အခန်း ၅၄၁

အခန်း (၅၄၁) - လုံမင်ဂိုဏ်း စန်းကျင့်

တစ္ဆေတစ်ရာ သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ပတ်သွားပြီး နေရာ တစ်နေရာတည်းဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးအစုံများမှ အစိမ်းရောင် မီးတောက်များ ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ တောက်လောင်လာတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ခန်းမကြီး အတွင်းရှိ မိစ္ဆာတစ္ဆေများ အားလုံး အသက်ဝင်လာသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

မူလကတည်းက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် နိုင်လှသော ရုပ်တုများသည် ယခုအခါတွင် တစ္ဆေအငွေ့အသက်များဖြင့် အဆုံးအစမရှိ လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရတော့၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှ အလင်းတန်းများ ပစ်လွှတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမကြီး၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အမှတ်တစ်နေရာတည်းသို့ စုဆုံသွားကြတော့သည်။

အလင်းတန်းများသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ဖြာထွက်သွားပြီး ၎င်းတို့ ထိတွေ့ရာ နေရာများတွင် ကြေးမုံပြင်များကို အမြင့်၌ ချိတ်ဆွဲထားကြောင်း တွေ့ရသည်။

အလင်းပြန်မှုများက အခန်း၏ ထောင့်တိုင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းထိန်သွားစေ၏။

ထို့နောက် ဂျလောက်ခနဲ မြည်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် အဆောက်အအုံ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသည် မြေကြီးထဲမှ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဘယ်ကမှန်းမသိ ဝင်ပေါက်ကြီး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤဝင်ပေါက်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အနက်ရောင် တစ်ခု၊ အဖြူရောင် တစ်ခု ရုပ်တု နှစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေကြ၏။

၎င်းတို့မှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် မမြဲခြင်းတရား ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

ကြက်သီးထဖွယ် အစိမ်းရောင် မီးတောက်များအောက်တွင် ထို မမြဲခြင်းတရား ရုပ်တု နှစ်ခုမှာ ပို၍ပင် သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။

၎င်းတို့ စောင့်ကြပ်နေသော ဝင်ပေါက်ကြီးမှာလည်း ဒဏ္ဍာရီလာ ငရဲတံခါးဝ ကြီးအလား ထင်မှတ်ရ၏။

ဆုမိုသည် အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကွေ့ကောက်နေသော လှေကားထစ်များကို တွေ့မြင်ရသော်လည်း မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားနေမှန်း မသိနိုင်ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်၏။

“ငါ မှားသွားတယ်... ငရဲတံခါးဝ ကို စောင့်ရမှာက နွားခေါင်း နဲ့ မြင်းမျက်နှာ ပဲ ဖြစ်ရမှာလေ”

“ယူချွမ်ဂိုဏ်း က လူတွေ တကယ့်ကို စာမဖတ်ကြတာပဲ”

သူသည် သူတို့၏ အမှားကို ပြင်ဆင်ပေးရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ လှေကားထစ်များအတိုင်း စတင် ဆင်းသက်သွားလေတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် တစ္ဆေခေါင်း တစ်ခုခုကို ယူဆောင်ပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်ဖြင့် လမ်းပြရန် စဉ်းစားခဲ့သေး၏။

သို့သော် ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ထိုအတွေးကို လက်လျှော့လိုက်၏။

ယခုအချိန်အထိ ဤနယ်မြေ အတွင်း၌ ကင်းလှည့်နေသော လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရသေးချေ။

ယနေ့ည ညသခင် ၏ တိုက်ခိုက်မှုက လူအများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည် မှန်သော်ငြားလည်း...

အခြား ရှုထောင့်တစ်ဖက်မှ တွေးကြည့်လျှင် ဤရုပ်တုများသည် လုံခြုံရေး အစီအမံ ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်ခြေ အလွန် များ၏။

ယခုလေးတင် သူသည် ခေါင်းကြီး တစ္ဆေ ပန်းပုရုပ်ကြွ ကို ရိုက်နှိပ်ပြီးနောက် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုပန်းပုရုပ်ကြွ ပြားပေါ်ရှိ မိစ္ဆာတစ္ဆေ တစ်ခုစီတိုင်းသည် ယန္တရား တစ်ခုစီ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ရမ်းသမ်းပြီး ကိုင်တွယ်မိမည် ဆိုပါက... ဤ တစ္ဆေတစ်ရာ ၏ လှည့်ပတ်သွားသော အနေအထားကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် ၎င်းသည် ဆုမိုအတွက် တံခါး ဖွင့်ပေးရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်မည် မဟုတ်ချေ။

ဆုမိုကို တကယ့် ငရဲတံခါးဝ ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။

ဤသို့သော အခြေအနေများအောက်တွင် ထိုရုပ်တုများကို ရမ်းရမ်းကားကား ကိုင်တွယ် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းမှာ ဉာဏ်ပညာရှိသူတို့ အဖို့ လုံးဝ မလုပ်သင့်သော ကိစ္စရပ် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ... အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်လွန်းသောကြောင့် ပင်။

လှေကားထစ်များအတိုင်း မည်မျှကြာအောင် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီကို သူ မသိတော့ချေ။ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဆင်းသွားလေလေ.. ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပို၍ မှောင်မိုက်လာလေလေ ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သိသည်။

သူ ဆင်းသက်နေသော လှေကားထစ်များ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဝိုင်းပုံစံ တိုင်ကြီး တစ်တိုင် ရှိနေ၏။

တိုင်၏ အက်ကွဲကြောင်းများမှာ သိပ်မကျပ်ဘဲ ၎င်းတို့ကြားမှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များ စိမ့်ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ပို၍ အောက်သို့ ဆင်းသွားလေလေ၊ သွေးများ ပိုမို စိမ့်ထွက်လာလေလေပင်။

ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းများ တစ်လျှောက် စီးဆင်းလာပြီး သူ၏ ခြေအောက်ရှိ လှေကားထစ်များကို ရွှံ့ဗွက်များအလား ချော်နေစေသည်။

မည်မျှ ကြာအောင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရမှန်း မသိ၊ တကယ့် ငရဲပြည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆုမိုသည် ထိုဝင်ပေါက်ကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ တစ္ဆေတစ်ရာ စောင့်ကြပ်နေသော ဝင်ပေါက်ကြီးမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပိတ်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အကယ်၍ ထွက်ပေါက် ယန္တရား ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက တာလီ ၏ တန်ခိုးပြမှုမျိုး လိုအပ်ပေလိမ့်မည်ဟု သူ တွက်ဆမိလိုက်၏။

အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မည်းမှောင်နေပြီး လက်တစ်ကမ်း အကွာကိုပင် မမြင်ရအောင် ဖြစ်နေ၏။

ဆုမို၏ အမြင်အာရုံ စူးရှမှုဖြင့်ပင် ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စ မဟုတ်ချေ။

တောင်တန်းများ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသကဲ့သို့ ဝေဝါးသော အရိပ်သဏ္ဌာန် များကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ မီးမှုတ်တံ တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ မီးညှိလိုက်တော့၏။

မီးတောက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ဆုမို ပင်လျှင် သူ၏ သူငယ်အိမ်များ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျုံ့ဝင်သွားသည်အထိ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လူ့အရိုးတွေ။

လူ့အရိုးတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ တောင်တန်းကြီးတွေက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြန့်ကျဲနေတာပဲ။

သူ့မျက်စိ တစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်လေသမျှ နေရာတိုင်းမှာ လူ့အရိုးတွေချည်းပဲ။

ဤ မိစ္ဆာဂိုဏ်း များနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ကတည်းက ဆုမိုသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းမျိုးစုံကို ကြုံတွေ့ဖူးသူ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲဖောက်ခြင်း၊ နှလုံးသွေး ကို ထုတ်ယူခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များ...

အရေခွံခွာ၍ အဝတ်ပြုခြင်း၊ အရိပ်များနှင့် လှည့်စားခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များ...

မြင်ဖူးသမျှ အကုန် မြင်ဖူးခဲ့ပြီဟု ဆို၍ ရနိုင်၏။

ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ် ၏ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်း ဝေါယာဉ် မှာ အပေါ်ယံအားဖြင့် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ လူ့အရိုးများဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ပင်။

သို့သော် ထိုဝေါယာဉ်မှာ ခြေသလုံးရိုးများကို အသုံးပြုထားပြီး ကျောက်စိမ်းများအလား တောက်ပလာစေရန် အလွန်တရာ ပြောင်လက်နေအောင် ပွတ်တိုက်ထားကာ လှပ ခမ်းနားစွာ ယှက်နွှယ် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် မိစ္ဆာဆန်သော ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေ၏။

ကြက်သီးထဖွယ် ညှိုးနွမ်းနေသော အရိုးစုများ၏ မြင်ကွင်းများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် အဆိပ်ပြင်းသော ပိုးမွှားများစွာမှာ အလုပ်များစွာ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေကြ၏။

၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ညှိုးငယ်သော သေခြင်းအငွေ့အသက်များက လွှမ်းခြုံ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အရိုးစုများ၏ အောက်တွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များ စီးဆင်းနေသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ရသော်လည်း ယခုအခါ လုံးဝ ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ဧရာမ သွေးရေကန် ကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပေတော့သည်။

များပြားလှသော အရိုးစုများ အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မူလ မြေပြင်၏ အနေအထားကို လုံးဝ မမြင်ရတော့ချေ။

ဆုမို၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။

“ဒီ မြေအောက်လှိုဏ်ဂူ ထဲမှာ... သန္ဓေပြောင်း သားရဲ တစ်ကောင်ကောင်ကိုများ အကျဉ်းချထားတာလား”

သီအိုရီအရ ဆိုလျှင် ထိုသို့ မဖြစ်သင့်ချေ။

လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက ဆုမိုသည် ဇီယန်ဂိုဏ်း ၏ ချန်းရှီ မျှော်စင် တွင် ကျန်းရှောင်ရှောင် ၏ ဝေလငါး အစာမြို ကျင့်စဉ် နှင့် ပတ်သက်သော အမှန်တရားကို ရှာဖွေရင်း မှတ်တမ်းများစွာကို လေ့လာ ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည်။

အပေါ်ယံ ဖြတ်ဖတ်ခဲ့ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အမြင်အာရုံ စူးရှမှုနှင့် မှတ်ဉာဏ် အားကောင်းမှုတို့ကြောင့် သူ၏ ဗဟုသုတများ အမှန်တကယ် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့၏။

ဤလောကတွင် သဘာဝလွန် သတ္တဝါများ မရှိနိုင်ချေ။

တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် မှတ်တမ်း တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော သန္ဓေပြောင်း သားရဲများမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိနိုင်ပေ။

ယူချွမ်ဂိုဏ်း ကများ တကယ်ပဲ အဲဒီလို သတ္တဝါမျိုးကို တစ်နေရာရာကနေ ခေါ်လာခဲ့တာများလား။

သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထပ်မံ တွေးတော မနေတော့ဘဲ ရှေ့သို့သာ တည့်တည့်မတ်မတ် ဆက်လျှောက်သွားလိုက်တော့၏။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဆုမိုသည် ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

အကြောင်းမူကား သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဂိုကစားကွက် ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့် ပင်။

မီးမှုတ်တံ ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ခြေသလုံးရိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော (၁၀) လိုင်း နှင့် (၁၉) လိုင်း အကွက်များကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အဖြူရောင် အရိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဧရာမ ဂိုကစားကွက် ကြီးတစ်ခု ပင်။

ကစားကွက်ပေါ်တွင် နယ်ရုပ်များလည်း ရှိနေသေး၏။

အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် နယ်ရုပ်များမှာ ဦးခေါင်းခွံများနှင့် တင်ပါးဆုံရိုးများကို အသီးသီး အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနယ်ရုပ် နှစ်မျိုးစလုံးကို အသုံးပြုထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆုမိုသည် ကစားကွက်ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ စုဆုံလာတော့၏။

ကစားကွက်မှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

--