အခန်း ၁၉၂
Vol. 20 Ch. 192
Chapter 192
~
အခန်း ၁၉၂ : ငါ ပါဆယ် ပို့ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပါ...
~
လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းအိပ်စက်နေကြပြီး လမ်းဘေးတွင်လည်း ကားများ ရပ်တန့်နေသည်။
ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော မြို့ပြလမ်းမများပေါ်တွင် လျှပ်စစ်စကူတာလေးတစ်စီးသည် မောင်းနှင်နေပြီး ၎င်း၏ မြန်ဆန်လှသော စက်သံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။
ဦးထုပ်ဆောင်းကာ လျှပ်စစ်စကူတာကို စီးနင်းနေသော ယင်းနွီသည် မည်သည့်အရာမျှ မှားယွင်းမှုမရှိသကဲ့သို့ သူမ၏ ပါဆယ်များကို ဆက်လက်ပို့ဆောင်ပေးနေပြီး လက်ကိုင်ဘားတွင် တပ်ဆင်ထားသော ဖုန်းလမ်းညွှန် မြေပုံကိုလည်း လှမ်းကြည့်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ လမ်းအလယ်တည့်တည့်၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုလူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် စုတ်တံတစ်ချောင်းနှင့် လက်တစ်ဖက်တွင် စာလိပ်အရှည်ကြီးတစ်လိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ စုတ်တံသည် ရွေ့လျားနေကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပန်းချီဆွဲရန် အာရုံစိုက်နေသည့်ပုံရသည်။
"လမ်းဖယ်ပေးပါဦး... ကျွန်မ ပါဆယ်ပို့စရာ ရှိသေးလို့ပါ... ပစ္စည်းတွေကို အရင် ပို့လိုက်ဦးမယ်.."
ယင်းနွီက သူမ၏ လျှပ်စစ်စကူတာကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟမ့်.."
မိုရန်၏ နှုတ်ခမ်းက အနည်းငယ် အပေါ်သို့ ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မာနထောင်လွှားပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာဖြင့် ယင်းနွီကို ကြည့်လိုက်ကာ သူမပြောသည့် စကားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
"ငါက အင်မော်တယ်ပန်းချီဂိုဏ်းက မိုရန်ပဲ... နတ်ဆိုးအရှင်ရဲ့ လက်အောက်က နတ်ဆိုးစစ်သူကြီး လေးယောက်ဟာ အလွန်အစွမ်းထက်တယ်လို့ ကြားဖူးတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို တောင်းခံဖို့ ဒီနေရာမှာ အထူးစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာ..."
ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စာလိပ်ကို လှန်လိုက်သည်။ စာလိပ်အရှည်ကြီးက လေထဲတွင် ဖြန့်ထွက်သွားပြီး တောင်တန်းနှင့် မြစ်ပြင်တို့၏ မင်ဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။
"မင်ဆေးတောင်တန်း... ကမ္ဘာကို ဆေးရောင် ချယ်သစေ...."
သူ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ စုတ်တံကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စုတ်တံအဖျားမှ မင်များသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ရေးဆွဲနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
စုတ်တံသည် တောင်တန်းပန်းချီကားကို တို့ထိလိုက်သည်နှင့် စာလိပ်ပေါ်ရှိ တောင်တန်းနှင့် မြစ်များသည် အနက်နှင့်အဖြူ မင်စီးကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စာလိပ်ထဲမှ စီးထွက်ကာ ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဆေးချယ်သကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ ကားများနှင့် မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မင်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသော တောင်တန်းများနှင့် ရှုခင်းမြစ်ပြင်များသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံး အဖြူအမည်း ကမ္ဘာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ယင်းနွီသည် သူမ၏ ရောင်စုံဝတ်စုံဖြင့် ဤအဖြူအမည်း မင်ဆေးကမ္ဘာထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေ၏။
"ငါ့ရဲ့ မင်ဆေးကမ္ဘာထဲက ကြိုဆိုပါတယ်..."
မိုရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အဖြူအမည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက သူ၏ စုတ်တံကို အောက်ဘက်ရှိ မင်မြစ်ထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှစ်လိုက်ပြီး စုတ်တံကို တစ်ချက် ခါထုတ်လိုက်သည့်အခါ မင်စက်အနည်းငယ်သည် လေထဲတွင် မည်းနက်သော မင်ဓားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ယင်းနွီထံသို့ ထိုးစိုက်ကျလာသည်။
ယင်းနွီ၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူမက လက်ကို နောက်ပြန်လှန်ကာ သူမ၏ လျှပ်စစ်စကူတာကို အရိပ်များဖြင့် ဖုံးအုပ် ကာကွယ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်အောက်မှ အရိပ်များကို အပြင်သို့ ထုတ်ပစ်ကာ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည့် မင်ဓားအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ ကျိုးပဲ့သွားသော မင်ဓားများသည် မင်စက်များအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကျသွား၏။
ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ မိုရန်သည် မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိချေ။
သတင်းအချက်အလက်များအရ နတ်ဆိုးစစ်သူကြီး လေးယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ခွန်အားများသည် တစ်ချိန်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျဆင်းနေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ဤမျှလောက် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးဖြင့် သူမကို သတ်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးကြောင်း သူသိသည်။ သူ၏ ယခင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တိုက်ခိုက်မှုသည် စမ်းသပ်မှု အသေးအဖွဲလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အချက်တစ်ချက်က သူ့ကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။
'သူ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ အရာဝတ္ထုကို ပထမဆုံး ကာကွယ်ထားရတာလဲ... ဒါက ဒီကမ္ဘာရဲ့ လျှို့ဝှက် ရတနာတစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်နေလို့လား...'
သူမ ဤအရာကို စီးနင်းလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခံစားမှုတွင်မူ ၎င်းထံမှ မည်သည့် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မခံစားရချေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို အလွန်ပင် စပ်စုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ နောက်ပိုင်း လှုပ်ရှားမှုများတွင် ဤအရာကို မထိခိုက်စေရန် အထူးဂရုစိုက်ရမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"မင်စက်များ... ဓားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေ..."
မိုရန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ စုတ်တံဖြင့် လျင်မြန်စွာ တို့လိုက်ရာ လေထဲတွင် ရှိနေသော မင်စက်အားလုံး မင်ဓားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး မည်းမှောင်နေသော မင်ဓားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။
ထိုတင် မကသေးချေ။ သူ၏ စုတ်တံသည် လေထဲတွင် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကခုန်သွားပြီး မြန်ဆန်စေဟူသော စာလုံးကို လျင်မြန်စွာ ရေးချလိုက်သည်။ စုတ်တံက ထိုစာလုံးကို ညင်သာစွာ တို့ထိလိုက်သည့်အခါ စာလုံးသည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မင်ဓားများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
သူ၏ စုတ်တံကို တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရုံဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော မင်ဓားများသည် ကြယ်ကြွေသလို မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ယင်းနွီထံသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာကြတော့၏။
ယင်းနွီက တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ သူမရှေ့ရှိ အရိပ်များသည် ဧရာမ အရိပ်ဒိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မင်ဓားများသည် အရိပ်ဒိုင်းပေါ်သို့ မိုးစက်မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ကျရောက်လာပြီး ပေါက်ကွဲကာ မင်ရေများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မိုရန်က စုတ်တံကို အောက်သို့ စိုက်ချလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော မင်ရေများသည် လေထဲသို့ ပြန်လည် မြင့်တက်လာပြီး ကျန်ရှိနေသော မင်ဓားအားလုံးနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဧရာမ မင်ဓားကြီးတစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်၌ ထက်မြက်စေဟူသော စာလုံးကြီးကို ရေးသားလိုက်သည်။
ထိုစာလုံး ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် မင်ဓားကြီးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဓားသွားထက်မှ မည်းနက်သော အလင်းတန်းများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဧရာမ မင်ဓားကြီးသည် လေထုကို ထိုးဖောက်ကာ ဥက္ကာပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ မည်းမှောင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ချန်ထား၍ အားပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားသည်။
"ချွတ်..."
မင်ဓားကြီးသည် အရိပ်ဒိုင်းကို တည့်တည့် ထိုးဖောက်သွားပြီး ဓားကိုယ်ထည် အများစုမှာ ဒိုင်းကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
မိုရန်သည် မင်ဓားကြီး၏ အဆုံးရှိ ဓားရိုးကို ခြေဖြင့် ညင်သာစွာ တို့ထိကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ဖောက်ထွင်းခံထားရသော အရိပ်ဒိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အရိပ်ဒိုင်းရှိ အပေါက်များထဲမှ အရိပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားကိုယ်ထည်ကို လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်ကာ သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုအရိပ်ဓားတစ်ချောင်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ယင်းနွီ၏ ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ထဲတွင် ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ ပေါ်ထွက်လာသည်။
မိုရန် ပေါ့ဆမှုမပြုရဲချေ။ သူ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ကာ အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူ၏စုတ်တံကို အမြန်ကိုင်ကာ မင်ဆေး အစီအရင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရေးဆွဲလိုက်သည်။ အင်မော်တယ်ပန်းချီဂိုဏ်း၏ အထူးခြားဆုံး ဝိသေသမှာ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို မင်ရေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မင်ဖြင့် မှော်ပညာများကို ဖန်တီးခြင်းဖြစ်သည်။ ရှုခင်းများ၊ ဝိညာဉ်သားရဲများ၊ လက်ရေးလှစာလုံးများ သို့မဟုတ် အစီအရင်များကို သူ ရေးဆွဲနိုင်သရွေ့ အားလုံး အသက်ဝင်လာနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
မင်ဆေး အစီအရင် အသက်ဝင်လာပြီး ဧရာမ အစီအရင်ကြီးက ယင်းနွီနှင့် ချဉ်းကပ်လာသော အရိပ်ဓားသွားအားလုံးကို ဒိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကာကွယ် ဖုံးအုပ်သွားသည်။
"ဖိနှိပ်..."
မိုရန်က သူ၏ စုတ်တံကို အောက်ဘက်သို့ ဆွဲချလိုက်ရာ အစီအရင်ကြီးက ယင်းနွီကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ထားလိုက်တော့သည်။ ယင်းနွီကို အသက်ရှူခွင့် မပေးတော့သည့်အလား သူ၏ စုတ်တံဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ရေးဆွဲလိုက်ပြန်သည်။ တောင်ကြီးသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး အစီအရင်၏ ထိပ်မှ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်သည်။
"ချုပ်နှောင်စေ..."
ဧရာမ ချုပ်နှောင်ဟူသော စာလုံးသည် တောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး တောင်ကြီးနှင့် ပေါင်းစည်းသွားသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် တောင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ပိုမို လေးလံပြီး ခိုင်မာလာခဲ့သည်။
'ဒီလို အဆက်မပြတ် ချုပ်နှောင်ထားမှုအောက်မှာ ဖမ်းရခက်တဲ့ အရိပ်လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် ကျော်ကြားတဲ့ အရိပ်မျိုးနွယ်စုတောင်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...'
မိုရန် တွေးလိုက်မိသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် မည်းမှောင်သော အရိပ်ဓားတစ်ချောင်းက သူ့နောက်ကျောဆီမှ ဒေါင်လိုက် အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။
'ဟမ်...'
'ဒါ.. ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..'
မိုရန်၏ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နောက်ကွယ် မဝေးလှသော နေရာတစ်ခုတွင် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ရပ်နေသည့် ယင်းနွီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွား၏။ သူမ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
'မဟုတ်ဘူး..'
အရိပ်မျိုးနွယ်စုသည် ဖြန့်ကျက်ထားသော မည်သည့် အရိပ်နှင့်မဆို လွတ်လပ်စွာ တည်နေရာချင်း ပြောင်းလဲနိုင်သည်ကို သူ သိထားသည်။ အရိပ်ဓားက ယင်းနွီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါထိုသည်ကိုသာ ယင်းနွီ၏ ကိုယ်ပွားဟု ယူဆမိခဲ့သော်လည်း အရိပ်မျိုးနွယ်စုသည် ဘယ်အချိန်မဆိ ပြောင်းလဲနိုင်သည်ကို သူမေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လွဲမှားစေရန်အတွက် အရိပ်ဓားကို သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အဖြစ် တမင်တကာ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ဟန်တူ၏။
"တကယ့်ကို ဉာဏ်များတဲ့ နတ်ဆိုးပဲ..."
မိုရန်က မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း နှစ်ခြမ်းကွဲကာ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။ မင်ဓား ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မင်စက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
'မင်ဆေးပုံတူကိုယ်ပွားပဲ..'
ယင်းနွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကို ထိုးဖောက်ရသည့် ခံစားချက်မျိုး သူမ မရရှိခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် သူမသည် ဤအတားအဆီးအတွင်း၌ အဖြူအမည်း ဖြစ်မသွားဘဲ မူလအရောင်အတိုင်း ရှိနေသော်လည်း မိုရန်မှာမူ အဖြူအမည်း ဖြစ်နေသည်။ ထင်ရှားစွာပင် သူသည် အစကတည်းက မင်ဆေးဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ပုံတူပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဤ မင်ဆေးတောင်တန်း အတားအဆီး ပွင့်လာကတည်းက သူသည် ပုံစံပြောင်းလဲပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်နေရာရာတွင် ဝှက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်နိုင်သည်။
"ဗွက်... ဗွက်..."
မင်ဆေးကန်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မင်ရေများ ပြန်လည်စုပုံလာပြီး မိုရန်၏ ပုံရိပ် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
"နတ်ဆိုးအရှင်ရဲ့ လက်အောက်က နတ်ဆိုးစစ်သူကြီး လေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်အနေနဲ့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ငါ မင်းကို တကယ် လျှော့တွက်မိသွားတယ်..."
မိုရန်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပိုမိုလေးနက်လာသည်။ သူက ခြေထောက်နားရှိ မင်ရေထဲတွင် မင်စုတ်တံကို နှစ်လိုက်ပြီး စာလိပ်အရှည်ကြီးကို ပြန်လည်ဖြန့်ကာ စာလိပ်ပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်များအလား လျင်မြန်စွာ ရေးဆွဲလိုက်ပြန်သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ စုတ်တံအောက်၌ မင်ဆေးသုတ်ထားသည့် သားရဲတစ်သောင်း ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
"မင်ဆေးပညာ... သားရဲတစ်သောင်း ပန်းချီကား..."
သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ပန်းချီကားထဲက သားရဲတစ်သောင်း အသက်ဝင်လာပြီး စာလိပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြကာ သူတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများက မင်ဆေးတောင်တန်းများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
"အခုမှ... တကယ်စမယ့် အချိန်ပဲ..."