အခန်း ၈၇

အခန်း ၈၇ ပြောင်းရွှေ့ခြင်း

ခုနစ်ရက်တာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအပြီးတွင် အမှာစာ လက်ခံထားသည့် ကုန်ပစ္စည်းများကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုခုနစ်ရက်အတွင်း ကျန်းကျင့်၏ ကုသပေးမှုကြောင့် ကျန်းဖန့်တိနှင့် သူမ၏သမီးတို့လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ကြသည်။

ရွာသူရွာသားများကလည်း ကျန်းကျင့်၏ ဆေးကုသမှုစွမ်းရည်ကို အလွန်ချီးကျူးနေကြသည်။ သို့သော်လည်း အချို့သောလူများကတော့ သံသယဝင်နေဆဲဖြစ်ကာ အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ကျန်းကျင့်ထံ လာတွေ့ကြသည်။

စူးယောင်ကွမ်းက တံခါးဝတွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ရွာသားများအား အသိပေးလိုက်သည်။ ကျန်းကျင့်ထံသို့ လာရောက်ပြသနိုင်သော်လည်း ဆေးဆရာမလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ကျန်းကျင့်က ကုသခကိုကောက်ခံမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမတို့က ကစားနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်။

စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် လာရောက်သူများက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြပြီး ငွေကုန်ခံကာ ကုသခြင်း မလုပ်ချင်ကြတော့ပေ။

အမှန်တကယ် ကုသလိုသူ အချို့တော့ ရှိနေသေးသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့က ကျန်းကျင့်၏ စွမ်းရည်အပေါ် ယုံကြည်မှုမရှိသေးသဖြင့် ပထမဆုံးလူနာ ဖြစ်လာရန် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စူးယောင်ကွမ်းက ပထမဆုံးလူနာဆယ်ဦးအတွက် ကုသခကို ကြေးပြားဆယ်ပြားသာ ကောက်ခံမည်ဖြစ်ပြီး ဆေးဖိုးကိုတော့ သီးသန့်ပေးရမည်ဟု ကြေညာလိုက်မှသာ ပထမဆုံးလူနာ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဆေးကို သူမတို့ထံမှ မဝယ်ယူလိုလျှင်လည်း ပြင်ပဆေးခန်းမှ ကိုယ်တိုင်ဝယ်ယူနိုင်ကြောင်း ပြောပြထားခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လူနာတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာရောဂါမှ မရှိပါဘူး။ အစ်မတို့ လင်မယား နှစ်ယောက် ပေါင်းသင်းပြီး ငါးနှစ်ကြာတဲ့အထိ ကလေးမရတာက အစ်မမှာ ပြဿနာရှိလို့ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ။ အားတဲ့အချိန်ကျရင် အစ်မရဲ့ယောက်ျားကို ခေါ်လာပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါဦး"

ကျန်းကျင့်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ သူမက ချက်ချင်း ထထိုင်ကာ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလာခဲ့သည်။

"နင်က တကယ့်ကို အယောင်ဆောင် ဆေးဆရာပဲ၊ ငါကတော့ နင် ငါ့ရဲ့ အမြုံရောဂါကို ကုပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိတာ။ ငါ နောက်တစ်ခါ လုံးဝ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ထိုနောက်တွင် ထိုအမျိုးသမီးက သူမနောက်သို့ နတ်ဆိုးလိုက်နေသလို အလောတကြီး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ကျားချွန်းနီက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ဝင်လာရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းမက ရူးနေတာလား၊ ကျွန်မက ဆေးပညာ မတတ်ကျွမ်းပေမဲ့ ကလေးရတာက နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ ဆိုင်နေမှန်း သိတယ်။ သူ ကျန်းမာနေတယ်ဆိုရင် ပြဿနာက သူ့ယောက်ျားမှာ ရှိနေတာပေါ့။ သူ ဘာလို့ သူ့ယောက်ျားကို ခေါ်လာပြီး စစ်ဆေးကြည့်တာမျိုး မလုပ်ချင်တာလဲ"

"သူလည်း သိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ယောက်ျားကို အဲ့လိုမျိုး ပြောဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေတာလေ။ သူ့ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရင် သူ့ရဲ့ယောက်ျားက အရမ်း အာဏာရှင်ဆန်တဲ့လူ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိသာနေတယ်။ အဲ့ဒီလို အာဏာရှင်ဆန်တဲ့လူကို သူ့မှာ ကျန်းမာရေး ပြဿနာရှိတယ်၊ ကလေးမရနိုင်ဘူးလို့ ပြောမိရင် ဇနီးသည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခရောက်မလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လိုက်လေ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီ၊ ဒီထက်ပိုပြီး ငါ မကူညီနိုင်တော့ဘူး"

ကျန်းကျင့်က စိတ်မဝင်စားသလို ပြောလိုက်ပြီးမှ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အစ်မယောင်ကွမ်း ပစ္စည်းသွားပို့တာ ပြန်မရောက်သေးဘူးလား"

"ပြန်ရောက်လာပြီ"

ခြံဝင်းထဲမှ ကျန်းယင်းတိက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အစ်မယောင်ကွမ်း ပြန်ရောက်လာပြီ"

ကျန်းကျင့်နှင့် ကျားချွန်းနီတို့ အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် စူးယောင်ကွမ်းတစ်ယောက် နွားလှည်းအား ခြံထဲသို့ မောင်းသွင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းယင်းတိက စူးယောင်ကွမ်းထံမှ နွားချည်ကြိုးကို ယူလိုက်ပြီး သစ်ငုတ်တိုတွင် ချည်ထားလိုက်သည်။

ကျားချွန်းနီနှင့် ကျန်းကျင့်တို့က ပစ္စည်းများ ချရန် ကူညီပေးနေကြသည်။

သူမတို့က မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ပစ္စည်းများများစားစား မဝယ်ခဲ့ဘဲ နေ့စဉ်လိုအပ်သည့် အသုံးအဆောင် အချို့ကိုသာ ဝယ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့ပေါ်ရှိ ဆိုင်ခန်းပြင်ဆင်မှု ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူမတို့ အားလုံး ပြောင်းရွှေ့ကာ ဆိုင်ဖွင့်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

စူးယောင်ကွမ်းက နွားလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ကျန်းယင်းတိကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပိုက်ဆံလည်း ရခဲ့ပြီ"

"ကောင်းလိုက်တာ"

ညစာစားချိန်တွင် စူးယောင်ကွမ်းက ကျားချွန်းနီတို့ မိခင်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်ကို မြို့ထဲ၌ အရင်သွားနေရန် အကြံပေးလိုက်သည်။ သူမ ယနေ့ ပစ္စည်းသွားပို့စဉ်တွင် ကပွဲခန်းမမှ အမှာစာအသစ် ထပ်ရလာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပမာဏ နည်းပြီး ပစ္စည်းများကလည်း ဘူးသေးလေးများ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုအမှာစာကို အရင်အပြီးသတ်လိုက်ပြီးမှ မြို့ထဲသို့ သွားကာ ဆိုင်ဖွင့်ရန် အစီအစဉ်ချထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းကျင့်က ကျားချွန်းနီတို့ မိခင်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်ကို မြို့သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး သူမတို့ နေရာထိုင်ခင်း အဆင်ပြေမှသာ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကုန်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို အပြီးသတ်သွားသည့်အခါ စူးယောင်ကွမ်းက အဒေါ်လီကို အကြောင်းကြားလိုက်ကာ တစ်မိသားစုလုံး မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။ သူမတို့ ရွာမှ ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရွာသူရွာသားများအားလုံး သူမတို့ ဘယ်လောက်ချမ်းသာလာကြသလဲဆိုဟု တွေးကာ အံ့အားသင့်လျက် ရှိနေကြသည်။

"အရင်က စူးယောင်ကွမ်း ပြောတုန်းကတော့ ဒါက လုပ်ငန်းအသေးလေးပဲဆို၊ ပိုက်ဆံ သိပ်မရဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ တကယ်သာ ပိုက်ဆံ မရဘူးဆိုရင် ဘာလို့ မြို့ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ပြောင်းသွားပြီး စီးပွားရေး လုပ်နိုင်ရတာလဲ၊ ကျုံးလန်ဟွာနဲ့ ကျန်းရိဟွမ်းတို့ အမေနဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ သူတို့ ပန်းထိုးလုပ်ငန်း လုပ်နေတာ၊ သူတို့ရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာက အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဈေးလည်း မပေါဘူးလို့ ပြောနေကြတာပဲ။ ဒါဆို သူတို့ကျတော့ ဘာလို့ မြို့ကို မပြောင်းနိုင်သေးတာလဲ"

"အခုတော့ ယောင်ကွမ်းနဲ့ သူ့အမေက ပိုစွမ်းဆောင်နိုင်တာ သိသာသွားပြီ။ ကျုံးလန်ဟွာနဲ့ ကျန်းရိဟွမ်းက ကြည့်လိုက်ရင်တော့ တောက်ပနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အပြင်ပန်းပဲ ရှိပြီး အတွင်းမှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ အခွံသက်သက်တွေ ဖြစ်နေတာပေါ့"

ကျုံးလန်ဟွာက ခါးကို ထောက်ကာ ပါးစပ်သရမ်းနေသည့် ထိုအမျိုးသမီးများထံ သွားရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းရိဟွမ်းက သူမကို ဆွဲတားလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို တားနေတာလဲ၊ ငါ အဲ့ဒီမိန်းမတွေရဲ့ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘဲနဲ့ လာပြောနေစရာလား။ သူတို့ကရော... ဘာများ တတ်နိုင်လို့လဲ၊ သူတို့က တစ်ပြားတစ်ချပ်တောင် ရှာဖူးကြတာ မဟုတ်ဘူး"

"အမေ... သူတို့နဲ့ စကားများပြီး ငြင်းခုံနေလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ၊ သူတို့ ပြောတာ မမှားဘူးလေ။ စူးယောင်ကွမ်းတို့က မြို့ကို ရောက်သွားကြပြီ၊ သမီးတို့ကျတော့ ပန်းထိုးတဲ့အလုပ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်လာတာတောင် ပိုက်ဆံသိပ်မရဘူး။ မဟုတ်သေးဘူး... အရင်က ရှာသမျှပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးက အစ်ကို့ဆီကိုပဲ ရောက်ကုန်တာ။ သမီးတို့က အဝတ်လှလှလေးတွေလောက်ပဲ ဝယ်နိုင်ခဲ့တာ၊ အိမ်တောင်မှ အဖေချန်ထားပေးခဲ့တာလေ။ ဒါတွေအားလုံးက အပြင်ပန်းပဲ ရှိပြီး အတွင်းမှာတော့ ဘာမှ မရှိတာပဲလေ"

"အဲ့ဒါက အရင်က နင့်အစ်ကိုရဲ့ ပညာသင်စရိတ်က ကြီးမားလွန်းလို့လေ။ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ သူ့အတွက် ကျောင်းလခ ပေးစရာ မလိုတော့တဲ့အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သက်သာသွားပြီ၊ ငါတို့သာ ပန်းထိုးတာကို ဆက်လုပ်သွားရင် သေချာပေါက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရလာမှာပါ"

"အမေ၊ သမီးတို့လည်း ဆိုင်တစ်ဆိုင်လောက် ဖွင့်ကြရအောင်"

ကျန်းရိဟွမ်းက သူမ၏ဆံပင်အချို့ကို သပ်တင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့က သမီး မြို့ထဲမှာ အစ်ကို့ကို သွားရှာတာ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်းချီကိုတော့ တွေ့ခဲ့တယ်။ ရှောင်းချီရဲ့ ပန်းချီကားတွေက တော်တော်ရောင်းကောင်းနေတာပဲ။ သူ့ဆီမှာ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလည်း ရှိမှာပါ။ သမီး သူ့ဆီ သွားပြီး အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ယူလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် မြို့မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ကြတာပေါ့။ အမေက ဆယ်စုနှစ်တွေနဲ့ချီပြီး အမြဲတမ်း အပေါ်စီးက နေခဲ့တာပဲ၊ ကျန်းကျောက်တိနဲ့ သူ့သမီးကြောင့် စိတ်မပျက်ချင်ဘူးမလား၊ ဘယ်သူက ပိုတော်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

ထိုစကားက ကျုံးလန်ဟွာ၏ မျက်လုံးများကို အရောင်လက်သွားစေသည်။

"ရှောင်းချီဆိုတာက ငါ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ထားတဲ့ အစေခံလေ။ နောက်ပိုင်း သူက စာပေမှာ ထူးချွန်တယ်ကြားလို့ စာသင်ကျောင်းနဲ့ သဘောတူချက်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တာ။ သူက ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လောက် ကျောင်းလခ ကင်းလွတ်ခွင့်ရထားတော့ ငါတို့ ပေးလိုက်ရတဲ့ ပိုက်ဆံထက်တောင် ပိုအမြတ်ထွက်နေသေးတယ်။ အခု နင်ပြောတာကို ကြည့်ရရင် သူ့မှာ တခြား အသုံးဝင်မယ့်အချက်တွေ ရှိသေးတယ်ပေါ့၊ ငါ သူ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ငါတို့အတွက် အလုပ် လုပ်ခိုင်းသင့်လား”

"အမေ သူ့ကို သမီးတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးစေချင်တယ်ဆိုရင် သမီးပဲ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။ အမေကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ သူ့ကို အခက်အခဲဖြစ်အောင် ဆက်လုပ်ပေးလေ။ ပြဇာတ်တွေထဲမှာ ကြည့်ဖူးတယ်မလား၊ တစ်ယောက်က လူဆိုးလုပ်ပြီး တစ်ယောက်က လူကောင်းလုပ်ရတာလေ။ အဲ့ဒီလိုမှ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှာ"

"ဒါဆို ငါက သူ အခက်အခဲဖြစ်အောင် ဆက်လုပ်နေရမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ သူ မြင်နိုင်တဲ့ အချိန်တွေမှာလည်း နင့်ကို ဒုက္ခပေးမယ်၊ အဲ့ဒါမှ သူက နင့်ကို သနားပြီး အတူတူ ဒုက္ခခံစားနေရတယ်လို့ ခံစားမိမှာပေါ့"

"ယောက်ျားသားတွေက အဲ့ဒီလို အကွက်မျိုးကို ကြိုက်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းရိဟွမ်းက အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သမီးက ပိုသနားစရာကောင်းပြီး ပိုအားနည်းပုံရလေလေ သူတို့က သမီးကို ကာကွယ်ပေးချင်စိတ်တွေ၊ ဂရုစိုက်ပေးချင်စိတ်တွေ ပိုဖြစ်လာလေလေပဲ။ အဲ့ဒီရှောင်းချီက ရုပ်တော့ ချောပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငတုံးပဲ"

"ယောက်ျားသားတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့နေရာမှာတော့ ဒီအမေက နင့်ကို မမီပါဘူးအေ။ ဒီကစပြီး သမီးလေးရဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းတွေကိုပဲ အမေ ခံစားရတော့မယ် ထင်တယ်"

ကျုံးလန်ဟွာက ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် သမီး ရှောင်းချီကို သွားရှာမယ်။ သူက အခုလက်ငင်း ပိုက်ဆံမထုတ်ပေးနိုင်ရင်တောင် သမီးအတွက် ငွေရှာပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ ရှာခိုင်းလိုက်မယ်"

ကျန်းရိဟွမ်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရိဟွမ်းနှင့် သူမ၏မိခင်တို့ ယောက်ျားများအား လိမ်လည်လှည့်ဖြားရန် တိုင်ပင်နေချိန်မှာပင် အရိပ်တစ်ခုက ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထိုသူက စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်ပုံစံဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

"တာ့ချွန်း၊ နင် အဲ့ဒီအမေနဲ့ သမီးနှစ်ယောက်အတွက် ရေခပ်ပြီး ထင်းခွဲပေးပြန်ပြီလား၊ နင်က သူတို့ရဲ့ ကျေးကျွန်ဖြစ်ချင်လွန်းလို့ ဒီလောက် အောက်ကျခံနေတာလား"

တာ့ချွန်း၏မိခင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... အမေ အောင်သွယ်တစ်ယောက် ခေါ်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှာပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား"

ကျန်းတာချွန်းက မိခင်ဖြစ်သူကို မေးခွန်းထုတ်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လက်ခံတယ်၊ အမေ စီစဉ်ပေးပါ"

တာ့ချွန်း၏မိခင်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။

"နင် နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီလား၊ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ၊ နင်... ဒီလောက်တုံးတဲ့ကောင်လေး... နောက်ဆုံးတော့လည်း အရွယ်ရောက်လာပြီပေါ့၊ ဒါဆို ငါ အခုချက်ချင်း အော်သွယ်ဆီသွားပြီး ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးလိုက်မယ်၊ ဘာမှ မမှားရအောင် စေ့စပ်ပွဲကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်လိုက်မယ်"