အခန်း ၅၅၂

အခန်း (၅၅၂) - လမ်းမရှည်ပေါ်တွင် ပေကျံသွားသော သွေးများ.. (အပိုင်း ၃)

'ချီမေတောအုပ်ထဲမှာ တိုက်ခိုက်ရင် အပြောင်းအလဲတွေ များလွန်းတယ်။ ညသခင်ကို တောအုပ်ရဲ့ အားသာချက်တွေ အသုံးချခွင့် ပေးလို့မဖြစ်ဘူး'

ဆုမိုက ရင်ထဲမှ ကြိတ်တွေးလိုက်၏။

ဤအတွေးနှင့်အတူ သူသည် သူ၏ အတွင်းအားကို ရုတ်တရက် လှည့်ပတ်လိုက်ရာ သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ရုတ်ချည်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ညသခင်၏ အနောက်မှ ကပ်လိုက်လာခဲ့စဉ်က သူသည် လက်တစ်ကမ်း အကွာအဝေးကို တမင်တကာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သည်အချက်က သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် အမီမလိုက်နိုင်ဟု ညသခင်ကို ထင်မှတ်မှားစေရန်နှင့် စကားလုံးများဖြင့် ညသခင်၏ တည်ငြိမ်မှုကို နှောင့်ယှက်ရန် သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

စကားလုံးများဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို အာရုံလွှဲရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် မှန်သော်ငြားလည်း အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ချီမေတောအုပ် အတွင်း၌ သူ လုံးဝ လက်ရည် မဖလှယ်လိုခြင်း ပင်။

ထိုနေရာတွင် မှန်းဆမရနိုင်သော အပြောင်းအလဲများလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍သာ အချိန်ဆွဲမိပါက ညသခင် အနေဖြင့် ချီမေတောအုပ် ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အားသာချက်များကို ကြိုတင် အသုံးချခွင့် ရသွားနိုင်သည်။

ယခုတော့ ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိတော့ချေ။ သူသည် အတွင်းအားကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားရွှေ့ပြောင်းခြင်း ခြေလှမ်း သည် ကောင်းကင်ယံတွင် မျဉ်းဖြောင့် တစ်ကြောင်းအလား လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကြီးမားသော ကွာဟချက်ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားစေတော့၏။

ညသခင်သည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် ဆုမို နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံ သိရှိလိုက်သဖြင့် သူသည်လည်း အစွမ်းကုန် ရုန်းကန် ပြေးလွှားတော့သည်။

အသက်နှင့် သေခြင်းတရား ကြားတွင်... ဘယ်သူကများ ဆံချည်တစ်မျှင်စာလောက် ပေါ့ပေါ့တန်တန် နေရဲမည်နည်း။

ချီမေတောအုပ်သည် လျိုယင်မြို့နှင့် မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ကွာဝေးသည်။

အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေကြရင်း၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် လျိုယင်မြို့ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့၏။

ဤအခိုက်အတန့်၌၊ လျိုယင်မြို့ အတွင်းတွင် တိုက်ပွဲဝင်သံများနှင့် သတ်ဖြတ်သံများ မစဲတမ်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဇီယန်ဂိုဏ်းနှင့် လန်ယွဲ့နန်းတော် တို့ ဦးဆောင်ကာ ဤနေရာတွင် တပ်စွဲထားသော ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်စုကို ဝိုင်းရံကာ သည်းကြီးမည်းကြီး တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

ထို့ပြင် ဘယ်ကမှန်းမသိသော ဘုန်းတော်ကြီး တစ်စုကလည်း တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

သူတို့၏ သိုင်းပညာများမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်ဟု မဆိုသာသော်ငြားလည်း ထူးဆန်းသော သိုင်းကွက်များနှင့် နက်ရှိုင်းသော ဗဟုသုတများ ရှိကြသဖြင့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူများကို အတော်လေး အခက်တွေ့စေ၏။

ညသခင်သည် အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသမီးများ ဝုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားတော့၏။

ဝိုင်းရံ အသတ်ခံနေရသူများမှာ အခြားသူများ မဟုတ်ဘဲ ယခင်က သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာခဲ့သော အရိပ်တမန် ရာပေါင်းများစွာပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

ဝမ်လျန်အိမ်တော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ချီမေတောအုပ်ကို ရှင်းလင်းပြီးကတည်းက... သူတို့သည် လျိုယင်မြို့ကို သဘာဝကျကျပင် လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်ချေ။

လုယွမ်၏ အမိန့်စာကို ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ သူတို့၏ တွက်ဆချက်အရ လုယွမ်သည် ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ အတွင်းနှင့် အပြင် ပူးပေါင်းလိုက်ပါက လျိုယင်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ရန်မှာ သေချာပေါက် အောင်မြင်မည့် ကိစ္စသာတည်း။

ဤ အရိပ်တမန် ရာပေါင်းများစွာသည် လျိုယင်မြို့မှ ထွက်ခွာကာ ချီမေတောအုပ်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သာမန် အရပ်သား ဝတ်စုံများ ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်ကာ မြို့တွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြခြင်းပင်။

သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ မြို့တွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် အဓိကရုဏ်း ဖန်တီးရန် ဖြစ်၏။

သို့သော် မြို့စောင့်တပ်များက လှည့်စား အမိန့်များ ပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

လုယွမ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခုက ရွှမ်ကျီ ၏ လှည့်ကွက် တစ်ခုခုကို အသုံးပြုနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း...

တကယ်တမ်းတွင် သူတို့သည် ထောင်ချောက် အတွင်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ခေါ်ဆောင်ခံလိုက်ရကြောင်း လုံးဝ မသိခဲ့ကြပေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့သည် အသာစီးရမှုကို လက်လွှတ်လိုက်ရတော့၏။

တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခု ၏ သိုင်းပညာများဖြင့် ဝိုင်းရံထားမှုကို ဖောက်ထွက်ကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသော်ငြားလည်း လျိုယင်မြို့ အတွင်းတွင် ပညာရှင်များစွာ ရှိနေသည်။

သွမ့်ဆုန်၊ လုယွမ်၊ ဝေဇီယီ၊ ဖုဟန်ယွမ်၊ ဆရာတော်ဟုန်ယွင်... စသည်ဖြင့် ပင်။

ဟူဆန်းတောက် ၏ သိုင်းပညာမှာ သုံးကွက်သာ ရှိသော်လည်း သူတို့ရှေ့တွင် လက်ရည် အနည်းငယ် ဖလှယ်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။ သို့သော် ထိုမျှသာ... သိုင်းကွက် အနည်းငယ် အပြီးတွင် အများက အနည်းကို အနိုင်ကျင့်နိုင်မည့် နေရာဆီသို့ သူက ပြေးသွားတတ်သည်။

ကျန်သည့်သူများမှာ တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခု က ၎င်းတို့၏ တကယ့် အစွမ်းအစများကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသာ မရှိခဲ့လျှင် မည်သူမျှ ၎င်းတို့၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအခါ... တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခု ၏ ပုံစံအစစ်အမှန်မှာ ပေါ်လွင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ လှည့်ကွက်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်မှုတွင်မူ အနိုင်ယူ၍ ရနိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။

ထို့မျှမက လျိုယင်မြို့ သို့ ရောက်ရှိလာသော ဇီယန်ဂိုဏ်းသားများမှာ သွမ့်ဆုန် တစ်ယောက်တည်း သာ မဟုတ်ချေ။

အားလုံး အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ထွက်လာသည်ဟု မဆိုသာသော်ငြားလည်း လာနိုင်သူတိုင်း နီးပါး ရောက်ရှိနေကြခြင်း ပင်။

လျိုယင်မြို့ တစ်ခုလုံးမှာ ခေတ္တမျှ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြီး ထာဝရညတောင်ကြား မှ အရိပ်တမန် များသည် သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်ကြသော်လည်း လူများစွာ၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်မှုကိုတော့ ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်ကြချေ။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် အချို့မှာ သေဆုံးပြီး အချို့မှာ ဒဏ်ရာရကုန်ကြရာ အခြေအနေ ဆိုးဝါးနေချိန်တွင်... မော့ကြည့်လိုက်ရာ ညသခင် ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရုတ်တရက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် လင်းလက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့သည် မနေနိုင်ဘဲ ဟစ်အော်လိုက်ကြတော့သည်။

"သခင်ကြီး"

"ညသခင် လား...."

ထိုနေရာရှိ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် မှ ဂိုဏ်းသားများ အားလုံးမှာ လေကို ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်ကြရ၏။

ညသခင် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာပြီ... လက်ရှိ အခြေအနေက အသာစီး ရနေသည် ဆိုလျှင်တောင်မှ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

နောက်တစ်ခဏတွင် ညသခင် ၏ အသံထုတ်လွှင့် အမိန့်ပေးသံကို သူတို့ ကြားလိုက်ရ၏။

"ဆုတ်... မြန်မြန် ဆုတ်ကြ...."

"ထာဝရညတောင်ကြား ကို ပြန်ကြ... တစ်ခဏလေးတောင် မနေကြနဲ့"

"အသက်ရှူဖို့ အားလေး နည်းနည်းလောက်တော့ ချန်ထားပါဦးဗျာ...."

ဆုမို ၏ အသံသည် ညသခင် ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရောက်ရှိနေချေပြီ။ အနားမပေးသော လိုက်လံ သတ်ဖြတ်မှု အပြီးတွင်.. နောက်ဆုံးတော့ သူ အမီလိုက်နိုင်ခဲ့တော့၏။

ညသခင် သည် လျိုယင်မြို့ အတွင်းရှိ အရေးကိစ္စများကြောင့် အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားခဲ့ရ၍သာ ဖမ်းမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားပွဲကြီး မည်မျှကြာအောင် ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ညသခင် ၏ ကျောပြင်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ရိုက်ချလိုက်သည်။

'ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ထိသွားတာလား။ လှည့်ကွက် ရှိရမယ်’

ဆုမို သတိထားလိုက်၏။

ဤလက်ဝါးချက်ကြောင့် ညသခင် မှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များ အန်ကျလာပြီး ထိုနေရာရှိ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မှ လူတိုင်းကို မှင်သက်အံ့ဩ အံ့အားသင့်သွားစေရုံသာမက ဆုမို ကိုယ်တိုင်ပင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသို့ တွေဝေသွားသော မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ညသခင် သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ရင်း သူ၏ လက်ချောင်းများ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရုတ်တရက်၊ ထာဝရညတောင်ကြား မှ တပည့်များကို ဝိုင်းရံထားသော ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် မှ တပည့်များသည် ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒမပါဘဲ လေထဲသို့ မြောက်တက်

သွားကြတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်ကမှ ခိုင်မာနေခဲ့သော ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြီးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားခဲ့တော့၏။

ထို့နောက် ပါးစပ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေသော ညသခင် က ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ငါ့အမိန့်ပဲ၊ တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခု က ဆုတ်ခွာတာကို နောက်ချန် ကာကွယ်ပေးရမယ်"

"အရိပ်တမန် တစ်ယောက်မှ အလွတ်မခံနဲ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနောက်ကို လှည့်မကြည့်ကြနဲ့"

ထိုစကားများကို ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေလယ်မှနေ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။

ဆုမို ၏ လက်ဝါးချက်က အလွယ်တကူ ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား။

ဤလက်ဝါးချက်သည် သူ၏ အရိပ်မိစ္ဆာပညာ ကို ကြိုတင် ကာကွယ်သည့် အနေဖြင့် အစွမ်းအစ အပြည့်အဝ မထုတ်ထားခဲ့သော်ငြားလည်း ညသခင် ၏ ကိုယ်တွင်းကို ပူလောင် နာကျင်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

သူ၏ ပြုတ်ကျမှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ တွင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွား၏။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူသည် တွင်းထဲမှ ထကာ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်.. ဆုမို သည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာနေချေပြီ။

နဂါးဟောက်သံကြီး ညအမှောင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဆယ့်နှစ်ဆင့် ရွှေခေါင်းလောင်း အကာအကွယ်ကျင့်စဉ် သည် မိုးခြိမ်းသံအလား မြည်ဟည်းသွားကာ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့်... ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော လက်သီးချက်များ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။

ခုနစ်ပါး ဒဏ်ရာ လက်သီး..

ဆုမို သည် ခုနစ်ပါး ဒဏ်ရာ လက်သီး ကို ဤအခိုက်အတန့်အတွက် အမြဲတစေ ချန်လှပ်ထားခဲ့ခြင်း ပင်။

သူတို့၏ အစွမ်းအစ အနက်အရှိုင်းကို သေချာ မသိရသေးမီ ဤ လက်သီးသိုင်း ကို ရမ်းသမ်း အသုံးပြုလိုက်ပါက ညသခင် ကို မသတ်နိုင်သည့်အပြင်၊ သူ၏ လက်သီး အတွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ညသခင် အား ကြိုတင် သိရှိစေပြီး သတိထားသွားစေနိုင်သည်။

ယခု ဤအခိုက်အတန့်၌မူ... သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ချန်လှပ်မထားတော့ဘဲ အစွမ်းကုန် ထိုးနှက်လိုက်တော့၏။

လက်သီးချက်များ မိုးပေါက်များအလား... သည်းကြီးမည်းကြီး ကျဆင်းလာသည်။

ချီ စွမ်းအင်များ လေဟာနယ်ကို ခွင်းလျက်... သေမင်းကွန်ရက်ကို ယက်လုပ်လိုက်၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ကြည့်ရှုနေသူ အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော အထပ်ထပ်သော လက်သီး အရိပ်များသာ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ကြီးမှာ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ မစဲတမ်း တုန်ခါနေတော့သည်။

သဲများ လွင့်စင်ပြီး ဖုန်မှုန့်များ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွား၏။

ဒါက ဘယ်လို လက်သီးသိုင်း မျိုးလဲ။

ဒါက ဘယ်လို သိုင်းပညာ မျိုးလဲ။

အရိုက်ခံနေရတာက တကယ်ပဲ ညသခင် လား။

ပြီးတော့... ရိုက်နေတဲ့သူကရော ဘယ်သူလဲ။

ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် မှ ဖြစ်စေ၊ ထာဝရညတောင်ကြား မှ မိစ္ဆာကောင်များ ပင် ဖြစ်စေ၊ ဤအခိုက်အတန့်၌ အားလုံးမှာ ဆွံ့အ မှင်သက်အံ့ဩသွားကြရသည်။

သွမ့်ဆုန် နှင့် ဝေဇီယီ တို့သာ ဆုမို ကို မှတ်မိကြသော်လည်း သူတို့ပင်လျှင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြရ၏။

လုယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် ပြူးကျယ်နေတော့သည်။

"ဒီ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ နတ်ဘုရားက ဘယ်သူကြီးလဲဟ.."

ဤစွမ်းအားသည် လျိုယင်မြို့ တစ်ခုလုံးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခွဲပစ်ချင်နေသည့်အလား ပင်တည်း။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံရှိ မြောက်မြားစွာသော လက်သီးချက်များမှာ အမှတ် တစ်ခုတည်းဆီသို့ စုဆုံသွားပြီး ဆုမို သည် အဆုံးအစ မရှိသော စွမ်းအားများ ရစ်ပတ်နေသည့် သူ၏ သံမဏိ လက်သီးကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လက်သီးတစ်ချက် ကျဆင်းလာသည်နှင့် ညသခင် ၏ ပတ်လည်တွင် ဝေဝါးသော အရိပ်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဘုန်း”

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ညသခင် ၏ ကာကွယ်မှု အားလုံးကို အပြတ်အသတ် ဖောက်ထွင်းသွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်ကို အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌... ညသခင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စုတ်ပြဲနေသော ဆာလာအိတ် တစ်လုံးအလား အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

လေလယ်တွင် ရှိနေစဉ်မှာပင်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး လမ်းမရှည်ပေါ်တွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များ ပေကျံ ဖျန်းပက်သွားလေတော့သည်။

"သခင်ကြီး......"

ထာဝရညတောင်ကြား မှ တပည့်များ အားလုံး ကြေကွဲစွာဖြင့် ပြိုင်တူ ဟစ်အော်လိုက်ကြတော့၏။

--