အခန်း ၁၁၁

အပိုင်း(၁၁၁) နှင်းရေခဲကမ္ဘာ

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်က ရေကန်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကာ ဒိုင်ဗင်ထိုးဆင်းသွားသောအခါ။

ချန်းရီက ချူချယ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အားကျနေသော အကြည့်များကို ထိုအခါမှသာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်းရီက ရေကန်ထဲရှိရေများ၌ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

ချူချယ်ကဲ့သို့သော လမ်းပြသူတစ်ယောက် ရှိနေသော်လည်း ချန်းရီက သတိမလွတ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ရေကန်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်ရာ၌ ကျွမ်းကျင်သော ထူးဆန်းသည့်အရာ တစ်ကောင်ကောင် ရှိနေပြီး သူသာ ရေထဲဆင်းသွားမည်ဆိုပါက နောက်ထပ် ကံဆိုးမည့်သူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် ထိုသာမန် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို အသုံးချရန် အကွက်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းရီအတွက်မူ ၎င်းသည် ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အသုံးဝင်မှုများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက ရေကန်ထဲသို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးဆင်းသွားရာ ရေစက်များ အကြီးအကျယ် လွင့်စဉ်သွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံများကလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက်မှစ၍ စတုတ္ထမြောက် လူအထိ အသီးသီး ဆင်းလာကြသည်။

မကြာမီမှာပင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးနီးပါး ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားကြတော့သည်။

အမျိုးသမီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေကြသော်လည်း ခြေထောက်မှ ဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ ရေကန်ထဲသို့ ခြေဗလာဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

လူတိုင်း၏ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှုမှာ ရေသောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သန့်ရှင်းမှုကို ဂရုစိုက်သူအချို့က ရေဆာနေမှုကို အတင်းအကြိတ်အောင့်အည်းကာ ရေဘူးကြီးတစ်ဘူးဖြင့် ရေကို ခပ်ယူပြီးမှ အဝသောက်ကြသည်။

ဂရုမစိုက်တတ်သူ အချို့ကမူ တစ်ကိုယ်လုံး ရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ညစ်ပတ်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခေါင်းကို ရေထဲနှစ်ကာ အငမ်းမရ သောက်သုံးကြတော့သည်။

အကယ်၍ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကသာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ရေကန်မျိုးကို မြင်ပါက လူတိုင်း၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ ဘက်တီးရီးယား၊ ကပ်ပါးကောင် သို့မဟုတ် ပိုးမွှားများ ရှိနေနိုင်မလား ဆိုသည်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါတွင်မူ မည်သူကမျှ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးပင်လျှင် ရေထဲ၌ ခြေဗလာဖြင့် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ လွှမ်းခြုံနေသည်။

ထယ်ရှီးက ပို၍ပင် အလွန်အကျွံ လုပ်နေသေးသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးသွားပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ စတင် ရေကူးနေလေပြီ။

တင်းတုံက ရေကန်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေ၏။

"မင်းက ဘာကိစ္စလုပ်လုပ် ဒီလောက်တောင် သတိကြီးနေရတာလား"

ဘေးနားမှ ချူချယ်၏ သရော်လှောင်ပြောင်လိုက်သော စကားသံ ဖြစ်သည်။

ချန်းရီက လုံးဝ အားနာခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။ "မင်းလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား"

သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အပြန်အလှန် နားလည်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမြေခွေးအိုနှစ်ယောက်မှာ အတွေးတူသွားကြပြန်သည်။

"ဦးလေးအားပေါင်... ဒီလူတွေကို အပေါ်တက်ခိုင်းလိုက်ဦး... ဒါက သောက်ရေအဖြစ် သုံးရဦးမှာ... သူတို့ ရေချိုးရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး"

ရေကန်ထဲသို့ ဆင်းပြီး ရေကူးသည်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်မျှပင် မကြာသေးသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အပေါ်သို့ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

အချို့က မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ဦးလေးအားပေါင်ကို မဆန့်ကျင်ရဲကြပေ။

ယာဉ်တန်းထဲတွင် အစွမ်းပိုင်ရှင်များမှလွဲ၍ ဦးလေးအားပေါင်သည်သာ သူတို့၏ အရှင်သခင်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ညအတွက် စခန်းချမည့် နေရာမှာ သဘာဝကျကျပင် ရေကန်ဘေး၌ ဖြစ်သည်။

ရေကို အဝသောက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြေပျောက်သွားပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက တဲများ စတင် ထိုးကြလေသည်။

တဲအလုံးများစွာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယာဉ်တန်းတွင် မူလက တဲအများအပြား မရှိခဲ့ပေ။ ယခုတဲများ၏ အများစုမှာ ယခင် ကုလားအုတ်ယာဉ်တန်းဆီမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူချယ်က မည်သည့်နေရာမှ ရလာမှန်းမသိသော တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ စခန်းအလယ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ဒါက ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ချူချယ်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လက်ထဲမှ တုတ်ကို မြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားကုန်စိုက်ချလိုက်သည်။

အချင်း ပေ ၃၀၀ ကျော်ခန့် ရှိမည်ဟု ထင်ရသော ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့် စက်ဝိုင်းပုံ အလင်းအမိုးအကာကြီး တစ်ခုက ကောင်းကင်ပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းလာပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးနီးပါးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စခန်းတစ်ခုလုံးကို ထုပ်ပိုးထားလိုက်ပြီး မှောက်ထားသော ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးနှင့် တူနေ၏။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချူချယ် တစ်ကိုယ်လုံး ညှိုးနွမ်းပျော့ခွေသွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အဆက်မပြတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်ကာ ၃ မိုင်ခန့် ပြေးလာခဲ့ရသူတစ်ယောက်လို အသက်ရှူပြင်းနေသည်။

တိုတောင်းလှသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ချူချယ်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ စိုရွှဲသွားကာ သဲပြင်ပေါ်သို့ ချွေးပေါက်များ ကျဆင်းသွားသည်။

"ဟူး... ဟူး... လမ်းပြသူ လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) ပုန်းကွယ်သူရဲ့ အစွမ်းအသစ် လျှို့ဝှက်အကာအကွယ်ပဲ"

"ဒီအစွမ်းက သက်ရှိတွေရဲ့ အငွေ့အသက်ကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ဖျောက်ဖျက်ပေးနိုင်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ငါတို့ကို အလွယ်တကူ မရှာတွေ့နိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်"

ချူချယ်က ချန်းရီကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချူချယ်က သူ၏ အဖွဲ့သားများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ လမ်းပြသူ၏ အစွမ်းများအားလုံးမှာ ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် သိပ်မရှိလှချေ။

အဖွဲ့သားများက ပုန်းကွယ်သူ၏ အစွမ်းအကြောင်း နားလည်ထားခြင်းသည် အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ဤအစွမ်းအကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်းရီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက ငါတို့ ဒီမှာ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး နေလို့ရတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

"အများဆုံး သုံးရက်ပဲ... သုံးရက်ပြည့်ရင်တော့ မဖြစ်မနေ ထွက်သွားရမယ်... ဟူး... ဟူး... "

ချူချယ်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ရက် ကျသွားပြီး နွမ်းနယ်နေသော အသွင်အပြင် ရှိနေသည်။

ဦးလေးအားပေါင်က ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကာမစ်ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို အမြန်သယ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချူချယ်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

"သုံးရက်ဆိုရင်... လုံလောက်ပါပြီ"

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် ချန်းရီသည် လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု ဤရေကန်ဘေးတွင် သုံးရက်ကြာ အနားယူခွင့် ရခြင်းကပင် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သော ဇိမ်ခံမှုတစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။

ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်ကြီးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလိုအလျောက် ဆွဲဆောင်သွားသည်။

လူအများအပြားက ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ချူချယ်... ချန်းရီ... နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးက ရေချိုးရန် နေရာရှာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဤမှောက်ထားသော ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့် အကာအကွယ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးများအတွက်မူ နှစ်ဝက်နီးပါး ရေမချိုးရခြင်းက လူကို အသက်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်စေသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဦးလေးအားပေါင်... သွားပြီး... သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ... အကာအကွယ် အပြင်ဘက်ကို အလွယ်တကူ ထွက်မသွားဖို့နဲ့ အပြင်ထွက်ချင်ရင် ခင်ဗျားကို မဖြစ်မနေ အသိပေးရမယ်လို့"

စခန်းထဲရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ဤနေရာတွင် သုံးရက်ကြာ အနားယူနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ။

စခန်းထဲမှ မိုးဟိန်းမတတ် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမြဲတမ်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိတတ်သော တင်းတုံပင်လျှင် မနေနိုင်တော့ဘဲ အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချန်းရီလည်း နေရာတစ်ခုရှာကာ သေချာ ရေချိုးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဂျီးများကို တစ်လွှာစာမျှ ချွတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။

ယာဉ်တန်းရှိ လူအတော်များများကလည်း ချန်းရီကဲ့သို့ပင် ပြုလုပ်နေကြသည်။

နှစ်ဝက်နီးပါး ရေမချိုးရသဖြင့် အညစ်ပတ်ဆုံး လူပင်လျှင် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

အပူချိန် လုံးဝ မကျဆင်းသွားမီ အချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လူတိုင်း ကိုယ့်နေရာနှင့်ကိုယ် ရေသွားချိုးကြလေသည်။

ရေချိုးသန့်စင်ထားသော ကျိုးရှောင်ရှောင်က ချန်းရီရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ။

ချန်းရီပင်လျှင် ဤကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ အံ့သြမှင်တက်သွားမိသည်။

ကျိုးရှောင်ရှောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့ရစဉ်က ဤကောင်မလေးမှာ ယောက်ျားလေးလို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် ဤကောင်မလေးသည် တစ်ကိုယ်လုံး ယောက်ျားလေးအသွင် ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ အဘယ်ကြောင့် ဖျော်ဖြေရေးလောက တစ်ခုလုံးက သူမ ပွဲဦးထွက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြသနည်း ဆိုသည်ကို ချန်းရီ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာပေါက်လေးမှာ ကြည့်လိုက်လျှင် AI ဖြင့် ဖန်တီးထားသည်နှင့်ပင် တူနေသေးသည်။

ချန်းရီက သူမကို ကြည့်နေကြောင်း သတိထားမိသွားပုံရပြီး ဤကောင်မလေးမှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ကာ နေရခက်သွားသည်။

ယခုလက်ရှိ သူမသည် အစပိုင်းကလို ဆိုးသွမ်းခေါင်းမာသော အနာဂတ်စူပါစတား မဟုတ်တော့ပေ။

ချန်းရီနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရသည့်အခါ ကြောက်ရွံ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတတ်သည်။

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးကလည်း အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤမိန်းမက သာမန်အသိတရားများကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည်ဟု ဆိုရမည်။ ဤအချိန်ကာလအတွင်း သဲကန္တာရထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ရသဖြင့် အမျိုးသမီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြား၏ အသားအရေမှာ သိသိသာသာကို မည်းသည်းသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤကောင်မလေးကမူ နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေဆဲပင်။

ဒါက လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ခြင်းရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများထဲက တစ်ခုများလား။

သူမ၏ ပန်းရောင်ဆံပင်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တက်ကြွလန်းဆန်းနေပြီး နုပျိုမှုအငွေ့အသက်များက ဆယ်မိုင်ခန့်အထိပင် လွင့်ပျံ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အပြစ်ကင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းမလှလေး ဆိုတာ ဒီကောင်မလေးကို ပြောတာနေမှာပေါ့။

ရှုလီနာအတွက်ကမူ...

ရေချိုးသန့်စင်ထားသော ထိုအမျိုးသမီးက ကိုယ်ကျပ် ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းတွင် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ ရင့်ကျက်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက်များကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။

စခန်းထဲရှိ အမျိုးသားအများစု၏ အကြည့်များက ထိုအမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေကြသည်။

အကယ်၍ မိန်းမဆန်မှုတစ်ခုတည်းကိုသာ ယှဉ်မည်ဆိုပါက ရှုလီနာသည် ကျိုးရှောင်ရှောင်နှင့် ပန်းရောင်ဆံပင် ကောင်မလေးတို့ကို ဆယ်လမ်းစာမက ဖြတ်ကျော်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"ချန်းရီ... နင် ဆက်ကြည့်နေဦးမယ်ဆိုရင် ငါ နင့်မျက်လုံးတွေကို ကလော်ထုတ်ပစ်မယ်... ယုံလား"

ချန်းရီ၏ အကြည့်များက အလွန်အမင်း ပူပြင်းလွန်းနေသည်ကို သတိထားမိသွားပုံရကာ ပန်းရောင်ဆံပင် ကောင်မလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤကောင်မလေးက သူမနှင့် ချန်းရီကြားတွင် ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော သံယောဇဉ် အနည်းငယ်ကိုပင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ထိုကိစ္စကို စောစောစီးစီး မေ့ပစ်လိုက်ပုံရသည်။

ချန်းရီက နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ကားနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှုလီနာက အလွန် သဘောကျနေပုံရကာ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို နောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲမှ မောက်မာဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

ဟွန့်... ချန်းရီ... ငါ ရေချိုးလိုက်တော့လည်း လိုချင်စရာလေး ဖြစ်သွားတယ်လို့ ထင်နေပြီ မဟုတ်လား။

အမျိုးသမီး သုံးယောက်က စခန်းထဲရှိ လူအားလုံး၏ အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်ချူချယ်မှလွဲ၍ ပေါ့။

သူက မိန်းမများကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။

ချန်းရီက ကားထဲရှိ ရေဘူးများ အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤကာလအတွင်း စုဆောင်းထားသော ရေဘူးများမှာ တစ်ရာကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး တောင်ပူစာလေး တစ်ခုလိုပင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်းရီက ရေဘူးများအားလုံးကို ရေအပြည့်ဖြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ချန်းရီ တစ်ယောက်တည်းသာ ဤသို့ ပြုလုပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကလည်း ချန်းရီကဲ့သို့ပင် လိုက်လံ ပြုလုပ်နေကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် သဲကန္တာရထဲတွင် သေမသွားခဲ့ကြသဖြင့် လူတိုင်းက ရေအရင်းအမြစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသိတရားတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။

သုံးရက်အကြာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာမည့် အချိန်တွင် လူတိုင်း၏ ရေဘူးများထဲ၌ ရေများ အပြည့်အမောက် ပါရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ညစာသည်လည်း အလိုအလျောက်ပင် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ ဖြစ်နေသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့က ရေကန်ထဲမှ ဆူဖြိုးနေသော ငါးကြီးနှစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိလာပြီး လာပို့ပေးကြသေးသည်။

ချူချယ်က လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) ပုန်းကွယ်သူ အဖြစ်သို့ အဆင့်တက်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ပန်းရောင်ဆံပင် ကောင်မလေး၊ ထယ်ရှီးနှင့် တင်းတုံတို့ အားလုံး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

လမ်းပြသူက အဆင့်တက်သွားခြင်းသည် ယာဉ်တန်း၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်း တစ်ဖန် ပြန်လည် အားကောင်းလာခြင်းကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ချူချယ် လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) သို့ တက်သွားရာတွင် အစွမ်းလေးမျိုးကို ရရှိခဲ့သည်။

တစ်ခုမှာ ယခုအသုံးပြုထားသော လျှို့ဝှက်အကာအကွယ် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုက ရာသီဥတု အာရုံခံနိုင်စွမ်း ဖြစ်ပြီး (၂၄) နာရီအတွင်း ရာသီဥတု ပြောင်းလဲမှုများကို သိရှိနိုင်သည်။

လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင်၏ အစွမ်းဖြစ်သည့်အလျောက် ဤရာသီဥတု ခန့်မှန်းချက်သည် မိုးလေဝသ ခန့်မှန်းချက်များထက် များစွာ ပို၍ တိကျလေသည်။

အကယ်၍ သဲမုန်တိုင်း ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရမည် ဆိုပါက ခေါင်းဆောင်ချူက ကြိုတင် သိရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရသည်။

တတိယမြောက် အစွမ်းက အမှတ်အသားပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက်များကို နေရာတစ်ခု သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားနိုင်ပြီး ခိုးကြည့်ခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းလည်း ပါဝင်သည်။

ချူချယ်က ဤအစွမ်းအကြောင်း ရှင်းပြသောအခါ လူအချို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်း နားမလည်ကြပေ။

ချူချယ်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ လေဟာနယ်တွင် စာလုံးသုံးလုံးကို တိုက်ရိုက် ရေးချလိုက်ပြီး ချန်းရီကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘာရေးလိုက်လဲ"

ချန်းရီက မြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား"

ပန်းရောင်ဆံပင် ကောင်မလေးက အံ့သြစွာဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး "ရှေးတရုတ်စာလုံး တစ် နှစ် သုံး လေ... ချန်းရီ... ရှင် တကယ် မမြင်ရဘူးလား... ခေါင်းဆောင်ချူရဲ့ စာလုံးတွေက လင်းနေတယ်... ခေါင်းဆောင်ချူ... ရှင် ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ"

ချူချယ်က အနည်းငယ် သဘောကျသွားပြီး "ဒါက ခိုးကြည့်တာကို ကာကွယ်တဲ့စနစ်ပဲ... ငါက ဘယ်သူ့ကို ငါချန်ထားခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေးကြည့်ချင်လဲ... အဲဒီလူပဲ မြင်ရမယ်"

ဤအစွမ်းသာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကဆိုလျှင် အသုံးမကျသော အစွမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ကောင်းစွာ အသုံးပြုတတ်မည်ဆိုပါက နတ်ဘုရားအစွမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပြီး အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် များစွာ အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

"နောက်ဆုံး အစွမ်းတစ်ခု ကျန်သေးတယ်... လျှို့ဝှက် ဆက်သွယ်ခြင်းပဲ"

"လမ်းပြသူ နှစ်ယောက်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွာအဝေး တစ်ခုအတွင်းမှာ အချင်းချင်း အာရုံခံနိုင်ပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေကို ပြုလုပ်နိုင်တယ်"

ဤအစွမ်းသည်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကဆိုလျှင် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်း၌ လက်ကိုင်ဖုန်းများ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းသည်လည်း အလွန် အစွမ်းထက်သော အစွမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယခုလို ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် အဖွဲ့အသီးသီးသည် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲရှိ အထီးကျန် လှေငယ်လေးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ရန်မှာ အလွန် အရေးကြီးလှသည်။

သုံးရက်ဆိုသော အချိန်မှာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ထွက်ခွာရတော့မည့် အချိန်တွင် လူတိုင်းက နှမြောတသမှုများနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို ပြသနေကြသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့၏ ဤဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤနေရာသို့ နောက်ထပ် ပြန်ရောက်လာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ဤသုံးရက်တာအတွင်း ရရှိခဲ့သော ပျော်ရွှင်မှုများကိုမူ မည်သူကမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ချန်းရီက နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှ ရေကန်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။

မတတ်နိုင်ပေ။ ဆက်လက် နေထိုင်မည် ဆိုပါက အန္တရာယ် ကျရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။

ယာဉ်တန်းက ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး ခရီးဆက်ခြင်း၊ အနားယူခြင်း၊ ထွက်ခွာခြင်းနှင့် ထပ်မံ ခရီးဆက်ခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်နေကြသည်။

နေ့ဘက်တွင် အရင်လိုပင် ပူပြင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ညဘက်တွင်လည်း အရင်လိုပင် အေးခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ညဘက်တွင် ပို၍ အေးလာသကဲ့သို့ ချန်းရီ ခံစားလိုက်ရသည်။ လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်သော သူပင်လျှင် အနည်းငယ် မခံနိုင်ဖြစ်လာသည်။

မနေ့ညက တဲထဲတွင် နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက် အအေးဒဏ်ကြောင့် အေးခဲသေဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး မဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

တတိယနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ညဘက်တွင် အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှလောက် အေးခဲနေရသနည်း ဆိုသည်ကို ချန်းရီ တစ်ယောက် အပြီးတိုင် နားလည်သွားတော့သည်။

ယာဉ်တန်းကြီးက သဲကန္တာရ၏ အစွန်းပိုင်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာများ မရှိကြဘဲ အားလုံး၏ မျက်နှာများထက်၌ ကြောက်ရွံ့မှုများကသာ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီး ဖြစ်ပြီး နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ သာနေကာ အဝေးရှိ သဲသောင်ပြင်များမှာ အပူရှိန်ကြောင့် လှိုင်းတွန့်များ ထနေသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ငန်းမွေးများကဲ့သို့ နှင်းပွင့်ကြီးများ ကျဆင်းနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား တစ်ခုလုံး ငွေရောင် လွှမ်းခြုံနေကာ အဝေးရှိ သစ်ပင်များနှင့် တောင်ကုန်းများ အားလုံး နှင်းဖြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

နှင်းဖြူများ၏ အထူမှာ တစ်ပေကျော်ခန့် ရှိလေသည်။

အနီးသို့ပင် မကပ်ရသေးသော်လည်း အရိုးကွဲမတတ် အေးစိမ့်သော လေပြင်းများကို ခံစားနေရသည်။

နှစ်ဖက်သော ကမ္ဘာကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အကာအကွယ်ဖြင့် ခြားနားထားသကဲ့သို့ လုံးဝ သက်ဆိုင်မှု မရှိပေ။ သဲကန္တာရ၏ ပူပြင်းမှုက နှင်းရေခဲကမ္ဘာကို တစ်စက်ကလေးမျှ လွှမ်းမိုးနိုင်ခြင်း မရှိသလို နှင်းရေခဲကမ္ဘာမှ ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များကလည်း သဲကန္တာရထဲသို့ တစ်ပွင့်မျှ လွင့်စင်မလာခဲ့ပေ။

ချန်းရီက သူ၏ ခြေထောက်မှ ဖိနပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စုတ်ချာသော ပစ်ကပ်ကားလေးကို ထပ်ကြည့်ကာ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။

"ချူချယ်... ငါတို့... တကယ်ကြီး အထဲဝင်ရမှာလား"

ဆက်ရန်...