အခန်း ၅၄၆

အခန်း (၅၄၆) - လက်ဝါးချက် ပေးပို့ခြင်း (အပိုင်း ၃)

ဤအချက်ကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် ဤသိုင်းပညာသည် ညအမှောင်ယံတွင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်၏။

ယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အရေခွံခွာ၍ အဝတ်ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အရိပ်မိစ္ဆာပညာ တို့မှာ ကလေးကလား လှည့်ကွက်များမျှသာ ဖြစ်သွားတော့၏။

ယခုအခါ သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဆုမို သည် သူ၏ အကြားအာရုံကို အစွမ်းကုန် ဖွင့်ထားသော်ငြားလည်း ဤလူ၏ တည်နေရာကို မျက်စိဖြင့် ရှာဖွေရန် ခဲယဉ်းနေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သက်စောင့်ချီ အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေသေးသဖြင့် ညသခင် သည် ဤအနီးအနားတွင် လှည့်လည်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ဆုမို သိရှိနေသည်။

'အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေရုံနဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်မယ် ထင်နေသလား။ ကျုပ်ရဲ့ အာရုံတွေထဲမှာ ခင်ဗျားရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက အထင်းသားပဲ'

ဆုမိုက ရင်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

ဆုမို ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ဒီလောက် ပြင်းထန်လှတဲ့ ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး မျိုး..."

"မင်းက ဇီယန်ဂိုဏ်း က တပည့်လား"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဇီယန်ဂိုဏ်း ထဲမှာ မင်းလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူ လုံးဝ မရှိဘူး"

"ဒီလက်ဝါးရဲ့ အတွင်းအားကို ငါတောင် ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲဘူး"

"ဪ... သိပြီ... မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်"

'ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလို ပြိုင်ဘက်ကင်း အတွင်းအားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတာ... သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးမှာ ဒီတစ်ယောက်ပဲ ရှိနိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ အကွက်တွေကို ဖျက်ဆီးနေတာ မင်းကိုး'

ညသခင် ၏ ရင်တွင်း၌ ဒေါသနှင့် အံ့ဩမှုများ ရောယှက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ညသခင် ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး ဤနေရာငယ်လေး၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူ၏ အသံ အဆုံးတွင်.. အရိုးတောင် ၏ ဘေးပတ်လည်၌ လူရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ဆုမို မြင်လိုက်ရ၏။

အရိပ်မိစ္ဆာပညာ လား။

အတွေးတစ်ချက် ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆုမို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခေါင်းစွပ်ပါသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ထိုအရိပ်သည် လျှပ်တစ်ပြက် လက်ညှိုး တစ်ချက် ထိုးနှက်လာသည်။ ဤလက်ညှိုးမှာ အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်လှပြီး အဆုံးအစမရှိသော ညအမှောင်ထု၏ အလင်းရောင်ကိုပင် လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။

ဆုမို သည် မျက်လွှာကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ကာ လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်၍ မည်းနက်နေသော ညအမှောင်ထုကို ဆွဲဖြဲလျက် ထိုလက်ညှိုးကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

'ဂျွတ်' ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲလိမ်ဖယ်ရှားလိုက်ရာ... အဝတ်စုတ်ပြဲသွားသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

လူသားအရေခွံ အပိုင်းအစများ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားသည်။

ဓား သို့မဟုတ် ပုဆိန် ဖြင့်ပင် ထိုးခုတ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် မာကျောသော ဤ လူသားအရေခွံ သည်၊ ဆုမို ၏ အတွင်းအား အောက်တွင် စက္ကူစအလား အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

သို့သော် ဤမျှနှင့် မပြီးသေးချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူရိပ်များသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှနေ၍ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာပြီး ကိုယ်ပိုင် သိုင်းကွက် အသီးသီးကို ထုတ်ဖော် တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း... လက်သီးကွက်များ၊ လက်ဝါးကွက်များနှင့် ခြေကွက်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေပြီး အချို့က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားချီ များကိုပင် ထုတ်ဖော်လာကြ၏။ ဤ ဓားချီ များကို ဆုမို အလွန် ရင်းနှီးနေ၏။

၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်... ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

ဆုမို သည် အလယ်ဗဟိုမှ နေ၍ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းကို တန်ပြန် တိုက်ခိုက်လိုက်သော်လည်း သိုင်းကွက် တိုင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူ့ကို အသေအချာ အထိခံခြင်း မရှိကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ညသခင် ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ သဘောပေါက်သွားတော့၏။

'စမ်းသပ်နေတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အောက်ခြေကို သေချာ မသိလို့ အရိပ်တွေကို သုံးပြီး အကဲစမ်းနေတာ။ အားနည်းချက် ရှာပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းဖို့ ကြံနေတာပေါ့။ ငါက အဲဒီလောက် အချိန်ပေးမယ် ထင်နေလား'

ဆုမို ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ တောက်ပသွားသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အနက်အရှိုင်းကို မသိရသဖြင့် ညသခင် သည် ဆုမို ၏ သိုင်းပညာ အတိုင်းအတာကို မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။ သူ အသုံးပြုလိုသော နည်းလမ်းများ ရှိနေလျှင်တောင်မှ နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို မသိနိုင်သောကြောင့် ပင်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဝူကျိုး နတ်မိစ္ဆာ မှတ်တမ်း မှ နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုကာ အရိပ်မိစ္ဆာပညာ ကို ထုတ်ဖော်ပြီး လူသားအရေခွံ အရိပ်များကို ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာများ အသုံးပြုစေလျက် ဆုမို နှင့် အားပြိုင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါက ဆုမို ၏ သိုင်းကွက်များမှ အားနည်းချက်များကို လေ့လာပြီး အခွင့်ကောင်း တစ်ချက် ရှာဖွေကာ ပွဲသိမ်း အဆုံးအဖြတ် ပေးရန်သာ ဖြစ်၏။

ဝူကျိုး နတ်မိစ္ဆာ မှတ်တမ်း အတွင်းရှိ တကယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းကွက် အစစ်အမှန် များကိုမူ သူ ထုတ်မသုံးသေးသည်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။

ဤအတွေး သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆုမို သည် လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ ရုတ်တရက် ဖိချလိုက်၏။

သန့်စင်သော ယန်အတွင်းအား များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားပြီး ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်နေသော လူသားအရေခွံ အရိပ်များမှာ ဤစူးရှသော အလင်းရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့၏ ပုံစံအစစ်အမှန်ကို မလွှဲမရှောင်သာ ဖော်ပြလိုက်ရသည်။

အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်များ၊ ဝတ်ရုံများ ဘယ်မှာ ရှိတော့မည်နည်း။

၎င်းတို့မှာ မည်းနက်နေသော လူသားအရေခွံ အပိုင်းအစများ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဆူပွက်နေသော အတွင်းအား များအောက်တွင်.. ဆုမို ၏ ဘေးပတ်လည်မှ နဂါးဟောက်သံ များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းလောင်းထိုးသံကြီး များ မစဲတမ်း မြည်ဟည်းနေတော့၏။

ဖိချထားသော ဆုမို ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက် ရုတ်တရက် ယှက်နွှယ်သွားပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် ခရမ်းရောင် ချီ များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤလက်ဝါးမှာ ဆုမို က ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ် ကို သတ်ဖြတ်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး ပင်။

သို့သော် ဆုမို ၏ သိုင်းပညာများမှာ ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး ၏ အာနိသင်အောက်တွင် အတွင်းအား များ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုံရှန်း ဉာဏ်ဖွင့် နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် အတွင်းတွင်.. ဆယ့်နှစ်ဆင့် ရွှေခေါင်းလောင်း အကာအကွယ်ကျင့်စဉ် ၏ အတွင်းအား များ ကိန်းအောင်းနေ၏။

၎င်းတို့သည် ဇီယန်ဂိုဏ်း ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာနှင့် ယှက်နွှယ်ကာ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ပေါင်းစပ်မှုမှာ လုံးဝ တိကျမှု မရှိသေးသော်ငြားလည်း ၎င်းက ဆုမို ၏ အတွင်းအား အားလုံးကို သန့်စင်သော ယန် သို့ ပြောင်းလဲပေးလိုက်တော့၏။

ဤ အတွင်းအား ဖြင့် ဆုမို သည် ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး ကို တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ဤအချိန်အတောအတွင်း သိုင်းပညာ ဘက်တွင် သူ၏ တိုးတက်မှုကို ထင်ရှားစွာ ပြသလိုက်ခြင်း ပင်။

ဤအခိုက်အတန့်၌... လက်ဝါးစွမ်းအား မထွက်ပေါ်မီ ကလေးမှာပင် လေပြင်းမုန်တိုင်း များ စတင် သောင်းကျန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပူပြင်းလောင်ကျွမ်းနေသော နေမင်းကြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား အလွန်တရာ စူးရှ တောက်ပလှ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဦးခေါင်းခွံများနှင့် အရိုးများမှာ တဒေါက်ဒေါက် မြည်လာပြီး ဆုမို ၏ ဆံနွယ်ရှည်များ လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားကာ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းပြီး ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် အားကုန် တွန်းထုတ်လိုက်တော့၏။

“ဘုန်း…”

လက်ဝါးစွမ်းအား လေဟာနယ်ကို ခွင်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အချိန်မီ မရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သော လူသားအရေခွံ အရိပ်များမှာ သူ၏ နေမင်းအလား ပူပြင်းလောင်ကျွမ်းနေသော လက်ဝါးစွမ်းအား အောက်တွင် ချက်ချင်း ပြာကျသွားတော့သည်။

ထို့ပြင် ဤ လက်ဝါးစွမ်းအား လှိုင်းလုံးကြီးသည် အကြမ်းပတမ်း တိုးဝင်သွားပြီး "ချန်ခွန်း အစစ်အမှန် နားလည်မှု" ဟု ရေးထိုးထားသော ကျောက်နံရံဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ကျောက်နံရံ တစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားပြီး ကျောက်စတုံးများ လေထဲသို့ လွင့်စင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။

၎င်းမှာ ဆုမို တမင်တကာ ရည်ရွယ်၍ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ပင်။

ဤနေရာတွင် ဖုံးကွယ်နေသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း အတိအကျ မသိရသေးသော်ငြားလည်း

ကျန်ရစ်ခဲ့သော စာသားများ၊ ထို ဂိုကစားကွက် နှင့် ယခုလေးတင် ညသခင် ပြောသွားသော စကားများ... ဤအရာအားလုံးက ဆုမို ကို တစ်ခုခု ခံစားမိစေခဲ့သည်။

'ဒီ ချန်ခွန်း အစစ်အမှန် နားလည်မှု ဆိုတဲ့ အရာတွေထဲမှာ နက်နဲတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ညသခင် အတွက် တမင် ချန်ထားခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ အလွတ်ကျက်ပြီးပြီ ဆိုတော့... အခု ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ'

ဤလက်ဝါး၏ စွမ်းအားမှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး မြေအောက် လှိုဏ်ဂူ တစ်ခုလုံးကို ဆုမို ၏ လက်ဝါးအောက်တွင် ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့်အလား အဆက်မပြတ် တုန်ခါသွားစေတော့၏။

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ညသခင် ပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ပြင်းထန်သော အကူအညီမဲ့မှု ခံစားချက် တစ်ခုကို မလွှဲမရှောင်သာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဆုမို ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ... သူသည် မျက်နှာ ဖြူရော်နေပြီး အသက်ရှူ မဝသလို ဟိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအခါမှ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ ရင်ထဲမှ ကြိတ်တွေးလိုက်၏။

'ဒီကောင် တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... ဒါပေမယ့် အတွေ့အကြုံ နုနယ်သေးတယ်။ အားကုန်သွားပြီ မဟုတ်လား... သူ သေရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ'

ရုတ်တရက် ဆုမို က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ညသခင်... ထွက်လာခဲ့စမ်း... သတ္တိရှိရင် ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက် အနိုင်အရှုံး ရှင်းကြရအောင်"

"ခေါင်းဝှက်ပြီး အမြီးဖျောက်နေတာ... အဲဒါ ဘာသိုင်းပညာလဲ"

"ကြီးမြတ်လှပါတယ် ဆိုတဲ့ ညသခင် က... ဒီလောက်ပဲလား"

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်၊ ဒီခရီးမှာ ဆရာအဘိုး က ညသခင် ဆီကို ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ဖို့ ပစ္စည်းတစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်သေးတယ်..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ထွက်လာခဲ့စမ်းပါဗျာ"

ဤအခိုက်အတန့်၌... ညသခင် ၏ လက်ဝါးသည် ဆုမို ၏ ကျောပြင် အနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလက်ဝါးသည် ထူထဲလှသော အမှောင်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လုံးဝ အသံတိတ်နေပေ၏။ ၎င်းမှာ ဝူကျိုး နတ်မိစ္ဆာ မှတ်တမ်း မှ "ညအမှောင် ကောင်းကင် သတ် လက်ဝါး" ဟူသော သိုင်းကွက် ပင်။

ယခုအချိန်တွင် ဆုမို မည်မျှပင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပါစေ၊ ခွန်အားဟောင်း ကုန်ဆုံး၍ ခွန်အားသစ် မရသေးမီ ကြားကာလ ဖြစ်သော ဤအခိုက်အတန့်၌ ခုခံရန် အလွန်တရာ ခဲယဉ်းလှ၏။

ထိုအခါမှသာ ညသခင် က အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘာပစ္စည်းလဲ"

"လက်ဝါး တစ်ချက်"

ဆုမို ၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ ညသခင် ၏ နှလုံးသားမှာ လန့်ဖျတ် ခုန်ပေါက်သွားတော့၏။

ခရမ်းရောင် အရိပ်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ရှောင်တိမ်းသွားသည်ကို ညသခင် မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ဝါးစွမ်းအား မှာ ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားသည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ... ဆုမို သည် ရုတ်တရက် ချာခနဲ လှည့်လာပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချရန် လက်ကို မြှောက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

'ဘုန်း' ခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ လက်ဝါးချင်း ရိုက်ခတ်မိသွားပြီး လေပြင်းများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

"ဆရာအဘိုး က ခင်ဗျားရဲ့ သရဲငါးပါး ကောင်းကင်မိစ္ဆာချီ ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရတယ်... ဆိုရိုးစကား ရှိတယ်လေ 'ကိုယ့်အလှည့်ဆိုတာ ရှိလာစမြဲပဲ' တဲ့..."

ဆုမို သည် မော့ကြည့်ကာ ခပ်‌ရေးရေး ပြုံးလိုက်၏။

"အဲဒါကြောင့်... ခင်ဗျားရဲ့ သရဲငါးပါး ကောင်းကင်မိစ္ဆာချီ အနောက်က စေတနာတွေကို စိတ်ပျက်မသွားစေဖို့... လက်ဝါး တစ်ချက် ပြန်ပေးလိုက်တယ်ဗျာ"

--