အခန်း ၅၄၄
Vol. 37 Ch. 544
အခန်း (၅၄၄) - လက်ဝါးချက် ပေးပို့ခြင်း (အပိုင်း ၁)
“ယင်ယန် အင်မော်တယ် အမိန့်တော် တဲ့လား”
ဆုမို သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ တံဆိပ်ပြား နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း၊ အလွန်တရာ နက်နဲ ဆန်းကြယ်လှသော သိုင်းပညာ တစ်ခုကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြန်လည် သတိရလိုက်မိတော့၏။
'ယင် သည် ယန် နှင့် မကွဲကွာ၊ ယန် သည် ယင် နှင့် မကွဲကွာ... ယင် နှင့် ယန် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းက အဆုံးအစမရှိသော အသက်ဝင်မှုတွေကို ယူဆောင်လာတယ်'
‘ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာမှာ ရောက်နေရတာလဲ’
ခေတ္တမျှ သူသည် အနီးအနားရှိ ကျောက်နံရံဆီသို့ မနေနိုင်ဘဲ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
ချန်ခွန်း အစစ်အမှန် နားလည်မှု။
ဒီ နားလည်မှု ဆိုတာကများ ယင်ယန် အင်မော်တယ် အမိန့်တော် ရဲ့ သိုင်းပညာ ဖြစ်နေမလား။
သူသည် တံဆိပ်ပြားများကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့ တစ်ခုစီပေါ်တွင် စာလုံးတစ်စုစီ ထွင်းထုထားကြောင်း တကယ်ပင် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ၎င်းတို့ကို အသေးစိတ် လေ့လာနေရန် အချိန်မဟုတ်သေးချေ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ညသခင် က မလှမ်းမကမ်းမှာ ရပ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။
ညသခင် သည် အရိုးပုံကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေလျက်၊ ဆုမိုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူသည် ခေတ်ပြိုင် သိုင်းလောက ၏ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦး၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တစ်ဦး ပင်။
ယင်ယန် အင်မော်တယ် အမိန့်တော် ကို လုယူခံလိုက်ရသော်လည်း သူသည် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲမသွားဘဲ... အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့်သာ ဆုမိုကို ကြည့်နေ၏။
ဒီလူက ဘယ်ကများ ရုတ်တရက် ထွက်လာတာလဲ။
ယခုအချိန်အထိ သူ၏ သေချာစွာ အကွက်ချထားသော အစီအစဉ်များအရ၊ ဤနေရာတွင် သူကလွဲ၍ အခြား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိသင့်ချေ။
ဘယ်အဆင့်မှာများ အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ။
ဆုမို လုယူသွားသော ပစ္စည်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ... အရေးကြီးသည် မှန်သော်လည်း သူ့ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စေလောက်သည့် အရာတော့ မဟုတ်ပေ။
နောက်မှ ပြန်ယူလိုက်ရုံပဲပေါ့။
ထို့ကြောင့် သူသည် အလောတကြီး မရှိရုံသာမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရန်ပင် အချိန်ရနေသေး၏။
သို့သော် သူ၏ မျက်ခုံးများ ကြုတ်သွားရသည်။
“သူတို့တွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
“... ဘယ်သူတွေလဲ”
ဆုမိုက မေးလိုက်၏။
“ဒီနေရာက နေထိုင်သူတွေလေ”
ညသခင် ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် သာမန်လူ တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ ဆုမို၏ ဘာမှန်းမသိ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သော မေးခွန်းကိုပင် ညသခင် ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အပြစ်ဆိုဖွယ် မရှိအောင် ချောမွေ့လှ၏။
“ခင်ဗျားက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းတာပဲ”
ဆုမိုက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။
ညသခင် က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်၏။
“မင်းက ဒီနေရာက လူတွေ ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာကိုတောင် မသိဘူး ဆိုမှတော့.. သူတို့ ထွက်သွားတာက မင်းနဲ့ သဘာဝကျကျကို ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး”
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ဆုမိုကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“အဲဒီ ပစ္စည်းကို ငါ့ဆီ ပေးစမ်း... အဲဒါ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး”
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”
ဆုမိုက ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“ဒီ ပစ္စည်းတွေပေါ်မှာ... တစ်ခုက ‘အသက်ရှင်ခြင်း’ လို့ ရေးထားပြီး နောက်တစ်ခုက ‘သေဆုံးခြင်း’ လို့ ရေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်က ဘယ်နေရာမှာများ ရေးထိုးထားလို့လဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်”
“အော်... ဟုတ်သားပဲ။ ကျွန်တော် မမေးရသေးဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူများလဲဗျ”
“မင်းက ငါ့ကို ဘယ်သူမှန်းတောင် မသိဘဲနဲ့... ငါ့ရဲ့ ပစ္စည်းကို လုယူရဲတယ်ပေါ့လေ”
ညသခင် ၏ မျက်နှာဖုံး အနားကွပ် အောက်ရှိ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့၏။
“အဲဒီလို တွေးလို့ ဘယ်ရမလဲဗျာ.. ဒီ ပစ္စည်းတွေက မူလကတည်းက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ။ သူတို့ အပြင်ကို မရောက်လာသေးခင် တုန်းကတော့... သူတို့က ဒီနေရာနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တာပေါ့”
“သူတို့ အပြင်ကို ရောက်လာပြီ ဆိုတာနဲ့၊ ဘယ်သူ့ လက်ထဲကို အရင်ဆုံး ရောက်သွားသလဲ... အဲဒီလူက ပိုင်ရှင် အစစ်အမှန် ဖြစ်သွားတာပဲလေ”
“အခု သူတို့က ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီ ဆိုတော့.. သဘာဝကျကျပဲ... သူတို့က ကျွန်တော်နဲ့ သက်ဆိုင်သွားပြီပေါ့”
“...”
ညသခင် မှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူသည် တုန်းဟွမ်နယ်မြေ တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်လာခဲ့ပြီး သူ၏ သိုင်းပညာ အစွမ်းအစမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုအတွင်း ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်း မှ ခေါင်းဆောင်များကိုပင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားပြီး သိုင်းလောက တွင် တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသလောက် ရှိသူ ပင်။
သို့သော် ယနေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား ဤကဲ့သို့ အရှက်မရှိ ရမ်းကားရဲလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
ခေတ္တမျှ သူသည် ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားရတော့၏။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် လက်ညှိုးကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်၏။
“မင်းက ဒီနေရာအထိ ဝင်လာနိုင်တယ် ဆိုတာကို ကြည့်ရင်၊ မင်းက သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။ အဲဒီ ပစ္စည်းကို ငါ့ဆီ ပေးစမ်း... ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးကောင်း ချမ်းသာပေးမယ်...”
သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင်... ဆုမိုသည် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ စွမ်းအားတစ်ခု စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်မိ၏။
သူသည် မနေနိုင်ဘဲ ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်၏။
“လှည့်ကွက် ကောင်းပါတယ်ဗျာ”
အတွင်းအား များ လှည့်ပတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ဝီခနဲ မြည်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
ညသခင် သည် လက်ညှိုးကို ထပ်မံ ကွေးလိုက်ပြန်သော်လည်း... အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။
ရုတ်တရက် သူသည် ဆုမိုကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
“မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ”
သူ၏ ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ ရိုးရှင်းပြီး ပေါက်ကြားသွားသောအခါ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိဟု ထင်ရသော်ငြားလည်း...
ညသခင် ဆိုသည်မှာ ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ။
အသေးအမွှားဆုံး လှည့်ကွက်လေး တစ်ခုကို သူ ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုလိုက်လျှင်တောင်မှ... သာမန်လူများ အနေဖြင့် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ချေ။
ဆုမို သည် ကြွက်သား တစ်မျှင်မျှပင် မလှုပ်ရှားဘဲ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေလျက်၊ သူ၏ အရိပ်မိစ္ဆာပညာ ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက် ပစ်လိုက်နိုင်ခြင်းက... သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုလူ၏ ထူးကဲလှသော အတွင်းအား များကို ထင်ရှားစွာ ပြသနေ၏။
ဆုမို၏ ရုပ်ရည်နှင့် အသံကို ကြည့်ရသည်မှာ သေချာပေါက် လူသူကင်းဝေးစွာ ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာအိုကြီး တစ်ကောင်တော့ မဟုတ်တန်ရာ။
ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့်... သူသည် သိုင်းလောက တွင် သေချာပေါက် နာမည်ကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။
“ကျွန်တော် တွေးကြည့်တာ... ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ...”
ဆုမိုက ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်၊ ခင်ဗျားက အမှန်အတိုင်း ဖြေရမယ်။ ပြီးရင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းတစ်ခု ပြန်မေး... ကျွန်တော်လည်း အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေပေးမယ်။ ဘယ်လို သဘောရလဲ”
ညသခင် မှာ လန့်ဖျတ်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ကောင်းပြီလေ၊ ငါ အရင် မေးမယ်”
“လက်မခံနိုင်ပါဘူးဗျာ”
ဆုမိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“အဆိုပြုချက်ကို တင်ပြတာက ကျွန်တော်လေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခင်ဗျားကို အရင် မေးခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ”
“ဟင်...”
ညသခင် သည် ဆုမိုကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြန်၏။
“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုလည်း မင်းပဲ အရင် မေးတော့”
“ခင်ဗျား နဲ့ ဒီနေရာက လူတွေကြားမှာ ဘယ်လို ပတ်သက်မှုမျိုး ရှိနေတာလဲ”
ဆုမို၏ ပထမဆုံး မေးခွန်းကြောင့် ညသခင် မှာ အနည်းငယ် မှင်သက်အံ့ဩသွားရသည်။
ခေတ္တမျှ သူသည် တိတ်ဆိတ်မှု အတွင်းသို့ နစ်မျောသွားတော့၏။
ဆုမိုကမူ အလောတကြီး မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရင်း၊ ညသခင် ၏ အသက်ရှူနှုန်းနှင့် အခြေအနေကိုပါ တစ်ပါတည်း အကဲခတ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။
ယူချွမ်ဂိုဏ်း ၏ အခြေခံသုံးပါး တစ္ဆေနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တုန်လှုပ်ခြင်း ၀င်္ကပါ ဆိုသည်မှာ ဤမျှသာ ရှိပုံရသည်။
ညသခင် သည် ၀င်္ကပါ ကို ဖြိုခွင်းပြီး ဤနေရာသို့ ခြစ်ရာ တစ်ချက်မျှပင် မရဘဲ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
ဒုတိယ အလံ အမိန့် ဆိုတာက တကယ်တော့ ဘာအတွက်များ အသုံးဝင်လို့လဲ။
ယွီလျိုအိမ်တော် အတွင်းတွင် ‘အနက်ရောင် သွေးရေစီးကြောင်း’ နှင့် ‘အသွင်ပြောင်းမှု အားလုံး တစ်ခုတည်းသို့ ပေါင်းစည်းခြင်း’ ကဲ့သို့သော သိုင်းကွက်များ ရှိနေသေးပါလျက်... ချီမေတောအုပ် တွင်မူ အဘယ်ကြောင့် ထိုသိုင်းကွက်များထဲမှ တစ်ခုကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ကြသနည်း။
အကယ်၍ ယူချွမ်ဂိုဏ်း ၏ အလံ အမိန့် များသာ ဆုမို၏ အတွေးများကို ကြားသိခဲ့မည် ဆိုပါက သူတို့သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန် သေဆုံးသွားကြမည်မှာ သေချာလှ၏။
အခြေခံသုံးပါး တစ္ဆေနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တုန်လှုပ်ခြင်း ၀င်္ကပါ အတွင်းရှိ ယူချွမ်ဂိုဏ်း တပည့် တစ်ဦးစီတိုင်းသည် အယောက်တစ်ထောင်ထဲမှ ရွေးချယ်ထားသော ထိပ်တန်း အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြ၏။
သူတို့သည် ၀င်္ကပါ အတွင်း နေ့ရောညပါ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ အသေးစိတ် အချက်အလက် တိုင်းကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေစေရန်အတွက် အချိန်နှင့် ခွန်အားများစွာကို ပေးဆပ်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
ထိုလို လူတွေက ‘အနက်ရောင် သွေးရေစီးကြောင်း’ နှင့် ‘အသွင်ပြောင်းမှု အားလုံး တစ်ခုတည်းသို့ ပေါင်းစည်းခြင်း’ သိုင်းကွက်တွေကို မည်သို့ ရမ်းသမ်း အသုံးပြုနိုင်မည်နည်း။
ထို့အပြင် လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိကြ၏။
အကယ်၍ လူထောင်ချီ စုရုံးကာ ဤသိုင်းကွက်ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မည် ဆိုပါက... ညသခင် ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရား တစ်ပါး အလား အစွမ်းထက်သည့် ပညာရှင် ပင်လျှင် ခုခံနိုင်ရန် ရုန်းကန်ရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်... အကယ်၍သာ တကယ်ပဲ ထိုသို့ လုပ်ခဲ့မည် ဆိုလျှင်... အဖြစ်နိုင်ဆုံး ရလဒ်ကတော့.. ထိုသိုင်းကွက်မှ စုစည်းလိုက်သော အသက်စွမ်းအင်များကြောင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်လည် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမည် သာတည်း။
--