အခန်း (၂၅၁၁-၂၅၁၂)
Vol. 252 Ch. 2511-2512
အခန်း (၂၅၁၁) - ငါတို့ သွားကြမယ်
ဟေးဆန်း၏ စကားကြောင့် ပိုးထျန်းယွင်နှင့် အခြားသော ကောင်းကင်အရှင်များမှာ သူ့ကို မူမမှန်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးမိုက်စရာကောင်းလောက်အောင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုး ပေါ်လာသည်။
ဒီဟေးယွမ် နဂါးမျိုးနွယ်စုမှ ကောင်းကင်အရှင်က တကယ်ပဲ ချင်းမင်က လင်ယောင်မှာ ထားရှိထားတဲ့ ထောက်လှမ်းရေး ဖြစ်နေတာလား။
သို့သော်လည်း သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့ ရှိနေသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။
ထိုက်ဟောင်ဇုန်း ဆိုသည့် သစ္စာဖောက်ကိုပင် သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။
ယဲ့ထျန်းကူနှင့် စီကုယီတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာလည်း ဟေးဆန်း၏ စကားကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ပင်။
ဟေးဆန်း သစ္စာဖောက်သွားပြီ
မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် သူက အစကတည်းက ချင်းမင်ရဲ့ လူ ဖြစ်နေတာလား။
“ဟေးဆန်း၊ မင်းကိစ္စကို နောက်မှ ပြောကြမယ်။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။
“သူတို့ကို ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကို ခေါ်သွား၊ အဲဒီမှာ မင်းကို စောင့်နေမယ့် ကောင်းကင်အရှင် ရှိတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ”
ဟေးဆန်းက အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
စီကုယီမှာ သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် ကြည့်နေရင်း သွားများကို ကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်။
ယဲ့ထျန်းကူမှာမူ လက်ရှိအချိန်တွင် အလွန်ပင် ငြိမ်သက်နေပြီး ကိစ္စရပ်များတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားနေရသည်။
သို့သော်လည်း ဘာတွေ မှားနေမှန်း သူ မစဉ်းစားတတ်ပေ။
သူ့သား၏ သွားရာလမ်းကြောင်းကို ဟေးဆန်းကပဲ ပေါက်ကြားသွားတာများလား။
သူက ဒီလောက်ထိတောင် နက်နက်ရှိုင်းချင်း ပုန်းကွယ်နိုင်တာလား။
သူ လင်ယောင်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးအမြတ် ရမှာမို့လဲ။
“ငါတို့ သွားကြမယ်”
ယဲ့ထျန်းကူမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားစွာ ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
စီကုယီက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ကြိမ်းဝါးစကားများ ပြောချင်သော်လည်း အချိန်ဆွဲနေရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ ယဲ့ထျန်းကူနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။
တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လျှင် ဆွေ့ရွှမ်လင်တို့၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည်ကို သူ ကြောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဆွေ့ရွှမ်လင်နှင့် အခြား ကောင်းကင်အရှင်များမှာ မပြန်သေးဘဲ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကျေနပ်သည့် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။
သူတို့ နှစ်ယောက် လင်ယောင်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီ ဆိုသည်ကို သူတို့ အတည်ပြုနိုင်လိုက်ပြီ။
“မိတ်ဆွေ ဆွေ့၊ ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ”
ပိုးထျန်းယွင်က ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်မှာပါ။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်
“ဟေးဆန်းလိုမျိုး ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ထောက်လှမ်းရေးကို စီစဉ်နိုင်တာ သူပဲ ရှိတယ်။”
“ဟေးဆန်းက ဒီအတိုင်း လုပ်ပြပြီး ချင်းမင်ဘက်မှာ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာများ မဟုတ်ဘူးလား”
အခြား ကောင်းကင်အရှင် တစ်ပါးက စဉ်းစားကာ ပြောသည်။
“ဘာလုပ်မလဲ၊ သူ တကယ်ပဲ မသေချင်ဘူး ဆိုရင်ပေါ့။ ငါ့ချင်းမင်ထဲ ဝင်လာပြီးပြီဆိုရင် ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့ချင်းမင်ရဲ့ သူတော်စင်ပဲ။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
……
ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်။
ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့ အဖမ်းခံလိုက်ရသည့် ကိစ္စမှာ ကျောင်းတော်သားများထံမှ လျှို့ဝှက်၍ မရပေ။
သူတို့သည် သတင်းအရင်းအမြစ် အမျိုးမျိုးမှတစ်ဆင့် ထိုကိစ္စကို သိရှိကြရုံသာမက။
လင်ယောင်ဘက်ကလည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ကြွားဝါနေကြသည်။
ထို့အပြင် ဤကာလအတွင်း စစ်ဆေးရေးဌာနက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ လင်ယောင် ထောက်လှမ်းရေးများကို အများအပြား ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။
တစ်ချိန်က ရင်းနှီးခဲ့ပြီး အလွန်ခင်မင်ခဲ့ရသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အဖမ်းခံရသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်မကောင်းစရာပင်။
ဆရာများ၊ ကာကွယ်ရေးဆရာများပင် အရေးယူခံရသည်။
ကျောင်းတော်သားများမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာတော့မည့် အရိပ်အယောင်ကို ထက်မြက်စွာ ခံစားမိလိုက်ကြသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ အဓိက တပည့် တစ်ယောက် အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။”
“ကြားတာတော့ လင်ယောင်ဘက်က ပေးတဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ကို အရင်က လက်ခံထားမိလို့ သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတာတဲ့……”
“မလုပ်ပေးလို့လည်း မရဘူး၊ စားပြီးရင်တော့ နားခံရတာပေါ့။ သူသာ အဲဒီ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို လက်ခံလိုက်ကတည်းက နောက်ပြန်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ဘူး။”
“ဒီကိစ္စက ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ မသိဘူး၊ ကျောင်းတော်ကအစ အန္တရာယ် များလာပြီ။”
မျိုးနွယ်စု အမျိုးမျိုးမှ ကျောင်းတော်သားများမှာ စုဝေးကာ စိုးရိမ်တကြီး ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“အန္တရာယ် မများပါဘူး၊ ဒီလောက် အကောင်းမြင်စိတ် မပျောက်ပါနဲ့။ ဒီကိစ္စက ချင်းမင်နဲ့ လင်ယောင်ရဲ့ ရှေ့တန်း တိုက်ပွဲတွေ ပြီးဆုံးတော့မယ် ဆိုတာကို ပြနေတာပါ။”
ယန်တန်််း မျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်သား တစ်ယောက်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။
“ဒီလောက်အထိ တိုက်ခိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ နှစ်ဖက်စလုံး စမ်းသပ်တာတွေ လုံလောက်သွားပြီ။
ငါတို့ ချင်းမင် ဒါမှမဟုတ် သူတို့ လင်ယောင်ဘက်က ကောင်းကင်ကို ဖျက်ဆီးမည့် တိုက်ပွဲ ကို တကယ်ပဲ တိုက်ပြီး အနိုင်ရတဲ့ တစ်ဖက်ပဲ ကျန်ရစ်ရမယ် ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။
မဟုတ်ရင်တော့ ဒီအထိဆိုရင် ဒီတိုက်ပွဲက ဆက်ဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
“တကယ်လား အဲဒါဆိုရင် ငြိမ်းချမ်းရေး စကားပြောတော့မှာလား”
“ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်။”
“စိတ်မကောင်းတာက ငါတို့ဘက်က ဖန့်ချန်နဲ့ လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့ စတေးခံလိုက်ရတာပဲ။”
“သူတော်စင် လမ်းစဉ်က ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တယ်။ ပါရမီ ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း၊ ကံမကောင်းရင်တော့ နောက်ဆုံးထိ လျှောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်က ဖန့်ချန် တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားတာ အကြီးအကျယ် နစ်နာတာပဲ။ နောက်ပိုင်း အကျိုးအမြတ်တွေ ရရင်လည်း အဲဒီဘက်ကို အရင် ပေးလိမ့်မယ်။”
“ကံကောင်းတာက ဖန့်ချန်က သူ ရှာထားတဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေကို ခွဲပေးခဲ့တော့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကရုဏာ တောင်ကုန်းက သူတော်စင်တွေမှာ အနာဂတ်အတွက် အထောက်အပံ့ ရှိသွားတာပဲ၊ ဒီလောက်တော့ နစ်နာတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။”
ထိုအချိန်တွင် ဆွေ့ဟုန်ကျူးမှာ သူတော်စင် တစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ စကားပြောနေသည့် သူတော်စင်များ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူတော်စင်များမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။
ယန်တန်းမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်သားက အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ -
“အဒေါ်ကြီး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ ”
ဆွေ့ဟုန်ကျူးက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ခေါ်သွား။”
နောက်တစ်ခဏတွင် သူတော်စင်များမှာ အလောင်းအစားများကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုယန်တန်း မျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်သားကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးသွားသည်။
ကျောင်းတော်သားများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ဆွေ့ဟုန်ကျူးတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ယန်တန်််းမျိုးနွယ်စုမှာပင် လင်ယောင်အတွက် ထောက်လှမ်းရေး လုပ်နေသူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မတွေးဝံ့ကြပေ။
မကြာမီပင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးခံလိုက်ရသည်။
ရက်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျောင်းတော်သားများမှာမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
ကျောင်းတော်သားများသာမက ဆရာများ၊ ကာကွယ်ရေးဆရာများ၊ ပွဲဦးထွက် ဆရာများနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးများပါမကျန် ဤကာလကို အလွန်ပင် ခက်ခဲစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။
မကောင်းသော သတင်းစကားတစ်ခုမှာ ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။
ချင်းမင် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာသည်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု လူအချို့က ယုံကြည်နေကြသည်။
“ငါ့အမြင်ပြောရရင် ကျောင်းတော်မှာ လင်ယောင် ထောက်လှမ်းရေးတွေ ဒီလောက် များနေတာ ကျောင်းတော်အုပ်ဘက်က… တာဝန် အနည်းငယ်တော့ ရှိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား ”
“ပါးစပ် ပိတ်ထားစမ်း၊ ထမင်းကို ရောစားလို့ရပေမဲ့ စကားကိုတော့ ရောပြောလို့ မရဘူး။”
“ဘာကို ပိတ်ရမှာလဲ၊ ငါတို့က ချင်းမင် ကျောင်းတော်သားတွေ၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရမှာလား အမှန်တရားကိုတောင် မပြောရတော့ဘူးလား ”
“အမှန်တရားတဲ့လား၊ ကောလာဟလတွေကိုပဲ ယုံနေကြတာ။ ငါတို့ ချင်းမင်က လင်ယောင် ထောက်လှမ်းရေးတွေကို ဒီလောက် ဖမ်းထားတာ၊ လင်ယောင်ဘက်မှာလည်း ငါတို့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးတွေ ဒီလောက်ပဲ ရှိမှာပေါ့ ”
“မင်း သက်သေပြနိုင်လား ဘယ်သူ သက်သေပြနိုင်မှာလဲ ”
အလားတူ ဆွေးနွေးချက်များမှာ ရက်ပိုင်းအတွင်း ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်။
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး နှင့် ချင်ဂွေ့တို့အဖွဲ့မှာ ကရုဏာတောင်ကုန်းသို့ အတူတူ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျန်းတောက်ယွဲ့မှာ လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ နောက်တွင် ကရုဏာတောင်ကုန်းမှ တပည့်များ ရှိနေသည်။
“ကျန်းတောက်ယွဲ့၊ မင်းတို့ အရူးမလုပ်နဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လင်ယောင်ကို ဝင်တိုက်မယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
ချင်ဂွေ့က အေးစက်စွာ ပြောသည်။
ကျန်းတောက်ယွဲ့က ချင်ဂွေ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ ငါတို့ကို ပို့ပေးမယ့်သူ ရှိပါတယ်။
အထက်က ဘိုးဘေးတွေက အမိန့်ပေးပြီးပြီ။
ဒီတစ်ခါ ဖန့်ချန်သာ တကယ် သေသွားရင်။
အားလုံး လက်ရှိ လုပ်လက်စ အလုပ်တွေကို ချထားခဲ့ပြီး လင်ယောင်ကို သွားရမယ်။
တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း ချန်းယောင် ကျောင်းတော်သား တစ်ရာစီကို မသတ်ရမချင်း ပြန်မလာရဘူး။
မသတ်နိုင်ရင်တော့ ပြန်မလာနဲ့တော့။”
“မင်း အရူးလိုလုပ်နေတာပဲကွ ”
ချင်ဂွေ့က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။
“မင်းက ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူပါ၊ ကလေးလည်း မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘိုးဘေးတွေက ရူးတာကို မင်းက လိုက်ရူးဦးမလို့လား။ သူတို့……”
သူသည် ဝမ်ချုံစန်း တို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ -
“သူတော်စင် ဖြစ်လာတာမှ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံရင် နောင်အခါမှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရမှာပါ။
အနာဂတ် လမ်းကြောင်းကောင်းတွေ ရှိနေတာကို မင်းက သူတို့ကို လင်ယောင်ကို ခေါ်ပြီး အသေခံခိုင်းမလို့လား ”
“နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ငါတို့က အသေခံဖို့ သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လက်စားချေဖို့ သွားတာပါ။”
ဝမ်ချုံစန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ -
“ကျေးဇူးပြုပြီး အကြီးအကဲကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့၊ သူက ငါတို့ကို မေးထားပြီးသားပါ၊ ငါတို့အားလုံး သွားဖို့ ဆန္ဒရှိကြပါတယ်။”
“လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါလေ။”
ချန်းဖေးဖေးက ရယ်မောကာ -
“ကျောင်းတော်မှာပဲ နေရတာ ပျင်းဖို့ ကောင်းတယ်၊ လင်ယောင်ဘက်ကို တစ်ခေါက် လောက် သွားလည်ရတာ တကယ်ပဲ မဆိုးပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က လင်ယောင်ကို လေရှူထွက်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး မတားဆီးပါနဲ့။”
ပိုင်ချန်းမင်က မျက်နှာပျက်လျက် ပြောသည်။
ဖန့်ချန်က သူ့ရှေ့တွင် အဖမ်းခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ဒေါသမှာ မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။
အခန်း (၂၅၁၂) - မငြိမ်မသက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း
“နောက်ထပ် အရူးလုပ်မနေကြနဲ့တော့၊ မင်းတို့ ကျောင်းတော်ကနေ ဘွဲ့ရပြီးရင် လင်ယောင်ကိုပဲ သွားမလား၊ ဘယ်ကိုပဲ သွားမလား၊ ငါ တားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“အခုချိန်မှာတော့ မင်းတို့က ကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေပဲ ရှိသေးတာမို့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ စည်းလုံးညီညွတ်စွာနဲ့ အမိန့်ကို နာခံကြရမယ်။”
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျန်းတောက်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောသည်။
“ရှူရှန့် ထွက်သွားတုန်းက မင်းကို ကရုဏာ တောင်ကုန်းကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ဖို့ ပြောခဲ့တာ၊ မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီ၊ ဂျူနီယာညီမတွေကို သေလမ်းပေါ် ပို့ဖို့ မလုပ်သင့်ဘူး။”
စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းတောက်ယွဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ကရုဏာတောင်ကုန်းကို ချက်ချင်း ချိပ်ပိတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဒီနေရာမှာ လွတ်လပ်စွာပဲ နေကြ၊ ဖန့်ချန်ရဲ့ ကိစ္စ အဖြေပေါ်လာရင် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှာ အစည်းအဝေး တစ်ခု ခေါ်ယူလိမ့်မယ်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်း ပြန်ရောက်လာရင် အဲဒီအချိန်ကျမှ သူ ဘာပြောမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။
အဲဒီအချိန်ကျမှ မင်းတို့က လင်ယောင်ကို သွားဖို့ စိတ်ကူး ရှိနေသေးရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်းသာ ခေါင်းညိတ်ပေးရင် ငါ မတားဘူး။”
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောပြီးသည်နှင့် ချင်ဂွေ့နှင့် အခြားသော ကာကွယ်ရေးဆရာများကို ခေါ်ဆောင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
ချန်းဖေးဖေးက မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာကို စတင်လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဤနေရာမှာ လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။
အတွင်းကမ္ဘာကိုပင် အာရုံခံ၍ မရပေ။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ အတွင်းကမ္ဘာကို သုံးလို့ မရတော့ဘူး။”
ဝမ်ချုံစန်း၏ အမူအရာမှာ တည်တင်းသွားသည်။
အတွင်းကမ္ဘာကို မသုံးနိုင်ခြင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်၍ မရခြင်း၊ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာ၍ မရခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
“ရပါတယ်၊ ဆရာ ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ ဆရာ မရောက်ရင်တောင် ဘိုးဘေးတွေက လူအချို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မှာပါ။”
ကျန်းတောက်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“ငါတို့ စောင့်နေလိုက်ရုံပါပဲ။”
ထိုအချိန်တွင် နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ချင်ဂွေ့တို့နှင့်အတူ ကရုဏာတောင်ကုန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ကျောင်းတော်မှ ဆရာအများအပြား အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒီလောက်တောင် အရေးတကြီးနဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ထိုဆရာများမှာ ကျောင်းတော်ရှိ တောင်ကုန်းအသီးသီးမှ လာသူများ ဖြစ်ကြပြီး လက်ရှိတွင် သူတို့၏ အမူအရာမှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က အသံကို တိုး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ အောက်က ကျောင်းတော်သားတွေကို ထိန်းမရတော့ဘူး၊ သူတို့က ကျောင်းတော်ထဲမှာ ထောက်လှမ်းရေးတွေ များနေတာဟာ ကျောင်းတော်အုပ်ရဲ့ တာဝန်ပေါ့လျော့မှုကြောင့်လို့ ထင်နေကြတယ်။”
“သောက်တလွဲတွေ”
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။
ချင်ဂွေ့တို့ ကာကွယ်ရေးဆရာများမှာလည်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒါ အာခံဖို့ ကြိုးစားတာလား”
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူတော်စင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှေ့ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။
အနည်းငယ် ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ကောင်းကင် ငါးပါးနန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ကျောင်းတော်သားများ အမြောက်အမြား စုဝေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုကျောင်းတော်သားများထဲတွင် သူတော်စင် အဆင့်မရောက်သေးသူများသာမက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေသူများလည်း ပါဝင်သည်။
သူတို့ထဲတွင် အချို့မှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူများ၊ ကမ္ဘာကြီးအဆင့်ကို ရောက်နေသူများပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင်…… သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ရင်းနှီးနေသော ဆရာအများအပြားကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်။
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ချင်ဂွေ့၊ နာလန်ချိုဟုန်တို့နှင့် ရှိနေသော ဆရာများအားလုံးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ဒါဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မကျေနပ်မှုမျိုး မဟုတ်တာ သေချာသည်။
ကျောင်းတော်တစ်ဝက်ခန့်မှ ကျောင်းတော်သားများ ရောက်ရှိနေသည်။
ဆရာများပင် အများအပြား ပါဝင်နေကြသည်။
“မင်းတို့ထဲမှာ ဘယ်သူတွေ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်နေတာလဲ။”
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက အေးဆေးစွာ မေးသည်။
လူအများမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ကာကွယ်ရေးဆရာများထဲတွင်လည်း မည်သူမျှ နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
“ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ချက်ချင်း ထွက်ပြီး သူတို့ကို လူစုခွဲလိုက်၊ ကျင့်ကြံစရာရှိတာ ကျင့်ကြံခိုင်းလိုက်၊ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ခိုင်းလိုက်၊ ဒီနေရာမှာ စုဝေးမနေကြနဲ့တော့။”
“ကိစ္စက ပိုကြီးလာရင် လူအတော်များများ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်လိမ့်မယ်။”
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ချင်ဂွေ့က ပြောလိုက်သည်။
“နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တင် မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းတော်အားလုံးနီးပါး ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်နေကြတာပါ။”
“အင်း၊ ဒီတစ်ခါ ဖန့်ချန် အဖမ်းခံရတာ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးမှာ တာဝန်ရှိတာ အမှန်ပဲ။”
ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ယောက်က တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောသည်။
“ကျောင်းတော်ထဲမှာ ထောက်လှမ်းရေးတွေ ဒီလောက် များနေတာ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးနဲ့ မကင်းဘူး၊ သူသာ တာဝန် မပေါ့လျော့ရင်……”
“ပါးစပ် ပိတ်လိုက်”
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထိုကာကွယ်ရေးဆရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အရှိန်အဝါကို ကြောက်ရွံ့သွားပြီး ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားသည်။
ချင်ဂွေ့က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် -
“နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ခင်ဗျားနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်းတို့က ကျောင်းတော်အုပ်ရဲ့ ထောက်ခံမှုကြောင့် ဒီရာထူးကို ရောက်လာတာ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ ဒီတစ်ခါ ဖြစ်ရပ်အတွက် အပေါ်ကနေ တာဝန်ယူရမယ့်သူကို ရှာမှာ သေချာပါတယ်။”
“မျှော်လင့်ထားသလိုဆိုရင် ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေမှာ သေချာတယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး အသစ် ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
နာလန်ချိုဟုန်နှင့် အခြားကာကွယ်ရေးဆရာများမှာ သူတို့ပြောသည်ကို နားလည်သွားပြီး မျက်နှာများမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားသွားသည်။
သူတို့သည် ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း အထက်ပိုင်းကိစ္စများကို သေချာ မသိကြပေ။
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်းတို့သည် ကျောင်းတော်အုပ်၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် ရာထူးရလာသူများ ဖြစ်ကြောင်းသာ သိထားကြသည်။
လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေးမှာမူ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး နှင့် လမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။
ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အုပ်စုများမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး အမှောင်ထဲတွင် သာမန်သူတော်စင်များ မမြင်နိုင်သော အားပြိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ယခု ဖြစ်ရပ်မှာ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အာဏာကို လိုချင်သည့် အဖွဲ့အစည်းများက ကျောင်းတော်အုပ်ကို ပစ်မှတ်ထားကာ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားပြီး သူတို့လူကို အစားထိုးရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။
လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းတော်သားများ အမြောက်အမြား လှုပ်ရှားနေပြီး ဆရာများပါ ပါဝင်နေခြင်းမှာ ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက ဒီကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနေချိန်မှာ မင်းတို့ကတော့ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး နေရာကို အစားထိုးဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား၊ တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ တကယ်ပဲ။”
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အောက်ဘက်သို့ -
“မင်းတို့ ဒီကောင်တွေအားလုံး ချက်ချင်း ပြန်သွားကြ၊ သူများလက်ထဲက ဓားသွား မလုပ်ကြနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးလောင်မယ့် ကိန်း မဆိုက်စေနဲ့ ”
သူ၏ အသံမှာ ကျောင်းတော်တစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အောက်မှ ကျောင်းတော်သားများမှာ ထိုအသံကို ကြားလျှင် အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ကာကွယ်ရေးဆရာများ ရှိနေသည်ကို မြင်လျှင် ကျောင်းတော်သား အများအပြားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။
သို့သော်လည်း အချို့မှာမူ မကြောက်မရွံ့ နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ပြန်ကြည့်နေကြသည်။
ချင်ဂွေ့က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် ရွှေရှင်း အပါအဝင် တောင်ကုန်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များ စုဝေးနေကြသည်။
သူတို့အများစုမှာ ထိုကိစ္စတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိကြပေ၊ သူတို့၏ ဆရာများနှင့် ဂျူနီယာညီ၊ ဂျူနီယာညီမများ ပါဝင်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း ပါဝင်ခြင်း မရှိကြပေ။
သူတို့သည် ကမ္ဘာကြီးအဆင့်ကို ရောက်လျှင် အဆင့်မြင့် သူတော်စင်များ ဖြစ်လာကြမည်။
ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှ ချောမွေ့စွာ ဘွဲ့ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျောင်းတော် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို မမြင်လိုကြပေ။
သူတို့၏ ဆရာများကလည်း ဖိအားပေးခြင်း မရှိသဖြင့် သူတို့မှာ အပြင်ဘက်တွင်သာ နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျောင်းတော် မငြိမ်မသက်တော့ဘူး။”
ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ရေရွတ်လိုက်သည်
“ငါ ဘွဲ့မရခင် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“ဖန့်ချန်ကို လင်ယောင် ဖမ်းသွားတာက ဒီလောက်အထိ ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”
“ဖန့်ချန်က အစပျိုးရုံပါ၊ ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုကလည်း နောက်ကနေ အော်ပေးတဲ့သူတွေပဲ။”
“တကယ့် ပွဲကတော့ ပိုပြီး အရေးပါတဲ့ ယန်တန်းကျောင်းတော်ဘက်မှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ထိုအချိန်တွင် နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အောက်မှ ကျောင်းတော်သားများ မပြန်သေးသည်ကို မြင်လျှင် ဒေါသထွက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ အသံတိတ်သွားပြီး ချင်ဂွေ့၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ရတယ်၊ မင်းတို့ ဟော်ဆွေ့ အုပ်စုက ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ပြင်ဆင်ထားကြ။”
စကားဆုံးသည်နှင့် နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
နာလန်ချိုဟုန်နှင့် အခြားကာကွယ်ရေးဆရာများမှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမြန်လိုက်ပါသွားသည်။
“ချင်ဂွေ့၊ သူပြောတဲ့ စကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ယောက်က နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်။
ချင်ဂွေ့က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါက ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ။”