အခန်း (၂၅၁၅-၂၅၁၆)

အခန်း (၂၅၁၅) - မီးပြင်းတိုက်ရမည့်အချိန်

လွမ်းချူးတျန်းနှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့သည် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဆွေ့ဟုန်ကျူးရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ဆွေ့ဟုန်ကျူးမှာ ကျောင်းတော်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မငြိမ်သက်မှုအချို့ကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြလိုက်သည်။

“စစ်ဆေးရေးဌာနက ဒီကိစ္စကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးသွားမှာပါ။ ဒီမငြိမ်သက်မှုတွေက ဖန့်ချန်နဲ့ မင်းတို့အဖမ်းခံရတာတွေနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိ၊ မရှိ ဆိုတာကိုပေါ့။”

ဆွေ့ဟုန်ကျူးက လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

လွမ်းချူးတျန်းက ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် -

“စစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ သဘောက ဖန့်ချန်တို့ကို ဖမ်းဆီးသွားတာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာကို ပစ်မှတ်ထားတာလို့ ထင်နေတာလား”

“မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ အဲဒီလောက်တောင် ရှုပ်ထွေးတဲ့နည်းလမ်းကို သုံးမှာလား”

လွမ်းဟုန်ဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။

“လင်ယောင်နဲ့ ပူးပေါင်းနေတဲ့ သူရှိတယ်လို့တော့ မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သိလျက်နဲ့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားခဲ့တဲ့ အကြံအစည်မျိုးတော့ ရှိနိုင်တယ်။”

ဆွေ့ဟုန်ကျူးက ဆက်ပြောသည်

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်ဆေးရေးဌာနအနေနဲ့ ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စစ်ဆေးရမယ်။ ဒီကိစ္စအတွက် တစ်ခုခုတော့ အဖြေပေးရလိမ့်မယ်။”

“ဒါဆို မင်းဆိုလိုတာက…… ချင်းမင်ထဲမှာ လင်ယောင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ရိပ်မိနေတဲ့သူရှိပြီး ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးကို ရာထူးကနေ ဖြုတ်ချဖို့ ကြံစည်နေတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း ဘာမှဝင်မလုပ်ဘဲ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့တာပေါ့။

ဆိုလိုတာက နှစ်ဖက်စလုံးက အသံမထွက်ဘဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြတာပေါ့လေ”

လွမ်းဟုန်ဟွမ်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းထွက်သွားသည်။

“ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းတဲ့ အကြံမျိုးလား ”

ဆွေ့ဟုန်ကျူးက ခေါင်းညိတ်ကာ -

“တကယ်လို့သာ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ရဲတင်းတဲ့ အကြံမျိုးပါပဲ။”

လွမ်းချူးတျန်းမှာမူ မျက်နှာပျက်သွားပြီး -

“ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော့်ကိစ္စကြောင့် ဆရာ့ကို မကျေနပ်တဲ့သူတွေက အခုလို လုပ်တာများလား……”

ဆွေ့ဟုန်ကျူးနှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာ စစ်ဆေးရေးဌာနမှ သူတော်စင်များ ဖြစ်သည့်အတိုင်း လွမ်းချူးတျန်း၏ ကိစ္စအချို့ကို သိရှိထားသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ဘာမှ ထပ်မပြောကြပေ။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီတစ်ခါ ဖြစ်ရပ်က ဟေးကောင်းကင်ဘုံရှင် ရောက်လာတဲ့အတွက် ငါတို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

“နောက်တစ်ဆင့်ကို စောင့်ကြတာပေါ့၊ မီးအေးအေးနဲ့ ချက်ပြုတ်တာ ပြီးသွားပြီ၊ အခု မီးပြင်းတိုက်ရတော့မယ့် အချိန်ပဲ။”

“ဒီဟင်းအိုးက ဘယ်လောက်တောင် ကျက်သွားမလဲဆိုတာကို ငါလည်း ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”

ဆွေ့ဟုန်ကျူးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

……

……

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်။

တောင်ထိပ်တိုင်းမှ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများမှာ ယခုအချိန်တွင် တစ်နေရာတည်း၌ စုဝေးနေကြသည်။

ပုံမှန်အစည်းအဝေးထက်ပင် ပိုမိုစုံလင်စွာ တက်ရောက်လာကြသည်။

လက်ရှိ ကျောင်းတော်ထဲတွင် ရှိနေသော လူသား သူတော်စင်ဟူသမျှ တစ်ဦးမျှ မပျက်မကွက် တက်ရောက်လာကြသည်။ ကာကွယ်ရေးဆရာများမှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။

ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်ခုနစ်ထောင်၊ ရှစ်ထောင် ရှိပြီဖြစ်သော ကျောင်းသားအချို့ပင် ရှိသည်။

သူတို့၏ လုပ်သက်မှာ ဖန့်ချန်တို့ထက်ပင် ပိုမိုသက်တမ်းရင့်သည်။

သို့သော် ယခုမှသာ ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးမှာ အရမ်းကြီး အိုမင်းဟန် မရှိဘဲ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်ပြီး ကြွက်သားများ တောင့်တင်းကာ အင်အားကြီးမားပုံရသည်။

သူ ရပ်နေသည့်နေရာတွင်ပင် ချင်ဂွေ့စသည့် ကာကွယ်ရေးဆရာများမှာ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး မမြင်ရသော ဖိအားကို ခံစားနေကြရသည်။

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးမှာ လက်ကို နောက်ပစ်ကာ လမ်းလျှောက်နေပြီး မည်သည့်အရာကို စဉ်းစားနေမှန်း မသိရပေ။

သို့သော် သူ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ လူအချို့၏ စိတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဖန့်ချန်မှာ ကျန်းတောက်ယွဲ့ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးသည် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ငါ ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျောင်းတော်ထဲမှာ စည်းကမ်းတွေ ပျက်ပြားနေပြီး အနံ့အသက်တွေ မကောင်းတာကို တွေ့ရတယ်။ နင် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီး၊ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။

မင်းက ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးနေရာမှာ ရှိနေတာကို ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျောင်းတော်ကို ဘာလို့ ကောင်းကောင်း မစီမံနိုင်ရတာလဲ။

ကျောင်းသား ဖန့်ချန် နေမင်းခုနစ််််ပါး ကျောင်းသားအဖြစ် အဆင့်တိုးတက်တဲ့အချိန်တုန်းက ရှီးမျိုးနွယ်စုတွေက သူ့ရဲ့ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်ကို လုယူဖို့တောင် ရဲခဲ့ကြတယ်လို့ ကြားရတယ်။

ပြီးတော့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှာ ယင်သူတော်စင်တစ်ဦး ပေါ်လာတာကို ပုံမှန်အစည်းအဝေး ခေါ်ပြီး အပြစ်ပေးဖို့ လုပ်နေကြတယ်ဆိုတာလည်း ကြားရတယ်။

အခုလေးတင်ပဲ မင်းတို့ စုဝေးပြီး…… ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”

နင် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးမှာ ထရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၊ ဒါက ကျွန်တော့်တာဝန်ပေါ့ဆမှုပါ၊ ကျွန်တော် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ပါ့မယ်။”

“ဆရာ……”

ရွှီ ကာကွယ်ရေးဆရာမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

ချင်ဂွေ့နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

အခြေအနေက ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာကို သူတို့ သိချင်နေသည်။

နင် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီး နုတ်ထွက်သွားလျှင် ဘယ်သူက အစားထိုးမလဲ။

ကာကွယ်ရေးဆရာ အများစုမှာ ချင်ဂွေ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ထဲတွင် ချင်ဂွေ့မှလွဲလျှင် ထိုရာထူးကို ထိုင်နိုင်မည့်သူ ရှိပါ့မလား။

“အင်း၊ မင်း ဒီရာထူးမှာ ထိုင်နေတာ ကြာပြီ၊ တကယ်လည်း နေရာရွှေ့သင့်ပြီ။ ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးရာထူးကို ခဏလောက် အလွတ်ထားလိုက်၊ ငါ သင့်လျော်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ရွေးပြီး ခန့်အပ်ပေးမယ်။”

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက ခေါင်းညိတ်သည်။

နင် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးမှာ ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်မှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။

ဆရာဖြစ်သူ ထိုရာထူးကို ဆုံးရှုံးသွားခြင်းအတွက် ဘယ်လောက်တောင် နစ်နာမလဲဆိုတာ သူမ မသိချေ။

ချင်ဂွေ့တို့အဖွဲ့မှာလည်း ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက ဤကိစ္စကို သဘောတူလိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားဘဲ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ချင်ဂွေ့၊ မင်းက ကျောင်းတော်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ဦးဖြစ်လျက်နဲ့ ကိစ္စအတော်များများမှာ ဝင်ပါနေတာပဲ၊ တရားမျှတမှု မရှိဘူး။

နင် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးတောင် ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်သွားပြီ၊ မင်းလည်း မင်းရဲ့ တာဝန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာပြောချင်သေးလဲ”

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် လူအများ၏ အကြည့်များမှာ ချင်ဂွေ့ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ချင်ဂွေ့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

သူသည် အေးဆေးစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး -

“ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၊ ဒီ ကာကွယ်ရေးဆရာ ရာထူးက ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးတို့ ဘက်က သတ်မှတ်ပေးထားတာပါ။

ကျွန်တော့်ကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားမယ်ဆိုရင်လည်း အထက်က အဆင့်ဆင့် စစ်ဆေးအတည်ပြုချက်တွေ လိုအပ်မှာပါ။”

“ငါက မင်းကို ဖယ်ရှားတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို ကိုယ်တိုင် နုတ်ထွက်ခိုင်းတာ။”

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက ပြုံး၍ ပြောသည်။

ချင်ဂွေ့မှာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။”

“ဒါ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။ မင်း ဒီအခွင့်အရေးကို မယူဘူးဆိုရင် နောက်ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စတွေကို ငါလည်း အာမ မခံနိုင်ဘူး။ မင်း တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း လုပ်မှာလား”

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် မေးသည်။

ချင်ဂွေ့မှာ ခဏတာတွေဝေသွားပြီး ပြန်တွေးကြည့်သည်။ သူသည် ကိစ္စအချို့တွင် ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သူ့ကို အပြစ်ပေးလောက်သည့် အထောက်အထားများ မဟုတ်ပေ။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ချင်ဂွေ့မှာ ရဲရင့်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က နင် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးနဲ့ မတူဘူး၊ သူက တာဝန်ပေါ့ဆလို့ နုတ်ထွက်တာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ကျောင်းတော်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ကျောင်းသားတွေ အများကြီး မွေးထုတ်ပေးခဲ့တယ်။

တာဝန်ပေါ့ဆမှုနဲ့ နုတ်ထွက်ရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး။”

“ကောင်းပြီ၊ မင်း လက်မမခံရင်လည်း နေပါစေ။”

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက ခေါင်းညိတ်သည်။

“မင်း ဒီရာထူးနဲ့ မသင့်လျော်ဘူးလို့ အထက်ကို ငါ အကြံပြုထားလိုက်မယ်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်မှာဆိုတော့ အချိန်သိပ်မကြာလောက်ပါဘူး။”

ချင်ဂွေ့မှာ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်း

သူက ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်မှ ဖြစ်သည်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းပိုင်းတွင် ဟော်ဆွေ့ အဘိုးအိုက ကြားဝင်စွက်ဖက်ပေးလိမ့်မည်။

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးနှင့် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီး ရာထူးနှစ်ခုကို သူတို့ လက်လွတ်လိုက်ရခြင်းမှာ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု၏ အလျှော့ပေးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးဆရာ ရာထူးအတွက်တော့ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမည့်သူ ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၏ အကြည့်မှာ ဖန့်ချန်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ကျေနပ်အားရသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျောင်းတော်ထဲမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ပေါ်လာတာပဲ၊ ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် ဖန့်ချန်ပေါ့။

သူ့ရဲ့ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမမှာ ရခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ကျောင်းတော်မှာ ရခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ဘယ်သူနဲ့မှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး။

ဒီအတွက် ငါ ကရုဏာတောင် ကို ဆုချမယ်၊ ဖန့်ချန်ကိုလည်း ဆုချမယ်။

ကရုဏာတောင်က တပည့်တွေကို အဓိက တပည့် အကဲဖြတ်မှုမှာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ငါ အကြံပြုပေးမယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကရုဏာတောင်ကို အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံး ငါးထောင် ဆုချမယ်။

ဒီကျောက်တုံးတွေကိုတော့ ကာကွယ်ရေးဆရာတွေရဲ့ လက်ထဲကနေပဲ ထုတ်ယူပေးလိုက်မယ်။”

“……”

ချင်ဂွေ့၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ထရပ်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိရသွား၍ ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

အခြား ကာကွယ်ရေးဆရာများမှာလည်း သူ ဘာမှမပြောသဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကြရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဟေးဆန်းမှာ ဆွေ့ရွှမ်လင်တို့၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်။

“ပြောစမ်း၊ မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဟေးရွှမ် နဂါးနက်မျိုးနွယ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရှင်တစ်ဦးဖြစ်လျက်နဲ့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ ချင်းမင်ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ချုံထျန်းယွင်မှာ ဟေးဆန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး စကားအနည်းငယ် မှားယွင်းသည်နှင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေဟန် ရှိသည်။

အခန်း (၂၅၁၆) - ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ရာထူးပြောင်းလဲခြင်း

“သေစမ်း၊ ချုံထျန်းယွင် မင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောတာလဲ။ ငါက ထောက်လှမ်းရေး ဖြစ်ပါတယ်လို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေတာကို မင်းမယုံဘူးလား”

ဟေးကောင်းကင်ဘုံရှင်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။

“ငါက ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲတဲ့သူများ မှတ်နေလား။ မင်းတို့ ဝိုင်းဖမ်းတာကို စောင့်နေရအောင် ဒီကို ရောက်လာရမှာလား။

ပြီးတော့ ဖန့်ချန်တို့ကိုရော မင်းတို့ဆီ ပြန်ပို့ပေးဖို့ ငါက အလုပ်ရှုပ်ခံရမှာလား”

ချုံထျန်းယွင်မှာ ပြန်ပြောစရာစကား မရှိတော့ဘဲ စကားအသွားအလာ တန့်သွားသည်။ တကယ်တမ်းကျ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဆွေ့ရွှမ်လင်ကိုသာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ဆွေ့ရွှမ်လင်၏ ဦးနှောက်မှာ အမြဲတမ်း စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းသည်။

“ဟေးကောင်းကင်ဘုံရှင်၊ ဒေါသလျှော့ပါ။ မင်းသာ ချင်းမင်ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးဆိုရင် မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက ငါတို့ သိခွင့်မရှိတဲ့ အဆင့်မျိုး ဖြစ်နေမှာပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း သံသယဖြစ်ရတာကို နားလည်ပေးပါ။”

ဆွေ့ရွှမ်လင်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ခုနက ရှေ့ဆောင်ကြီး တစ်ဦးက ငါ့ကို ပြောလိုက်သေးတယ်။ သူ မင်းကို လာတွေ့လိမ့်မယ်။ အရာအားလုံးကိုတော့ ဒီရှေ့ဆောင်ကြီးပဲ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။”

ချုံထျန်းယွင်တို့အပါအဝင် ကောင်းကင်ဘုံရှင်အချို့မှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီ အကြီးကဲပဲလား”

ဟု မေးလိုက်ကြသည်။ ဆွေ့ရွှမ်လင်က ခေါင်းညိတ်သည်။

ဟေးဆန်းမှာ ချက်ချင်းပင် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ။ မင်းတို့အားလုံးက ရှေ့ဆောင်ကြီးလို့ ခေါ်နေကြတာဆိုတော့ ဒါဟာ မဟာကောင်းကင်ဘုံရှင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်မဟုတ်လား”

သူသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ချုံထျန်းယွင်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အင်းစက်လေးရေ၊ မင်းလည်း ကျင့်ကြံလာတာ ကြာပြီပဲ။ ဘာလို့ ဒုတိယအဆင့်ကို မရောက်နိုင်သေးတာလဲ”

ချုံထျန်းယွင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရော အတူတူပဲမဟုတ်လား။ ငါ့ထက် ဘာထူးခြားသွားလို့လဲ”

“ငါကတော့ မတူဘူး။ ငါက မကြာခင်မှာ ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မှာ။”

ဟေးကောင်းကင်ဘုံရှင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဆွေ့ရွှမ်လင်တို့အဖွဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဟေးဆန်းကို အထူးအလေးအနက်ထား၍ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ရှေ့ကလူက သူတို့ကို ကျော်တက်သွားတော့မှာလား။

“ဟေးကောင်းကင်ဘုံရှင်၊ မင်း တကယ်ပဲ အဆင့်တက်တော့မှာလား”

ဆွေ့ရွှမ်လင်က မေးသည်။

“ဒါပေါ့။”

ဟေးလောင်ဆန်းက ကျေနပ်အားရဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက ပါရမီထူးချွန်ခဲ့တာ။ ဒုတိယအဆင့်လောက်က ငါ့အတွက် အလိုရှိရင် အလိုလို ရောက်သွားမှာပဲ။”

တက်ရောက်နေသော ကောင်းကင်ဘုံရှင်များက ဟေးဆန်း၏ စကားကို ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်လေးလံနေကြသည်။

ထိုစကားထဲတွင် ကြွားလုံးပါသည်ဟု ဆိုရဦးတော့ အမှန်တရားအချို့လည်း ပါဝင်နေမှာ သေချာသည်။ သာမန် ကောင်းကင်ဘုံရှင်များအနေဖြင့် ထိုကိစ္စကို နောက်ပြောင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူတို့ရှေ့မှလူသည် တစ်သက်လုံး မရောက်နိုင်တော့မည့် နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ တကယ်ပင် ရောက်ရှိသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် သူတော်စင်မှာ ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။

သူ ရောက်လာပုံမှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ ဤနေရာသည် ဆွေ့ရွှမ်လင်၏ အတွင်းကမ္ဘာဖြစ်သော်လည်း သူသည် လိုသလို ဝင်ထွက်နိုင်နေပုံရသည်။

ဆွေ့ရွှမ်လင်တို့အဖွဲ့မှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သူတော်စင်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆောင်ကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်။”

ဟေးဆန်းမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သူတော်စင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး အသေးစိတ် သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြားနှင့် အရိုသေပေးလိုက်သည်။

“ဟေးဆန်း ရှေ့ဆောင်ကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်။”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သူတော်စင်မှာ ဟေးဆန်းကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြောသည်။

“ကောင်းတယ်။ ငါ မင်းကို လင်ယောင်ဘက်မှာ ထားခဲ့တာ မှန်သွားပြီပဲ။”

“ဟုတ်…… ဟုတ်ပါတယ်ဗျ။”

ဟေးဆန်းမှာ မင်သက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ရှေ့ဆောင်ကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။”

အို… ဒါဆိုရင်တော့။

ကောင်းကင်ဘုံရှင်များမှာ အံ့သြသွားကြသည်။ ဟေးဆန်း၏ အထက်လူကြီးမှာ ဤရှေ့ဆောင်ကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

“ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ မကြာသေးခင်က မငြိမ်သက်မှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တချို့သူတွေက မင်းကို မျက်စိနောက်နေကြတယ်။”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သူတော်စင်က ဆွေ့ရွှမ်လင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို တခြားနေရာတစ်ခုကို ပြောင်းခိုင်းမယ်။ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ရာထူးကို ခဏလောက် လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။”

ဆွေ့ရွှမ်လင်က ဘာမှ မပြောသော်လည်း ချုံထျန်းယွင်တို့မှာမူ လက်မခံနိုင်ကြပေ။

“ရှေ့ဆောင်ကြီး၊ ဆွေ့ရွှမ်လင်က ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့ ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ခိုင်းရတာလဲ”

“နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ရာထူးဆိုတာ အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ တခြားသူတွေရဲ့ သဘောအတိုင်း အလိုလို ရာထူးခန့်အပ်မယ်ဆိုရင် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိခိုက်သွားနိုင်ပါတယ်”

“ရှေ့ဆောင်ကြီး၊ ဆွေ့ရွှမ်လင်ကို ရာထူးကနေ ပြောင်းလိုက်ရင် အဲဒီလူတွေရဲ့ ကြံစည်ချက်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့ ”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သူတော်စင်က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဟေးဆန်းကိုသာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဒီ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ရာထူးကို ခဏတာ တာဝန်ယူလိုက်ပါ။”

“ဗျာ ကျွန်တော်လား အော်… ဟုတ်ကဲ့ပါ။”

ဟေးဆန်းမှာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံရှင်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ရာထူးကို ဟေးဆန်းက ရသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

သူသည် ထောက်လှမ်းရေး ဖြစ်သော်လည်း နောက်ခံမှာ ဟေးရွှမ် နဂါးနက်မျိုးနွယ်စု ဖြစ်နေသည်။

လက်ရှိတွင် ထိုမျိုးနွယ်စုမှာ လင်ယောင်ထဲတွင် အချို့သော အာဏာရှိနေသေးသဖြင့် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့မှာ ဆန့်ကျင်ရန် မစွမ်းသာတော့ပေ။

ဟေးဆန်းကို သူတို့၏ လူဟုပင် သတ်မှတ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးအဖြစ် ခေတ္တ တာဝန်ယူရန်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါသည်။

“မင်းတို့ သွားပြီး လုပ်ငန်းတာဝန်တွေကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါ။ ဒီတစ်ခါ မငြိမ်သက်မှုကို ဖြစ်စေသူတွေကိုလည်း အပြစ်ပေးရမှာပဲ၊ ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှ မထောက်နဲ့။”

“ရှင်းလင်းစရာ ရှိတာကိုလည်း ချက်ချင်း ရှင်းလင်းလိုက်ပါ။”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သူတော်စင်မှာ စကားပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဆွေ့ရွှမ်လင်က အပြုံးဖြင့် ဟေးဆန်းကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ဟေးကောင်းကင်ဘုံရှင်၊ နောက်ပိုင်း ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကို မင်း ပိုဂရုစိုက်ပေးပါဦး။”

“ဆွေ့ကောင်းကင်ဘုံရှင်၊ ကျွန်တော်က ကျောင်းတော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံ မရှိသေးလို့ အစ်ကိုတော်ကပဲ ကူညီပေးပါဦး။”

ဟေးဆန်းက နှိမ့်ချစွာ ပြောသည်။

“ကျွန်တော် အကုန်လုံး အပြီးသတ် လွှဲပေးပါ့မယ်။”

ဆွေ့ရွှမ်လင်က အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

……

……

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရှိ အစည်းအဝေးမှာ မပြီးဆုံးသေးပေ။

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးမှာ တစ်ဖက်က ချီးကျူးနေသလို တစ်ဖက်ကလည်း ဆူပူနေသည်။

ချင်ဂွေ့တို့မှာ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် ချင်ဂွေ့မှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဟုတ်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် သိပါပြီ။”

သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ။

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးဟောင်းက ချင်ဂွေ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဟေးကောင်းကင်ဘုံရှင်ရဲ့ ကိစ္စကို ရှင်းလင်းသွားပါပြီ။ သူက ငါတို့ ချင်းမင်ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရှင်ပါ။ ဒီသတင်းကို တစ်နှစ်အတွင်း ချင်းမင်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူမှ သံသယ မဝင်နဲ့။”

ချင်ဂွေ့တို့မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုကိစ္စကို ဒီလောက်မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဆွေ့ရွှမ်လင်ကို ဆက်လက်ပစ်မှတ်ထားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူးပေါ့။

“ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးကလည်း ဒီကိစ္စအတွက် အပြစ်ပေးခံရပြီး ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်သွားပြီ။”

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက ပြောသည်။

ငြိမ်သက်နေသော ဖန့်ချန်မှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချင်းမင်ဘက်က အနိုင်ရခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ ကျောင်းတော်အတွင်း မငြိမ်သက်မှုများ ရှိသော်လည်း အခြေအနေအရဆိုလျှင် ထိုမျှအထိ ပြင်းထန်စရာ မလိုပေ။

“ဒီလောက်တောင် အင်အားကြီးတဲ့သူတွေက ဆရာ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား”

“ဆရာ့ရဲ့ ရာထူးကို ဒီလောက်တောင် အလွယ်တကူ သိမ်းယူသွားတာလား”

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ဖန့်ချန်မှာ အလွန်စိတ်ပူလာသည်။

အခြေအနေအရဆိုလျှင် ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးသစ်မှာ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုဘက်က ဖြစ်လာတော့မှာလား။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဂွေ့တို့အဖွဲ့မှာ အောင်ပွဲခံသည့် အမူအရာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူတို့ အနိုင်ရသွားတာပဲ။

ဒီတော့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၊ နင် ကျောင်းအုပ် ဆရာကြီးနေရာတွေကို သူတို့လူတွေနဲ့ အစားထိုးနိုင်တော့မှာပေါ့။

“ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၊ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးသစ်က ဘယ်သူများလဲခင်ဗျာ။ အော်… ကျွန်တော် ကြားလိုက်တာတော့ သမာဓိခုံရုံး က ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေးကို ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိနေတယ်လို့ ကြားမိပါတယ် ”

ချင်ဂွေ့မှာ ထရပ်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ကျောင်းတော်ရှိ သူတော်စင်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေးကို ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့လား။

ချင်မျိုးနွယ်မှ ကာကွယ်ရေးဆရာများမှာ ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေး တကယ် ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ဖြစ်လာလျှင် သူတို့ အကျိုးအများကြီး ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်လေးလံလာသည်။ အကြောင်းအရာများကို ချိတ်ဆက်ကြည့်လိုက်လျှင် သူ တစ်ခုခုကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

ထိုကိစ္စမှာ လူသားမျိုးနွယ်စုအတွက် ဝမ်းသာစရာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုအတွက်မူ အလွန်ဆိုးရွားသော သတင်း ဖြစ်သည်။

“ကိစ္စတွေက ရှုပ်ထွေးလာပြီပဲ။”

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေးလား ဒါပေမဲ့ အခုပဲ အထက်ရုံးချုပ်ဘက်က လာတဲ့သတင်းအရ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးသစ်က ဟေးရွှမ် နဂါးနက်မျိုးနွယ်ရဲ့ ဟေးဆန်း ကောင်းကင်ဘုံရှင်ပဲ။”

“……”

ချင်ဂွေ့မှာ ထိုင်ရာမှ ကြက်သေ သေသွားသည်။ သူ့စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။