အခန်း ၈၄

အခန်း ၈၄ လွတ်မြောက်လာခြင်း

နွားလှည်း၏ ဘီးများက အမြန်အဆန် လည်ပတ်နေပြီး ကြိုးတုပ်ခံထားရသည့် ကျန်းဖန့်တိနှင့် ချောင်းဆိုးနေသည့် ကျားချွန်းနီတို့ကို တင်ဆောင်ကာ ရွာအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူမတို့ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရွာနှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်မှသာ စူးယောင်ကွမ်းက သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကျားချွန်းနီကို တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

"ကျင့်အာ ပြောတာတော့ ဒီဆေးက နင် ချောင်းဆိုးနေတာကို သက်သာစေလိမ့်မယ်တဲ့။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နင် အရမ်းပင်ပန်းခဲ့ရမှာပဲ၊ လည်ချောင်းတွေလည်း အရမ်းနာနေမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"

ကျန်းကျောက်တိကလည်း ကျန်းဖန့်တိအား ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးများကို ဖြေပေးနေသည်။

"နင် အရူးမတစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်တဲ့အချိန်မှာ အဆင်မပြေဖြစ်မှာကို ငါတို့ စိုးရိမ်ခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ နင့်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို နူးညံ့တဲ့ နင်က ဒီလောက်တောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ရဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ရွာနဲ့ အတော်ဝေးသွားပြီ၊ သူတို့ကို ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူး၊ ခဏလောက် အနားယူလိုက်ဦး"

ကျန်းကျောက်တိက နောက်ထပ် အခြေအနေကို တွေးကာ တွေးတွေးဆဆ ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"အန်းနင်ရွာနဲ့ နီးလာရင်တော့ နင့်ကို ခဏ ပြန်ချည်နှောင်ရဦးမှာပဲ"

ကျန်းဖန့်တိက ကျန်းကျောက်တိ၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်ရင်း ငိုချလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမက မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ် မဟုတ်တော့ဘဲ အနိုင်ကျင့်ခံထားရ၍ ကြောက်ရွံ့နေသည့် 'ကလေးငယ်' တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမက သူမ အယုံကြည်ဆုံး ဆွေမျိုးတစ်ယောက်၏ရှေ့တွင် ဟန်ဆောင်မှုများအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်သည်။

ကျားချွန်းနီကလည်း စူးယောင်ကွမ်းကို ဖက်တွယ်ထားရင်း ငိုနေရှာသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်မရယ်၊ ဒါက အိပ်မက်မက်နေတာလားဟင်၊ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ကျားမိသားစုကနေ လွတ်မြောက်လာတာလား၊ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ သူတို့ဆီမှာ ထပ်ပြီး အနှိပ်စက်မခံရတော့ဘူးပေါ့နော်"

"ဒါက အိပ်မက်မဟုတ်ဘူး၊ နင် အခု စိတ်ရှင်းရှင်းနဲ့ နေလို့ရပြီ၊ နင်တို့ နောက်ထပ် အဲ့လို အနှိပ်စက်ခံရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

စူးယောင်ကွမ်းက သူမ၏ ကျောပြင်သေးသေးလေးကို ပုတ်ပေးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ကျားမိသားစုဆီကနေ အဆင်ပြေပြေနဲ့ လွတ်မြောက်လာနိုင်တာက နင်တို့ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားခဲ့လို့ပဲ။ နင်တို့ နင်တို့နှလုံးသားထဲက ကြောက်စိတ်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လွတ်လပ်ခွင့်အတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီညတော့ ငါတို့ အကောင်းဆုံး ဂုဏ်ပြုပွဲလေး လုပ်ကြမယ်"

ကျန်းဖန့်တိက သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည့် သူမ၏ မျက်နှာက ပို၍ပင် ညစ်ပေနေလေသည်။

"အကြီးဆုံးအစ်မ၊ သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တယ်ဆိုတာ အစ်မတို့ မသိဘူး"

ကျန်းဖန့်တိက ဒေါသတကြီး ဆက်ပြောနေသေးသည်။

"ချွန်းနီ ပြောတာ မှန်တယ်၊ သူတို့က တကယ်ပဲ ချွန်းနီကို အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေတာ။ ပြီးတော့ သူတို့က ကျွန်မကိုလည်း ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ရောင်းစားဖို့နဲ့ သူများအတွက် သားသမီးမွေးပေးခိုင်းဖို့တောင် ကြံစည်နေသေးတယ်။ သူတို့က သားယောက်ျားလေး မွေးပေးနိုင်မယ့် မိန်းမမျိုးကို လိုချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကိုလည်း’ အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးချင်ကြဘူး"

"နင်ရဲ့ ယုန်လေးလို နူးညံ့တဲ့ စိတ်သဘောထားနဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအထိ ဘယ်လိုရောက်သွားလဲလို့ ငါ တွေးနေမိတာ။ ခုနက သူတို့ကို နင်ဓားနဲ့ လိုက်ခုတ်နေတုန်းက ငါတောင် နင် သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်း အစအစ ဆွဲဖြဲပစ်တော့မယ် ထင်နေတာ။ အဲ့ဒါတွေကြောင့်ပဲကိုး"

"မနက်ဖြန်ကျရင် မြို့ကို သွားပြီး အိမ်ထောင်ကွဲစာချုပ်ကို အစိုးရရုံးမှာ သွားမှတ်ပုံတင်ကြမယ်"

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းကျောက်တိက ညီမဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု အားလုံးပြီးသွားပြီ၊ နင့်ရဲ့ တူမက နင်နဲ့ ချွန်းနီကို ငွေရှာဖို့ ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါဆိုရင် နင်တို့နှစ်ယောက် သက်သောင့်သက်သာ နေသွားလို့ရပြီ"

ကျန်းဖန့်တိက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်ပြနေသည်။

နွားလှည်းက အန်းနင်ရွာနှင့် နီးကပ်လာချိန်တွင် ကျန်းကျောက်တိက ကျန်းဖန့်တိကို ကြိုးဖြင့် ပြန်ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ကျားချွန်းနီကတော့ ဖျားနာနေသည့် ကလေးမလေးလို ချောင်းဆိုးသည့် အမူအရာကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။

"ယောင်ကွမ်းရဲ့အမေ... ဒုတိယဒေါ်လေးနဲ့ ချွန်းနီက ဘာဖြစ်ကြတာလဲ"

"အိုက်ယား... အဲ့ဒီအသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ ဒုတိယညီမရဲ့ ခင်ပွန်းဆိုတဲ့ လူယုတ်မာကတော့လေ... ဒုတိယညီမနဲ့ ချွန်းနီတို့ ဖျားနာနေတာကို ဆေးဆရာတောင် မခေါ်ပေးဘဲ ရောဂါနဲ့ပဲ သေပါစေတော့ဆိုပြီး ပစ်ထားတယ်တဲ့။ သူတို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကို ငါ မကြည့်ရက်တော့လို့ အခုလို ခေါ်လာခဲ့ရတာ။ အဲ့ဒီလူယုတ်မာက တာဝန်ယူရမှာ ကြောက်လို့ ငါ့ညီမကို စွန့်ပစ်မယ်တောင် လုပ်နေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သည်းမခံနိုင်ဘူး။ သူ့ကို ကွာရှင်းစာချုပ် ရေးခိုင်းလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒုတိယညီမကို ပြုစုဖို့အတွက် ငါ ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာ။ ယောက်ျားတွေက နှလုံးသား မရှိကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်ညီမကိုတော့ ဒီအတိုင်း ပစ်မထားနိုင်ဘူးလေ"

ကျန်းကျောက်တိက ဒေါသထွက်နေဟန်ဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ရှင်းပြနေသည်။

"အိုက်ယား... အစ်မကြီးဖြစ်တဲ့ နင်က စေတနာကောင်းလိုက်တာ၊ နင့်လို အစ်မကြီးရှိနေတာ ချွန်းနီအမေ ကံကောင်းတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့နှစ်ယောက် အသက်ရှင်ပါ့မလားတောင် မပြောတတ်တော့ဘူး"

"ငါ့ကို ဘယ်သူက သူ့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မ ဖြစ်ခိုင်းလို့လဲ၊ ဘယ်သူက ကိုယ့်ညီမကို ပစ်ထားရက်မှာလဲ။ ဒီညီမလေးနှစ်ယောက်ကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာလေ။ သူများတွေက ပစ်ထားနိုင်ပေမဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါကတော့ ဒီအတိုင်း မကြည့်နေနိုင်ဘူး"

မကြာမီမှာပင် ကျန်းဖန့်တိတစ်ယောက် ကျားကျင်းရွှေ့နှင့် ကွာရှင်းလိုက်ပြီဆိုသည့် သတင်းက ရွာလုံးကျွတ် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျားကျင်းရွှေ့က ဖျားနာနေသည့် ဇနီးနှင့် သမီးကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်ဆိုသည့် သတင်းကလည်း လူအများကြား၌ ရေပန်းစားသွားခဲ့သည်။

ကျန်းကျောက်တိက လူအများ စိတ်ဝင်တစား ဝိုင်းကြည့်မည်ကို မလိုလားသည့်အတွက် ကျန်းဖန့်တိကို အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်ခိုင်းထားသည်။ သို့သော်လည်း ကျားချွန်းနီကတော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ချောင်းဆိုးနေခဲ့သဖြင့် သူမ ဖျားနာနေသည့် အခြေအနေကို ရွာသူရွာသားများ အားလုံး မြင်တွေ့သွားခဲ့ကြသည်။

ကျန်းကျင့်နှင့် ကျန်းယင်းတိတို့က တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"လာနေကြပြီ"

ကျန်းကျင့်က မျက်စိရှင်စွာဖြင့် နွားလှည်းကို စမြင်သွားခဲ့သည်။

"ငါလည်း မြင်နေရပြီ"

ကျန်းယင်းတိက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ် အောင်မြင်ပုံရတယ်၊ ငါ့ခင်ပွန်းကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်"

ကျန်းယင်းတိက ဝမ်းသာအားရဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် ပန်းပင်များအတွက် မြေဆီလွှာ ပြင်ဆင်နေသည့် ဝမ်ဟွမ်ကျစ်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ျား... အကြီးဆုံးအစ်မနဲ့ ယောင်ကွမ်းတို့ ပြန်လာကြပြီ၊ ဒုတိယအစ်မနဲ့ ချွန်းနီကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့တယ်"

ဝမ်ဟွမ်ကျစ်က အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အခု မင်း စိတ်အေးသွားပြီလား၊ ဒုတိယမရီးလည်း ကျားမိသားစုကနေ လွတ်မြောက်လာပြီဆိုတော့ သူရဲ့ ဒုက္ခတွေ ကုန်ဆုံးပြီး ကောင်းတဲ့နေ့ရက်တွေ ရောက်လာတော့မှာပါ"

"ဟုတ်တယ်"

ကျန်းယင်းတိက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်ပြပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့လည်း အဆင်ပြေသွားပြီ"

ဝမ်ဟွမ်ကျစ်၏ ကျန်းမာရေးကလည်း တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမတို့က အကြီးဆုံးအစ်မ၊ ယောင်ကွမ်းတို့နှင့်အတူ ငွေရှာနေကြပြီဖြစ်ရာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များစွာ ရှိနေချေပြီ။

နွားလှည်းက ခြံထဲသို့ မောင်းဝင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းကျင့်က ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်မှ သိလိုစိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်နေသူများ၏ အကြည့်များကို ပိတ်ပင်လိုက်သည်။

ကျန်းကျောက်တိက ကျန်းဖန့်တိကို တွဲကူခေါ်ဆောင်လာပြီး စူးယောင်ကွမ်းကလည်း ကျားချွန်းနီကို ကူတွဲပေးလိုက်သည်။ ခြံတံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ အကြည့်များ ကွယ်ပျောက်သွားကာ လူတိုင်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားကြသည်။

"ရေနွေးတွေ ပြင်ထားပြီးပြီ။ ဒုတိယအဒေါ်နဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလည်း အတော်လေး ခံစားခဲ့ရမှာပဲ။ အရင်ဆုံး ရေချိုးပြီး နားလိုက်ကြဦး၊ ထမင်းစားချိန်ကျရင် ခေါ်လိုက်မယ်"

ကျန်းကျင့်က ပြောလိုက်ပြန်သည်။

ကျားချွန်းနီက သူမ၏ လက်မောင်းအင်္ကျီစကို လိပ်တင်လိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ညစာချက်ပေးမယ်"

"အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းအောင် အရင်လုပ်လိုက်ဦး"

ကျန်းကျောက်တိက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ လူတွေ အများကြီးပဲ၊ ဟင်းချက်နိုင်တာ နင်တစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ။ နင့်ရဲ့ ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ အခုတော့ အလျင်စလို မလုပ်နဲ့"

"နင့်ရဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ် ပြောတာကို နားထောင်လိုက်စမ်းပါ"

ကျန်းဖန့်တိကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အခု ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ညစ်ပတ်နေကြတာပဲ၊ အရင်ဆုံး ရေချိုးလိုက်ကြရအောင်"

စူးယောင်ကွမ်းက ရေချိုးရန် ရေနွေးများကို ကျန်းဖန့်တိနှင့် ကျားချွန်းနီတို့၏ အခန်းထဲသို့ သယ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုမိခင်နှင့် သမီးနှစ်ယောက် ရေချိုးပြီးနောက်သည်အထိ စူးယောင်ကွမ်းတစ်ယောက် ထိုအခန်းထဲသို့ အဝင်အထွက် ဆယ်ကြိမ်ကျော် လုပ်ပေးခဲ့ရသည်။

ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း ထိုမိခင်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်က အစားအစာကို အငမ်းမရ စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် အားလုံး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြရပြန်သည်။ သူတို့ မေးချင်နေသည့် မေးခွန်းများကလည်း အရေးမပါတော့သလို ဖြစ်သွားပြီး ထိုမိခင်နှင့် သမီးနှစ်ယောက် စိတ်အေးလက်အေး စားသောက်နိုင်စေရန်သာ ဆန္ဒရှိနေကြတော့သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းတော့ အပြင်မထွက်ကြနဲ့ဦး။ အခန်းထဲမှာပဲနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြဦး။ တရက်နှစ်ရက်နေရင်တော့ ရွာထဲကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လို့ ရပါပြီ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် အခြေအနေ တိုးတက်လာပြီလို့ ပြောကြတာပေါ့။ ဘယ်သူက ကုပေးလိုက်တာလဲဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်အာလို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်။ ကျင့်အာရဲ့ ဆေးပညာကို လူတွေသိအောင် လုပ်ဖို့ ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ"

ကျန်းကျင့်က ရှက်ရွံ့ဟန်လေးဖြင့် မျက်နှာလေး နီရဲသွားကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက အရမ်းငယ်သေးသလို နည်းနည်းပါးပါးပဲ တတ်မြောက်သေးတာပါ... လူတွေက ယုံပါ့မလား"

"နည်းနည်းပဲ တတ်တယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောတာလဲ"

ကျန်းကျောက်တိက ဒေါသသံဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ငါ ဝမ်းလျှောတော့ နင် ကုပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီအမာရွတ်ပျောက်ဆေးကလည်း နင်ကိုယ်တိုင် တိုးမြှင့်ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးမဟုတ်ဘူးလား၊ မနေ့က အိမ်နီးချင်းရွာက အဒေါ်ဝမ် လာသွားသေးတယ်။ သူက အစပိုင်းမှာ သိပ်မယုံလို့ နမူနာပဲ ဝယ်သွားတာတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သူ့သမီးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမာရွတ်တွေက တကယ်ပဲ ပါးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးတဲ့။ မနေ့က သူ ငါတို့ အိမ်တံခါးဝအထိ ရောက်လာပြီး ဆေးပုလင်းကြီးတစ်လုံး ဝယ်သွားသေးတယ်။ အခု လိုအပ်နေတာက လူနာတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုပဲ၊ ဒါကိုတော့ တဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ယူလို့ ရပါတယ်"

"အမေရယ်... တခြားသူတွေ ယုံ ယုံ၊ မယုံ ယုံ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျင့်အာက ရွာထဲမှာ အရမ်းကြီး ထင်ရှားနေစရာ မလိုဘူးလေ။ ဦးလေးလင်းရဲ့ လုပ်ငန်းကို လုသလို ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။ မြို့ကိုရောက်မှ ကျင့်အာအတွက် ဆေးခန်းသီးသန့် ဆိုင်းဘုတ်တင်ပေးလိုက်ရင် သူ စိတ်ကြိုက် ဆေးကုသခွင့် ရလာမှာပါ"

စူးယောင်ကွမ်းက ဝင်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အပြင်ဘက်မှ အလောတကြီး ဖြစ်နေပုံရသည့် တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ကျန်းကျောက်တိက စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ခြံတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

"ဆေးဆရာလင်း၊ ဘာဖြစ်လာတာလဲ"