က ရွာသူကြီး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း အာဏာပိုင်တွေဆီပဲ သွားကြတာပေါ့။ အရာရှိတွေက အထောက်အထားကိုပဲ ကြည့်မှာ။ အထောက်အထားက ခိုင်မာနေတာပဲ၊ စာချုပ်အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ရမှာပေါ့"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမက ဤချွေးမလောင်းကို အိမ်ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမသား၏ အခြေအနေအရ မည်သူကမျှ လက်ထပ်လိုမည် မဟုတ်ပေ။ မိသားစုမျိုးဆက်ကို ဆက်ခံရန် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လိုအပ်နေသေးသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက ဒီမြေတွေကို ငါတို့ကို ရောင်းမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ၊ ရောင်းကို ရောင်းရမယ်"

အဘွားစူးကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ပြောရရင် ဒီမြေတွေက အစကတည်းက ငါတို့မိသားစုပိုင်ပဲ။ အခု ငါတို့ဆီ ပြန်ရောက်လာတာလို့ပဲ သတ်မှတ်ရမှာပေါ့"