အခန်း ၇၀

အခန်း ၇၀ အံ့မခန်းဖြစ်ရခြင်း

ကျုံးချူရှန်းက မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေရင်း ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်၌ တေးဂီတ တီးခတ်နေသည့် ကျိုးဝမ်ရှူကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ဂီတသံ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယခင်က ဆူညံနေသော ကပွဲခန်းမကြီးက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဂီတအနုပညာကို နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ လူတိုင်းက ထိုဂီတသံ၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်သို့ နစ်မွန်းဝင်ရောက်သွားကြသည်။

"တာဝန်ခံကြီး... ဒီနေ့ ဂီတပညာရှင် ပြောင်းလိုက်တာလား"

ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ခန်းမတာဝန်ခံကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

တာဝန်ခံက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပုံမှန်ဂီတပညာရှင်က ဒီနေ့ နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ အခြား ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်ကို အခကြေးငွေ အများကြီး ပေးပြီး ခေတ္တ ငှားယမ်းထားတာပါ။ ဘယ်လိုလဲ၊ သဘောကျရဲ့လား"

"ဂီတကလည်း ကောင်းတယ်၊ လက်စွမ်းကလည်း ပြောင်မြောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဂီတသံ ထွက်လာကတည်းက ဘယ်သူမှ မိန်းကလေးတွေ ကနေတာကိုတောင် သတိမထားမိကြတော့ဘူး။ ဒီမိန်းကလေးတွေ ထွက်သွားလို့ ရပြီလို့တောင် ထင်မိတယ်"

တာဝန်ခံက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဧည့်သည်ပြောသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီး လူတိုင်းက စင်ပေါ်တွင် ကပြနေသော မိန်းကလေးများကို ကြည့်မနေကြတော့ဘဲ ဂီတသံထဲတွင်သာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။

"ဒီလို ဂီတပညာရှင်မျိုးက ရှာရခက်ခဲတယ်လေ။ ဒီနေ့က အရေးတကြီး ဖြစ်နေလို့ ကျွန်တော်တို့ဘက်က အတော်လေး တောင်းဆိုခဲ့တာကြောင့် သူက တစ်ပုဒ်တီးခတ်ပေးဖို့ သဘောတူခဲ့တာပါ။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ သူက အလွယ်တကူ တီးခတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

တာဝန်ခံက ရှင်းပြလိုက်ပြီးမှ ဧည့်သည့်များကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူကြပါဦး၊ ကျွန်တော် ဧည့်သည်တော်ကြီးတို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

"ဒီလိုလှပတဲ့ ဂီတသံမျိုးကို နေ့တိုင်း မကြားနိုင်တာ တကယ့်ကို နှမြောဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဆိုရင် ဒီလိုမျိုး စိတ်နေသဘောထား ရှိတာလည်း မဆန်းပါဘူး။ သူသာ နေ့တိုင်း ဒီလို ကပွဲခန်းမအတွက် လာတီးပေးနေရင် သူက ဂီတပညာရှင် မဟုတ်တော့ဘဲ ပိုက်ဆံရဖို့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနောက် လိုက်နေတဲ့သူပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

ကျုံးချူရှန်းက မုန့်တစ်ကိုက်ကို ကိုက်လိုက်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက သူ ဂီတ အတန်းတက်တုန်းက ဒီလိုမျိုး မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူးလေ။ သူသာ ဒီလိုမျိုး တီးခတ်နိုင်ခဲ့ရင် ဆရာက သူ့ကို အဖိုးတန် ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ပါးလို ဆက်ဆံနေမှာ အသေအချာပဲ”

"မင်း ငါ့ကို လာရှာတယ်လို့ အိမ်က အစေခံတွေ ပြောတာနဲ့ ငါ စောင့်နေတာ။ ငါ အကြာကြီး စောင့်နေတာတောင် မင်းက ရောက်မလာဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ငါလည်း တုတ်ကောက်ကို ထောက်ပြီး မင်းကို လာရှာရတော့တာပဲ။ မင်းက ဘယ်လို ညီအစ်ကိုမျိုးလဲ"

ချိုင်းထောက်ကို ထောက်ကာ လျှောက်လာသူက ချန်ပုယွိ ဖြစ်သည်။

ကျုံးချူရှန်းက သူ့ကို စကားမပြောရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ချန်ပုယွိက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဇီသာတီးတာကို နားထောင်ချင်သွားတာလဲ။ ငါတို့တွေက ကြမ်းတမ်းတဲ့သူတွေကွ၊ ဒီလို အရာမျိုးမှာ ဘာများ သာယာစရာ ရှိလို့လဲ။ ဒါနဲ့... ဒီနေ့ တီးနေတဲ့ ဇီသာသံက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ၊ အရမ်းကို ညက်ညောပြီး လှပနေတယ်"

"ဘယ်သူ တီးနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ချင်လား"

ကျုံးချူရှန်းက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။

ချန်ပုယွိက မုန့်ကို ကောက်ယု ဝါးစားလိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီကပွဲခန်းမက ဂီတသမားတွေကို သိတယ်။ သူတို့မှာ ဒီလောက် အရည်အချင်း မရှိဘူး။ ဇီသာတီးတဲ့သူကို ပြောင်းလိုက်တာလား။ ဒါဆို ဒီလူက အရမ်းကို အဖိုးအခကြီးမားမှာ သေချာတယ်”

"သွားကြည့်လိုက်ရင် သိလိမ့်မယ်"

ကျုံးချူရှန်းက လျှို့ဝှက်ဟန်ဖြင့် ပြောနေသောကြောင့် ချန်ပုယွိလည်း သိချင်စိတ် ဖြစ်လာကာ ချိုင်းထောက်ကို ထောက်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကန့်လန့်ကာကို လှပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင်တော့ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"သူ... သူ... သူ..."

ချန်ပုယွိက ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စကားကို အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။

"ရှူး..."

တေးသွားဆုံးခန်းတိုင်သွားချိန်တွင် တာဝန်ခံက ကျိုးဝမ်ရှူကို အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ ဦးညွတ်ပြီး ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။

"သခင်လေးကျိုး၊ နောက်ထပ် တစ်ပုဒ်လောက်များ တီးပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ"

"နောက်ထပ် တစ်ပုဒ် ထပ်တီးရရင် ဈေးနှုန်းက ကွာခြားသွားမှာနော်"

ကျိုးဝမ်ရှူက အပြုံးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သေးသည်။

"ပြီးတော့ ဒါက နောက်ဆုံးအပုဒ်ပဲ။ နောက်ပိုင်း ဘယ်လောက်ပဲ ဈေးပေးပေး ကျွန်တော် ထပ်တီးပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဧည့်သည်တွေရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းဖို့က တာဝန်ခံကြီးရဲ့ အလုပ်ပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကျိုးဝမ်ရှူ ယခုန တီးခတ်သွားသည့် တေးသွားက အကနှင့်လိုက်ဖက်ညီနေကာ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပြီး နေရောင်ခြည်နွေးနွေးအောက်တွင် အေးချမ်းစွာ နားနေရသည့်အလား ခံစားရစေသည်။ ယခု တီးခတ်လိုက်သည့် တေးသွားကတော့ ချစ်သူနှစ်ဦး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သံယောဇဉ်ဖြင့် စတင်ပြီး ထို့နောက်တွင်တော့ မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြစ်နေသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ လွန်ကဲသော အငြိုးအတေး၊ နောက်ဆုံးတွင် လူသတ်လိုစိတ်တို့နှင့် ရောယှက်ကာ ဝမ်းနည်းဖွယ် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ဤတေးသွားက သူ ယခုန တီးခတ်သွားသည့် တစ်ပုဒ်ထက်ပင် ထိန်းချုပ်ရ ပိုမိုခက်ခဲသောတေးသွားမျိုး ဖြစ်သည်။ စိတ်ခံစားချက်အမျိုးမျိုးကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲဖော်ပြနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ ဤမျှလောက်အထိ စိတ်ခံစားချက်များကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ဖော်ပြနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တေးသွားဆုံးသွားသောအချိန်တွင် ခန်းမထဲရှိ ဧည့်သည်များအားလုံး မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေကြသည်။ အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေတတ်သည့် ချန်ပုယွိပင်လျှင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးနေလေသည်။

"ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ငါ... ငါ... ငါ့မျက်လုံးတွေများ ရောဂါရနေတာလား"

ချန်ပုယွိက မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ခန်းမထဲရှိ ဧည့်သည်များက တာဝန်ခံကို ခေါ်လိုက်ကြသည်။ နောက်ထပ် တေးသွားတစ်ပုဒ် ထပ်တီးပေးရန် တောင်းဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် တာဝန်ခံက ဂီတပညာရှင်အနေဖြင့် ဒုတိယအပုဒ်တီးပြီးသည်နှင့် အနောက်ဘက်တံခါးမှ ထွက်သွားကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဧည့်သည်များကို အနိုင်နိုင် ချော့မော့လိုက်ပြီးနောက် တာဝန်ခံက ကျိုးဝမ်ရှူကို ရှာရန် အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

သူက ကျိုးဝမ်ရှူကို ဦးညွတ်ကာ စကားစပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးကျိုး၊ ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုစရာ ရှိပါတယ်"

"ကျွန်တော် တစ်လကို ဆယ်ကြိမ် လာတီးပေးမယ်၊ တစ်ကြိမ်ကို နှစ်ပုဒ်စီ တီးပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆယ်ကြိမ်ကို ကျွန်တော့်စိတ်ကြိုက်ပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်၊ ပြီးတော့ လူသိရှင်ကြား တီးခတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ တီးပြီးရင် ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းအထိ လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်ပို့ပေးဖို့ တာဝန်ယူပေးရမယ်"

ကျိုးဝမ်ရှူက တာဝန်ခံ ဘာပြောမည်ကို ကြိုသိနေပုံဖြင့် အရင်ကြိုပြောလိုက်သည်။

"ဈေးနှုန်းကတော့ တစ်လကို ငွေလျန်ငါးဆယ် ပေးရမယ်"

"ဒါကတော့..."

"အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့"

"ပုယွိနဲ့ ကျွန်တော်က အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတွေပါ၊ တကယ်တမ်းတော့ ကျွန်တော်လည်း ဒီပိုက်ဆံကို မလိုချင်ပါဘူး"

"သခင်လေးကျိုး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် သခင်ကြီးနဲ့ သွားတိုင်ပင်လိုက်ပါဦးမယ်"

"တိုင်ပင်စရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ ငါ ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်"

ချန်ပုယွိက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အစ်ကိုရဲ့ တူရိယာလက်ရာမျိုးကို ဘယ်မှာများ သွားရှာလို့ရဦးမှာလဲ။ နောက်ပြီး အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က နာမည်ရနေပြီ၊ ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ လာရှာကြမယ့်သူတွေကလည်း အများကြီးပဲ။ အဲ့ဒီကျော်ကြားတဲ့ မာစတာမျိုးကို မတွေ့ရဘဲ လာကြတဲ့သူတွေ စိတ်ပျက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကပွဲခန်းမ နာမည်ပျက်ကုန်မှာပေါ့"

"သခင်လေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင်လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါတော့မယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တာဝန်ခံက ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် အမိန့်ပေးစရာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော်"

"ဒီနေ့အတွက် ပေးချေရမယ့် ငွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ တစ်လကို ငွေလျန်ငါးဆယ်ဆိုတာ... အကုန်လုံး ပေးစရာမလိုသေးရင်တောင် အနည်းဆုံး စရန်ငွေတော့ ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား"

ချန်ပုယွိက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သခင်လေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ စာရင်းကိုင်ကို အခုချက်ချင်း သွားယူခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

တာဝန်ခံ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျုံးချူရှန်းက ကျိုးဝမ်ရှူ၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ကျောင်းမှာ တီးတုန်းက မင်းလက်ရာက ငါ့လက်ရာနဲ့ သိပ်မထူးခြားပါဘူး။ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ၊ မဟုတ်ရင် ငါ ကျောင်းကို သွားပြီး ဆရာ့ကို တိုင်လိုက်မှာနော်"

"ငါ့အမေက တူရိယာ တီးတာ အရမ်းတော်တယ်။ ငါ ငယ်ငယ်က အမေ့ဆီကနေ နည်းနည်းပါးပါး သင်ထားခဲ့တာပါ။ အမေ ဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်မှာ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာတော့ ငါလည်း ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားခံလိုက်ရတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာ"

ကျုံးချူရှန်းက ယခင်ကလို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပုံစံကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ကျိုးဝမ်ရှူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း အများကြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား ကြုံခဲ့ရမှာပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းအမေက တူရိယာ တီးတာတော်တယ်ဆိုတော့ မင်းတို့မိသားစုက အတော်လေး ချမ်းသာခဲ့မှာပဲ"

"ငါတို့မိသားစုမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတချို့ ရှိခဲ့တယ်၊ ငါတို့က စီးပွားရေးလုပ်ခဲ့ကြတာလေ၊ အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ... ငါက စားစရာအတွက် တောခွေးရိုင်းတွေနဲ့ လုစားခဲ့ရတယ်၊ အနံ့ဆိုးတဲ့ ရေမြောင်းတွေထဲက ဟင်းသီးဟင်းရွက် အမှိုက်တွေကို ကောက်စားခဲ့ရတယ်... နောက်ထပ်တော့ မပြောချင်တော့ဘူး၊ မပြောနိုင်တော့ဘူး"

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ဘူး"

ချန်ပုယွိ၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာပြန်သည်။

ချန်ပုယွိ၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျုံးချူရှန်းက စိတ်မရှည်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေ ကျိုးတဲအထိ ဒုက္ခရောက်နေတာတောင် မင်းရဲ့ ပျော့ညံ့တဲ့ အကျင့်က မပျောက်သေးဘူးလား"

"ဒါက ကပွဲခန်းမလေ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ မဟုတ်တာ။ မိန်းကလေးတွေကို အက သင်ခိုင်းဖို့ ဘာလို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ရမှာလဲ၊ သူတို့ မသင်ချင်ရင်လည်း မသင်နဲ့ပေါ့။ ဒီမှာ အစေခံအဖြစ်ပဲ နေပြီး ငွေရှာလို့ ရတာပဲ"

"မင်းမိဘတွေသာ မင်းလိုမျိုး စိတ်ပျော့ညံ့နေရင် မင်း အခုထိ ဒီကပွဲခန်းမရဲ့ သခင်လေး ဖြစ်နေဦးမှာတဲ့လား"

ကျုံးချူရှန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"သနားကြင်နာတတ်လိုက်တာ"

"ဒါနဲ့ မင်းကရော ဘယ်လိုလဲ၊ မင်းမိသားစုရဲ့ လောင်းကစားခန်းမက လူတွေရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ဘယ်လောက်တောင် ဖြတ်ခဲ့ပြီး လူပေါင်း ဘယ်လောက်များများ သေကြောင်းကြံအောင် လုပ်ခဲ့လဲ။ မင်းမှာရော အပြစ်ရှိတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား"

"ငါ ဘာလို့ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရမှာလဲ၊ လောင်းကစားရုံဆိုတာ လာကစားချင်တဲ့သူတွေအတွက်ပဲ ဖွင့်ထားတာပဲ။ သူတို့ဘာသာ လာကစားတာလေ၊ ငါတို့က အတင်းအကျပ် သွားခေါ်တာမှ မဟုတ်တာ။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိရင် ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ"

"အချိန် နောက်ကျနေပြီ၊ ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်"

ကျိုးဝမ်ရှူက သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။