အခန်း ၇၁

အခန်း ၇၁ အပြစ်ပေးခံရခြင်း

ကျုံးချူရှန်းက နံရံပေါ်ကို အရင်ဆုံး တက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။ လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူက ကြောင်တစ်ကောင်လို အသံပြုလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်ရှူကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်တတ်သွားပြီး အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။

ကျုံးချူရှန်းက သူ့ကို ဆွဲထူပေးပြီး ရင်းနှီးပြီးသား လမ်းကြောင်းအတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ ခြေနှစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ယခင်က မှောင်မည်းနေသော နောက်ဖေးလမ်းကြားက ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားပြီး ကျောင်းသားအချို့က မီးအိမ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်ထားကြသည်။

ရှောင်းယန်ချီက စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ နာမည်ကို မှတ်သားရင်း စကား စပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ အနားယူတဲ့ရက်ကလွဲရင် အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိဘူး။ မိသားစုမှာ ကိစ္စရှိရင် ဆရာ့ဆီမှာ ကြိုတင်ခွင့်တိုင်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဆရာ့ဆီ ခွင့်မတိုင်ဘဲ ခိုးထွက်ပြီး ပျော်ပါးနေကြတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို အိမ်သာသန့်ရှင်းရေးတစ်လ လုပ်ရမယ့် အပြစ်ပေးလိုက်တယ်"

"ဘာလဲ"

ကျုံးချူရှန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အရင်တုန်းကလည်း ခိုးထွက်ဖူးတာပဲ၊ အဲ့တုန်းက တစ်ရှီးချန်လောက် ရပ်ခိုင်းရုံနဲ့ ပြီးသွားတာပါ။ အခုကျမှ ဘာလို့ တစ်လလုံး အိမ်သာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းရတာလဲ"

"အရင်က အပြစ်ပေးတာတွေက မပြင်းထန်ခဲ့လို့ မင်းတို့က စည်းမျဉ်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချိုးဖောက်နေတာ။ အခု ဆရာက ဒီစာအုပ်ကို ငါ့လက်ထဲ အပ်ထားပြီး မင်းတို့ရဲ့ အပြုအမူတွေကို ထိန်းကျောင်းခိုင်းထားတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မဖြစ်မနေ လိုက်နာရမယ်။ မင်းတို့ မကျေနပ်ရင် ဆရာ့ဆီ သွားပြောကြည့်လေ၊ ဆရာက ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူမလား ဒါမှမဟုတ် ငါက တင်းကျပ်လွန်းတယ်လို့ ပြောမလား မင်းတို့ သိရမှာပေါ့။ ပြီးတော့ အခုလေးတင် အိမ်သာကို သွားစစ်ကြည့်လိုက်တာ၊ အတော်လေး ညစ်ပတ်နေတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အိပ်မပျော်ကြဘူးဆိုရင် အခုချက်ချင်း သွားပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်တော့။ သန့်ရှင်းသွားမှ အိပ်ခွင့်ရမယ်"

ကျုံးချူရှန်းက မကျေနပ်ဖြစ်နေပြီး ဆရာ့ကို သွားတိုင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျိုးဝမ်ရှူက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ အိမ်သာသန့်ရှင်းရေး တစ်လ လုပ်မှာလား"

ကျိုးဝမ်ရှူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပုံမှန်ဆိုရင် အပြင်ခိုးထွက်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတာလား"

"ရှိတာပေါ့၊ အများကြီးပဲ။ သူတို့နဲ့ တိုက်ရိုက်မတိုးမိဘူးဆိုရင် လူတိုင်းက မျက်ကွယ်ပြုပေးကြတယ်။ ဒီနေ့မှ ဘာလို့ ဒီကောင်နဲ့ တိုးပြီး အသေးအဖွဲကိစ္စကို ကြီးကျယ်အောင် လုပ်နေရတာလဲ မသိဘူး"

ကျုံးချူရှန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ရှင်းပြနေသည်။

"နှစ်ရက်လောက်တော့ သည်းခံလိုက်ပါဦး"

ကျိုးဝမ်ရှူက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်ရက်လောက် စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ပေးလိုက်၊ နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်နေရင် သူနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရလိမ့်မယ်"

"မင်းမှာ အစီအစဉ် ရှိနေတာလား"

ကျုံးချူရှန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်ရှူက လျှို့ဝှက်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"နောက်ရက်ကျရင် ပြောပြမယ်"

"မဟုတ်သေးဘူးလေ အစ်ကိုကြီးရယ်၊ ငါတို့ အိမ်သာသန့်ရှင်းရေး လုပ်ရဦးမှာလေ"

ကျုံးချူရှန်းက မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရှောင်းယန်ချီက ငါနဲ့ ဓာတ်မတည့်ဘူး ထင်တယ်"

"ဟက်ချိုး"

စူးယောင်ကွမ်းတစ်ယောက် နှာချေလိုက်သည်။

ကျန်းကျင့်က သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"အစ်မရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက ပုံမှန်ပါပဲ၊ အအေးမိတဲ့ လက္ခဏာလည်း မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကများ အစ်မအကြောင်း ပြောနေတာလား"

စူးယောင်ကွမ်းက လက်ကိုင်ပုဝါလေးဖြင့် နှာခေါင်းကို သုတ်လိုက်ရင်း သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း အမှာစာကို အလျင်စလို အပြီးသတ်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့တင် မြို့ထဲကိုတောင် မရောက်ဖြစ်ဘူး။ ဝမ်ရှူတစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်နေလဲ မသိဘူး"

"အစ်မက တကယ်ပဲ သူ့ကို မောင်လေးတစ်ယောက်လိုမျိုး သဘောထားတာလား"

ကျန်းကျင့်က သူမဘာသာ မေးလိုက်ပြီး သူမဘာသာ ပြန်ဖြေနေသည်။

"တကယ်တော့ အစ်မတို့က စာချုပ်အရ တရားဝင်လင်မယားဖြစ်နေကြပြီပဲ။ သူ့ပညာရေးအတွက်လည်း ငွေအများကြီး သုံးထားတာလေ။ သူ အရွယ်ရောက်လာရင် တကယ့် လင်မယားအစစ်လို နေလို့ရတာပဲကို"

"ငါ့မှာ အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာစိတ်ဝင်စားမှုမှ မရှိဘူး"

စူးယောင်ကွမ်းက သူမ၏အမြင်ကို ဆက်ပြောပြနေသည်။

"ဒီဘဝမှာ ငါ လုပ်ချင်တာက ပိုက်ဆံရှာဖို့ တစ်ခုတည်းပဲ"

"ဒီဘဝမှာ ဟုတ်လား"

ကျန်းကျင့်က နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒီဘဝမှာပေါ့..."

စူးယောင်ကွမ်းက သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို တောက်လိုက်ရင်း စနောက်လိုက်သည်။

"နင် အော်သွယ်ပေးရတာကို အရမ်းဝါသနာပါနေရင် ဆေးဆရာ မလုပ်တော့ဘဲ ပွဲစားဘက်ကို အလုပ်ပြောင်းလုပ်လိုက်ပါလား"

ကျန်းကျင့်က ရှက်သွားပြီး ပြန်ပြောလာခဲ့သည်။

"မကြိုက်ရင်လည်း မကြိုက်ဘူးပေါ့၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို လှောင်နေတာလဲ။ ဒါနဲ့ အမှာစာ တစ်ဝက်လောက်တော့ ပြီးနေပြီ၊ အဲ့ဒီသူဌေးဆီ သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ စစ်ခိုင်းကြည့်ကြမလား"

"အကုန်လုံး အပြီးသတ်မှပဲ တစ်ခါတည်း သွားပြလိုက်တော့မယ်။ အခုတော့ မသွားသေးဘူး"

စူးယောင်ကွမ်းက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ကုန်ပစ္စည်းများအတွက် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း ကျန်းဖန့်တိနှင့် သူမ၏သမီးဖြစ်သူအပြင် ကျန်းယင်းတိနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့ကလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ပို၍လန်းဆန်းတက်ကြွနေကြသည်။

ကျန်းဖန့်တိနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ကလည်း စူးယောင်ကွမ်းတို့နည်းတူ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း စကားပြောနေကြသည်။ ကျားချွန်းနီက စောင်နံ့သင်းသင်းလေးကို ရှူရှိုက်ရင်း ကျန်းဖန့်တိ၏ ပခုံးကို မှီတွယ်ထားသည်။

"အမေ... သမီး ကျားမိသားစုဆီ ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး။ ဒီမှာပဲ အမြဲတမ်း နေလို့ မရဘူးလားဟင်"

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူမတို့ ထမင်းဖြူနှင့် ဟင်းကောင်းများကို ဝအောင်စားရပြီး အစားအသောက်တွေကလည်း အရသာရှိလှသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ ပါးပြင်လေးများ ပိုဖြူဝင်းချောမွတ်လာသည်။ သူမ တင်မကဘဲ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့လည်း နေ့တိုင်းလိုလို လန်းဆန်းတက်ကြွပြီး မျက်နှာတွင် အလင်းဖြာနေကြသည်။

"နင့်ရဲ့ အကြီးဆုံးဒေါ်လေးက ငါတို့ကို ရက်နှစ်ဆယ်ပဲ အကူအညီ တောင်းထားခဲ့တာလေ။ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ရက်နှစ်ဆယ်ကို ရရှိလာတာတောင် ကံကောင်းမှုကြီးတစ်ခုပဲ၊ ထပ်ပြီးတော့ တောင်းဆိုမနေသင့်တော့ဘူး"

"သမီး သိပါတယ် အမေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝမျိုးကို ဆက်ပြီး ရနေချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘူး။ အမေ... ဒါကမှ ကျွန်မတို့ နေထိုင်သင့်တဲ့ ဘဝမျိုး မဟုတ်လား"

"ချွန်းနီ... နင့်ရဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်နဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မက ငါတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးထားခဲ့တာ၊ သူတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နဲ့။ နောင်တစ်ချိန် နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မမှာ အခက်အခဲ တစ်ခုခုရှိလာရင်လည်း အစွမ်းကုန် ကူညီပေးရမယ်၊ နားလည်လား"

"စိတ်ချပါ အမေ၊ သမီး အကုန်မှတ်မိပါတယ်"

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျန်းယင်းတိက ဆေးခွက်ကို ယူဆောင်လာပြီး စာဖတ်နေသော ဝမ်ရှို့ချိုင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

"စာဖတ်တာ ရပ်လိုက်ဦးလေ၊ တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီ၊ အခု အနားယူသင့်ပြီဆိုတော့... ဒီမှာ ဆေးလေး သောက်လိုက်ပါဦး"

"ဒီဆေးက တကယ်ကို ထိရောက်မှု ရှိတယ်"

ဝမ်ရှို့ချိုင်က ဆက်ရှင်းပြနေသည်။

"ကြည့်လေ၊ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ငါ ချောင်းတောင်သိပ်မဆိုးတော့ဘူး။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးငယ်လေးရဲ့ ဆေးပညာက တကယ်ကို ကောင်းမွန်လွန်းတယ်"

"ယောင်ကွမ်းဆီကနေ ကြားခဲ့ရတာတော့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သမားတော်မျိုးရိုးကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့တာတဲ့။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆေးပညာမျိုးစုံကို လေ့လာခဲ့ရတာတဲ့လေ။ ဒီလိုသမားတော်မျိုးရိုးတွေမှာ ဘာတွေများ ထူးခြားနေလဲဆိုတာကို ကျွန်မ နားမလည်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသိပညာကတော့ သာမန်လူတွေထက် သာလွန်နေမှာ သေချာပါတယ်။ သူတို့ဆီမှာ ရှားပါးတဲ့ ဆေးကျမ်းတွေ အများကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့မှာပေါ့။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အဲ့ဒီစာအုပ်တွေနဲ့ ထိတွေ့ခဲ့ရတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက ညံ့ဖျင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ အကြီးဆုံးအစ်မနဲ့ ယောင်ကွမ်းတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ရှင် ပြန်သက်သာလာတာ။ အရင်တုန်းကဆိုရင် စာတောင် မဖတ်နိုင်ဘဲ တစ်နေကုန် အိပ်လှဲနေရတဲ့ ရှင့်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ တစ်ခဏလေးတောင် ဘေးကနေ မခွာရဲခဲ့ဘူး"

"မင်းလည်း နှစ်တွေအကြာကြီး ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ၊ ရှင်မ"

ဝမ်ရှို့ချိုင်က ဆေးကို သောက်ပြီး ကျန်းယင်းတိ ခွံ့ကျွေးသည့် ဆီးသီးခြောက်ကို ဝါးလိုက်သည်။

"ဒါကလည်း ယောင်ကွမ်း ပေးလိုက်တာလား"

"ယောင်ကွမ်းဆိုတဲ့ ကလေးမလေးက တကယ်ကို စဥ်းစားပေးတတ်တယ်။ ဆေးက ခါးမှာ စိုးလို့ သောက်ပြီးရင် အချိုစာလေး စားဖို့ပါ ထည့်ပေးလိုက်တာ၊ ယောက်ျား... ရှင်သာ ကျန်းမာနေရင် ကျွန်မ ပင်ပန်းရတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

"မင်း ငါ့ဆီ ရောက်လာတာ နှစ်တွေလည်း ကြာလှပြီ၊ ငါ့ကျန်းမာရေးကလည်း အမြဲတမ်း ချို့တဲ့နေတော့ မင်းနဲ့ငါက နာမည်ခံလင်မယားပဲ ဖြစ်နေရတယ်။ တကယ်တော့ မင်းအနေနဲ့ ပိုကောင်းတဲ့လူနဲ့ လက်ထပ်နိုင်ခဲ့မှာပါ။ ငါက မင်းရဲ့ ဘဝကို တားဆီးထားသလို ဖြစ်နေပြီ"

"ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ကျန်းယင်းတိ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းတို့ ပြည့်နှက်လာသည်။

"ရှင် အခု သက်သာလာတော့ ကျွန်မကို မလိုတော့ဘူးပေါ့။ ရှင့်မှာ ငယ်ချစ်ဦးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်။ ရှင် သူ့နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ ရှင် နေမကောင်းဖြစ်လာတော့ သူ ဒုက္ခမရောက်စေချင်လို့ မင်္ဂလာဖျက်ပြီး ကျွန်မနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"

"ရှင်မရယ်... အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ပြောချင်တာ အဲ့ဒီသဘော မဟုတ်ပါဘူး"

ဝမ်ရှို့ချိုင်က သူမ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သွားပြီး အလောတကြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ငါ မှားသွားပါတယ်၊ မင်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်လို့ ပြောမိတဲ့ စကားပါ။ မငိုပါနဲ့တော့ကွာ"

"ရှင် အိပ်တော့၊ ကျွန်မ ယောင်ကွမ်းအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်သေးလို့၊ နောက်မှပဲ အိပ်တော့မယ်"

ကျန်းယင်းတိက သူ့ကို ကျောပေးလိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းထဲက အထည်စလေးကို ယူကာ ပန်းထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ချိုင်က ကျန်းယင်းတိ၏ နောက်ကျောကို ငေးကြည့်နေပြီး သူ့မျက်ဝန်းများတွင် နောင်တရိပ်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကျန်းယင်းတိက သူမ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ကတည်းက သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ယခု ဆယ်နှစ်ပင် ရှိနေချေပြီ။ ဤနှစ်များအတွင်း သူမထံ၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိလာသော်လည်း လှပနေဆဲပင်။ အကယ်၍ သူမသာ လိုလားပါက သူမကို လက်ထပ်လိုသည့် အမျိုးသားများစွာ ရှိနေမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူ့ကို စွန့်ခွာသွားရန် အခွင့်အရေးပေါင်း မြောက်မြားစွာ ရှိခဲ့သည့်တိုင် သူမက ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေချိန်မှာပင် သူမက သူ့ကို စွန့်ခွာမသွားဘဲ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။

‘ငါ ဘာလို့များ ဒီလို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောမိပါလိမ့်...’

"အား... ခြေထောက်က ကြွက်တက်လာပြန်ပြီ"

ကျန်းယင်းတိက လက်ထဲမှ ပန်းထိုးစလေးကို အမြန်ချလိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

"မလှုပ်နဲ့၊ ကျွန်မ နှိပ်ပေးမယ်"