အခန်း ၅၄၂

အခန်း (၅၄၂) - လုံမင်ဂိုဏ်း စန်းကျင့် (အပိုင်း ၂)

တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ပြင်ကျယ်များကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်လောက်သည့် အင်အားကြီးမားသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုက လောကကြီး၏ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးကို ဤဂိုကစားကွက် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းထားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ဆုမို သည် ဤဂိုကစားကွက် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဝမ်လျန် အိမ်တော် ၏ အောက်ဘက်တွင် အကျဉ်းချခံထားရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီး သို့မဟုတ် ဆန်းကြယ်သော သတ္တဝါ မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေချေပြီ။

တိရစ္ဆာန်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂိုကစားတတ်မှာလဲ။

ပြီးတော့ ဒီလို ဂိုကစားကွက် မျိုးကိုရော ဘယ်လို ဖန်တီးနိုင်မှာလဲ။

လူသားတွေသာလျှင် ဤသို့သော လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

ထိုသို့သော ကစားကွက် မျိုးကိုလည်း ကစားနိုင်စွမ်း ရှိကြ၏။

သို့သော် ကစားကွက် ပေါ်ရှိ ပွဲစဉ်မှာ မပြီးဆုံးသေးဘဲ အလွန်တရာ တင်းမာနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကာ မည်သူ နိုင်မည်၊ ရှုံးမည် ဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိနိုင်သေးချေ။

ဆုမို ကြည့်လေလေ၊ မျက်ခုံးများ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်လာလေလေ ဖြစ်တော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူသည် ဂိုကစားကွက် က ကိုယ်စားပြုနေသော စစ်မြေပြင်ကြီး အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဓားရောင် တစ်ချက် ဝင်းလက် သွားမှုများနှင့် သိုင်းဓား အရိပ်များကြားတွင် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်လိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံး၏ မြည်ဟိန်းသံကြီး တစ်ခု သူ၏ ရင်တွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နဂါးဟောက်သံကြီး နှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

သူ၏ အတွင်းအား များမှာ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ သဘာဝကျကျ လှည့်ပတ်သွားပြီး ဆုမို ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှင်းလင်းသော အလင်းတန်းများ ရုတ်ချည်း တောက်ပလာသည်။

သူသည် မနေနိုင်ဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိ၏။

“ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ကျန်းလုံ ကစားကွက် လား”

၎င်းမှာ မပြီးဆုံးသေးသော ပွဲစဉ်တစ်ခု ပင်။

သို့သော် ကျန်းလုံ ကစားကွက် များတွင် တွေ့ရတတ်သော လုံးဝ ထွက်ပေါက်မရှိသည့် အခြေအနေဆိုးမျိုးတော့ မဟုတ်ချေ။

အားပြိုင်မှုမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်တရာ အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေ၏။

အတွေးတစ်ချက်လေး မှားယွင်းသွားသည်နှင့် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားနိုင်၏။

ဆုမို သည် ဂိုကစားကွက် ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ကာ ဆက်လက်၍ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြည့်ရှုမနေတော့ချေ။

ဤ ကစားကွက် မှ သံသယဖြစ်ဖွယ် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး အခြေအနေ အသေးစိတ်ကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသဖြင့် ဆက်လက် စူးစမ်းနေရန် မလိုအပ်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ရှေ့တွင် အရိုးများ စုပုံကာ ဖန်တီးထားသော ကုတင် တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အရိုးကုတင် ၏ အရှေ့တွင် အရိုးစားပွဲ တစ်လုံးနှင့် အရိုးထိုင်ခုံ တစ်လုံး ရှိနေ၏။

‘ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက် နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်…’

အရိုးကုတင် ၏ ဘေးဘက်ရှိ အရိုးအက်ကွဲကြောင်းများ ကြားမှ သံကြိုး နှစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်နေပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် တွဲလောင်း ကျနေသည်။

သံကြိုးများ၏ အဆုံးတွင် သံခြေကျင်း များ ရှိနေ၏။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုသံခြေကျင်းများမှာ ပွင့်ဟနေပြီး အကျဉ်းချခံထားရသော သူမှာမူ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ချေ။

ဆုမို ၏ မျက်ခုံးများ တင်းကျပ်သွားပြီး သတိထားရမည့် အသိစိတ်များ ရင်တွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးကြီးဖြင့် လိုက်လံ အကဲခတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာတစ်ခုကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

“ယုတ္တိတော့ ရှိပါတယ်... အကယ်၍များ ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့မယ် ဆိုရင်၊ ယခုလေးတင် ငါ ဂိုကစားကွက် ကို အာရုံစိုက်ပြီး ငေးနေတဲ့ အချိန်က ငါ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲလေ”

“သူတို့က ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး ဆိုမှတော့... တစ်ခုခုကြောင့် သေသွားပြီ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ဖြစ် နေမှာပေါ့...”

သူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

ဝမ်လျန် အိမ်တော် ရဲ့ မြေအောက်လှိုဏ်ဂူ ထဲမှာ တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်ကို အကျဉ်းချထားခဲ့တာလား။

အဲဒီလူက ဘယ်သူများ ဖြစ်မလဲ။

ဒီ ဂိုကစားကွက် ကြီးကို အဲဒီလူ ဖန်တီးခဲ့တာ ထင်ရှားနေပေမဲ့ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဖန်တီးခဲ့တာလဲ။

သူကရော ဒီကနေ ဘယ်လိုများ လွတ်မြောက်သွားတာလဲ။

အရင်က လီကျန်းယွမ် ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ... အတိတ်က သဲလွန်စတွေ အားလုံးက နောက်ဆုံးတော့ ဝမ်လျန် အိမ်တော် ဆီကိုပဲ ဦးတည်နေတယ်ဆိုတာ။

ဒီက ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေက အဲဒီ သဲလွန်စတွေများလား။

ဆုထျန်းယန် ကရော ဒီနေရာကို အရင်က ရောက်ခဲ့ဖူးလို့လား။

အပြင်ဘက်က တစ္ဆေတစ်ရာ ရုပ်တု တွေထဲက ခေါင်းကြီး တစ္ဆေ ရုပ်တုကို ဖျက်ဆီးသွားခဲ့တာက ဆုထျန်းယန် များလား။

မေးခွန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း ပေါ်လာသလောက် မြန်ဆန်စွာပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သတိထားသည့် အနေဖြင့် သူသည် မီးမှုတ်တံ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် လိုက်လံ ရှာဖွေလိုက်သေး၏။

လူတစ်ယောက်ကိုတော့ သူ မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အခြား အရာတစ်ခုကိုတော့ သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူ မျက်နှာမူထားသော နံရံမှာ ဤနေရာ တစ်ခုလုံးတွင် အရိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းမနေသော တစ်ခုတည်းသော အစိတ်အပိုင်း ပင်။

နံရံပေါ်တွင် စာလုံးများ ရေးသားထားပြီး ထိုစာလုံးများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ချောင်းများ အသုံးပြုကာ အလွန် မာကျောသော ကျောက်နံရံပေါ်သို့ အားကုန် ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားများကို ပြသနေ၏။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင် စာသားများ၏ တစ်ဝက်ကိုသာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ အရိုးများဖြင့် ဖုံးကွယ်ခံထားရသည်။

ဆုမို သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ အတွင်းအား များကို တစ်ဟုန်ထိုး ပေါက်ကွဲထွက်စေလိုက်ရာ အရိုးများ ပြိုကျလာသော အသံများ သူ၏ နားထဲသို့ တဝီဝီ ဝင်ရောက်လာတော့၏။

ဆုမို သည် နေရာတွင်ပင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေလျက် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အပြောင်းအလဲများကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်၏။

သို့သော်... ဘာတစ်ခုမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

အရိုးများ ပြိုကျသွားပြီးနောက် တောင်ပုံရာပုံ ပြန်လည် စုပုံသွားသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်အယောင်များကို အနည်းငယ် ဖော်ပြပေးလိုက်၏။

ပေါ်လာသော အစိတ်အပိုင်းမှာ အရိုးများ အောက်ရှိ သွေးမြောင်း များ ပင် ဖြစ်သည်။

သွေးမြောင်း ၏ လားရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာ တစ်ဝိုက်ကို ဝိုင်းပတ်ထားဟန် ရှိ၏။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေသလို ဆုမို ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ သူသည် မီးမှုတ်တံ ကို ထပ်မံ မီးညှိလိုက်ပြီး နံရံပေါ်ရှိ စာလုံးများကို အရင်ဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ပထမဆုံး စာလုံးလေးလုံးကပင် ဆုမို၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ အလိုလို ကြုတ်သွားရတော့သည်။

“‘ချန်ခွန်း အစစ်အမှန် နားလည်မှု’ တဲ့လား”

“တကယ့်ကို လေကြီးလေကျယ် ပြောထားတာပဲ”

“ချန်ခွန်း ဆိုတာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး၊ ပြီးတော့ ယင်နဲ့ ယန် ကို ကိုယ်စားပြုတာလေ။ ဘယ်သူကများ အဲဒါကို အစစ်အမှန် နားလည်တယ်လို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြွားဝံ့တာလဲ”

မီးမှုတ်တံ ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရဲရင့်ပြတ်သားစွာ ရေးသားထားသော စာလုံးများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ချန်ခွန်း ဟာ ယင် နဲ့ ယန် ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အခြေခံ ငါးပါး (ဓာတ်ကြီးငါးပါး) ကို ထိန်းသိမ်းထားကာ ဖန်ဆင်းခြင်း ရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ပြသတယ်”

“အတွင်းပိုင်းမှာတော့ သန့်စင်ခြင်း နဲ့ နောက်ကျိခြင်း တွေကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီး အပြင်ဘက်မှာတော့ အသက်ရှင်ခြင်း နဲ့ သေဆုံးခြင်း ကို ထင်ရှားစေတယ်”

“ကောင်းကင် က သူ့ရဲ့ နိယာမတွေကို လိုက်နာပြီး မြေကြီး က သူ့ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍတွေကို ထမ်းဆောင်တယ်။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ကြားက ဖြတ်သန်းသွားလာမှုကို ရှာဖွေပြီး ချန်ခွန်း ရဲ့ ရိုးရှင်းမှုထဲကို ဝင်ရောက်ပါ...”

“ဒါက စကြာဝဠာကြီး ကို သုံးပြီး လူသားတွေကို တင်စားထားတာပဲ...”

“‘ချန်ခွန်း အစစ်အမှန် နားလည်မှု’ လို့ ပြောထားပေမယ့် တကယ်တမ်း နားလည်ရမှာက စကြာဝဠာကြီး ကို မဟုတ်ဘဲ လူသားတွေကိုပဲ”

“ဒါပေမဲ့... ဒါက ဘာကြီးလဲ”

“သိုင်းပညာ နဲ့ မတူဘဲ စာပေလေ့လာမှု တစ်ခုနဲ့ ပိုတူနေတယ်”

ဆုမို သည် မီးမှုတ်တံ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးနေရင်း၊ မီးမှုတ်တံ ငြိမ်းသွားသောအခါ အခြား တစ်ချောင်းကို အလွယ်တကူ ထုတ်ယူလိုက်၏။

ခရီးထွက်သည့် အခါတိုင်း ဤသို့သော ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်တတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ဆုမို သည် သန့်စင်လှသော ယန်အတွင်းအား များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မီးမှုတ်တံ သယ်ဆောင်သွားရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မလိုအပ်သော်ငြားလည်း သူသည် အမြဲတစေ အပြည့်အဝ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလေ့ ရှိ၏။ ဆယ့်နှစ်ဆင့် ရွှေခေါင်းလောင်း အကာအကွယ်ကျင့်စဉ် ၏ စွမ်းအားများ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ သမင်ရေ လက်အိတ် များကို မည်သည့်အခါမှ မချွတ်ထားခဲ့ချေ။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မီးမှုတ်တံ အနည်းဆုံး သုံးချောင်းခန့် အမြဲတမ်း ဆောင်ထားလေ့ ရှိပြီး ၎င်းတို့မှာ နေရာသိပ်မယူသည့်အပြင် လိုအပ်သည်ထက် ပိုပိုလျှံလျှံ ရှိနေခြင်းက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလော။

ယခုအချိန်က တကယ့်ကို အသုံးပြုရန် သင့်တော်သော အချိန်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

သို့သော် သူ ဆက်လက် ဖတ်ရှုသွားလေလေ၊ ဆုမို ၏ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ကြုတ်လာလေလေ ဖြစ်တော့၏။

ဤနံရံပေါ်တွင် ရေးသားထားသော အကြောင်းအရာများမှာ လုံးဝကို အလွန်အမင်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းလှ၏။

စာသား တစ်ခုလုံးသည် နောက်ကျိပြီး သန့်စင်သော ယင် နဲ့ ယန် ချီ များ၏ တက်ကြွသော အပြောင်းအလဲများနှင့် ချန်ခွန်း ၏ လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုများကိုသာ ပြောဆိုထားသည်။

အများစုမှာ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းစွာ ရေးသားထားပြီး ရေးသားသူ ကိုယ်တိုင်ကပင် သံသယ ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အစောပိုင်းက ရေးသားခဲ့သည်များကိုပင် ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ချေပထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယုတ္တိရှိသော အချက်အနည်းငယ် ပါဝင်သော်လည်း အများစုမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှ၏။

ဆုမို သည် ဖတ်ရှုနေရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိပြီး သူ၏ သိုင်းပညာ အပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုများအရ ဤ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ စာသားများ ပြည့်နှက်နေသော စာမျက်နှာ တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ထည့်သွင်း စဉ်းစားစရာပင် မလိုကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အဆုံးအထိ သူ ဖတ်ရှုပြီးသွားသောအခါ... ထိုနေရာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာသားများက သူ၏ မျက်နှာကို မည်းမှောင်သွားစေတော့၏။

--