အခန်း ၈၁

အခန်း ၈၁ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု

ကျန်းရိဟွမ်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မိန်းမကြီး၏ ဒေါသက သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

ဘာမျှ ဆက်ဖြစ်မလာတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသော စူးယောင်ကွမ်းကလည်း နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းရိဟွမ်းက သူမ၏ ကျောခိုင်းသွားသော ပုံရိပ်ကို မုန်းတီးရွံရှာသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမ၏မိခင်က ထိုယုတ်မာသော ကျန်းကျောက်တိအား အဘယ်ကြောင့် အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေရသည်ကို သူမ ယခုမှ နားလည်လာသလို ခံစားနေရသည်။ စူးယောင်ကွမ်းအပေါ် သူမ ခံစားနေရသည့် ရွံရှာမှုက သူမ၏မိခင် ကျန်းကျောက်တိအပေါ် ခံစားနေရသည့် ရွံရှာမှုနှင့် အတူတူ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုမိခင်နှင့်သမီးက သူမတို့မိသားစုအတွက် ရန်သူတော်များ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိဟွမ်းက ထိုမိန်းမကြီးကို ကြေးပြားငါးရာပေးလိုက်ပြီး ကျုံးကျန်းဟဲ့အတွက် အလုပ်ရှာပေးမည်ဟု ကတိပေးကာ ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။

ကျုံးလန်ဟွာတစ်ယောက် ဒေါသထွက်လွန်းသောကြောင့် ဆဲဆိုနေပြီး ကျုံးမိသားစုက ကျေးဇူးကန်းသူများဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ သူတို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကူညီခဲ့သော်လည်း သူတို့က လောဘကြီးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုနေလေသည်။

"နင်တို့အဒေါ် ငါတို့ဆီကနေ ငွေညှစ်ဖို့ ဒီအထိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရဲတယ်ဆိုတာ နင့်အဖိုးနဲ့ အဖွားကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုပေးထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နင်က သူတို့အတွက် အလုပ်တောင် ရှာပေးဦးမယ်ပေါ့လေ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ သူတို့ကို တစ်ပြားမှ မပေးတော့ဘူး"

"အမေ၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက သမီးတို့ရဲ့ ရထားလုံးကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားတာ အမှန်ပဲ။ သူ့ကို ပြန်ပို့ဖို့ လူတစ်ယောက်တောင် ငှားလိုက်ရသေးတယ်။ သူတို့မှာ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိနေတော့ သမီးတို့ ငြင်းလို့ မရဘူး။ ဒီအရှုံးကို ကျိတ်မှတ်လက်ခံလိုက်ရမှာပေါ့။ သူတို့ကို မချော့မော့ထားရင် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက် ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေလိမ့်မယ်။ သူ့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ဖို့ ငွေတွေ အများကြီး ကုန်လိမ့်မယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ အဒေါ့်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒီလို ရန်တွေ့နေရုံနဲ့ ဘာမှ အကျိုးမထူးဘူးဆိုတာကို သူ သိသွားလိမ့်မယ်"

"ရထားလုံးလည်း ပျက်စီးသွားပြီ၊ မြင်းဈေးက တာဝန်ခံဖုန်းရဲ့သားကိုလည်း ဆယ်လျန်လောက် ပေးရဦးမယ်။ ငါတို့ ဘယ်လိုပြန်ဆပ်ကြမလဲ"

ကျုံးလန်ဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ညည်းညူနေသည်။

"နင်နဲ့ ငါ ပန်းထိုးနေပြီး အစာ မစား၊ ရေမသောက်ဘဲ ပန်းထိုးနေရင်တောင် တစ်နှစ်ကျော်မှ ပြန်ဆပ်နိုင်လိမ့်မယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီး ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်"

ကျန်းရိဟွမ်းက မိခင်ဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အဆိုးဆုံးဆိုရင်လည်း သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါး ချော့မော့ပေးလိုက်ရုံပေါ့။ သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ငွေကိစ္စက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး"

စူးယောင်ကွမ်း ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် အဒေါ်လီက အိမ်ဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် အဒေါ်လီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးထွက်လာပြီး သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ယောင်ကွမ်း၊ ပန်းပွင့်တွေ ထပ်လိုသေးလား"

"လိုတာပေါ့၊ လိုတယ်"

စူးယောင်ကွမ်းက အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်လီ၊ တတ်နိုင်သလောက် ဆက်ဝယ်ပေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စည်းမျဥ်းကို သိတယ်မလား၊ အရည်အသွေးကိုတော့ အာမခံရမယ်နော်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ နင့်ရဲ့ အလုပ်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မနှောင့်နှေးစေရပါဘူး"

အဒေါ်လီက စူးယောင်ကွမ်း စိတ်အေးနိုင်စေရန် အသေအချာ အာမခံလိုက်သည်။ သူမလည်း သူမ၏ချွေးမဖြစ်သူနှင့် ထိုကိစ္စ တိုင်ပင်ရန် ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။

စူးယောင်ကွမ်းက အိမ်ဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"အမေ၊ အဒေါ်၊ ဦးလေး၊ သမီး ပြန်ရောက်ပြီ"

ကျန်းကျောက်တိက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏လက်များတွင် မုန့်ညက်များ ပေကျံနေကာ သူမ မုန့်စိမ်းနယ်နေခဲ့ပုံရသည်။

"ညစာအတွက် နင့်အဒေါ်ရဲ့ လက်ရာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်ထားတယ်"

ကျန်းကျောက်တိက လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"သမီးလေး... နင် ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ အထဲကို သွားပြီး ခဏ နားလိုက်ဦး၊ စားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် အမေ လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်"

စူးယောင်ကွမ်း အထဲသို့ဝင်ကာ အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီး ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် ကျန်းကျင့်နှင့် ကျားချွန်းနီတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျားချွန်းနီက သူမ၏မိခင်နှင့်အတူ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရန် ကူညီပေးနေသည်။

ကျန်းကျင့်က ဝမ်ဟွမ်ကျစ်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျန်းယင်းတိအား ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဦးလေးရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာပါပြီ။ အခု အခြေအနေအတိုင်းဆိုရင် အအေးမမိအောင် ဂရုစိုက်ရုံနဲ့ ရွာထဲမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ပါဘူး"

ကျန်းယင်းတိက ကျေးဇူးတင်စကားကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေခဲ့သည်။ ဝမ်ဟွမ်ကျစ်က သူမ၏ ကြမ်းတမ်းနေသော လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် သူမကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းဖန့်တိ၏ ဟင်းချက်လက်ရာက အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်လှသည်။ သူမ လုပ်သည့် ခေါက်ဆွဲမျှင်များက ပါးလွှာပြီး ညီညာနေသည့်အပြင် စားရသည်မှာလည်း အလွန် အရသာရှိလှသည်။

သူမ ခေါက်ဆွဲချက်ပြုတ်နေစဉ်အတွင်း စူးယောင်ကွမ်းကလည်း ထိုင်မနေခဲ့ပေ။ သူမက နောက်ထပ် ဒယ်အိုးငယ်လေးတစ်လုံးဖြင့် ကြက်ဥကြော်ကာ အမျိုးမျိုးသော အနှစ်များဖြင့် ဟင်းအနှစ်များ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

"ဒီဖြုန်းတီးတဲ့ကလေးမ၊ ဆီကို လျှော့သုံးစမ်းပါ"

ကျန်းကျောက်တိက နှမြောတသဖြစ်နေပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆီပမာဏဆိုရင် အရင်တုန်းက ငါတို့တစ်လစာ စားလို့ရတယ်၊ အခုတော့ ကြက်ဥတစ်လုံးကြော်ဖို့တင် အများကြီး သုံးပစ်လိုက်တာပဲ"

"အခု သမီးတို့ ပိုက်ဆံရှာနိုင်နေပြီလေ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။ အမေ ကြည့်ကြည့်၊ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေအားလုံး ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ကျင်းတစ်ထောင် မပြည့်ဘူးလေ"

ကျန်းကျောက်တိက ပိန်းပါးလွန်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စူးယောင်ကွမ်း အပါအဝင် တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေကြသော ကျန်လူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကျင်းတစ်ရာပင် မပြည့်သဖြင့် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

မိသားစုတစ်စုလုံး ခေါက်ဆွဲစားရန် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ခေါက်ဆွဲစားနေရင်း စူးယောင်ကွမ်းက သူမ ကျားချွန်းနီကို ပြောခဲ့သည့် စကားများအား ထပ်ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းဖန့်တိအား လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယဒေါ်လေး၊ ဒေါ်လေး ပြန်သွားချင်သေးလား"

ကျန်းဖန့်တိက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ မဝံ့မရဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါလည်း ကျားမိသားစုဆီ ပြန်မသွားချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ကွာရှင်းလိုက်ရင် နင့်အဖိုးနဲ့ အဖွားက ငါ့ကို သေအောင် ရိုက်သတ်ကြလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို သူတို့သမီးလို့လည်း ဘယ်တော့မှ အသိအမှတ်ပြုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒုတိယဒေါ်လေး၊ ဒေါ်လေး အဲ့ဒီအိမ်ကို လက်ထပ်ဝင်သွားခဲ့တာ နှစ်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီ၊ အဖိုးနဲ့ အဖွားက ဒေါ်လေးတို့ဘဝကို တစ်ခါတောင် စိုးရိမ်ပေးခဲ့ဖူးလို့လား၊ သူတို့ ဒေါ်လေးတို့ကို လိုက်ရှာခဲ့ရင်လည်း စိုးရိမ်လို့မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခု အမြတ်ထုတ်နိုင်ဖို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ကျွန်မ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်၊ ကျားမိသားစုမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ မလွယ်မှန်း သူတို့လည်း သိတယ်။ သူတို့ဆီမှာ ဘာမှ ပေးစရာ မရှိတော့တာကြောင့် ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အဒေါ်နဲ့ ချွန်းနီရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက်တောင် စိတ်မပူခဲ့ကြဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား"

ကျန်းဖန့်တိ၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာပြီး ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ထဲသို့ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

"အမေ၊ သမီး ကျားမိသားစုဆီ ပြန်မသွားချင်ဘူး။ သမီးက အခုမှ ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးတယ်၊ ပြန်သွားရင်လည်း သူတို့က သမီးကို တင်တောင်းငွေ အများကြီးနဲ့ ရောင်းစားကြလိမ့်မယ်။ အမေ သမီးအတွက်ကို စဉ်းစားပေးပါ"

ကျားချွမ်းအော်က တူကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းဖန့်တိကို စိတ်အားထက်သန်မှုပြည့်နေသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ကြည့်နေရှာသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့လက အဖွားနဲ့ ဒုတိယအဒေါ်တို့ တီးတိုးပြောနေတာကို သမီး ကြားလိုက်တယ်။ ရွာဘေးက အသက်ကြီးတဲ့ မုဆိုးဖိုကြီးက သတို့သမီးတင်တောင်းငွေအဖြစ် ငွေလျန်နှစ်ဆယ် ပေးမယ်တဲ့။ သမီးက ဒီနှစ် ဆယ့်လေးနှစ် ပြည့်တော့မှာ၊ သူတို့က သမီးကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ထားမယ်လို့ အမေ ထင်လဲ၊ အဲ့ဒီလူအိုကြီးက သူ့ဇနီးဟောင်း သုံးယောက်ကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီလေ။ သမီးသာ သူနဲ့လက်ထဲ ရောက်သွားရင် အမေ့ထက်တောင် ပိုဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်။ အရင်ကဆိုရင်တော့ သမီး ဒီကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေက မတူတော့ဘူးလေ။ အခု အကြီးဆုံးဒေါ်လေးနဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မက သမီးတို့ကို ကူညီပေးဖို့ ဝန်မလေးကြဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကို လွတ်သွားရင် သမီး ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒီဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အမေ..."

ကျားချွန်းနီ၏ စကားကြောင့် ကျန်းကျောက်တိက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"နင်က ဘာကို တုံ့ဆိုင်းနေတာလဲ၊ ငို.... ငို.... နင် လုပ်တတ်တာ ဒါပဲလား။ နင့်သမီးကတောင် နင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုတော်နေသေးတယ်။ နင် သူတို့ဆီ ပြန်သွားပြီး အရိုက်ခံချင်နေရင် နောက်တစ်ခေါက် ငါ့ဆီကို ထပ်မလာနဲ့တော့။ နင်လို ညီမမျိုးကို ငါ မသိဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တော့မယ်"

"အစ်မ၊ ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့"

ကျန်းဖန့်တိက ကျန်းကျောက်တိ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အစ်မပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်၊ ချွမ်းနီရဲ့ စကားကိုလည်း နားထောင်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျားမိသားစုက ကျွန်မနဲ့ ချွန်းနီကို အဲ့ဒီလောက်လွယ်လွယ် လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ချွန်းနီက မိန်းကလေး ဖြစ်နေရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ကျားမျိုးရိုးကို ဆက်ခံထားရသေးတယ်။ ကျွန်မ ချွန်းနီကို ကျားမိသားစုရဲ့ ဒုက္ခတွင်းထဲမှာ မထားခဲ့နိုင်ဘူး"

"ကျားမိသားစုကို ဖယ်ရှားဖို့ဆိုရင်တော့ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုခုတော့ သုံးမှ ဖြစ်မယ်"

ကျန်းကျောက်တိက တွေးတောရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ငါတို့လည်း စူးမိသားစုရဲ့ ဒုတိယအိမ်ခွဲက လူတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ အကြီးအကျယ် ပြဿနာရှာပြီးမှ သူတို့ဆီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တာ"

"တကယ်တော့ သူတို့ဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့က အရမ်းကြီး မခက်ခဲပါဘူး"

ဘေးမှ ဝမ်ဟွမ်ကျစ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျားမိသားစုဝင်တွေက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်၊ စဉ်းလဲတယ်၊ ရှက်တတ်တဲ့သူတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ သဘာဝကို ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်ရင် သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ရတာ လွယ်ပါတယ်"

"မတ်လေး၊ မတ်လေးဆီမှာ အကြံကောင်းတစ်ခုခု ရှိလား"

ကျန်းကျောက်တိက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နည်းလမ်းက ဒုတိယမရီးနဲ့ ချွမ်းနီတို့ ကျားမိသားစုဆီကို ခဏပြန်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် ဒုက္ခခံပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ဝမ်ဟွမ်ကျစ်က အေးအေးဆေးဆေး ဆက်ပြောပြနေသည်။

"ဒီကာလကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင်တော့ ဒီဒုက္ခတွေကနေ ထာဝရ လွတ်မြောက်သွားပါလိမ့်မယ်"

"ကျားမိသားစုနဲ့ အပြီးတိုင် လမ်းခွဲနိုင်မယ်ဆိုရင် ရက်အနည်းငယ်လောက်က ဘာအရေးလဲ၊ ငါတို့ တစ်လလောက်အထိတောင် ဒုက္ခခံနိုင်တယ်။ ချွမ်းနီနဲ့ ငါ ဒီဒုက္ခတွေကို ခံလာခဲ့ရတာ နှစ်တွေတောင် ကြာနေပြီပဲ"

"ဒါဆို ဒီနေ့တော့ အရင် စားပြီး အနားယူကြဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင် ယောင်ကွမ်းကပဲ ဒုတိယမရီးတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားပေးလိုက်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်တဲ့အခါ အခုလို အဝတ်အစားကောင်းတွေ ဝတ်မသွားနဲ့၊ နည်းနည်းတော့ ပေပွပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်ရမယ်"

ဝမ်ဟွမ်ကျစ်က သေသေချာချာ ဆက်ညွှန်ကြားနေခဲ့သည်။

ကျားမိသားစုအကြောင်း ပြောပြီးနောက် စူးယောင်ကွမ်းက ယနေ့ ဆိုင်ခန်းငှားရမ်းလိုက်သည့် အကြောင်း ဆက်ပြောပြလိုက်သည်။ ဆိုင်ခန်းကို ဈေးနှုန်းမြင့်မြင့်ဖြင့် တစ်နှစ်စာအတွက် ငှားရမ်းလိုက်ကြောင်း ကြားရသည့်အချိန်တွင် ကျန်းကျောက်တိလည်း ကျားချွန်းနီနှင့် အလားတူ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စူးယောင်ကွမ်းက သူမအနေဖြင့် အမှာစာ မည်မျှရထားကြောင်း၊ ဆိုင်ခန်း ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် ထိုအသုတ်ကို ပို့ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ငှားရမ်းခနှင့် ပြင်ဆင်စရိတ်များကို အမြန်ပြန်လည် ရရှိနိုင်မည့် အကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။